Şu anda arşiv sayfalarında bulunmaktasınız. Konunun orjinali için tıklayınız:

Panik Atak sorunu olanlar....


elmacik
20-02-07, 10:02
Merhaba,

Bundan yaklaşık 3 yıll evvel annemi kollarımda kaybettim.Kanserdi. Çok savaştık çok mücadele ettik olmadı,kurtaramadık.Hayatım , bakış açım onun gidişiyle değişti.Dönem dönem umursamaz dönem dönem çok ince düşünen biri oldum.Fakat acımı doya doya yaşayamadım.Beni güçlü kararlı bilirdi aileden herkez.Ben sapasağlam görünmeliydimki onlar benden güç alsın toparlasın Ama olan bana oldu.Farketmeden hemde.Acımı yaşayamadım.Herhangi bi üzüntü durumunda ve beni bayağı üzen bir şeyse bu
resmen kriz yaşıyom daralıyorum, nefesim kesiliyor, ölüm korkusu başlıyor, bazende titriyorum ve korkunç üşüyorum.Kendimi boğalacak gibi hissedip üzerimdekiler parçalamk istiyorumElbisenin tenime dokunuşuna bile katlanamayım kendimi cama atıyom.Hava nekadar soğuk olursa olsun 10-20 dk arası nefes alamya çalışıyorum.ASTIMMI acep bu dedim.Doktora gitmedim.Sevmem gitmeyi.Çok samimi birkaç doktor arkadaşım var onlara sordum.Acını yaşayamadın çok sarsıldın dediler.Tedavi öneriyorlar elbet ama nedense hala gitmiyorum.Bu konuda paylaşımları ve çözümleri olan arkadaşlar varmı... Yazın lütfen...

yasifee
20-02-07, 10:02
Canım benim en güzel tedavi yönetmi beyninde herşeyi halletmen. Korktuğun şeylerin üzerine gitmen ve olumlu düşünmen. Olumlu düşünce panik-atağı çoğu zaman yok ediyor. Panik olduğun anda durmayıp devam etmen ve vücudunun verdiği tepkiyi normal olarak görmen gerekir. Yine de doktora gitmeni tavsye ederim. Geçmiş olsun..

Her zaman olumlu düşün :)

elmacik
20-02-07, 10:02
CANIM çok teşekkür ederim.Olumlu olmaya bakıyorum.Kendimi annemin ölümü sonrası tamamen kariyere verdim.Çok iyi noktalara geldim işimi seviyorum.
Geçen sene üniversiteden bi arkadaşım geldi bayram için bana.Kızcağız fotograflar getirmiş anılarımızı tazelemek için , olayları anlatıyo.İnanırmısın hatırlamıyorum bile çoğunu.Ve ben bu kızla aynı evde kalmıştım 1 yıl çok samimi arkadaşımdı.Kız sen hangi sınıftın ne okuyordun dedim.Düşünsene bu kısmını hatırlamıyorum.Bu olay sonucunda bişeyler farkettim.Ben anneme ait biçok anıyı hatırlamıyom.Resimlere bakıyom sadece anımsar gibi oluyorum...
Sadece hastalık sürecini anımsıyorum.Bazen sanki annem hiç olmamış gibi hissediyom.Bazen ise korkunç özlüyorum onu.Gece mutlu bi şekilde başımı yastığa koyduğum bazı zamanlarda bile aklıma geliyor yaşadığımız acı, Uykularım kaçıyor ağlıyorum.İçimden bir parça koparcasına acı çekiyorum.Yine samimi olan doktor arkadaşıma sordum.Hafıza kaybımı yaşıyom die.
Onunla aynı şeyi düşünmüşüm.(bende çok severim psikolojik araştırmalar yapmayı)Sanırım annem ölmeden beynim kendini hazırlamaya başladı: bi gün çok acı çekebilir onu kaybedebilirsin düşüncesine ve bilinç altıma itti herşeyi.Görünüşte çok acımı çekemedim gibi ama bilinçaltımda kalan herşey BOMBA gibi.rada bi ufak patlamalar yapıyor...Bir gün büyük bir acı yaşarım ve eski acım da patlar diye korkuyorum...
Hayatımın 4 -5 yıl evvelki kısmı çok net değil ne olaylar ne insanlar ne isimler ne fotograflar...Açıkçası ben bundan şikayetçi değilim.Acımı her an yaşamıyom ama bazen bu panik atak denen şey olunca çok büyük yıkım oluyor..

yasifee
20-02-07, 11:02
Bitanem,
sanırım bu bir tür travma.. Kendinin farkında olman inan çok güzel. Ben de bir zamanlar bu anlattıklarına benzer şeyler yaşadım. O yüzden seni iyi anlıyorum. Kariyerinde yükselmene çok sevindim. İş çok önemli. İnsanın meşguliyeti olduğunda bu tür rahatsızlıklardan da uzaklaşıyor. Olumlu düşünmenin yanında sosyal ortamlarını da çeşitlendirebilirsin.. Burada dertleşebiliriz. Yani yeni şeylerle ilgilenmeye çalış ve kendini çok dinleme.. Hayatı akışına bırak..

Annenin mekânı cennet olsun canım. Onun için dua et (edelim). Unutma ki annen seni hep mutlu görmek ister. Sen ne kadar rahat olursan panik atak o kadar uzak olur. Herşey beyninde bitiyor..

miray_08
20-02-07, 11:02
eflatun benimde yaklaşık iki aydır kardeşimde başladı...çok zor anlar yaşıyoruz.doktora gittik bir ilaç verdi ...erkek kardeşimin horlaması vardı aşırı derecede nefes borusundaki darlıktaan kaynaklanan gece kalbinin durma teh. var nefes alamıyor...oksijen kullanıyor...uyursam nefes alamazsam ölürüm korkusuyla başladı...bazen soğukta sabaha kadar balkonda kalıyor...hiç yanlız bırakamıyoruz....allah hepimize sağlık versin...bunu yaşamayan da bilemez

elmacik
20-02-07, 11:02
yasifee
Bitanem,
sanırım bu bir tür travma.. Kendinin farkında olman inan çok güzel. Ben de bir zamanlar bu anlattıklarına benzer şeyler yaşadım. O yüzden seni iyi anlıyorum. Kariyerinde yükselmene çok sevindim. İş çok önemli. İnsanın meşguliyeti olduğunda bu tür rahatsızlıklardan da uzaklaşıyor. Olumlu düşünmenin yanında sosyal ortamlarını da çeşitlendirebilirsin.. Burada dertleşebiliriz. Yani yeni şeylerle ilgilenmeye çalış ve kendini çok dinleme.. Hayatı akışına bırak..

Annenin mekânı cennet olsun canım. Onun için dua et (edelim). Unutma ki annen seni hep mutlu görmek ister. Sen ne kadar rahat olursan panik atak o kadar uzak olur. Herşey beyninde bitiyor..
Çok teşekkür ederim Yasifeecim,
Evet şimdi herşey daha iyi,Yani ben normal insanlar gibi sürdürüyorum hayatı.Sadece çok üzücü bişeyler olduğundan bu tip şeyler yaşıyorum.Bunun en önemli noktasıda şu: ölüm korkusu oluyo.Şöyle düşünüyorum o an: sanki bu sefer nefes alamayacakmışım gibi... O olay geçincede ya bi sonraki sefer nefessiz kalırsam diye korkular oluşabiliyor.
Kendimi işe verdim.Bana çok iyi geldi. Babam zaman zaman noluyor sana yeter iş iş iş... desede . Valla süper oldu.Kendimi kötü olan herşeyden uzaklaştırdım.
Annem ne derdi bilirmisiniz kızlar : İNASAN KENDI KENDİNİN PSİKOLOĞU OLMALI, SEN KENDİNE YARDIM UZATMASSAN İLK KİMSE SANA ULAŞAMAZ derdi.
Walla şimdi her sevdiğim eşyayı kullanıyom her kıyafetimi giyiyom, her istediğimde paralar döktüğüm parfümümü sıkıyom.Çünkü bu hayattaki ve ebnim evimdeki en büyük misafir benim.Herşeyimi beğenerek emek vererk aldıysam onların tadını çıkarmam gerek dimi... Belki yarınım olmayabilir...

elmacik
20-02-07, 11:02
miray_08
eflatun benimde yaklaşık iki aydır kardeşimde başladı...çok zor anlar yaşıyoruz.doktora gittik bir ilaç verdi ...erkek kardeşimin horlaması vardı aşırı derecede nefes borusundaki darlıktaan kaynaklanan gece kalbinin durma teh. var nefes alamıyor...oksijen kullanıyor...uyursam nefes alamazsam ölürüm korkusuyla başladı...bazen soğukta sabaha kadar balkonda kalıyor...hiç yanlız bırakamıyoruz....allah hepimize sağlık versin...bunu yaşamayan da bilemez
Miraycım çok üzüldüm canım ya...
Bi fikrim var nekadar doğru olur tartışılırda ...Eger çok geç değilse ve kardeşin bilmiyorsa boğazında daralma olduğunu, onu sadece Astım ya da Panik atağı olduğuna inandırın.En azından nefes alma sıkıntısı yaşadığı bi anda aklına bunların hepsinin psikolojik olduğu gelip kendini o durumdan sıyırabilir ya da bununla yaşamayı kabul edebilir...Yani benimki sadece bi öneri, tabi gerçek hastalığını bilmiyorsa...

miray_08
20-02-07, 11:02
saool elmacım biliyor...ameliyatta olsa faydası olmazmış..terpi görüyor hepimiz destek oluyoruz..inş en kısa zamanda atlatır canımmm sanada çok geçmiş olsunn herşeyin tadına vararak yaşadığına çok memnun oldum çok iyi yapıyorsunnn

yasifee
20-02-07, 11:02
Buna bende çok memnun oldum sevgili elmacık..

Hayatta insan herşeyle karşılaşabiliyor. Hayat, biraz da olayları nasıl karşıladığımızla ilgili gelişiyor sanırım.

@TUANA@
20-02-07, 12:02
Ben kızım hastalandığında çok kötü oluyorum. Hatta ateşini düşüremediğim zamanlarda panik atakta yaşanan tüm belirtileri yaşıyorum. Allahtan rahatsızlığımız bittikten sonra düzeliyorum. Bu kışı kötü geçirdik, inşallah böyle devam etmez yoksa kızımın hastalıklarında kesin panik atak olacağım.

yasifee
20-02-07, 12:02
Güzel insanlar, buradaki paylaşımlarımız hayatı ne kadar "doğru kullanmaya" başladığımızı gösteriyor bence. Bir insanın yanında olduğunu bilmek, insanların benzer sıkıntılar yaşadıklarını bilmek bile acılarımızı sıkıntılarımızı hafifletiyor..

Umutlu olalım.. Pes etmek yok :)

dilek35
20-02-07, 13:02
bundan 5 yıl önce bu hastalık hakkında bilgim yoktu üniversite sınavına hazırlanıyordum ve babamın beyninde timör vardı ve vücudu sürekli bunu üretiyordu ben de bu hastalığın belirtileri var ama ben bilmediğim için ilgilenmiyorum bu şekilde 1,5 yıl yaşadım bazen yine oluyor ama şuan iyiyim iyileşmemde sınavı kazanıp stesten uzak kalmam oldu allah kimsenin başına vermesin

elmacik
20-02-07, 19:02
Eflatunum,
Ellerine yuregine saglik...Senden haber almak ve bu yazilarinla aydinlanmak cok hos.
Dedigin gibi biz burada birbirimize yardimci oluyoruz,iki satir bile bazen bir baskasinin hayatinda buyuk umutlari yesertir.
Kabullenmek en onemlisi bir sorunun oldugunu .Evet kabullenmek ama sineye cekmemek.Cozumu aramak ve PAYLASMAK...
Unutmayin arkadaslar siz gercekle yuzyuze gelmeyi ogretmelisiniz kendinize...Sapasaglam ayakta dikilmelisiniz tum karsiniza cikan uzucu olaylarda ve panik atak illetine engel olmalisiniz.Cunku onun besini bizim kendimizden kacmamiz ve kendimize yardim edemeyip bu endiseyle yasamamizdir.
Dedigim gibi : Insan ilk once kendine yardim etmeli kendi kendinin psikologu olmali ilk. Sonra siradaki asamaya ( tibbi yardim veya psikolojik destek) gecmeli...

VENUS_
21-02-07, 19:02
—Çarpinti, kalp atimlarini duyumsama

—Nefes darligi ya da boguluyor gibi olma duygulari

—Solugun kesilmesi

—Bas dönmesi, sersemlik hissi, düsecekmis ya da bayilacakmis gibi olma

—Kendi benligine yabancilasma ve gerçekdisilik duykulari

—Kontrolünü kaybedecegi ya da çildiracagi korkusu

—Ölüm korkusu

Bende bu belirtiler var..Ama panik atak rahatsızlğını düşünmek istemiyorum...((( En çok ta kontrolümü kaybetmekten..çıldırmaktan korkuyorum... garip bir his.. bir anda aklımı kaybedeceğimi düşünüyorum...An'lık hisler.. yalnız kaldığımda yaşıyorum daha çok..kalp çarpıntısı sanki kriz geçiriyormuşum hissi uyandırıyor.. Ölüm korkusundan ziyade.. bir yakınımın ölüm haberini alacağım endişesi çok fazla.. annemi ya da babamı kaybetme korkusu en yoğun yaşadığım korkular...:çok üzgünüm:

Ben ilaç kullanmaktan yana değilim..Depresyon tedavisi görmüştüm oradan biliyorum.. 3 ay ilaç kullandım..faydası olmuştur ancak anladım ki insanın kendi kendisini tedavi etmesi.. telkinlerde bulunması en önemlisi.. yoksa salt ilaç kullanmak pek işe yaramıyor...

Verdiğiniz bilgiler için teşekkür ederim arkadaşlar.. yinede çok üstünde durmamalıyım bu konunun.. yoksa daha fazla tetikler diye KORKUYORUM!!

Allah'tan bütün hastalara acil şifalar diliyorum..

Sevgiyle Kalın...

elmacik
21-02-07, 23:02
kızlar,
dayımın eşi ilginç bir panik atak hastası.Kadın zil sesi duyunca özellikle kendi evinde endişelere kapılıyor ama bazen ağır bir kriz geçiriyor.Sanırım kökenine inmaliyiz olayın, hiç soramadım ama bence çok eskilere dayanan bi olay olmuş olabilir onu sarsan...Bi ara ben telefonlara bakmaya korkardım resmen FOBI olmuşu bende.Kötü haber alacam eyvah diye ödüm kopardı.Allahtan atlattım ama ara ara aklıma gelir.Hele babam arıyorsa eyvah kime ne oldu aileden diye endişeleniyom :KK43: Babam biliyorya huyumu genelde neşeli bir ses takınyor ilk alo deyişinde ki ben rahatlayayım...Ben acı tatsız haberleri çok aldımda telefondan kızlar endişem hep o yüzden :çok üzgünüm:

celebrian
22-02-07, 07:02
elmacik
CANIM çok teşekkür ederim.Olumlu olmaya bakıyorum.Kendimi annemin ölümü sonrası tamamen kariyere verdim.Çok iyi noktalara geldim işimi seviyorum.
Geçen sene üniversiteden bi arkadaşım geldi bayram için bana.Kızcağız fotograflar getirmiş anılarımızı tazelemek için , olayları anlatıyo.İnanırmısın hatırlamıyorum bile çoğunu.Ve ben bu kızla aynı evde kalmıştım 1 yıl çok samimi arkadaşımdı.Kız sen hangi sınıftın ne okuyordun dedim.Düşünsene bu kısmını hatırlamıyorum.Bu olay sonucunda bişeyler farkettim.Ben anneme ait biçok anıyı hatırlamıyom.Resimlere bakıyom sadece anımsar gibi oluyorum...
Sadece hastalık sürecini anımsıyorum.Bazen sanki annem hiç olmamış gibi hissediyom.Bazen ise korkunç özlüyorum onu.Gece mutlu bi şekilde başımı yastığa koyduğum bazı zamanlarda bile aklıma geliyor yaşadığımız acı, Uykularım kaçıyor ağlıyorum.İçimden bir parça koparcasına acı çekiyorum.Yine samimi olan doktor arkadaşıma sordum.Hafıza kaybımı yaşıyom die.
Onunla aynı şeyi düşünmüşüm.(bende çok severim psikolojik araştırmalar yapmayı)Sanırım annem ölmeden beynim kendini hazırlamaya başladı: bi gün çok acı çekebilir onu kaybedebilirsin düşüncesine ve bilinç altıma itti herşeyi.Görünüşte çok acımı çekemedim gibi ama bilinçaltımda kalan herşey BOMBA gibi.rada bi ufak patlamalar yapıyor...Bir gün büyük bir acı yaşarım ve eski acım da patlar diye korkuyorum...
Hayatımın 4 -5 yıl evvelki kısmı çok net değil ne olaylar ne insanlar ne isimler ne fotograflar...Açıkçası ben bundan şikayetçi değilim.Acımı her an yaşamıyom ama bazen bu panik atak denen şey olunca çok büyük yıkım oluyor..
elmacık yazdıklarını okuyunca kendi hayatımı okuyorum sandım bir an benımde annem kanserden öldü gözlerimin önünde ve bende tamamen senın yazdıklarını yaşıyorum çözüm bulamıyorum dr sadece ilaç weriyor ve ben istemiyorum açıkçası.çözüm bulabilirsek çok mutlu olacağım.

elmacik
22-02-07, 08:02
celebrian001
elmacık yazdıklarını okuyunca kendi hayatımı okuyorum sandım bir an benımde annem kanserden öldü gözlerimin önünde ve bende tamamen senın yazdıklarını yaşıyorum çözüm bulamıyorum dr sadece ilaç weriyor ve ben istemiyorum açıkçası.çözüm bulabilirsek çok mutlu olacağım.
celebrian, çok üzgünüm yaşadıkların için, en iyi seni anlayacak insanlardan biriyim ben.Bak canım ben oldum olası ilaç kullanmayı seven biri değilim hatta doktora bile gitmekten nefret ederim.En samimi arkadaşlarım doktor olmasına rağmen hiç istemem onlarla arkadaşlık dışında başka bişeyleri görüşmeyi.Başım bile çatlarcasına ağırsa zar zor belki ilaç alırım.Annemin ölümüyle ben ilaç kullanmına başlamk istemedim ama bi ara verdiler bişeyler.2 gün kullandım ruh gibiydim, uyudum kalktım uyudum kalktım,tepkisizdim hereşeye karşı ne bi his ne başka bi duygu...elimi kesmiştim ekmek doğrarken onu bile hissetmedim ve bıraktım hemen.Çok depresif oldum, hatta bi ara hiç bişey yokken ayakta dikiliyordum yere düştüm sanki felç geçirdim o an ve babannemle konuştuğumu sanıyorken ağlamaya başlamışım ama kontorllü değil yani ben normal konuşuyom sanıyom oysa hüngür hüngür ağlıyordum .Sürünerek yatağa gittim.ağladım yattım uzun süre kalkamadım..neyse canım bunun gibi şeyler yaşadım çok..
halada var etkisi, ilaç kullanmak istemem hiç ve kendimi iyileştirmeye çalışıyorum.

EU2
24-02-07, 19:02
:uhm: :uhm: :uhm: :uhm: :uhm:
herkese selam.cok uzn bi mesaj yazmisdim ama bi türlü gönderemedim.yasadiklarinizi okudum.cok üzüldüm.her sey biz insanlar icin ama kaldiramadigimiz,agir gelen seyler oluyor isde hayatta..benimde bazi sorunlarim var.panik atakta illaki atak gelmesimi lazim.ölüm korkusu olmasimi lazim.bende onlar yok.ama titreme,kalp carpintisi,terleme,sese karsi asiri tepkim var.beynimi okadar dolu hissediyorumki..hic bisey kafam almiyor.bir anda beynim duruyor sanki.cocuklarim var vede saglikli bir anne olmak isdiyorum.annemdede var panik atak.bende 3.4 ay tablet kullandim.ismi lustural.icdigim zaman kendimi iyi hissediyorum.psikologoda gittim.ama konusdukca ben daha kötü oluyorum.bu hasdaliga neden olarakda ailemden uzak olmami görüyorum.ve yalniz olmam cok üzüyor beni.esim ve cocuklarim var ama annemide cok özlüyorum.neyse cok uzattim heralde....görüsmek üzere......
:uhm: :uhm: :uhm: :uhm: :uhm:

realist
27-02-07, 16:02
ben ikinci defa tekrarlayan panikatağımın 1,5 yıldır tedavisini görüyorum.Üç çocuğumla beraber 17 ağustosu eşim yanımda değilken yaşadım.Sorunumun bundan kaynaklandığına adım gibi eminim.Kimse benimkorkumu ciddiye almadı.Hatta inanmadılar bile.Çünkü kimse benimle aynı şiddette yaşamadı o depremi.Evimiz hasar gördü.BEN bir yıl barakada yaşadım korkumdan.Çünkü başımın üzerinde betondan bir tavan görmeye tahammülüm yoktu.Şu an ilaç tedavim bitmek üzere.Umarım tekrarlamaz bir daha.Ama tekrarlasa da bu atakların beni öldürmeyeceğini biliyorum.Asla ilaç kullanmak istemiyorum bundan sonra.

elmacik
28-02-07, 12:02
hüsrancım,

bak neler atlatmışsın ve ayaktasın hala,ben eminim bi daha olmaz...
panik atakla yaşamayı bilmek gerek.Ölünmüyor evet sadece o korku yaşanıyor..
insan neler atlatıyor, inan bunlarda geçer..

realist
28-02-07, 13:02
sevgili elmacık nihayet beni anlayan biri çıktı.Teşekkürler.Evet ayaktayım,başaracağım.Bir daha bunların olmasına asla izin vermeyeceğim.

damlacik
1-03-07, 17:03
Panik atak ben de geçen sene vardı.
İlk atak geldiğinde ölüyorum diye acile koşmuştuk. Sonra konusunda uzman bir dr. gittim Dr. bi ilaç verdi ama yan etkileri çok oldu.

Sonra hiç ilaç kullanmadan, kendi irademle %90 oranın da panik atakları engelledim.

minikserçe
1-03-07, 19:03
merhaba arkadaşlar ben yeni katıldım, iyiki kadılmışım diyecem kusura bakmayın kimsenin böyle olmasını istemem çünkü bende 2senedir uğraşıyorum kimse anlamıyor derdimden evvam yapıyorsun diyorlar beni anlayan olur ihşallah ben 6senedir evliğim 22 yaşıdayım kaynanamla oturuyorum anlaşamıyorum ,cocuğumda yok,tabiki kısır gözüyle bakıyor çevremdekiler 1düşüğüm olduama sonra doktora gidemedim eşimin işleri bozuldu 2sene öncebir krizle geldi ilaçlarımı fazla kullanmadım cocuğu etkiler diye ,yeni iyileşmiştim 1ay önce en yakın arkadaşımı kaybettim gene tekrarladı o beni anlayan tek kişiydi şimdi çok yanlızım derdimi anladacak kimsem yok

Elif
2-03-07, 01:03
Panikatak hastalığı yüzünden evini, hastane yakınına taşıdı
Hastane hastane dolaşan, kalp krizi geçirdiğini zanneden, onlarca tahlil yaptıran Sinan Narin'in hayatı, başına kötü bir şey geleceği korkusuyla altüst olmuş. Hastalık, işini de hayatını da etkilemiş.


Sinan Narin panikatak nöbetleri nedeniyle büyük sıkıntılar çekiyor. Haftada birkaç kez kalp krizi gerekçesiyle hastahaneye kaldırılan Narin, her sefefrinde evine yürüyerek dönüyor.
Sinan Narin, panikatak hastalığı yüzünden hayatı çekilmez hale gelen milyonlarca kişiden sadece biri. Bakırköy'de bir restoranın işletmeciliğini yapan Narin (35), sırf bu hastalığı yüzünden evini hastaneye yakın bir yere taşıdığını söylüyor. Ölüm korkusu yüzünden işini uzun süre bırakmak zorunda kalmış. Günlerce evine kapanmakla kalmayan Narin, hastane hastane doktor doktor dolaşmış. Bu nedenle onlarca kez kalp grafikleri çektirip bir dizi tahlil yaptırmış. Haftada birkaç kez kalp krizi gerekçesiyle hastaneye kaldırılan Narin, her seferinde evine yürüyerek dönmüş. Gittiği her doktor kendisine aynı teşhisi koymuş. Narin, "Bugüne kadar tedavi için harcadığım parayla İstanbul'da çok lüks bir daire satın alabilirdim." diyor. Uzmanlar panikatağın tüm dünyada giderek yaygınlaşırken, toplum sağlığını tehdit eder boyuta ulaştığını söylüyor. Ülkemizde her yüz kişiden 4'ünün tedavi gerektirecek düzeyde panikatak problemiyle karşı karşıya olduğu ifade ediliyor.

Narin, hastalıkla ilk kez 4 yıl önce tanışmış. O günden sonra hayatında yeni bir süreç başladığını belirten Narin, gezmedik doktor ve psikolog bırakmamış. Gittiği her hastanede kendisine aynı teşhis konmasına rağmen o, bu gerçeğe bir türlü inanmak istemiyor. "Hep başka bir şey vardır şüphesi sürekli içimi kemiriyordu."diyen Narin geceleri uyku problemi çekiyor ve ölmek düşüncesinden bir türlü kurtulamadığını ifade ediyor. Rahat bir uykunun özlemini çeken Narin, doktorundan uyuyabilmesi için bir ilaç istiyor. Doktor, masasının üzerinde duran bir ilacı uzatarak "Bunu içersen yatmadan önce bebek gibi uyursun." diyor. Uzun süreden beri deliksiz bir uykunun özlemini çeken Narin, ilacı içtiği gece hiç uyanmadığı gibi bebek gibi de uyuyor. Ertesi sabah soluğu doktorunun yanında alan Narin'in amacı, kendisine rahat uyku çektiren ilacın ismini almak. Doktor, "Sana ilaç diye verdiğim aslında bir şekerleme. Önceki gün bir hastamın çocuğu bonibon şekerini burada unutmuştu. Ben de onu sana verdim. Bugüne kadar sana vurduğum iğneler de sakinleştirici değil suydu." diyor.

Antalya tatilinden dönerken panikatağı tutan Narin, uçaktan inmek zorunda kalmış. Narin, o anı şöyle anlatıyor: "Avazım çıktığınca 'durdurun uçağı ölüyorum!' şeklinde bağırmaya başladım. Uçak, benim yüzümden perona tekrar yanaşmak zorunda kaldı." Uçaktan indirilen Narin'e müdahale eden sağlık görevlileri onu sakinleştiremez. İstanbul'daki doktorun her zamanki iğnenin yapılması talimatını vermesiyle Narin sakinleşir. Narin, daha sonraları kendisine havaalanında vurulan iğnenin de diğerleri gibi su olduğu gerçeğini öğrenir.

Yine Narin, eşiyle birlikte gittikleri bir otelin 30'uncu katına çıkarlar. Narin, bulundukları yüksekliği merak edince; "Aşağı baktığımda birden her yer sallanmaya başladı, deprem oluyor sandım. Eşimi oracıkta bırakıp merdivenlerden deli gibi hiç durmadan koşarak inmeye başladım. 30 katı nasıl indiğimi hatırlamıyorum; otelden dışarı çıktığımda kendimi durduğum yerde zıplarken buldum. Ayaklarım yere basıyor mu, yaşıyor muyum diye deli gibi zıplıyordum."diyor.

Başına kötü bir şey geleceğini düşünür

Panik bozukluk olarak da nitelendirilen panikatak, birçok psikiyatrik bozuklukta ve bazı fiziksel hastalıklarda görülen yoğun korku, kaygı, yoğun endişe karışımı bir nöbet şeklinde açıklanıyor. Uzmanlar hastalığının "psikolojik bir sendrom" olduğunu söylese de hasta, çoğunlukla yaşadıklarının gerçekten fiziksel kaynaklı sorunlar olduğunu iddia eder. Bu sebeple kimsenin hastalığının gerçek sebebini bulamadığını düşünür. Hastalığın başlangıç yaşı değişkenlik gösterir; çocuklarda çok nadir olarak görülürken, ilk ortaya çıkış yılları 18-25 yaş arasıdır. Hastalık 30-40'lı yaşlarda yüzünü ciddi biçimde gösterir.

Hastalık yüzünden kişi, krizler ve ölüm korkusu gibi nedenlerle evde tek başına kalamamak, tek başına dışarı çıkamamak gibi olumsuzluklarla karşılaşır. Sürekli başına kötü bir şey geleceği endişesini yaşayan hasta, mesleğini ve hatta sosyal hayatını bırakmak zorunda kalabilmekte.

Belirtileri neler?
Göğüs ağrısı
Hızlı ve şiddetli kalp çarpıntısı
Nefes darlığı; boğulacakmış gibi olma hissi
Diz ve bacaklarda güçsüzlük
Bulantı, karın ağrısı ya da ishal
Baş dönmesi, bayılacak gibi olma
Ölüm korkusu
Delirme korkusu, çıldıracakmış gibi olma
Sürekli tansiyon ölçme, ölçtürme
Midede rahatsızlık, mide bulantısı

elmacik
2-03-07, 22:03
Elifcim,

çok güzel bir örnek ve açıklayızı bilgiler sunmuşsun..Teşekkürler.
En başta kişinin bunu kabullenmesi gerek ve dediğim gibi diğer yazılarımda kendi kendine yardım etmeli..bu hastalıkla yüzleşip onu yenmeli..Nekadar yeniliyor bilemiyorum.Çünkü tam bitti yıllar oldu dersin birşey olur yeniden başlayabilir.Hazırlıklı olmak gerek ve paniğe kapılmamak.Bu hastalık öldürmüyor...Sadece o korkuyu yaşatıyor...Bununla mücadele eden arkadaşlarım, lütfen kendinize bu durumlarda hemen sadece geçici bir daralma ve korku olduğunu hatırlatın.Göreceksiniz 5 dk içersinde geçiyor.Ama eyvah ölüyorum bu sefer kesin nefes alamıycam diye düşünürseniz bu atağın süreci uzayabilir.Fakat sizi öldürmez...
çok ünlü bir söz vardır mutlaka duymuşsunuzdur, ben çok beüenirim ve tam bu konuyla örtüşür :
SİZİ ÖLDÜRMEYEN ŞEY GÜÇLÜ KILAR !!!!....

yesilim
3-03-07, 12:03
Hepimizin Zaman Zaman Yaşadiği Panik Atak Arkadaşim Oldu.
Dost Olmak Için çok Uğraşti .mesafe Koydum Araya
Kirmadan Yavaş Yavaş Arkadaşliğimida Bitirmek üzereyim....
Kirmadan çünkü Hiddetlenirse Ne Yapacaği Belli Olmiyan Arkadaşlardan Biri O...
Bilgileriniz Için Teşekkürler .

İzotop
9-03-07, 12:03
Ben de panik atakla tanışmış talihlilerdenim.Neden talihliyim diyorum çünkü bu bana doğruluğundan şüphe bile duymadığım bir gerçeğin aslında öyle olmadığını öğretti.İnsan akıllı bir varlıktır ve beynini kullandığı sürece tüm zorlukların üstesinden gelebilir.Ama insanın beyninin bu şekilde kontrolden çıkabileceğini bilmiyordum.
!,5 sene önce canım annemi kaybetim.Beyin tümörüydü katilimiz.' senelik zorlu bir tedavi süreci.Kemoterapiler, radyoterapiler, bitkiler...Çalmadığımız kapı kalmadı.İnsan denize düşünce yılana bile sarılıyor.Malesef kanser bizi yendi.Annem boğazımda düğüm, kalbimde sızı, gözlerimde yaş oldu ondan sonra.Bu tedavi süresince babam ve ben hep annemin yanındaydık.2,5 yaşındaki kızımla beraber eşimi de bırakıp annemlere yerleştim.Eşim de hiç birşey demedi sağolsun.Hatırlamak bile istemediğim günler.Bana hep diyorlardı ki ne kadar güçlüsün.Şaşırıyordum.Benim oturup üzülmeye vaktim olmadı ki o süreçte.Cenazede de annemin arkadaşlarını teselli ediyor, bağırarak, ağlayarak eve girenleri susturmaya çalışıyordum.Amacım son görevimi de layıkıyla yapmaktı.ondan sonra kendimi işe vardim.Deli gibi çalışıyordum.Derdimi kime anlatacaktım ki babama mı, kardeşime mi?Onların üzüntüsü benimkinden mi azdı.Sustum.Onlara annemin yokluğunu aratmamak için elimden geleni yapmaya çalıştım.Ta ki 6 ay geçinceye kadar.Eşimle arkadaş ziyaretinden gelmiştik.Gece saat 2 gibiydi.Sohbet ediyorduk.İşte o an ne olduysa oldu.Bir şey oluyordu bana.Panik anı.Banyoya koştum beyin kanaması geçiriyorum diye soğuk suyla kafamı yıkamaya çalışıyordum.Eşim koşarak geldi.Şaşkınlık içinde ne olduğunu soruyordu.Ama öyle canımın dedindeydim ki beni durdurmasına bile izin vermiyordum.Geçmeyeceğini anladığımda balkona kaoşmaya başladım.İşte burası komik.Eşim intihar etmeye çalıştığımı zannetmiş.Oysa ben nefes almaya çalışıyordum.O an hiç komik değildi ama.Sonrasını hayal içinde hatırlıyorum.Allahım aklıma sahip çık diye dua edip devamlı yürüyordum.Acile gitmemek için çok direndim.Çünkü bulunduğum yerden uzaklaşmak, kimseyi görmek istemiyordum.Bir kaç saat sonra acile gittik.2 sakinleştirici bana mısın demedi.Doktor yardım almam gerektiğini söyledi.Sonra psikiyatırlar ilaçlar.Her seferinde iyi oldum ben deyip ilaçları bıraktım.Güçlüyüm kendim mücadele edecem ya.Nerdeee.Bir nöbet geliyor telefona sarılıyorum doktoruma ne yapacağım şimdi diye o da haşlıyor tabii yine ilaçları bıraktın değil mi diye.Ama ialçlar beni sersemletiyordu.4 gün uyunur mu?Küfür etseler teşekkür edeceğim.Kafam öyle sersem.Sonra ne mi oldu?Hamile olduğumu öğrendim ve ilaçları mecburen bıraktım.Şimdi ufak nöbetlerle mücadele ediyorum.Eşim çok yardımcı oluyor.artık evden dışarıya da çıkmıyorum.doğumdan sonra bakacağız artık.Ama arkadaşlar bilin ki hiç bir nöbet ilki gibi şiddetli değil.İşin en zor kısmını ilk nöbetle tanışma kısmında atlatıyorsunuz zaten.Diğerleri o kadar kötü olmuyor.Yaşamayan bilemez gerçekten.Senin elinde kısmı ise fasarya.Hiç de elimde değildi.Evimizi de taşıdık.Nerede mi?Hastanenin çok yakınında:)Hepinize geçmiş olsun

minikserçe
9-03-07, 18:03
geçmiş olsun canım , hem okudum hem ağladım çünkü bende senin gibi 2 sene önce tanıştım bu iğrenç hastalıkla allahım düşmanımın başına vermesin,bende senin gibi 3gün yataktan kalkamadım biraz kendime gelmiştim en yakın arkadaşımı kaybettim ,o benim herşeyimdi anne kadar olmasada onun acısıda çok kötü ,başın sağolsun canım .şuan ağlama krizi geçirdim 50gün oldu yok çok özledim onu,sen artık bebeğini düşün ne umutlu avuncak birşeyin var,benim oda yok rabbime çok yalvarıyorum banada evlat yüzü göstersin yaşama nedenim olsun çok ihtiyacım var çok yanlızım beni anlayan kimse yok rabbim bana yardım et diye dakkikalarca yalvarıyorum ..hayırlısıyla bebeğini kucağına alman dileğile,eşinle mutluluklar kendine dikkat et yavrun için annende iyi olmanı isterdi

Nazhan
11-03-07, 00:03
bende geçen gün tanıştım panik atakla ölcem sandım .annemde panik atak hastası hep ona teselli verirken şimdi ben yaşıyorum.korkuyorum tekrarlıcak diye doktora gitmek istemiyorum ilaç kullanmak istemiyorum beynimde bitirmek istiyorum ama yapamıyorum.kendimi çok yanlız ve ölcek gibi hissediyorum ama kızımdan başka kiseyide istemiyorum ne olcak halim düşünüp duruyorum

yenibir
13-03-07, 10:03
herkese slm. arkadaşlar.Ben yaklaşık olarak 8 aydır unıpolar depresyon tedavisi görüyorum.Başlarda insanın aklına intahar etmek dahil bütün kötü düşünceler geliyor. Şuan bu düşünceleri yenmiş durumdayım.Benim psikolojik problem yaşıyan arkadaşlara tavsiyem mutlaka profesyönel yardım almalarıdır.Her ne kadar herşey insanın kendinde bitsede döktor kontrolünde olmak daha çabuk iyileşmeyi sağlıyor. Hayatta küçük şeyleri takmamak ve yarına umutla bakmak gerekiyor. ama bunları sağlığınızı kaybetmeden yapmak en güzeli.herkese sevgiler

İzotop
31-03-07, 21:03
Güzel dilekleriniz için teşşekkürler.Doğum artık çok yaklaştı ve nöbetler de sıklaştı malesef.Eşim için üzülüyorum.Benimle bıkmadan uğraşıyor.Gerçi onun yerinde olsam ben de onu yalnız bırakmazdım asla.Ama zaten işte yoruluyor.Bazen tam uykuya dalıyor yazık...Bazen kahvaltıda, bazen o yokken.İşte o zaman korkuyorum.Çünkü kızımı korkutacağım düşüncesi beni deli ediyor.Elimden geldiğince kontrollü davranmaya çalışıyorum.Ya da eşmi arıyorum hemen.Nöbetler beni perişan ediyor.Doğuma girerken nöbet geçirmekten korkuyorm.İşte bu çok kötü olur.Doğumu düşünmemek için elimden geleni yapıyorum ama...

duyguby
2-04-07, 00:04
Panik atak hastalığını çok uzun süre önce geçirdim.Öyleki 2 akşamda bir hastaneye gidiyordum kalp krizi geçiriyorum diye.Sürekli boğulacak gibi oluyor nefes alamıyordum.Korkudan ne otobüse binebiliyor nede evden dışarı çıkabiliyordum.Çok fazla kilo kaybettim.Neredeyse bir deri bir kemik kaldım.Ama akıl edipte doktora gitmedim.Neyse 7-8 ay sonra kendiliğinden geçti.Oysa ben öyle sanmışım.Sonra ise farklı bir anksiyete bozukluğu olarak ve de çok daha şiddetli ortaya çıktı.Öyleki ben bir doktorun yada ilacın bana çare olacağına inanmıyordum.Sonunda karar verdim ve düzenli olarak ilaç kullanıyorum şimdi.Çok iyiyim.3 ayda faydasını gördüm ama hala devam ediyorum.Kızlar yanlış anlamayın ama herşey elimizde değil bu tür durumlarda.Çünkü bu tür hastalıklar beyin kimyasındaki bozulmalar ve değişikliklerle ilgili.Tabiki olumlu düşünmek ve kendinize güvenmek çok önemli.Ama bu hastalıklar maalesef boyle çok zor yeniliyor.Psikiyatriste görünmek her zaman için gerekli.Tabili olumlu düşünce,kendine güven de...

EU3
28-09-08, 19:09
selam bende bir panik atagım çok zor bir hastalık ben tedavi görüyorum şuan iyiyim her keze gecmiş olsun allah yardımcımız olsun

glsh85
1-10-08, 18:10
panık atak hastasıyım
bu gunlerı yasayan herkese ve tum hastalara saglık dılıyorum

damlasu
1-10-08, 19:10
glsh85
panık atak hastasıyım
bu gunlerı yasayan herkese ve tum hastalara saglık dılıyorum
Aminnnnnn.Bende bir panik atak hastası olarak bu güzel dileklere yürekten bir amin diyorum.

ırmak2004
1-10-08, 19:10
harkese iyi bayramlar diliyorum
a.s.​
bende panikatak hastasıyım çok zor bi rahatsızlık çekmiyen gerçekten bilmiyo allah hepimizin yardımcısı olsun:Saruboceq: