Çok Korkuyorum....


PastelBoya
15-03-09, 14:03
Korkularım içimde çığ gibi büyüdü..Artık yalnız kalamıyorum bilee ağlama krizlerine giriyorum sık,sık yolda yürüyemez oldum karşıdan karşıya zor geçiyorum araba çarpıcak diye ne oluyor bana bilmiyorum....Gece olsun istemiyorum herkes kabuğuna çekiliyor ben korkularımla başbaşa kalıyorum..
Düşünmek istemiyorum ama kendime engel olamıyorum..Sürekli aynı şeyleri düşünüyorum acaba ölmeme ne kadar zaman kaldı 1 haftamı 1 günmü 1 saat mi..Her yeni güne gözümü açtığımda bugünde ölmedim şükürler olsun kii diyorum...
Ama aklımda gene ne zaman öleceğim var..Babam 50 küsür yaşında en büyük çocuğu benim ona bişey olur diye o kadar çok korkuyorum kii diyabet hastası bazen geceleri sessizce kontrol ediyorum sağmı diye :çok üzgünüm:
Annemi Babamı kaybetmek istemiyorum ölmüş olsalar naparım diye düşünüyorum benim gibi zayıf karakterli bir insan bu acıya nasıl dayanır nasıl katlanır cevap bulamıyorum senağlama
Doktorada gittim Anksiyete Bozukluğu dediler ama hiç memnun kalmadım ölüm korkusu var dedim hepimiz korkarız ölümden dedi kestirip attı... Sen her gece ne zaman ölücen diye düşünyormusun ağlıyormusun..birinin kötü haberini alıcam diye telefonlarımı bile açmıyorum artık..
Büyümek istemiyorum Büyüdükçe sevdiklerimi kaybedeceğimi öğrendim..Çokk acıııııı
Dayanamıyorum artıkk Ben neden normal insanlar gibi değilim..
Annem 6-7 yıl önce panik atakmış şuan iyi herşeye heyecanlanmaktan başka bir sorunu yok... son çare onun doktoruna gideceğim..3 Haftadır ilaç kullanıyorum..Halsizlikten başka bir etki yapmadı ben gene aynı benn senağlamasenağlama

er_ca
15-03-09, 14:03
ailende yada cevrende seni çok etkileyern bir ölüm olayı mı oldu bu korkuyu tetikleyen?

bence bir psikoloğa git ve olayın derinine inerek çözüm bulun. bu sizde panik atak depresyon hatta şizofreniye bile varabilir. öğrenci olduğun için ailenden uzak olmanda etkili olabilir. ama en çok hangi olaydan sonra böyle oluyorsun kötü olduğun gün ne yaşamış ne giymiş nasıl ortamda oluyor bunların ortak taraflarını bulmaya çalış...

size geçmiş olsun.

Gülsüm Sultan
15-03-09, 14:03
Nasil yazsamda yanlis anlasilmasam...kimsenin inancini sorgulamak gibi bir niyetim yok güzelim umarim yanlis anlamazsin:1hug:

Fakat ben bir yerde söyle okudum....cok asiri derecede ölüm korkusu olanda iman zayifligi varmis...imani kuvvetli olan ölümden degil verecegi hesaptan korkar...

O yüzden diyorum belki kuran okusan..duaya ibadete versen kendini biraz iyi gelir...rahatlar huzur bulursun...

Aklina kötü seyler getirme...gelirsede hemen oku kendini baska seylerle mesgul et...

Hepimiz zaman zaman imanimizdan uzaklasiyoruz..allah korusun...umarim yanlis anlamadin:1hug:

Elvira
15-03-09, 14:03
canım öncelikle çok üzüldüm gerçekten daha çok gençsin ve önünde uzun yıllar var.
bu probleminbi bence bi uzaman yardımıyla halletmeni tavsiye ederim.
gülsümsultan arkadaşıma katılıyorum öyle dualar varki aklın durur insanı rahatlatan
dileklerini isteklerini herşeylerine ama herşeylerine iyi gelen.
l bi gül yasin kitabı içinde korkudan hastalığa dersten geçim sıkıntısına iyi geleck dualar
var benim bir arkadaşım bu kitapla yendi bu türlü düşüncelerini.
beni sakın yanlış anlama benim amacım sana sadece yardım etmek.
ama öncelikle uzaman yardımını mutlaka al ve kendi kendine ben bu korkularımı yenebilirim de
şimdiden geçmiş olsun allah yardımcın olsun canım

Libyana
15-03-09, 14:03
Manevi yönden kendimizi doyurmamız gerekiyor her zaman,vesvese ve evhamlar inancı zayıf veya kuvvetli herkese yapışıp kalabiliyor..
Emin olun sadece siz değilsiniz bu korkuyu ve endişeyi yaşayan,hı belki sizin ki biraz da katmerlenmiş ama geçmeyeecek bir durum değil inşallah..
Ruhumuzu beynimizi 24 saat durmadan kemiren ,yüreğimizi sıkan çok durumlar var..
Kimi ölüme takar kimi doğuma kimi hayata kimi geçmişe kimi geleceğe..
Bunlardan sıyrılıp kabuk değiştirmek yine bizim elimizde..
Yavaş yavaş,sakince..
Aslında psikolog yahut psikyatr larımıza danışmanızda müthiş bir fayda var..
Hem rahatlar hem derdinize derman bulursunuz.
Öncelikle kafanızda bitirmeniz gerek,obsesivzmden kurtulun...
Kolay değil evet,mesela farklı ilgi alanlarına yönelin,kendinize sosyal hobiler edinin yanlız kalmamaya çalışın ...
ıçinize atmayın,bizlerle ,çevrenizdekilerle paylaşın..
Hüzünler bu şekilde azalır..
Umarım Allah yar ve yardımcınız olur bir an önce huzurunuza kavuşursunuz

la princesse
15-03-09, 14:03
canım yanlış bir bilgi vermek istemem psikolog değilim ama sanırım panik atak bu:uhm:
bence acilen bir psikologa git, en iyi çözüm bu olur.
bir de bol bol kuran oku, türkçesini. benim de korktuğum şeyler vardı, hiç yalnız kalamazdım ama artık hiç korkmuyorum.

bak bir sözü var sokratesin, platonun "sokratesin savunması" adlı kitabında geçiyor.sokrates hakkında idam kararı veriyolar ve sokrates şöyle diyor:

"... Kimse bilemez ölümün insanın başına gelen bütün kötülüklerin en büyüğü olup olmadığını, ama sanki kötülüklerin en büyüğü olduğunu iyice biliyormuş gibi ondan korkarlar. ..."


bu söz beni çok etkilemişti, paylaşmak istedim. artık ölüme çok farklı bakıyorum.

epaq
15-03-09, 14:03
Her insanın bazen böyle dönemleri olur.Senin de yaşadığın böyle geçici bir dönem.
Fakat bu durumu yenmek için profesyonel yardım alman işini kolaylaştırır bence.
Kendi çabanla da birleşince üstesinden geleceğine inanıyorum.
Yeter ki insan birşeyi istesin.
Sende yapacaksın.

Dağıt kafanı,bir hobi edin.Beynin birşeyler üretmekle meşgul olsun.
Bedenen de yorul.Spor yap,yürüyüş yap.
Böylece hemen uykuya dalarsın.(Uykudan önceki düşünme süresi bazen kötüdür,kendimden bilirim)

Kendine güven,atlatacağım de.Mutlaka yapacaksın.

dilekumur
15-03-09, 14:03
canım;
çok çok yakınım aynı şeyleri yaşadı ve hayatının üç yılını kendisine zehir etti.
ölme korkusu ,öldürülme korkusu
işini,
ailesini,
yaşamını öyle kötü etkilediki,
mecbur olmadığı zamanlarda dışarı çıkmadı bile.
hiç ama hiç vakit kaybetme
hemen bir psikiyatra git
sana vereceği ilacın ne olduğunu biliyorum ama
yazmam doğru değil.
inan hayatın iki ay içinde normala dönecek.
ilacı düzenli olarak kullanmak zorundasın.
ben seni çok iyi anlıyorum,neler yaşadığını tahmin ediyorum
tekrar ve üstüne basa basa söylüyorum
bir kutu ilaçç bunun çaresi.
ihmal etme ve doktora git lütfen.
allah tez zamanda şifa versin,çünkü bu bir hastalık.

Libyana
15-03-09, 14:03
« Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzura kavuşur…
Ne kadar derin bir mesaj ve mana değil mi..

füsfüs
15-03-09, 15:03
senin korkunun boyutları baya büyük sanrırm
allaha sığınma veya arkadaşların dediği gibi uğraşlar hobiler edinmek mutlaka yardımcı olur ama
bir yandan da mutlaka bir uzman desteği almalısın
tek başına atlatılabilecek birşey gibi gelmedi bana
hayatının bu en güzel yıllarını buhranlar içinde geçirme canım
tedavini olup yaşamdan zevk almaya bak
bu yaşlar geri gelmiyor, sonra çok pişman olursun

esmeralda_2286
15-03-09, 15:03
canım belirtiler sanki panik atağı andırıyor gibiCADIARZU
hemen bir doktordan destek almanı öneririm..:teselli:
canım bende de bir ara bu derece de olmasa o tarz kabulslar görüyordum,bol bol dua etmeni öneririm..şutarafagitti​

nur.sima
15-03-09, 15:03
ay sen bundan mı korkuyorsun.:mymeka:
bak ne diyeceğim; ruyanda eğer birinin öldüğünü görürsen onun ömrü uzarmış a.s

psikologa gitmen en iyisi kendi başına bu durumu atlatamazsın

elbette ölümden korkulur,insan bilmedği bir şeyden korkan çünkü,ürkütür. ama ölüm son değil korkmaya da pek gerek yok. o korku sadece su an içinde bulundugun anı yer bitirir.
orada bizi bekleyen sonsuz bir hayat var, mutluluk var, şu an yanımızda olmayan insanlarla buluşacagımız yer orası. çok heyacanlandım bak şimdi

Allah hayırlı ölüm versin, ölüm güzel. orada kavuşulacaklar güzel çünkü:lepi:

PastelBoya
15-03-09, 15:03
Sevdiklerim ölürse yalnız kalırım onları görmeden nasıl yaşarım Allah derman elbet veriyor ama herkeste çabucak atlatmıyor
Annemin dayıoğlu 1 Hafta içinde ölmüştü daha dün yaşıyordu şimdi kara toprak altında
cansız çürüdü bile çok tuhaf ben neden okula gidiyorum ailemden uzaktayım yarın ölürsem hepsi boş değil mii
Babama anneme bişey olucak diye ödüm kopuyo onların sesi kulağımda olmadan nasıl yaşarım... :KK43:
Ben herşeyden çabuk etkileniyorum neden böyleyim bilmiyorum

dilekumur
15-03-09, 15:03
nil_su
Sevdiklerim ölürse yalnız kalırım onları görmeden nasıl yaşarım Allah derman elbet veriyor ama herkeste çabucak atlatmıyor
Annemin dayıoğlu 1 Hafta içinde ölmüştü daha dün yaşıyordu şimdi kara toprak altında
cansız çürüdü bile çok tuhaf ben neden okula gidiyorum ailemden uzaktayım yarın ölürsem hepsi boş değil mii
Babama anneme bişey olucak diye ödüm kopuyo onların sesi kulağımda olmadan nasıl yaşarım... :KK43:
Ben herşeyden çabuk etkileniyorum neden böyleyim bilmiyorum
sana birkez daha ısrarla söylüyorum
bu bir hastalık
tekrar söylüyorum bu bir hastalık
ve
bunun tedavisi çok basit
doktora git ve ilaçlarını kullan
en güzel yıllarını heba etme

EcinniliBarones
15-03-09, 16:03
anlattıkların panik atağın belirtilerinden biri. bence bir uzmandan yardım al..yoksa kendine hayatı zehir edeceksin..

Slogan
15-03-09, 16:03
bence ailenden uzak olduğun için böylesin kendimden biliyorum
bende dışarda okudum sürekli kafamın içinde annemle kardeşim vardı
aynen benimde uykularım kaçıyordu günde 4-5 kez telefonda konuşuyorduk
kafamda sürekli ya şuan annem öldüyse
kardeşimin okuldan dönüş saatinde ya şimdi kardeşime araba çarptıysa
ya annem tabak alayım derken kafasına düştüyse beyin kanaması geçiriyorsa kafamçokkarıştı
gibi gibi aklına gelebilcek birsürü şey
ama benimki zamanla kendiliğinden geçti
ben alışma süreci diye değerlendiriyorum

eminik
15-03-09, 16:03
ben de doktora görünmeni öneriyorum çünkü kendi başına çözebildiğin bişey değil sanırım anlattıklarına bakarak böyle düşündüm.bi yardım almanda fayda var.ayrıca canım kendini maneviyat açısından doyurman da faydalı olabilir.Dualar okumak-etmek,seni rahatlatacak dini kitaplar okumak falan.

BuzlarUlkesi
15-03-09, 16:03
tam olarak bilmiyorum ama bana panik atak gibi geldi..
bir uzmandan yardim alsan senin iyi olur yoksa gercekten seni herkesten soyutlar gecmis olsun

HeartLess
15-03-09, 16:03
psikolojik olarak kendinizi kötü bir olaya fazla kaptırısanız,
ve sadece onu düşünürseniz yaşamaktan zevk alamazsınız..
bu dünya da hepimiz gelip geçiciyiz,hepimiz birgün öleceğiz...
bence sabah kalktığınızda aynaya bir bakın,görebiliyor musunuz?
nefes alabiliyor musunuz,bütün uzuvlarınız yerinde mi?
işte şükretmek için,mutlu olmak için çok sebebiniz var demektir...
bakın ne güzel okuyorsunuz,aklınızı derslerinize verin...
boş kaldıkça bu tür konuları düşünmeyin,aklınıza geldiğinde dışarı çıkın,hava alın biraz...
ama en kısa zamanda bir psikoloğa gitmenizi ve destek almanızı öneririm...
çünkü hayat bu şekilde yaşandığı zaman çekilmez olur...
siz daha hayatınızın baharındasınız,kendi kendinizi olumlu yönde telkin edin..
inanın kendi doktorunuz kendinizsiniz aslında...
sevgiler...

PastelBoya
15-03-09, 16:03
Almayı bende düşünüyorum düşünmekten ziyade mecburum
şuan ailemin yanındayım ama gene huzurlu değilim
ayrıca benim okuldaki ilk senem ve bu tür korkular bende 2 senedir var 2007ye dayanıyo temeli hep geçer diye bekledim boşluktandır dedim
o dönemde kardeşimin arkadaşı ölmüştü önce inanamamıştık en yakın kaybettiğim oydu
ve biz öğrendikten bir gün sonra öss sınavına girdik..Ben babamın yanında çalışıyordum yalnızdım ve ölümü beni acayip sarsmıştı ölmeden önce en sevdiği şarkıyı dinliyordum hep ağlıyordum internette sürekli ölen kişiye ne olur kabir azabı çekermi diye şeyler araştırıyordum :KK43:
Öldüğüne inanamıyordum bir türlü sonra dershaneye başladım işte bi uğraşma aracı bol bol test çözerim artık değil mi??Malesef ki bu ders çalışmamıda etkiledi o zamandan beri herşeye ilgisizim insanlara bakıyorum mutlular en azından benim gibi ölümden korkmuyorlar yada kaçınılmaz olduğu için takmıyorlar
Ben acaba ne zaman bu dünyadan elimi ayağımı çekicem unutulucam aynı arkadaşım gibi...senağlamasenağlamasenağlamasenağlama sürekli bunu düşünüyorum
kaldırımda bile yürüyemiyorum mağaza tabelaları kafama düşerde ölürüm diye...

HeartLess
15-03-09, 16:03
öncelikle ölümü kabullenmeniz gerekir bence...
ne zaman ,ne şekilde bu dünyadan göçeceğimizi sadece Allah bilir...
insanlar kaç katlı binadan düşüyor ve ölmüyor ama diğer taraftan
yürürken ayağı bir taşa takılıyor düşüyor ve ölüyor...
yani kısaca ölümü siz bu kadar fazla düşünerek
hayatınızı zorlaştırıyorsunuz...yaşadığınız olayın etkisi evet ama
gerçek hayata dönüp,her nefes alabildiğiniz gün için mutlu olmalısınız...
lütfen bu kadar fazla düşünmemeye çalışın..
biliyorum elinizde değil ama annenizle en kısa zamanda
bir doktora gitmelisiniz..eminim size uygun bir ilaç vereceklerdir..
kısa zman sonra da bu düşünceler kafanızdan silinir inşallah...
sevgiler...

iremgül
15-03-09, 16:03
bende babamı kaybettikten sonra sizin gibi şeyler düşünüyordum.sadece kendimle ilgili endişeler degil.yakınlarımla ilgilide endişelerim,korkularım vardı.bir yıl tedaviden sonra şimdi iyiyim.hayat herşeye ragmen yaşamaya deger.yaşamın tadını ölene kadar çıkarmamız lazım.doktora gittttttttt

taham
15-03-09, 17:03
cnm bende biraz senin gibiyim cok korkarım yolda yürürken dahi birileri kötülük yapacak diye paranoyaklık yaparım ama hep kendime ediyorum başkasına değil eşim sağlık memuru ve 24 saat nöbetlere kalıyo tek kalıyorum bunalıma giriyorum ama çevre edindim ve onlara gidip gelirken daha rahatladım kapıyı kilitlerim yattığım odayı kilitlerim anahtarı kapının arkasından cekemem bile anahtar uydurup girecekler diye ama hepsi senaryo işte bence bütün bu düşündüklerimiz ibadetimizin zayıflığından değilmi belki bana kızacaksınız ama öldükten sonra diye bi yasam varya odur bizi korkutan aslında namazımızı kılsak allahımıza dua etsek kalbimizi tam tutsak neden ölmekten korkalımki ben yatmadan 7 ayetel kürsi okur yatarım sende yap bak kalbin öyle ferahlıyoki korku fln kalmıyo cnm

nur ummm
15-03-09, 17:03
Canım hepimiz bir gün ölücez onun için bunu aklından cıkarma we korkma allahımıza sıgın ona dua et ondan yardım iste wekuran ın türkçe acıklamasını oku bence gerçekler
onda oku canım allah yar we yardımcın olsun

zemus
15-03-09, 17:03
nil_su
Almayı bende düşünüyorum düşünmekten ziyade mecburum
şuan ailemin yanındayım ama gene huzurlu değilim
ayrıca benim okuldaki ilk senem ve bu tür korkular bende 2 senedir var 2007ye dayanıyo temeli hep geçer diye bekledim boşluktandır dedim
o dönemde kardeşimin arkadaşı ölmüştü önce inanamamıştık en yakın kaybettiğim oydu
ve biz öğrendikten bir gün sonra öss sınavına girdik..Ben babamın yanında çalışıyordum yalnızdım ve ölümü beni acayip sarsmıştı ölmeden önce en sevdiği şarkıyı dinliyordum hep ağlıyordum internette sürekli ölen kişiye ne olur kabir azabı çekermi diye şeyler araştırıyordum :KK43:
Öldüğüne inanamıyordum bir türlü sonra dershaneye başladım işte bi uğraşma aracı bol bol test çözerim artık değil mi??Malesef ki bu ders çalışmamıda etkiledi o zamandan beri herşeye ilgisizim insanlara bakıyorum mutlular en azından benim gibi ölümden korkmuyorlar yada kaçınılmaz olduğu için takmıyorlar
Ben acaba ne zaman bu dünyadan elimi ayağımı çekicem unutulucam aynı arkadaşım gibi...senağlamasenağlamasenağlamasenağlama sürekli bunu düşünüyorum
kaldırımda bile yürüyemiyorum mağaza tabelaları kafama düşerde ölürüm diye...
canım bak ben senden daha beter durumdaydım seninki benimkinin yanında devede kulak kalırdı ama çok şükür şimdi çok iyiyim..şunu unutma korkunun ecele faydası yok..Allaha sığın dua et inan çok fayda gördüm ben..ayrıca bende Kütahyada oturuyorum sana tavsiyem Dumlupınar üniversitesi hastanesine git ordaki pskolog bayan okadar iyiki hem pisikiyatri hemde piskolog eşliğinde sana çok yardım ederler zaten okulunda ordadır ihmal etme git..

nur ummm
15-03-09, 17:03
taham
bütün bu düşündüklerimiz ibadetimizin zayıflığından değilmi belki bana kızacaksınız ama öldükten sonra diye bi yasam varya odur bizi korkutan aslında namazımızı kılsak allahımıza dua etsek kalbimizi tam tutsak neden ölmekten korkalımki ben yatmadan 7 ayetel kürsi okur yatarım sende yap bak kalbin öyle ferahlıyoki korku fln kalmıyo cnm
canım çok haklısın sana katılıyorum herkezin ihmal etmemis lazım özellikle namazımızı allah yardımcımız olsun

er_ca
15-03-09, 18:03
siz çok güzel açıklamışsınız ve farkındasınız... kardeşinizin arkadsının ölmesi genç beklenmeyen bir ölüm sizii çok kötü etkilemiş.. daha sonra dayıoğlunuzun ölümü genç ölümler beklenmeyenler ölümler sizde kötü etki yaratmış...
bence psikologdan yardım alın ve farklı topluluklara karışın. hobi edinin boş ve yalnız kalmamaya çalışın.

EU2
15-03-09, 18:03
bence bi psikologa gitmelisin
ayrica yasadigin ilk yakin olum galiba
turkiyede hergun olenleri gozumuze gozumuze sokuyorlar tvde canice trafik kazasi katliam terorist falan
bunlri dami hic izlemedin canim
olume cok uzaksin bence hic sana gelmiycek gibi yasamisin cok yanlis
bunu yasadigin iyi olmus
olumun bizlere ne kadar yakin oldugunu ensemizde oldugunu sakin unutma ve korkma

nesrin111
15-03-09, 18:03
herkes ölümü düşünür ama sen bayağı etkisinde kalmışsın bu olayın
güzelim senin başına ölümle ilgili bişi geldimi bilmiyorum ama gelse idi halin ne olurdu?
ben 99 da marmara depremini yaşadım ,Allah tan evimize bişi olmadı ama o sallantı,sesler,bağrışmalar hala kulaklarımda..zaten sonrasında da kötü oldum.şimdi ist yaşamıyorum ama ailem orada.ya deprem olursa,ya bişi olursa diye bazen kafamda senaryolar yazıyorum ama bunlar işlerimi etkilemiyor.sonuçta bir gün hepimiz öleceğiz o yüzden ne zaman ne zaman diye düşünmek yerine hayatı yaşamaya bakmalıyız.bu duygunun hayatını bu kadar da esir almasına izin verme.psikologla psikiyatristle görüş ve hayatını yaşa

su_dee
15-03-09, 18:03
bu korkuyu yaşayarak guzelım gunlerını mahvetme.boşuna eziyet etme boşuna vakıtte kaybetme.yapacagın sey basıt bır psıkıyatrdan yardım almak.bu tur sorunlar tamamen kendı ıradenle ılgılı ama basedemıyosan yardım alcaksın.kendını farklı seylere verebılırsın spor olabılır muzık olabılır bıseylerle ugrasmak kafanı baska seylerle mesgul etmek için.spor yapmak rahatlatacaktır emın ol.ama bır dr a gıt bence boşuna ezıyet etme kendıne.hayat güzel:)

EU1
15-03-09, 20:03
nil_su
Sevdiklerim ölürse yalnız kalırım onları görmeden nasıl yaşarım Allah derman elbet veriyor ama herkeste çabucak atlatmıyor
Annemin dayıoğlu 1 Hafta içinde ölmüştü daha dün yaşıyordu şimdi kara toprak altında
cansız çürüdü bile çok tuhaf ben neden okula gidiyorum ailemden uzaktayım yarın ölürsem hepsi boş değil mii
Babama anneme bişey olucak diye ödüm kopuyo onların sesi kulağımda olmadan nasıl yaşarım... :KK43:
Ben herşeyden çabuk etkileniyorum neden böyleyim bilmiyorum
hımm senın bu yazının burasını okurken aklıma bır sey geldı,
bende sen zamandayken tam uni zamanımda sınav calısırken aklıma gelıyor sorguluyordum durumu sımdı bız ders yapıyoruz dunyadakı en onemlı işmiş gıbı ama yarın bı gun ıokul bıtecek belkı sonra işe gırıcez hayatın manasına vardık dedıgımızde aniden gıdıverırsek dunyadan ne olacak tum cabalarımız düşüncelerımız su olup akacak hava olup ucacak mı dıyordum.
aslında bu kötu durum yani bunu düşünmemeliyız, benım de pek sevıyorum demedıgım bır akrabam vefat ettı ve kadın dipçik gıbı derler ya turp gıbıydı ama anıden gıttı, bır dıger akrabam da pek sevmezdım ölse cıok umursamam derdım o da gıttı cok cok uzuldum agladım ıkısıne de ne oluyor boyle dedım evet yaslanıyorlar kaderlerı bıtıyor ve gıdıyorlar ahırete.
ama sımdı burada senın sorguladıgın aslında kendınle ılgılı, aılen gıderse zaten kötu kabus ancak kendın gıdınce bır hıc dıyorsun ya o bu işte dedıgın gıbı sen gıdersen arkanda aglayanları bırakırsın onlar uzulur cok sık senı anarlar daha sonra az anmaya baslarlar ama sevgılerı bıtmez, bunlar uzatılabılır.

ben de dıyordum ya cok sorgulaadım ne olacak ne olacak, sonra olayı çözdüm,
sen yaşıyorsun şu an bunları yapman lazım baska sehırdesın aılenden uzaksın sevgılın var bır cogu ıcın ıyı bır yasam, ama yasıyorsun ve bır seyler yapmalısın, yoksa kenara cekılıp tum gu n evde oturdugunu düşün bak mesela sadece yeme yuıyıp ıcıp uyuyup tekrar kalkıp yemek yıyıp ıcıp uyuyorsun dısarı cıkmak da yok ? ve yaslanıncaya dek boylesın :1no2: kazand8ıgın bır sey yok dıger turlu dısardasın derse gırıyor bır seyler ıcın cabalıyorsun yani su ankı durumun, aılen ıcın korkular beslıyorsun bu yuzden psıkolga mı gıtsem dıyor doktora gıdıp ıgneler yıyorsun h ayatı umursuyorsun yani.

kaydirigubbakcemile
sana anlattıgım o ki; hayatı yasıyorsun bellı amacların var sevgılın var aılen varmıs hamdolsun de, sevgılısı olmayanlar da var, okuyamayanlar var, aılesının yanında okuyup ama mutsuz olanlar var şakkıdı hayata baska gözle bakanlar var


ayrıca amerıkada 16 yasındakı cocukların bunalıma gırdıgı ıspatlanmıs cok rahat olmaktan dolayı, oradakı bu yas turkıyedekı bızdekı univ yasına denk gelıyor cunku unide rahat oluyorlar cocuklar dıger okul sevıyelerıne nazaran.

sen de cok rahat bır yasamda oldugun ıcın eskıye gore ya da bundan sonra yasıycaklarına göre bunlara nazaran cok hafıf ve uc bır yasamda oldugundan dolayı bunalıma gırmen muhtemel zaten gırmıs olabılırsın kabuslar goruyorsun. işte aslında olay kendınde bıtıyor tatlım,
bak bu kadar uzun yazdım senın yasadıklarını da yasadım dedım hafıfe almamanı rıca ederım.

yasaman gerektıgı sorumluluk alman gerektıgı bunları yapman gerektıgı ıcın yapıyorsun hepsı sırayla, ve aılen gıdınce olup bıten bır sey olmuycak oturup aglıycaksın bı omur hatırlayıp uzuluıceksın ya da her neyse. ama gıden gıdıyor oı yuzden bu hayata tutunmaya calısıyor ınsanlar. delikafadulden derın mana cıkardım. uzme kendını daha bak her seyın var gıbı

aılen sevgılın okulun arkadasların...

ıyı ol ıyı, yok bır sey boyle de kendıne :içelim:

tnmsz
15-03-09, 20:03
canımbenim senin yaşadıklarını çok çok iyi anlıyorum çünkü aynı şeyleri senden çok daha ağır şekilde yaşadım hem de tam ergelik çağında 13 14 yaşlarında. bend eki olay barış mançonun ölümünü sorgulamakla başlamıştı.yaklaşık 2 yıl sürdü.yaşadığım acıları buraya tam olarak yazmam imkansız.yalnız şu kadarını söyleyeyim yemek bile yiyemiyordum zaten öleceğim diye,okula gitmek istemiyordum resim dersinde resim yapmıyordum mesela anasıl olsa öleceğim annemle r bakar da üzülür diye.uyuyamazdım bile çünkü her gün çeşit çeşit şekillerde acı çekerek öldüğümü görürdüm.uyumaktan bile korkuyordum.ASLA yalnız kalamıyordum.durmadan ağlıyordum.yemin ederim ki kalbimin atışını yanımda duranlar fark ederdi o kadar hzlı ve belli şekilde çarpardı.ve ben ne yazık ki hiçbir seyimi tam olarak aileme anlatamadım.annem zaten hastaydı ve çok iyi iletişimi olan bi ailede büyümüyordum.Her seyi içime attım .Ama tabiki her sey görünüyordu.zaten ben her an onlarda ölecek diye korkuyordum.yaa o günleri düşünmek bile korkunç benim için.Seni çok iyi anlıyorum.ama sen daha şanslısın daha olgunsun kendine daha çok söz geçirebilirsin.ben çocuktum daha .sen daha az zararla kurtulabilirsin.zamanla geçti bir sekilde seninki de geçecek.ılk önce Allah ın izni ile buna inan.bana o günlerden kalan 2 şey oldu biri iyi biri kötü.
iyi olan:daha o yaştayken idrak ettim ki,eğer Allah ın sevdiği biri olursam bu ölüm benim için mutluluk verecek bir sey olacak buna gerçekten inandım ve ben bu dünyada bana zor gelen her seyin aslında benim için hazırlanmış küçük mutluluk tuzakları olduğunu göreceğim.
kötü tarafı ise şu oldu:karamsarlık...aslında bunu da biraz kara çevirdim aklına gelebilecek her konuda başıma gelebilecek her türlü eksiyi dikkate alıp ona göre hareket ettim.ıstediğim her seyde de başarılı oldum çok şükür.Ama böyle karamsarlılığı da tavsiye etmem çünkü ne kadar başarılı olsam da mutlu olmayı beceremedim.Ama sen yaşı büyük biri olarak zaten böyle bir yara almayacaksın ınşaallah.
Sana tavsiyem Allah a sığın sadece O na dayan,yalnız kalma,bir seylerle meşgul ol.tabiki mümkünse doktora git.mutlu olduğun şeylereçok vakit ayır.Sadece geçecek bunu bil ,bunu yaşayan ve atlatan çok insan var.
sevgiler.............

MeDuSa
15-03-09, 20:03
Kesinlikle psikolojik tedavi almalısın canım
Allah yardımcın olsun a.s.

birsam
15-03-09, 21:03
bu yaşadıklarının aynısını yaşayanlardanım.sen kardeşinin arkadaşını kaybettikten sonra böle olmuşsun.ben en yakınımı "annemi"kaybettikten sonra oldum böle.tam 4 sene önce.ilk yapman gereken bir an önce psikyatri uzmanına gitmen ve ilaç tedavisine başlaman.daha sonra ise maneviyata yönelmen.Allah'a sığınman dua etmen.inan senden çok daha kötü durumda olanlar var.ben psikiyatra gitmeden önce sadece ben bu durumdayım sanıyordum.ama öle beter şeyler var ki.son olarak ta şunu söleyim.hiç geçmiycek sanıyosun ömür boyu sürecek sanıyosun ama öyle olmuyo inan ki "geçiyo"azcık sabır ve gayret gerekiyo.ama tedavi mutlaka şart.

lost87
15-03-09, 21:03
kütahyada okuyormuşsun bende orada üniversitede okudum.
ölümü bende düşünüyorum ( düşünmemizde gerekiyor )
ama şu şekilde düşün herşeyin zamanı var elbet birgün toprak
olup gerçek dünyaya döneceğiz diye düşün.bu dünyada Rabbimiz
bizi sınıyor.
ama sen bu şekilde kendine eziyet ettikçe yaşamdan soğursun
ve unutmaki insanların düşünceleri yaşamını çizer...
güzel şeyler düşünki Rabbin sana sevdiklerinle uzun ömür versin canım.:1hug:


Cilek
15-03-09, 21:03
öncelikle geçmiş olsun
bizimde 2 komşumuz aynen anlattığın gibi oldu
dra gittiler hatta yattılar hastanede ve iyileştiler ilaç kullanıyolar
bence ihmal etme hmn bi dra git cnm

PastelBoya
17-03-09, 13:03
asi74
bence bi psikologa gitmelisin
ayrica yasadigin ilk yakin olum galiba
turkiyede hergun olenleri gozumuze gozumuze sokuyorlar tvde canice trafik kazasi katliam terorist falan
bunlri dami hic izlemedin canim
olume cok uzaksin bence hic sana gelmiycek gibi yasamisin cok yanlis
bunu yasadigin iyi olmus
olumun bizlere ne kadar yakin oldugunu ensemizde oldugunu sakin unutma ve korkma
ölümü düşününce çok üzülürdüm hep o yüzden düşünmemeye çalışırdım haberlerde gördüğüm anda kapatırdım bu yüzden hayata dair olan haberleri pek izlemem yaralananlar kaza geçirenler vs.senağlama
ölen kişinin arkasından sela verilir ya onu duyunca kulaklarımı kapatıyorum cenaze arabası görünce ağlıyorum
ölümü düşünerek yaşanmazki bundan önce öleceğimi biliyordum ama küçüktüm ve takmıyordum ayrıca daha önceleride psikolojik sorunlarım çok oldu depresyondaydım lise çağında o zamanda ölümün kurutuluş olduğuna inanıyordum benim için hayatı sevmiyordum yaşamak istemiyordum
Ama şuan tam tersi yaşamayı ailemi özellikle çok seviyorum öleceğimi düşündükçe hiçbirşey yapmak istemiyorum ne aynaya bakmak ne sokağa çıkmak oturup ölümü beklemek mümkün olsa yeridir benim için..

sütlü gayfe
17-03-09, 13:03
ilginç bir saptantı halini almış.... biz de öleceğiz, siz de öleceksiniz, yani her canlı ölecek. Hepimiz ahirete gideceğiz. Asıl hayat orada. Müslüman ölmekten korkmaz...bu kadar takma derim ruh sağlığını düşünmelisin.kimin nezaman öleceği hiç belli değil.nezaman öleceğim belli olmadığından bunu kafama takmıyorum...öleceğimin zamanı ve saati belli olsaydı evet kara kahır olurdum....bunuda hiç bir zaman bilmek istemezdim...allah herkeze herşeyin hayırlısını versin.....

Sarisari
17-03-09, 14:03
off ayni benim kücükken yasadigim durum:S

ölümden o kadar korkuyordumki, Ö harfini bile duymaya tahammül edemiordum...

bide ailemde sorunlar cikinca iyce depresyona girdim cocuk yasta...annem dogum yapicakti ve dogum cok kritikti. ona bisey olursa naparim dedim. kardesim dogana kadar öldüm öldüm dirildim. hergün kabuss korku ölümü hatrlatiyordu herseyy bana...ama cok sükür bitti. kendini oyalicak seylerile ugras...benim bu isin icinden cikmam dinime sarilmamla oldu. cünkü orda ögrendim ölümün bir son olmadigini...valla kardesim artik hic korku morku kalmadi bende...

Sahra_Deniz
17-03-09, 14:03
bence psikoljik destek almalısın.

bloodrayne__
14-04-09, 09:04
ölünce ne olacağız?
öldükten sonra gözlerimizi nerede acacağız?
acı çekecekmiyiz?
böyle soruları sürekli kafanda döndürüp durrusan böyle takıntı yaparsın tabi..
bişeyleri araştırmayı bırak cnm yaa,hayata dön bak,ölecekmiyim dersen olmazki..
allah kimseye çekemeyeceğinden daha büyük acı vermez;ne ahiretde ne dünyada..o yüzden içini rahat tut,,kararı veren oysa vardır bildiği bişi elbet..böyle düşünmeye çalış

venus42
14-04-09, 12:04
ölüm güzel şey,budur perde ardından haber
hiç güzel olmasa ölürmüydü peygamberyerimseniben

deniz_gunes
14-04-09, 12:04
Nil_su, biz burda ne desek sana hafif kalacak..

Gerçekten de , senin sorunun çok ciddi..

Dediğin gibi psikolojik tedavi görmeye mecbursun sen canım..
Sakın bunu erteleme.

AsiMavi
14-04-09, 13:04
canim her nefis olumu tadacaktir.ölüm bır son degıl tam tersi yeni bir hayata baslangıctır
kendini bosuna yıpratma dua et allaha sıgın hepımızın gıdecegı yer orası

yuzdeyuzakrep
14-04-09, 18:04
canım bende böyleyi ama benden betermissin sen bende ailemden uzak duramam allah korusun sevdiklerimin acısını bana gösterme diye aglıyarak yatarı her akşam onlarsız yapamam aklıma hep kötü kötü seyler gelir sonra kaafamı sallarım güzel seyler düşün diye kafama vururum annemi hergün görmeye giderim evde hasta yattıgım günler illaki ararım ağlayarak konusurum belli etmemeye calısırım sevdiklerim iyi olunca iyi haberini alınca mutlu olurum ama birinin tırnagına zaarar geldiğinde ağlamaktan geberrim hep korkarım bişey olmasından agzım yüreğime gelir nebilim elim yüremde gezerim düşüncelerime sitem etmiş bi insanım ama bunu abartmıyorum sankinem sadece aileme hep sevdiğimi söylüyorum o beni rahatlatıyo annemin yanına hergün giderim hergün onu cok sevdiğimi cok özlediğimi söylerim elinden tutar öper öper biterim koklayarak öperim annem sıkılır benden yazık kadına hiç rahat bırakmam eşşek kadar oldum bazen kendime kızarım :KK43:( ama elimde değil kardeslerime anneme babama yegenlerime ablalarıma sevdiğim insanlara hep tesekkür ederim bişi oldugunda cok saygı duyarım sevdiğimi hergün söylerim buda beni mutlu ediyor bence sende böyle yap allah esirgezin bişi olmasın sevdiğim insanların acısını bana göstermesin onlar olmassa bende askla olmam ama onlara nekadar cok sevdiğimi hissettirmek beni rahatlatıyo ya sana tavsiye değer ver sevdiğini söyle özlediğini söyle onları hep ara seslerini duy kalperini kırma kıymetlerini bil ve her gün dua et agzından dua düşmesin okadar rahatlıcaksınki ozaman ben öyle yapıyorum kendimize piskopat demiyelim sadece cok duygusalız cok inceyiz ayrıcalıklı düşün kendini onlara sevgini gösterirsen inan cok mutlu olacaksın

yiğitimmm
14-04-09, 19:04
Arkadaşların çoğu aynı şeyi söylemiş canım zaten. haksızda değiller. bir psikiatrist yada psikologdan yardım almalısın. Sanırım panik atak yada benzeri anksiyete tarzı bir şey yaşıyor olabilirsin . Ama okadar kendine dert etme. tedavisi var yani..Ama sakın psikiatriste gitmekten çekinme etraftan ne düşünürler gibide düşünme çünkü bu halin devam ederse tüm hayatını etkiler ...

yesilgosluMELEK
14-04-09, 19:04
ayyy bend eçok korkuyorum ölmekten öldürmekten ÖLÜMDEN

EU3
14-04-09, 19:04
ölümden korkma sebebin nedir?

ölüm anı mı?

ölümden sonra ki hesapmı?

sevdiklerinden ayrılmak mı?

yok olma korkusumu?

bunun cevabıını vermeden çözüme ulaşamayız canım..

yaşadığın şey panik atak falan değil bence..bu bir obsesyon gibi..takıntı,saplantı olmuş.evet psikolojik bir sorun ama panik bozukluğa benzetemedimben 6 yıllık bir panik atak hastasyım belirtiler bunlar değil..

glsh85
14-04-09, 19:04
ben panık atak hastasıyım bende korkyuorum ..

EU3
14-04-09, 19:04
herşeyin boş olduğunu anlaman çok güzel..dolayısıyla geldiğin nokta gerçekten değerlendirilebilecek bir nokta..ama dozunu aşmamak lazım bu düşüncenin ..bu noktayı dünyadaki vazifelerini yerine getirerek iyiye çevirmiş olursun..zaten dünyaya geliş gayemiz bunlar..allahın merhametli olduğunu ve ölümümüzle ona kavuşmanın güzelliğini yaşayacağımızı düşün..hepimiz burada misafiriz zaten...