PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : Çok Korkuyorum....



PastelBoya
15-03-2009, 17:18
Korkularım içimde çığ gibi büyüdü..Artık yalnız kalamıyorum bilee ağlama krizlerine giriyorum sık,sık yolda yürüyemez oldum karşıdan karşıya zor geçiyorum araba çarpıcak diye ne oluyor bana bilmiyorum....Gece olsun istemiyorum herkes kabuğuna çekiliyor ben korkularımla başbaşa kalıyorum..
Düşünmek istemiyorum ama kendime engel olamıyorum..Sürekli aynı şeyleri düşünüyorum acaba ölmeme ne kadar zaman kaldı 1 haftamı 1 günmü 1 saat mi..Her yeni güne gözümü açtığımda bugünde ölmedim şükürler olsun kii diyorum...
Ama aklımda gene ne zaman öleceğim var..Babam 50 küsür yaşında en büyük çocuğu benim ona bişey olur diye o kadar çok korkuyorum kii diyabet hastası bazen geceleri sessizce kontrol ediyorum sağmı diye :çok üzgünüm:
Annemi Babamı kaybetmek istemiyorum ölmüş olsalar naparım diye düşünüyorum benim gibi zayıf karakterli bir insan bu acıya nasıl dayanır nasıl katlanır cevap bulamıyorum senağlama
Doktorada gittim Anksiyete Bozukluğu dediler ama hiç memnun kalmadım ölüm korkusu var dedim hepimiz korkarız ölümden dedi kestirip attı... Sen her gece ne zaman ölücen diye düşünyormusun ağlıyormusun..birinin kötü haberini alıcam diye telefonlarımı bile açmıyorum artık..
Büyümek istemiyorum Büyüdükçe sevdiklerimi kaybedeceğimi öğrendim..Çokk acıııııı
Dayanamıyorum artıkk Ben neden normal insanlar gibi değilim..
Annem 6-7 yıl önce panik atakmış şuan iyi herşeye heyecanlanmaktan başka bir sorunu yok... son çare onun doktoruna gideceğim..3 Haftadır ilaç kullanıyorum..Halsizlikten başka bir etki yapmadı ben gene aynı benn senağlamasenağlama

er_ca
15-03-2009, 17:34
ailende yada cevrende seni çok etkileyern bir ölüm olayı mı oldu bu korkuyu tetikleyen?

bence bir psikoloğa git ve olayın derinine inerek çözüm bulun. bu sizde panik atak depresyon hatta şizofreniye bile varabilir. öğrenci olduğun için ailenden uzak olmanda etkili olabilir. ama en çok hangi olaydan sonra böyle oluyorsun kötü olduğun gün ne yaşamış ne giymiş nasıl ortamda oluyor bunların ortak taraflarını bulmaya çalış...

size geçmiş olsun.

Gülsüm Sultan
15-03-2009, 17:37
Nasil yazsamda yanlis anlasilmasam...kimsenin inancini sorgulamak gibi bir niyetim yok güzelim umarim yanlis anlamazsin:1hug:

Fakat ben bir yerde söyle okudum....cok asiri derecede ölüm korkusu olanda iman zayifligi varmis...imani kuvvetli olan ölümden degil verecegi hesaptan korkar...

O yüzden diyorum belki kuran okusan..duaya ibadete versen kendini biraz iyi gelir...rahatlar huzur bulursun...

Aklina kötü seyler getirme...gelirsede hemen oku kendini baska seylerle mesgul et...

Hepimiz zaman zaman imanimizdan uzaklasiyoruz..allah korusun...umarim yanlis anlamadin:1hug:

Elvira
15-03-2009, 17:43
canım öncelikle çok üzüldüm gerçekten daha çok gençsin ve önünde uzun yıllar var.
bu probleminbi bence bi uzaman yardımıyla halletmeni tavsiye ederim.
gülsümsultan arkadaşıma katılıyorum öyle dualar varki aklın durur insanı rahatlatan
dileklerini isteklerini herşeylerine ama herşeylerine iyi gelen.
l bi gül yasin kitabı içinde korkudan hastalığa dersten geçim sıkıntısına iyi geleck dualar
var benim bir arkadaşım bu kitapla yendi bu türlü düşüncelerini.
beni sakın yanlış anlama benim amacım sana sadece yardım etmek.
ama öncelikle uzaman yardımını mutlaka al ve kendi kendine ben bu korkularımı yenebilirim de
şimdiden geçmiş olsun allah yardımcın olsun canım

Libyana
15-03-2009, 17:45
Manevi yönden kendimizi doyurmamız gerekiyor her zaman,vesvese ve evhamlar inancı zayıf veya kuvvetli herkese yapışıp kalabiliyor..
Emin olun sadece siz değilsiniz bu korkuyu ve endişeyi yaşayan,hı belki sizin ki biraz da katmerlenmiş ama geçmeyeecek bir durum değil inşallah..
Ruhumuzu beynimizi 24 saat durmadan kemiren ,yüreğimizi sıkan çok durumlar var..
Kimi ölüme takar kimi doğuma kimi hayata kimi geçmişe kimi geleceğe..
Bunlardan sıyrılıp kabuk değiştirmek yine bizim elimizde..
Yavaş yavaş,sakince..
Aslında psikolog yahut psikyatr larımıza danışmanızda müthiş bir fayda var..
Hem rahatlar hem derdinize derman bulursunuz.
Öncelikle kafanızda bitirmeniz gerek,obsesivzmden kurtulun...
Kolay değil evet,mesela farklı ilgi alanlarına yönelin,kendinize sosyal hobiler edinin yanlız kalmamaya çalışın ...
ıçinize atmayın,bizlerle ,çevrenizdekilerle paylaşın..
Hüzünler bu şekilde azalır..
Umarım Allah yar ve yardımcınız olur bir an önce huzurunuza kavuşursunuz

la princesse
15-03-2009, 17:51
canım yanlış bir bilgi vermek istemem psikolog değilim ama sanırım panik atak bu:uhm:
bence acilen bir psikologa git, en iyi çözüm bu olur.
bir de bol bol kuran oku, türkçesini. benim de korktuğum şeyler vardı, hiç yalnız kalamazdım ama artık hiç korkmuyorum.

bak bir sözü var sokratesin, platonun "sokratesin savunması" adlı kitabında geçiyor.sokrates hakkında idam kararı veriyolar ve sokrates şöyle diyor:

"... Kimse bilemez ölümün insanın başına gelen bütün kötülüklerin en büyüğü olup olmadığını, ama sanki kötülüklerin en büyüğü olduğunu iyice biliyormuş gibi ondan korkarlar. ..."

bu söz beni çok etkilemişti, paylaşmak istedim. artık ölüme çok farklı bakıyorum.

epaq
15-03-2009, 17:52
Her insanın bazen böyle dönemleri olur.Senin de yaşadığın böyle geçici bir dönem.
Fakat bu durumu yenmek için profesyonel yardım alman işini kolaylaştırır bence.
Kendi çabanla da birleşince üstesinden geleceğine inanıyorum.
Yeter ki insan birşeyi istesin.
Sende yapacaksın.

Dağıt kafanı,bir hobi edin.Beynin birşeyler üretmekle meşgul olsun.
Bedenen de yorul.Spor yap,yürüyüş yap.
Böylece hemen uykuya dalarsın.(Uykudan önceki düşünme süresi bazen kötüdür,kendimden bilirim)

Kendine güven,atlatacağım de.Mutlaka yapacaksın.

dilekumur
15-03-2009, 17:53
canım;
çok çok yakınım aynı şeyleri yaşadı ve hayatının üç yılını kendisine zehir etti.
ölme korkusu ,öldürülme korkusu
işini,
ailesini,
yaşamını öyle kötü etkilediki,
mecbur olmadığı zamanlarda dışarı çıkmadı bile.
hiç ama hiç vakit kaybetme
hemen bir psikiyatra git
sana vereceği ilacın ne olduğunu biliyorum ama
yazmam doğru değil.
inan hayatın iki ay içinde normala dönecek.
ilacı düzenli olarak kullanmak zorundasın.
ben seni çok iyi anlıyorum,neler yaşadığını tahmin ediyorum
tekrar ve üstüne basa basa söylüyorum
bir kutu ilaçç bunun çaresi.
ihmal etme ve doktora git lütfen.
allah tez zamanda şifa versin,çünkü bu bir hastalık.

Libyana
15-03-2009, 17:54
« Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzura kavuşur…
Ne kadar derin bir mesaj ve mana değil mi..

füsfüs
15-03-2009, 18:06
senin korkunun boyutları baya büyük sanrırm
allaha sığınma veya arkadaşların dediği gibi uğraşlar hobiler edinmek mutlaka yardımcı olur ama
bir yandan da mutlaka bir uzman desteği almalısın
tek başına atlatılabilecek birşey gibi gelmedi bana
hayatının bu en güzel yıllarını buhranlar içinde geçirme canım
tedavini olup yaşamdan zevk almaya bak
bu yaşlar geri gelmiyor, sonra çok pişman olursun

esmeralda_2286
15-03-2009, 18:14
canım belirtiler sanki panik atağı andırıyor gibiCADIARZU
hemen bir doktordan destek almanı öneririm..:teselli:
canım bende de bir ara bu derece de olmasa o tarz kabulslar görüyordum,bol bol dua etmeni öneririm..şutarafagitti

nur.sima
15-03-2009, 18:15
ay sen bundan mı korkuyorsun.:mymeka:
bak ne diyeceğim; ruyanda eğer birinin öldüğünü görürsen onun ömrü uzarmış a.s

psikologa gitmen en iyisi kendi başına bu durumu atlatamazsın

elbette ölümden korkulur,insan bilmedği bir şeyden korkan çünkü,ürkütür. ama ölüm son değil korkmaya da pek gerek yok. o korku sadece su an içinde bulundugun anı yer bitirir.
orada bizi bekleyen sonsuz bir hayat var, mutluluk var, şu an yanımızda olmayan insanlarla buluşacagımız yer orası. çok heyacanlandım bak şimdi

Allah hayırlı ölüm versin, ölüm güzel. orada kavuşulacaklar güzel çünkü:lepi:

PastelBoya
15-03-2009, 18:46
Sevdiklerim ölürse yalnız kalırım onları görmeden nasıl yaşarım Allah derman elbet veriyor ama herkeste çabucak atlatmıyor
Annemin dayıoğlu 1 Hafta içinde ölmüştü daha dün yaşıyordu şimdi kara toprak altında
cansız çürüdü bile çok tuhaf ben neden okula gidiyorum ailemden uzaktayım yarın ölürsem hepsi boş değil mii
Babama anneme bişey olucak diye ödüm kopuyo onların sesi kulağımda olmadan nasıl yaşarım... :(
Ben herşeyden çabuk etkileniyorum neden böyleyim bilmiyorum

dilekumur
15-03-2009, 18:57
Sevdiklerim ölürse yalnız kalırım onları görmeden nasıl yaşarım Allah derman elbet veriyor ama herkeste çabucak atlatmıyor
Annemin dayıoğlu 1 Hafta içinde ölmüştü daha dün yaşıyordu şimdi kara toprak altında
cansız çürüdü bile çok tuhaf ben neden okula gidiyorum ailemden uzaktayım yarın ölürsem hepsi boş değil mii
Babama anneme bişey olucak diye ödüm kopuyo onların sesi kulağımda olmadan nasıl yaşarım... :(
Ben herşeyden çabuk etkileniyorum neden böyleyim bilmiyorum


sana birkez daha ısrarla söylüyorum
bu bir hastalık
tekrar söylüyorum bu bir hastalık
ve
bunun tedavisi çok basit
doktora git ve ilaçlarını kullan
en güzel yıllarını heba etme

EcinniliBarones
15-03-2009, 19:00
anlattıkların panik atağın belirtilerinden biri. bence bir uzmandan yardım al..yoksa kendine hayatı zehir edeceksin..

Slogan
15-03-2009, 19:05
bence ailenden uzak olduğun için böylesin kendimden biliyorum
bende dışarda okudum sürekli kafamın içinde annemle kardeşim vardı
aynen benimde uykularım kaçıyordu günde 4-5 kez telefonda konuşuyorduk
kafamda sürekli ya şuan annem öldüyse
kardeşimin okuldan dönüş saatinde ya şimdi kardeşime araba çarptıysa
ya annem tabak alayım derken kafasına düştüyse beyin kanaması geçiriyorsa kafamçokkarıştı
gibi gibi aklına gelebilcek birsürü şey
ama benimki zamanla kendiliğinden geçti
ben alışma süreci diye değerlendiriyorum

eminik
15-03-2009, 19:16
ben de doktora görünmeni öneriyorum çünkü kendi başına çözebildiğin bişey değil sanırım anlattıklarına bakarak böyle düşündüm.bi yardım almanda fayda var.ayrıca canım kendini maneviyat açısından doyurman da faydalı olabilir.Dualar okumak-etmek,seni rahatlatacak dini kitaplar okumak falan.

BuzlarUlkesi
15-03-2009, 19:20
tam olarak bilmiyorum ama bana panik atak gibi geldi..
bir uzmandan yardim alsan senin iyi olur yoksa gercekten seni herkesten soyutlar gecmis olsun

HeartLess
15-03-2009, 19:41
psikolojik olarak kendinizi kötü bir olaya fazla kaptırısanız,
ve sadece onu düşünürseniz yaşamaktan zevk alamazsınız..
bu dünya da hepimiz gelip geçiciyiz,hepimiz birgün öleceğiz...
bence sabah kalktığınızda aynaya bir bakın,görebiliyor musunuz?
nefes alabiliyor musunuz,bütün uzuvlarınız yerinde mi?
işte şükretmek için,mutlu olmak için çok sebebiniz var demektir...
bakın ne güzel okuyorsunuz,aklınızı derslerinize verin...
boş kaldıkça bu tür konuları düşünmeyin,aklınıza geldiğinde dışarı çıkın,hava alın biraz...
ama en kısa zamanda bir psikoloğa gitmenizi ve destek almanızı öneririm...
çünkü hayat bu şekilde yaşandığı zaman çekilmez olur...
siz daha hayatınızın baharındasınız,kendi kendinizi olumlu yönde telkin edin..
inanın kendi doktorunuz kendinizsiniz aslında...
sevgiler...

PastelBoya
15-03-2009, 19:47
Almayı bende düşünüyorum düşünmekten ziyade mecburum
şuan ailemin yanındayım ama gene huzurlu değilim
ayrıca benim okuldaki ilk senem ve bu tür korkular bende 2 senedir var 2007ye dayanıyo temeli hep geçer diye bekledim boşluktandır dedim
o dönemde kardeşimin arkadaşı ölmüştü önce inanamamıştık en yakın kaybettiğim oydu
ve biz öğrendikten bir gün sonra öss sınavına girdik..Ben babamın yanında çalışıyordum yalnızdım ve ölümü beni acayip sarsmıştı ölmeden önce en sevdiği şarkıyı dinliyordum hep ağlıyordum internette sürekli ölen kişiye ne olur kabir azabı çekermi diye şeyler araştırıyordum :(
Öldüğüne inanamıyordum bir türlü sonra dershaneye başladım işte bi uğraşma aracı bol bol test çözerim artık değil mi??Malesef ki bu ders çalışmamıda etkiledi o zamandan beri herşeye ilgisizim insanlara bakıyorum mutlular en azından benim gibi ölümden korkmuyorlar yada kaçınılmaz olduğu için takmıyorlar
Ben acaba ne zaman bu dünyadan elimi ayağımı çekicem unutulucam aynı arkadaşım gibi...senağlamasenağlamasenağlamasenağlama sürekli bunu düşünüyorum
kaldırımda bile yürüyemiyorum mağaza tabelaları kafama düşerde ölürüm diye...

HeartLess
15-03-2009, 19:53
öncelikle ölümü kabullenmeniz gerekir bence...
ne zaman ,ne şekilde bu dünyadan göçeceğimizi sadece Allah bilir...
insanlar kaç katlı binadan düşüyor ve ölmüyor ama diğer taraftan
yürürken ayağı bir taşa takılıyor düşüyor ve ölüyor...
yani kısaca ölümü siz bu kadar fazla düşünerek
hayatınızı zorlaştırıyorsunuz...yaşadığınız olayın etkisi evet ama
gerçek hayata dönüp,her nefes alabildiğiniz gün için mutlu olmalısınız...
lütfen bu kadar fazla düşünmemeye çalışın..
biliyorum elinizde değil ama annenizle en kısa zamanda
bir doktora gitmelisiniz..eminim size uygun bir ilaç vereceklerdir..
kısa zman sonra da bu düşünceler kafanızdan silinir inşallah...
sevgiler...

iremgül
15-03-2009, 19:56
bende babamı kaybettikten sonra sizin gibi şeyler düşünüyordum.sadece kendimle ilgili endişeler degil.yakınlarımla ilgilide endişelerim,korkularım vardı.bir yıl tedaviden sonra şimdi iyiyim.hayat herşeye ragmen yaşamaya deger.yaşamın tadını ölene kadar çıkarmamız lazım.doktora gittttttttt

taham
15-03-2009, 20:02
cnm bende biraz senin gibiyim cok korkarım yolda yürürken dahi birileri kötülük yapacak diye paranoyaklık yaparım ama hep kendime ediyorum başkasına değil eşim sağlık memuru ve 24 saat nöbetlere kalıyo tek kalıyorum bunalıma giriyorum ama çevre edindim ve onlara gidip gelirken daha rahatladım kapıyı kilitlerim yattığım odayı kilitlerim anahtarı kapının arkasından cekemem bile anahtar uydurup girecekler diye ama hepsi senaryo işte bence bütün bu düşündüklerimiz ibadetimizin zayıflığından değilmi belki bana kızacaksınız ama öldükten sonra diye bi yasam varya odur bizi korkutan aslında namazımızı kılsak allahımıza dua etsek kalbimizi tam tutsak neden ölmekten korkalımki ben yatmadan 7 ayetel kürsi okur yatarım sende yap bak kalbin öyle ferahlıyoki korku fln kalmıyo cnm

nur ummm
15-03-2009, 20:03
Canım hepimiz bir gün ölücez onun için bunu aklından cıkarma we korkma allahımıza sıgın ona dua et ondan yardım iste wekuran ın türkçe acıklamasını oku bence gerçekler
onda oku canım allah yar we yardımcın olsun

zemus
15-03-2009, 20:07
Almayı bende düşünüyorum düşünmekten ziyade mecburum
şuan ailemin yanındayım ama gene huzurlu değilim
ayrıca benim okuldaki ilk senem ve bu tür korkular bende 2 senedir var 2007ye dayanıyo temeli hep geçer diye bekledim boşluktandır dedim
o dönemde kardeşimin arkadaşı ölmüştü önce inanamamıştık en yakın kaybettiğim oydu
ve biz öğrendikten bir gün sonra öss sınavına girdik..Ben babamın yanında çalışıyordum yalnızdım ve ölümü beni acayip sarsmıştı ölmeden önce en sevdiği şarkıyı dinliyordum hep ağlıyordum internette sürekli ölen kişiye ne olur kabir azabı çekermi diye şeyler araştırıyordum :(
Öldüğüne inanamıyordum bir türlü sonra dershaneye başladım işte bi uğraşma aracı bol bol test çözerim artık değil mi??Malesef ki bu ders çalışmamıda etkiledi o zamandan beri herşeye ilgisizim insanlara bakıyorum mutlular en azından benim gibi ölümden korkmuyorlar yada kaçınılmaz olduğu için takmıyorlar
Ben acaba ne zaman bu dünyadan elimi ayağımı çekicem unutulucam aynı arkadaşım gibi...senağlamasenağlamasenağlamasenağlama sürekli bunu düşünüyorum
kaldırımda bile yürüyemiyorum mağaza tabelaları kafama düşerde ölürüm diye...

canım bak ben senden daha beter durumdaydım seninki benimkinin yanında devede kulak kalırdı ama çok şükür şimdi çok iyiyim..şunu unutma korkunun ecele faydası yok..Allaha sığın dua et inan çok fayda gördüm ben..ayrıca bende Kütahyada oturuyorum sana tavsiyem Dumlupınar üniversitesi hastanesine git ordaki pskolog bayan okadar iyiki hem pisikiyatri hemde piskolog eşliğinde sana çok yardım ederler zaten okulunda ordadır ihmal etme git..

nur ummm
15-03-2009, 20:08
bütün bu düşündüklerimiz ibadetimizin zayıflığından değilmi belki bana kızacaksınız ama öldükten sonra diye bi yasam varya odur bizi korkutan aslında namazımızı kılsak allahımıza dua etsek kalbimizi tam tutsak neden ölmekten korkalımki ben yatmadan 7 ayetel kürsi okur yatarım sende yap bak kalbin öyle ferahlıyoki korku fln kalmıyo cnm

canım çok haklısın sana katılıyorum herkezin ihmal etmemis lazım özellikle namazımızı allah yardımcımız olsun

er_ca
15-03-2009, 21:04
siz çok güzel açıklamışsınız ve farkındasınız... kardeşinizin arkadsının ölmesi genç beklenmeyen bir ölüm sizii çok kötü etkilemiş.. daha sonra dayıoğlunuzun ölümü genç ölümler beklenmeyenler ölümler sizde kötü etki yaratmış...
bence psikologdan yardım alın ve farklı topluluklara karışın. hobi edinin boş ve yalnız kalmamaya çalışın.

EU2
15-03-2009, 21:05
bence bi psikologa gitmelisin
ayrica yasadigin ilk yakin olum galiba
turkiyede hergun olenleri gozumuze gozumuze sokuyorlar tvde canice trafik kazasi katliam terorist falan
bunlri dami hic izlemedin canim
olume cok uzaksin bence hic sana gelmiycek gibi yasamisin cok yanlis
bunu yasadigin iyi olmus
olumun bizlere ne kadar yakin oldugunu ensemizde oldugunu sakin unutma ve korkma

nesrin111
15-03-2009, 21:12
herkes ölümü düşünür ama sen bayağı etkisinde kalmışsın bu olayın
güzelim senin başına ölümle ilgili bişi geldimi bilmiyorum ama gelse idi halin ne olurdu?
ben 99 da marmara depremini yaşadım ,Allah tan evimize bişi olmadı ama o sallantı,sesler,bağrışmalar hala kulaklarımda..zaten sonrasında da kötü oldum.şimdi ist yaşamıyorum ama ailem orada.ya deprem olursa,ya bişi olursa diye bazen kafamda senaryolar yazıyorum ama bunlar işlerimi etkilemiyor.sonuçta bir gün hepimiz öleceğiz o yüzden ne zaman ne zaman diye düşünmek yerine hayatı yaşamaya bakmalıyız.bu duygunun hayatını bu kadar da esir almasına izin verme.psikologla psikiyatristle görüş ve hayatını yaşa

su_dee
15-03-2009, 21:20
bu korkuyu yaşayarak guzelım gunlerını mahvetme.boşuna eziyet etme boşuna vakıtte kaybetme.yapacagın sey basıt bır psıkıyatrdan yardım almak.bu tur sorunlar tamamen kendı ıradenle ılgılı ama basedemıyosan yardım alcaksın.kendını farklı seylere verebılırsın spor olabılır muzık olabılır bıseylerle ugrasmak kafanı baska seylerle mesgul etmek için.spor yapmak rahatlatacaktır emın ol.ama bır dr a gıt bence boşuna ezıyet etme kendıne.hayat güzel:)

EU1
15-03-2009, 23:16
Sevdiklerim ölürse yalnız kalırım onları görmeden nasıl yaşarım Allah derman elbet veriyor ama herkeste çabucak atlatmıyor
Annemin dayıoğlu 1 Hafta içinde ölmüştü daha dün yaşıyordu şimdi kara toprak altında
cansız çürüdü bile çok tuhaf ben neden okula gidiyorum ailemden uzaktayım yarın ölürsem hepsi boş değil mii
Babama anneme bişey olucak diye ödüm kopuyo onların sesi kulağımda olmadan nasıl yaşarım... :(
Ben herşeyden çabuk etkileniyorum neden böyleyim bilmiyorum


hımm senın bu yazının burasını okurken aklıma bır sey geldı,
bende sen zamandayken tam uni zamanımda sınav calısırken aklıma gelıyor sorguluyordum durumu sımdı bız ders yapıyoruz dunyadakı en onemlı işmiş gıbı ama yarın bı gun ıokul bıtecek belkı sonra işe gırıcez hayatın manasına vardık dedıgımızde aniden gıdıverırsek dunyadan ne olacak tum cabalarımız düşüncelerımız su olup akacak hava olup ucacak mı dıyordum.
aslında bu kötu durum yani bunu düşünmemeliyız, benım de pek sevıyorum demedıgım bır akrabam vefat ettı ve kadın dipçik gıbı derler ya turp gıbıydı ama anıden gıttı, bır dıger akrabam da pek sevmezdım ölse cıok umursamam derdım o da gıttı cok cok uzuldum agladım ıkısıne de ne oluyor boyle dedım evet yaslanıyorlar kaderlerı bıtıyor ve gıdıyorlar ahırete.
ama sımdı burada senın sorguladıgın aslında kendınle ılgılı, aılen gıderse zaten kötu kabus ancak kendın gıdınce bır hıc dıyorsun ya o bu işte dedıgın gıbı sen gıdersen arkanda aglayanları bırakırsın onlar uzulur cok sık senı anarlar daha sonra az anmaya baslarlar ama sevgılerı bıtmez, bunlar uzatılabılır.

ben de dıyordum ya cok sorgulaadım ne olacak ne olacak, sonra olayı çözdüm,
sen yaşıyorsun şu an bunları yapman lazım baska sehırdesın aılenden uzaksın sevgılın var bır cogu ıcın ıyı bır yasam, ama yasıyorsun ve bır seyler yapmalısın, yoksa kenara cekılıp tum gu n evde oturdugunu düşün bak mesela sadece yeme yuıyıp ıcıp uyuyup tekrar kalkıp yemek yıyıp ıcıp uyuyorsun dısarı cıkmak da yok ? ve yaslanıncaya dek boylesın :1no2: kazand8ıgın bır sey yok dıger turlu dısardasın derse gırıyor bır seyler ıcın cabalıyorsun yani su ankı durumun, aılen ıcın korkular beslıyorsun bu yuzden psıkolga mı gıtsem dıyor doktora gıdıp ıgneler yıyorsun h ayatı umursuyorsun yani.

kaydirigubbakcemile
sana anlattıgım o ki; hayatı yasıyorsun bellı amacların var sevgılın var aılen varmıs hamdolsun de, sevgılısı olmayanlar da var, okuyamayanlar var, aılesının yanında okuyup ama mutsuz olanlar var şakkıdı hayata baska gözle bakanlar var


ayrıca amerıkada 16 yasındakı cocukların bunalıma gırdıgı ıspatlanmıs cok rahat olmaktan dolayı, oradakı bu yas turkıyedekı bızdekı univ yasına denk gelıyor cunku unide rahat oluyorlar cocuklar dıger okul sevıyelerıne nazaran.

sen de cok rahat bır yasamda oldugun ıcın eskıye gore ya da bundan sonra yasıycaklarına göre bunlara nazaran cok hafıf ve uc bır yasamda oldugundan dolayı bunalıma gırmen muhtemel zaten gırmıs olabılırsın kabuslar goruyorsun. işte aslında olay kendınde bıtıyor tatlım,
bak bu kadar uzun yazdım senın yasadıklarını da yasadım dedım hafıfe almamanı rıca ederım.

yasaman gerektıgı sorumluluk alman gerektıgı bunları yapman gerektıgı ıcın yapıyorsun hepsı sırayla, ve aılen gıdınce olup bıten bır sey olmuycak oturup aglıycaksın bı omur hatırlayıp uzuluıceksın ya da her neyse. ama gıden gıdıyor oı yuzden bu hayata tutunmaya calısıyor ınsanlar. delikafadulden derın mana cıkardım. uzme kendını daha bak her seyın var gıbı

aılen sevgılın okulun arkadasların...

ıyı ol ıyı, yok bır sey boyle de kendıne :içelim:

tnmsz
15-03-2009, 23:45
canımbenim senin yaşadıklarını çok çok iyi anlıyorum çünkü aynı şeyleri senden çok daha ağır şekilde yaşadım hem de tam ergelik çağında 13 14 yaşlarında. bend eki olay barış mançonun ölümünü sorgulamakla başlamıştı.yaklaşık 2 yıl sürdü.yaşadığım acıları buraya tam olarak yazmam imkansız.yalnız şu kadarını söyleyeyim yemek bile yiyemiyordum zaten öleceğim diye,okula gitmek istemiyordum resim dersinde resim yapmıyordum mesela anasıl olsa öleceğim annemle r bakar da üzülür diye.uyuyamazdım bile çünkü her gün çeşit çeşit şekillerde acı çekerek öldüğümü görürdüm.uyumaktan bile korkuyordum.ASLA yalnız kalamıyordum.durmadan ağlıyordum.yemin ederim ki kalbimin atışını yanımda duranlar fark ederdi o kadar hzlı ve belli şekilde çarpardı.ve ben ne yazık ki hiçbir seyimi tam olarak aileme anlatamadım.annem zaten hastaydı ve çok iyi iletişimi olan bi ailede büyümüyordum.Her seyi içime attım .Ama tabiki her sey görünüyordu.zaten ben her an onlarda ölecek diye korkuyordum.yaa o günleri düşünmek bile korkunç benim için.Seni çok iyi anlıyorum.ama sen daha şanslısın daha olgunsun kendine daha çok söz geçirebilirsin.ben çocuktum daha .sen daha az zararla kurtulabilirsin.zamanla geçti bir sekilde seninki de geçecek.ılk önce Allah ın izni ile buna inan.bana o günlerden kalan 2 şey oldu biri iyi biri kötü.
iyi olan:daha o yaştayken idrak ettim ki,eğer Allah ın sevdiği biri olursam bu ölüm benim için mutluluk verecek bir sey olacak buna gerçekten inandım ve ben bu dünyada bana zor gelen her seyin aslında benim için hazırlanmış küçük mutluluk tuzakları olduğunu göreceğim.
kötü tarafı ise şu oldu:karamsarlık...aslında bunu da biraz kara çevirdim aklına gelebilecek her konuda başıma gelebilecek her türlü eksiyi dikkate alıp ona göre hareket ettim.ıstediğim her seyde de başarılı oldum çok şükür.Ama böyle karamsarlılığı da tavsiye etmem çünkü ne kadar başarılı olsam da mutlu olmayı beceremedim.Ama sen yaşı büyük biri olarak zaten böyle bir yara almayacaksın ınşaallah.
Sana tavsiyem Allah a sığın sadece O na dayan,yalnız kalma,bir seylerle meşgul ol.tabiki mümkünse doktora git.mutlu olduğun şeylereçok vakit ayır.Sadece geçecek bunu bil ,bunu yaşayan ve atlatan çok insan var.
sevgiler.............

MeDuSa
15-03-2009, 23:51
Kesinlikle psikolojik tedavi almalısın canım
Allah yardımcın olsun a.s.

birsam
16-03-2009, 00:18
bu yaşadıklarının aynısını yaşayanlardanım.sen kardeşinin arkadaşını kaybettikten sonra böle olmuşsun.ben en yakınımı "annemi"kaybettikten sonra oldum böle.tam 4 sene önce.ilk yapman gereken bir an önce psikyatri uzmanına gitmen ve ilaç tedavisine başlaman.daha sonra ise maneviyata yönelmen.Allah'a sığınman dua etmen.inan senden çok daha kötü durumda olanlar var.ben psikiyatra gitmeden önce sadece ben bu durumdayım sanıyordum.ama öle beter şeyler var ki.son olarak ta şunu söleyim.hiç geçmiycek sanıyosun ömür boyu sürecek sanıyosun ama öyle olmuyo inan ki "geçiyo"azcık sabır ve gayret gerekiyo.ama tedavi mutlaka şart.

lost87
16-03-2009, 00:25
kütahyada okuyormuşsun bende orada üniversitede okudum.
ölümü bende düşünüyorum ( düşünmemizde gerekiyor )
ama şu şekilde düşün herşeyin zamanı var elbet birgün toprak
olup gerçek dünyaya döneceğiz diye düşün.bu dünyada Rabbimiz
bizi sınıyor.
ama sen bu şekilde kendine eziyet ettikçe yaşamdan soğursun
ve unutmaki insanların düşünceleri yaşamını çizer...
güzel şeyler düşünki Rabbin sana sevdiklerinle uzun ömür versin canım.:1hug:

Cilek
16-03-2009, 00:38
öncelikle geçmiş olsun
bizimde 2 komşumuz aynen anlattığın gibi oldu
dra gittiler hatta yattılar hastanede ve iyileştiler ilaç kullanıyolar
bence ihmal etme hmn bi dra git cnm

PastelBoya
17-03-2009, 16:23
bence bi psikologa gitmelisin
ayrica yasadigin ilk yakin olum galiba
turkiyede hergun olenleri gozumuze gozumuze sokuyorlar tvde canice trafik kazasi katliam terorist falan
bunlri dami hic izlemedin canim
olume cok uzaksin bence hic sana gelmiycek gibi yasamisin cok yanlis
bunu yasadigin iyi olmus
olumun bizlere ne kadar yakin oldugunu ensemizde oldugunu sakin unutma ve korkma

ölümü düşününce çok üzülürdüm hep o yüzden düşünmemeye çalışırdım haberlerde gördüğüm anda kapatırdım bu yüzden hayata dair olan haberleri pek izlemem yaralananlar kaza geçirenler vs.senağlama
ölen kişinin arkasından sela verilir ya onu duyunca kulaklarımı kapatıyorum cenaze arabası görünce ağlıyorum
ölümü düşünerek yaşanmazki bundan önce öleceğimi biliyordum ama küçüktüm ve takmıyordum ayrıca daha önceleride psikolojik sorunlarım çok oldu depresyondaydım lise çağında o zamanda ölümün kurutuluş olduğuna inanıyordum benim için hayatı sevmiyordum yaşamak istemiyordum
Ama şuan tam tersi yaşamayı ailemi özellikle çok seviyorum öleceğimi düşündükçe hiçbirşey yapmak istemiyorum ne aynaya bakmak ne sokağa çıkmak oturup ölümü beklemek mümkün olsa yeridir benim için..

sütlü gayfe
17-03-2009, 16:37
ilginç bir saptantı halini almış.... biz de öleceğiz, siz de öleceksiniz, yani her canlı ölecek. Hepimiz ahirete gideceğiz. Asıl hayat orada. Müslüman ölmekten korkmaz...bu kadar takma derim ruh sağlığını düşünmelisin.kimin nezaman öleceği hiç belli değil.nezaman öleceğim belli olmadığından bunu kafama takmıyorum...öleceğimin zamanı ve saati belli olsaydı evet kara kahır olurdum....bunuda hiç bir zaman bilmek istemezdim...allah herkeze herşeyin hayırlısını versin.....

Sarisari
17-03-2009, 17:05
off ayni benim kücükken yasadigim durum:S

ölümden o kadar korkuyordumki, Ö harfini bile duymaya tahammül edemiordum...

bide ailemde sorunlar cikinca iyce depresyona girdim cocuk yasta...annem dogum yapicakti ve dogum cok kritikti. ona bisey olursa naparim dedim. kardesim dogana kadar öldüm öldüm dirildim. hergün kabuss korku ölümü hatrlatiyordu herseyy bana...ama cok sükür bitti. kendini oyalicak seylerile ugras...benim bu isin icinden cikmam dinime sarilmamla oldu. cünkü orda ögrendim ölümün bir son olmadigini...valla kardesim artik hic korku morku kalmadi bende...

Sahra_Deniz
17-03-2009, 17:10
bence psikoljik destek almalısın.

bloodrayne__
14-04-2009, 13:14
ölünce ne olacağız?
öldükten sonra gözlerimizi nerede acacağız?
acı çekecekmiyiz?
böyle soruları sürekli kafanda döndürüp durrusan böyle takıntı yaparsın tabi..
bişeyleri araştırmayı bırak cnm yaa,hayata dön bak,ölecekmiyim dersen olmazki..
allah kimseye çekemeyeceğinden daha büyük acı vermez;ne ahiretde ne dünyada..o yüzden içini rahat tut,,kararı veren oysa vardır bildiği bişi elbet..böyle düşünmeye çalış

venus42
14-04-2009, 16:17
ölüm güzel şey,budur perde ardından haber
hiç güzel olmasa ölürmüydü peygamberyerimseniben

deniz_güneş
14-04-2009, 16:24
Nil_su, biz burda ne desek sana hafif kalacak..

Gerçekten de , senin sorunun çok ciddi..

Dediğin gibi psikolojik tedavi görmeye mecbursun sen canım..
Sakın bunu erteleme.

AsiMavi
14-04-2009, 17:30
canim her nefis olumu tadacaktir.ölüm bır son degıl tam tersi yeni bir hayata baslangıctır
kendini bosuna yıpratma dua et allaha sıgın hepımızın gıdecegı yer orası

yuzdeyuzakrep
14-04-2009, 22:37
canım bende böyleyi ama benden betermissin sen bende ailemden uzak duramam allah korusun sevdiklerimin acısını bana gösterme diye aglıyarak yatarı her akşam onlarsız yapamam aklıma hep kötü kötü seyler gelir sonra kaafamı sallarım güzel seyler düşün diye kafama vururum annemi hergün görmeye giderim evde hasta yattıgım günler illaki ararım ağlayarak konusurum belli etmemeye calısırım sevdiklerim iyi olunca iyi haberini alınca mutlu olurum ama birinin tırnagına zaarar geldiğinde ağlamaktan geberrim hep korkarım bişey olmasından agzım yüreğime gelir nebilim elim yüremde gezerim düşüncelerime sitem etmiş bi insanım ama bunu abartmıyorum sankinem sadece aileme hep sevdiğimi söylüyorum o beni rahatlatıyo annemin yanına hergün giderim hergün onu cok sevdiğimi cok özlediğimi söylerim elinden tutar öper öper biterim koklayarak öperim annem sıkılır benden yazık kadına hiç rahat bırakmam eşşek kadar oldum bazen kendime kızarım :(( ama elimde değil kardeslerime anneme babama yegenlerime ablalarıma sevdiğim insanlara hep tesekkür ederim bişi oldugunda cok saygı duyarım sevdiğimi hergün söylerim buda beni mutlu ediyor bence sende böyle yap allah esirgezin bişi olmasın sevdiğim insanların acısını bana göstermesin onlar olmassa bende askla olmam ama onlara nekadar cok sevdiğimi hissettirmek beni rahatlatıyo ya sana tavsiye değer ver sevdiğini söyle özlediğini söyle onları hep ara seslerini duy kalperini kırma kıymetlerini bil ve her gün dua et agzından dua düşmesin okadar rahatlıcaksınki ozaman ben öyle yapıyorum kendimize piskopat demiyelim sadece cok duygusalız cok inceyiz ayrıcalıklı düşün kendini onlara sevgini gösterirsen inan cok mutlu olacaksın

yiğitimmm
14-04-2009, 23:01
Arkadaşların çoğu aynı şeyi söylemiş canım zaten. haksızda değiller. bir psikiatrist yada psikologdan yardım almalısın. Sanırım panik atak yada benzeri anksiyete tarzı bir şey yaşıyor olabilirsin . Ama okadar kendine dert etme. tedavisi var yani..Ama sakın psikiatriste gitmekten çekinme etraftan ne düşünürler gibide düşünme çünkü bu halin devam ederse tüm hayatını etkiler ...

yesilgosluMELEK
14-04-2009, 23:03
ayyy bend eçok korkuyorum ölmekten öldürmekten ÖLÜMDEN

EU3
14-04-2009, 23:26
ölümden korkma sebebin nedir?

ölüm anı mı?

ölümden sonra ki hesapmı?

sevdiklerinden ayrılmak mı?

yok olma korkusumu?

bunun cevabıını vermeden çözüme ulaşamayız canım..

yaşadığın şey panik atak falan değil bence..bu bir obsesyon gibi..takıntı,saplantı olmuş.evet psikolojik bir sorun ama panik bozukluğa benzetemedimben 6 yıllık bir panik atak hastasyım belirtiler bunlar değil..

glsh85
14-04-2009, 23:32
ben panık atak hastasıyım bende korkyuorum ..

EU3
14-04-2009, 23:39
herşeyin boş olduğunu anlaman çok güzel..dolayısıyla geldiğin nokta gerçekten değerlendirilebilecek bir nokta..ama dozunu aşmamak lazım bu düşüncenin ..bu noktayı dünyadaki vazifelerini yerine getirerek iyiye çevirmiş olursun..zaten dünyaya geliş gayemiz bunlar..allahın merhametli olduğunu ve ölümümüzle ona kavuşmanın güzelliğini yaşayacağımızı düşün..hepimiz burada misafiriz zaten...

Slinn
14-04-2009, 23:42
Ciddi boyutlarda etkilenmesem gerçekten bu konuyu açmazdım..
Herkes ölümden korkar elbet.. Ama benim durumum sanırım diğerlerinden biraz farklı
çünkü benim kadar düşünene rastlamadım hiçç.
Düşünme diyorlar ama elimde değil..Kabuslar görüyorum hep birileri ölüyo bazen bir kaç kişi birden ölüyor kuzenim erkek arkadaşım annem en sonda babam öldü ve ben ağlayarak uyandım senağlama
Boğularak ölürsem beyin kanaması falan geçirirsem biri öldürürse diye artık ne yalnız kalabiliyorum nede yolda yürüyebiliyorum..
Kütahyada okuyorum ben ve oda arkadaşım ailesinin yanına gitmişti ilk 1 kaç gün iyidi
sonra çok fena oldum düşüne düşüne fenalaştım acile götürdüler pratisyen hekime çat pat anlatıldı derdim sakinleştirici iğne vurdu oda sadece titrememi engelledi :1no2:
Ben bu korkuyla nasıl başedicem dayanamıyorum herşeyimi etkiliyo ders çalışamıyorum uyuyamıyorum kimseyle doğru düzgün iletişim kuramıyorum erkek arkadaşımda dahil..
İçimi rahatlatmak için yazdım...senağlamasenağlamasenağlama
Okuyan herkese teşekkür ediyorum...!!!

Beni etkileyen bir olayı en son sayfada yazdım...

Canim benim anladigim kadariyla sen ailenden ayri baska bir sehirde universite okuyorsun?
maglesef boyle genc cocuklarda pskolojik problemler oluyor,:1no2:
canim Cok acil mutlaka ve mutlaka bir pskiyatir a gitmelisin !!!! cok daha ilerler ve tedavin dahada zorlasir kesinlikle pskiyatir a git lutfen :çok üzgünüm:

boncuk84
15-04-2009, 00:01
bu konuları insan düşündükçe içinden çıkılmaz bi hal alıyo :bbo: bol bol dua et
ama yapacagımızda bişi yok herkes yaşayacak ölümü böle düşün rahatlamaya çalış
Allah yardımcın olsun tez zamanda atlaman duasıyla......

Lyre
15-04-2009, 01:58
cnm benim en yakın arkadaşımda aynı senin durumundaydı ama suan da psikaytri ve psikolağa gidiyor faydasını görüyor bence sende git

gulkurusuu
15-04-2009, 02:53
ben ölumu atlatmış bır ınsan olarak sana yaşadıklarımı anlatayım; yenı evlıydım herşey cok guzeldı, ailem saglıklı, bırıkmış parası olan mutlu bır çifttik. çocuk yapalım dedık o ay. ılk denememızı yaptıgımız ay ben hızla kılo vermeye başladım,elım ayagım kesılıyordu betım benzım attı, tahlıle gıttım ve bır daha eve 1 ay sonra dönecegımı bılemezdım.
tahlıl sonuçlarımı gördukten sonra benı eve bıle salmadan hemen yatırdılar,ailemı, eşimi sevdıklerımı arayıp haber vermemı ıstedıler.

ben o an ölumu anladım tatlım, ölum dıye konuştugum kendıme cok uzak gördugum o merteme soguk nefesını vurdu yuzume.

2 gun sonra 13 saatlık bır knser temızleme amelıyatına gırdım. amelıyata gırerken hep şunu duşundum. benım 2 yıl once cok severek aldıgım pijama takımım vardı hıç kıyamamıştım gıymeye, özel bır gunun gelmesını bekledım onu gıymek için. neden gıymemiştim? daha kaç tane yarım bıraktıgım iş vardı sonraya attıgım. sonra gıderım, sonra yaparım, ama sonrası yokmuş dedım. pişman oldum hayatın tadını çıkaramadıgıma. bu kadar mı dedım?

amelıyattan cıktıgım eşim ve annem sankı 10 yıl yaşlanmış gıbıydıler. sonra onlar takıldı aklıma haftalarca yattıgım yatagımda hayatımın en zor kararlarını verdım. gerıde kalanların daha cok acı cekecegı, gıdersem bu ınsanların geleceklerı hep gözyaşı olacagını duşundum.

1 ay 4 gun sonra evıme geldıgımde artık buyumuştum, o perılerden, ölumden ,hayattan korkan kız yoktu. evıme geldım evım mıs gıbı çok guzeldı, daha önce görmedıgım kadar guzel. hemen o pijamalarımı gıydım. ve ben onu yendım.

bugun her sabah pencerımı yaşıyorum şukur dıye acıyorum..artık bırıkmış paramız kalmadı ama şuan daha mutluyuz.farkındayız çunku herşey geçıcı hayatta. o parayı benı kurtarmak için bırıktırmışız demek kı...,kısaca özetlemek gerekırsek. bugun yaşıyorsan bunun tadını çıkar, ölum geldıgınde gelecektır zaten. önemlı olan o gelmeden neler bırıktırdıgın cebınde. herşeyın tadını çıkar bırak akışına. bugun saglıklısın ve yaşıyorsun,,,bu ne kadar önemlı bılıyor musun?

bunun tadını çıkarmalısın, bırak bu korkuları...kımse olumsuz degıl, bugun bugunu yaşamalısın. umarım ıyı gelmıştır sözlerım. sevgıler tatlım

raebzeh
15-04-2009, 13:22
canım benim bu bi zamanlar bende de olmuştu..lisedeyken olmuştu hemde..arkadaşlarım yanımda bayılıyodu,bağırıyorlardı bende çok etkileniyordum.hergün ölücem boğuluyorum diye nefesim daralıyordu..birgün kanepeye uzandım uyumaya çalışıyordum.baktım nefesim daralıyo kendi kendime korkuyorum herşeyden,dudağım dilim uyuştu,kalbim sıkışıyordu..babama beni acil dr a yetiştir dedim..dr panik atak başlangıcı dedi.sakinleştirici iğne vurdular,birde şurup vermişti..geceleri uyuyamayan ben o gece çok rahat uyumuştum..rüyalarımda hep korkarım,yatamazdım..yalnız yatamıyordum,yeğenim küçükü onunla yatıyordum..çok şükür atlattım o günleri..yatarken müzik dinlerdim korkmu azaltıyordu..

gelelim ölüm meselesine...aslında ölümden korkmak kişinin ibadetine güvenmediğini ortaya çıkarıyo bence..kendimden biliyorum çünkü..namazı bıraktığım zaman sanki hemen ölücem hesap veremiycem gibi geliyordu.ama namazı kıldığım zaman içme bi ferahlık geliyo...

bence öncelikle psikolojik destek al canım..daha sonrada herzaman olmasa da korktuğun vakit güzelce abdest al dua et,kuran okumayı biliyorsan oku ve namaz kıl..için ferahlasın..

inşallah bugünleri atlatacaksın canım benim..Rabbim yar ve yardımcın olsun..amiiinn..

deryainci
17-04-2009, 10:48
canım bende Kütahyada okudum ve bende senin gibi olmuştum
burda okuyacağımda ne olacak burda olacağıma ailemin yanında olsam
onlarla olduğum her anı kar sayıyordum beni bıraktıklarında anılar biriktirmek istiyordum
ve ben hala böleyim kendi öleceğime korkuyorum ama ailemi kaybetmek daha zor geliyor
şimdide evleneceğim ve hiç dışarı çıkasım gelmiyor evde ailemin yanında olmak ve daha
çok görmek istiyorum Kütahyada yaşadığım şeyler yavaş yavaş tekrar etmeye başlıyor

ama ben şimdi kendi kendime bunu aşmaya çalışıyorum
simdi ölecekler diye kendimi yıpratırsam (allah gecinden versin) öldüklerinde de acıyla hayatımı yıpratacağım ve bana yıpranmış bir hayat kalıyo....senağlama

hatta ben buraya ölümü kabullenememek die konu açmıştım
o dönem çok yoğun yaşıyordum yardma ihtiyacım vardı konumu silmişlerdi
2 gün ağladım beni kimse anlamıyor dieesenağlama

zaman herşeye çağre üzülme ve lütfen yapacak işler bul kendine hayatını sevdiklerinle doya doya anın tadını çıkararak yaşa:1hug:

a_seyma
18-04-2009, 19:30
canım benım...aynı seylerı bende dusunuyodum hemde daha 1.5 2 ay oncesine kadar..karşı komsumuz kanserden vefat etti... aklıma gelen ılk sey ben bıdaha aynur teyzemı goremıyecekmıyım
pencereden pencereye konusamıyacakmıyız balkondan bakmıyacakmjı bıdaha dıye dusunmustum...
sonra bırgun kendımınde olecegı aklıma geldı... her ınsan olumu kendınden uzak goruyo..bendeoyle gordugum ıcın şoka ugradım bır anda..tamda antalyaya kaynvalıdemlere gıtcegımız sıraydı ve kafamda yasaycagım guzel seylerı dusunmek varken ben olumu dusunuyodum.. nişanlıma sarılıp aglıyodum senı kaybetmek ıstemıyorum senden uzak kalmak ıstemıyorum dıye.. antalyaya annemlere gıdınce bana akrabalarının resımlerını gostermeye basladı... her resımde suda oldu buda oldu falan dıyodu ben bitiyodum nefes alamıyodum.. halamlara gıttık antalyada komsuları vefat etmıs tamda aksam kadının arkasından Kuran okuyolardı...ve kadın topragın altındaydı ve bende gırecektım o topraga bıgun sevdıklerımde annemde babamda kardesımde canımdan cok sevdıgım aşkımda..herseyde oturup aglıyodum aglıyodum olum dıyınce dızılerdekı karakterlere bıle aglıyodum... hersey bıgun benımde oleceğimi hatırlatıyodu bana cunku..işik olmayan yerde yatamıyodum sonra kardesımle uyumaya basladım.. sankı yanlız yatınca hemen azraıl gelıp canımı alacak gıbı gelıyodu... sonra nekadar buyuk bır hata yaptıgımın farkına vardım ben..
evet dedım olceksın bugun ozman nıye hergecırdıgın gunun kıymetını bılmıyosun..nden kokuyosun bukadar olumden dedım.. sonra nette olümle ılgılı arastırmalar yapmaya basladım..aslında olumun bukadar korkulcak bısey olmadıgını anladım... sevdıklerıme bıgun yıne kavusacaktım Rabbimin emirlerinide yerine getirsem O da bende razıolacaktı..bu kadar basıtti yanı.. sonradan farkına vardım kı hersey ınsanlar ıcın karsı komsumuzun olmesıde benım ıcındı benım bazı seylerı anlayabılmem ıcındı..bu beni Rabbime bagladı ve şükür Rabbime bu benı Rabbime yakınlastırdı.. ben kendımı tedavı edebıldım Rabbimin yardımıyla.. ve hıcde korkmuyorum şimdi.. cunku artık inşllah olum benım ıcın dugun gecesı gıbı sevgılıye kavusmak gıbı gelıyo...ınsallah sende gercege kavusursun canım benım.. Allah'ım en kısa zamanda dusuncelerın düze cıkar ınsallah
sevılerımlee :1hug: a.s.

asiye1985
18-04-2009, 20:21
tek yapman gereken bir psikiyatrisyten yardım almak bu sorunu yaşayan bir çok arkadaşım oldu ve hepsi hallettiler sorunlarını.üzülme evhamlarınla bu güzel günlerini zehir etme kendine zaman hızla geçiyor.şifa bulman dileğiyle...

qadife
19-04-2009, 14:35
Maneviyata biraz daha önem verin Rabbimize sıgının dua edin bol bol
« Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzura kavuşur…

LayLayLomHop
19-04-2009, 19:59
kesinlikle psikolojik destek şart arkadaslara katılıyorum
hayatı akışına bırakmak lazım her anınızdan her dakikanızdan Rabbim e yakışır şekilde davranmanız ve mutlu olmanız gerek
elbette bu hayat gelip geçici ne kadar iyi şeyler güzel şeyler yaparsanız o kadar korkunuz eksilir çok aşırı sapmalara uğramadan arasıra tek basınıza kalın namaz kılın kuran okuyun içinizi ferahlatır inanın
öyle tvde duydugun şeylerle çok beynini sulandırma kabir azabıymış işkenceymiş şuymuş buymuş
onlar insanların beynini aşılamak herşeyin en sadesi makbul yerimseniben

Roselin
19-04-2009, 22:08
Canım seninki psikolojik bir rahatsızlık.doktora gidip derdini anlatırsan bi süre sonra ilaç destekli vs bi şekilde bu hastalığı atlatırsın.sakin ol.ççözümsüz bir durumun yok

awa
28-04-2009, 00:31
Nasil yazsamda yanlis anlasilmasam...kimsenin inancini sorgulamak gibi bir niyetim yok güzelim umarim yanlis anlamazsin:1hug:

Fakat ben bir yerde söyle okudum....cok asiri derecede ölüm korkusu olanda iman zayifligi varmis...imani kuvvetli olan ölümden degil verecegi hesaptan korkar...

O yüzden diyorum belki kuran okusan..duaya ibadete versen kendini biraz iyi gelir...rahatlar huzur bulursun...

Aklina kötü seyler getirme...gelirsede hemen oku kendini baska seylerle mesgul et...

Hepimiz zaman zaman imanimizdan uzaklasiyoruz..allah korusun...umarim yanlis anlamadin:1hug:
a.s evtevtevt ben mesela ölumden korkmam allah hayırlı ölumler versın hepımıxxe :Saruboceq: ama yınede korkularım cok ölumdeılde allah korkusu vardı bende namaza basladım o sıkıntı ıcımden kaybolup gıttıı :lepi: vede ben delırıyodum sandım sende ıstersen namazını kıl bu bızım gorevımız gercı yanı borcunu öde bolbolll dua ett yaradan rabbım her sorunu cözer inş.... :Saruboceq:

süpriz_mucize
29-04-2009, 03:26
ailende yada cevrende seni çok etkileyern bir ölüm olayı mı oldu bu korkuyu tetikleyen?

bence bir psikoloğa git ve olayın derinine inerek çözüm bulun. bu sizde panik atak depresyon hatta şizofreniye bile varabilir. öğrenci olduğun için ailenden uzak olmanda etkili olabilir. ama en çok hangi olaydan sonra böyle oluyorsun kötü olduğun gün ne yaşamış ne giymiş nasıl ortamda oluyor bunların ortak taraflarını bulmaya çalış...

size geçmiş olsun.

bende aynı düşüncedeyim..

E_61
01-05-2009, 03:08
Bende 3 hafta once dedemi kaybettim ve ölumu bende artik cok dusunuyorum, ben olmazsam kardeslerim napar,hayattan koparlar bensiz yapamazlar diye yatmadan once canimi gercekten cok sIkiyorum, hatta dun gece evet ben bugece ölecem artik oyle hissediyorum diyordum kendi kendime ve boyle dusundukce nefes alisim bile zorlasiyo, bu durumu annemle paylasmak istedim ama yapmadim. nebilim sanki beni ciddiye almicaklarmis gibi geliyo. Ben ölmekten korkmuyorum ama geride birakacagim insanlar cok uzulurler diye ona canimi sIkiyorum, tabiki ölmek istemiyorum ama er yada gec gidecegimiz yer orasi. Namazlarimi aksatmiyorum, aksatmadigim surece icim daha rahat oluyo. Sanada namaz kilmani tavsiye ederim canim. Allahim yardimcin olsun.
Senin durumun ama benimkinden cok daha ciddi tabiki canim benim. Belkide ikimizde piskologa gitmesi gerekiyordur bilmiyorum. Allah hepimizin yardimcisi olsun..a.s.

EylulunAnnesi
09-05-2009, 00:31
cnm bir psikiyatr ile görüşüp yardım alman gerek diye düşünüyorum...

yasemin49
24-05-2009, 21:47
canım bende aynı senin gibiydim hatta ölümü düşünüp en dibe vuranlardanım ama çok şükür şimdi iyiyim tam 4yıl yaşadım ama tek çae ibadet inanç inanılmaz derecede huzur ve rahatlık veriyor maneviyatını güçlendir ve ne yaparsan yap ölüm hepimiz için ama sen bunu asla önceden hissedemesin sendeki sadece şeytanın vesvesesi başka işlerle meşkul ol ve kendini eve kapatma rabbim şifalar versin senin için dua edicem inşallah

Semo
24-05-2009, 22:23
öncelikle gecmis olsun canim..

Ben gecenlerde RUYA hakkinda bir sey okumustum,

ruya; bilinc alti dusuncelerden olusuyormus,

ÖLÜMÜ cok dusunuyorsun o zaman sen, bence internetten ara$tirma yap bir sonuc cikmassada bir doktora gorun bence.

ALLAH YARDIMCIN OLSUN canim a.s.

beyza 25
24-05-2009, 23:21
takma canım kafana vesvese başka bişe değil bak sana korkuların için dua yazıyim bunu çek devamlı rahatlarsın allahın izniyla hasbinallahi ve nimen vekil hergün 99 kere çek 100yüde nimen mevla nimen masir bende senin gibiydim geçti çok şükür allah öyle merhametliki tevneleri kabul eder bol bol tevbe istiğfar çek canım

arwen85
25-05-2009, 00:00
panik bozukluk yani pank atak deniyo..inan hekez de zaman zaman oluyo..bende yardım alsan emin ol hç bi sorunun kalmıyıcak..öyle şeyler düşündügünde kov düşünceleini...dus al birşeyler yap oyala kendini..yapamam deme yaparsınn..herşey senin elindee

Sahmatmazel
25-05-2009, 00:06
Ciddi boyutlarda etkilenmesem gerçekten bu konuyu açmazdım..
Herkes ölümden korkar elbet.. Ama benim durumum sanırım diğerlerinden biraz farklı
çünkü benim kadar düşünene rastlamadım hiçç.
Düşünme diyorlar ama elimde değil..Kabuslar görüyorum hep birileri ölüyo bazen bir kaç kişi birden ölüyor kuzenim erkek arkadaşım annem en sonda babam öldü ve ben ağlayarak uyandım senağlama
Boğularak ölürsem beyin kanaması falan geçirirsem biri öldürürse diye artık ne yalnız kalabiliyorum nede yolda yürüyebiliyorum..
Kütahyada okuyorum ben ve oda arkadaşım ailesinin yanına gitmişti ilk 1 kaç gün iyidi
sonra çok fena oldum düşüne düşüne fenalaştım acile götürdüler pratisyen hekime çat pat anlatıldı derdim sakinleştirici iğne vurdu oda sadece titrememi engelledi :1no2:
Ben bu korkuyla nasıl başedicem dayanamıyorum herşeyimi etkiliyo ders çalışamıyorum uyuyamıyorum kimseyle doğru düzgün iletişim kuramıyorum erkek arkadaşımda dahil..
İçimi rahatlatmak için yazdım...senağlamasenağlamasenağlama
Okuyan herkese teşekkür ediyorum...!!!

Beni etkileyen bir olayı en son sayfada yazdım...

Rüyalardan ßildigim kadarıyle öLüm gören kişi uzun omurlu oLurmus diye ßiliorum.. Ama sen en iyisi ßu durumu uzman ki$iye danış en iyisi. Sor soru$tur mutlaka ßu konularda ßilgisi oLanlar vardır..Olmadı internetten ara$tır..ßi dü$manınız falan da oLaßilir size zarar vermek isteyen...

arazz
25-05-2009, 00:35
Nasil yazsamda yanlis anlasilmasam...kimsenin inancini sorgulamak gibi bir niyetim yok güzelim umarim yanlis anlamazsin:1hug:

Fakat ben bir yerde söyle okudum....cok asiri derecede ölüm korkusu olanda iman zayifligi varmis...imani kuvvetli olan ölümden degil verecegi hesaptan korkar...

O yüzden diyorum belki kuran okusan..duaya ibadete versen kendini biraz iyi gelir...rahatlar huzur bulursun...

Aklina kötü seyler getirme...gelirsede hemen oku kendini baska seylerle mesgul et...

Hepimiz zaman zaman imanimizdan uzaklasiyoruz..allah korusun...umarim yanlis anlamadin:1hug:

arkadasa katılıyorum ibadet konusunda.. bende bi dönem böle olmustum ibadet rahatlatıyor rabbime güven dayan.. ayrıca ölüm her müslümanın hatırlaması gereken bisey necip fazılın ölümle alakalı dizelerini oku cok güzel gercekten...'ÖLÜM GÜZEL SEY BUDUR PERDE ARKASINDAN HABER,HİC GÜZEL OLMASAYDI ÖLÜR MÜYDÜ PEYGAMBER...' N.F.K

Eyylül
03-06-2009, 17:23
Almayı bende düşünüyorum düşünmekten ziyade mecburum
şuan ailemin yanındayım ama gene huzurlu değilim
ayrıca benim okuldaki ilk senem ve bu tür korkular bende 2 senedir var 2007ye dayanıyo temeli hep geçer diye bekledim boşluktandır dedim
o dönemde kardeşimin arkadaşı ölmüştü önce inanamamıştık en yakın kaybettiğim oydu
ve biz öğrendikten bir gün sonra öss sınavına girdik..Ben babamın yanında çalışıyordum yalnızdım ve ölümü beni acayip sarsmıştı ölmeden önce en sevdiği şarkıyı dinliyordum hep ağlıyordum internette sürekli ölen kişiye ne olur kabir azabı çekermi diye şeyler araştırıyordum :(
Öldüğüne inanamıyordum bir türlü sonra dershaneye başladım işte bi uğraşma aracı bol bol test çözerim artık değil mi??Malesef ki bu ders çalışmamıda etkiledi o zamandan beri herşeye ilgisizim insanlara bakıyorum mutlular en azından benim gibi ölümden korkmuyorlar yada kaçınılmaz olduğu için takmıyorlar
Ben acaba ne zaman bu dünyadan elimi ayağımı çekicem unutulucam aynı arkadaşım gibi...senağlamasenağlamasenağlamasenağlama sürekli bunu düşünüyorum
kaldırımda bile yürüyemiyorum mağaza tabelaları kafama düşerde ölürüm diye...

kardeşinin arkadaşı ölmüş bu haldesin daha yakınlarını kaybedenler ne yapsın
kusura bakma ama ben senin gibilere çok kızıyorum:kızgın:

bebegem
03-06-2009, 23:26
unutmaki her canlı doğar büyür ve ölür....

fakat ne doğduğunun farkındadır

ne büyüdüğünün

nede öleceğinin farkında olacaktır....

birazcık ALLAHA YÖNELMEN BİLE SANA ÇOK FAYDA GÖSTERECEK....

VEDE UZMAN BİR PSİKİYATRİSDEN YARDIM ALMAN

beyza 25
05-06-2009, 21:23
güzelim her insan bazen ölümü düşünür bence namaza başla çok huzurlu olursun hepimiz ölcez ölüm bizim için değilmi sen imanını sağlam tut allaha yönel benden sana tavsiye melisa yada sarı kantoron çayı iç yatarken sakinleştirir vesvesedir takma kafana bol bol dua et canım allah şifa versin

maviask
05-06-2009, 22:01
Sultan bir gün gemi seyehatine çıkmış. Yanında çok sevdigi kölesi varmış. Denizde boğulacağım korkusuyla sararmış solmuş titriyor inliyormuş. Sultan dayanamıyor tabi yanındaki vezirlerine diyor bir çare bulun çok kötü oldu bu. Vezirler tabi birbirlerine bakmışlar ne yapacaklar bilemiyorlar. ıçlerinde akıllı bir vezir çıkmış sultanım ben onu düzeltirim. Sultan tamam iyileştir demiş. Vezir gemideki askerlerden bir kaç tanesini almış kölenin yanına gitmiş köle kamaraların birinde büzülmüş iyice korkusundan. Vezir askerlere emretmiş tutun ve geminin güvertesine getirin demiş asker ler köleyi tutmuşlar köle direnmiş ama tabi askerler güçlü kuvvetli. Neyse işte güverteye varmış askerler ve köle. Vezir askerlere köleyi denize atmalarını istemiş herkes şaşkın tabi. Askerler köleyi hemen atmışlar denize köle denize düşünce başta çırpınmış sonra yüzeyde kalmayı başarmış. Vezir askerlere onu gemiye çıkartmalarını emretmiş. Gemiye çıkmış köle gayet iyi ve seyehatin kalan kısmındada kesinlikle korkmamış.
Şimdi kıssadan hisse bazen bazı korkular bizi esir alabilir üstüne gitmek gerek. O zaman o korktuğumuz şeylerin o kadar kötü olmadığını anlarız. Sürekli ölümü düşünmek ölümden korkmak aslında ölüm gerçeğini düşünmemizi dinimiz emreder o zaman dünyada gelip geçici sıkıntılara karşı daha dayanıklı oluruz. Ama ruh sağlığını bozacak tarzdakilerde ölümün aslında bir son değil yeni bir başlangıç olduğunu iyice idrak etmeye çalışmak gerek. Ölüm korkusu aklına geldiğinde ölmüşlere dualar oku gayet doğal bir süreç olduğunu anlamaya çalış.

ifrit
05-06-2009, 22:48
:çok üzgünüm: Canım hemen baska bir psikoloğa git. Nedemek kestirip atmak yaaa.

su para için meslek sahibi olanlardan nefret ediyorum ya. :oklava:

ben bile buradan kızın bariz bi problemi oldugunu görebiliyorum ya nasıl kestirip atar :oklava:

hepimiz ölümden korkarız. hepimiz sevdiklerimizi kaybetme korkusu yasarız ama bu boyutlarda değil.
neticede sevdiklerimiz bigün cekip gittiğinde bile biz yasamaya devam etmek durumunda laıyoruz.hayat herşeye rağmen devam ediyor.
ölümler ve doğumlar insanlık için gerekli senağlamasenağlamasenağlama
Allah hepimize hayırlı ölümler versin. Ve tüm ölmüşlerimizin mekanı cennet olsun senağlamasenağlama

EU1
06-06-2009, 22:38
canım ya:(
anksiyete bozukluğu bendede var
tedavi olmak gerek
ilaç kullanmak gerek doktor tavsiyesinde
ama terapi görmelisin sen mutlaka
geçmiş olsun dilerim iyi olursun bugünlere gülüp geçersin..

awa
07-06-2009, 15:24
evt evt bu pskolog da neymıs yaa dınle dınle al 200tl yı ohhh buzamana kdr onlara verdıgım paralarla araba alırdım ama ben deıl pskologum aldı araba amann cnm sakası bıyanada hemen kendımızı salmayalım azcık toparlansak ıyı olur sadece sen deılsın kı bu durumda bende öyleyım baska arkadaslarımız da öle azcık cesaret ben sana guvenıyorum basaracaksın :)

tatlırüya
07-06-2009, 20:24
canım mutlaka psikolojik destek almalısın..ve gerçekten iyleşmeyi istersen iyi olursun..çünkü sadece sen kendine yardımcı olabilırsin...kendine yeni uğraşlar bul..yeni sosyal çevreye katıl...takı gitar bilg.kursları gibi..sporada yazıl...faydasını göreceksin..

kelebek07
13-06-2009, 11:03
Korkularım içimde çığ gibi büyüdü..Artık yalnız kalamıyorum bilee ağlama krizlerine giriyorum sık,sık yolda yürüyemez oldum karşıdan karşıya zor geçiyorum araba çarpıcak diye ne oluyor bana bilmiyorum....Gece olsun istemiyorum herkes kabuğuna çekiliyor ben korkularımla başbaşa kalıyorum..
Düşünmek istemiyorum ama kendime engel olamıyorum..Sürekli aynı şeyleri düşünüyorum acaba ölmeme ne kadar zaman kaldı 1 haftamı 1 günmü 1 saat mi..Her yeni güne gözümü açtığımda bugünde ölmedim şükürler olsun kii diyorum...
Ama aklımda gene ne zaman öleceğim var..Babam 50 küsür yaşında en büyük çocuğu benim ona bişey olur diye o kadar çok korkuyorum kii diyabet hastası bazen geceleri sessizce kontrol ediyorum sağmı diye :çok üzgünüm:
Annemi Babamı kaybetmek istemiyorum ölmüş olsalar naparım diye düşünüyorum benim gibi zayıf karakterli bir insan bu acıya nasıl dayanır nasıl katlanır cevap bulamıyorum senağlama
Doktorada gittim Anksiyete Bozukluğu dediler ama hiç memnun kalmadım ölüm korkusu var dedim hepimiz korkarız ölümden dedi kestirip attı... Sen her gece ne zaman ölücen diye düşünyormusun ağlıyormusun..birinin kötü haberini alıcam diye telefonlarımı bile açmıyorum artık..
Büyümek istemiyorum Büyüdükçe sevdiklerimi kaybedeceğimi öğrendim..Çokk acıııııı
Dayanamıyorum artıkk Ben neden normal insanlar gibi değilim..
Annem 6-7 yıl önce panik atakmış şuan iyi herşeye heyecanlanmaktan başka bir sorunu yok... son çare onun doktoruna gideceğim..3 Haftadır ilaç kullanıyorum..Halsizlikten başka bir etki yapmadı ben gene aynı benn senağlamasenağlama

:oklava:aaa kızcam sana daha bu genç yaşda ölüm korkusu da ne demek
senin güzel şeyler düşünerek geleceğe dair planlar yapman gerekiyor okulunu bitirip güzel bir meslek sahibi olman gerekiyor
beni YARATAN DİLESEYDİ İSTESEYDİ kaderlerimiz açık olabilirdi
o zaman herkes herşeyi bilirdi herkes kendini korurdu kötülükden
mesala ben diyelim yarın öleceksem bu yılı bırak 3 4 sene önceden ne yediğim yemekden lezzett ne içdiğim şarapdan tat ne de gezilerden zevk alabilirdim .....
kapanırdım bir odaya ölcem ölcem diye zırlar dururdum
ama YARATAN ne yapmış herşeyi gizlemiş ki bizlerde rahat huzurlu mutlu yaşayalım

böyle kendini kötü hissettiğinde komik film izle arkadaşlarınla takıl daha gençsin sen
kitap okuma alışkanlığı yap kitap herşeyin en iyi ilacıdır

unutma sana yardımcı olabilecek tek kişi sensin iyi şeyler düşün güzel şeyler düşün kü
bu durumda kurtulup rahatlayasın
ölüm o kadar da korkulacak birşey değil
doğduğun gün öleceğini de bilip öyle doğuyorsunkaydirigubbakcemile4

seda.sndr
15-06-2009, 13:59
Sanırsam bu panik atak..çünkü ablamdda böyle olmuştu..ama ölüm korkusu daha başka tabiki..

yarennkara
15-06-2009, 14:04
cnm nasıl doğuyorsak ölmemizde doğumuz kadar normal..önce bunu anlamaya çalışmalısın her canlı ölümlüdür..insanlar,hayvanlar,bitkiler...bu böyle..
sen bence bi psikoloğa igitmelisin en iyisi bu olur senin için..

lunet
15-06-2009, 14:33
ahh canım benim ...senin yaşadığın duyguları bir çok insan yaşıyor...kendini başka bir uğraşa vermelisin...ne bilim iş hayatın falan olsun ...arkadaşlarınla haftada bir görüş veya daha sık görüş...başka konulardan konuşun ...gırgır ,matrak olan şeylerden...sen bu şekil yaşamaya devam edersen..ilerde çok zor günler geçirirsin...onun için kendini bir an önce toparlamalısın canım..yoksa bu hayat böyle çekilmez....

Karagozlum
15-06-2009, 14:41
benim ablamda biraz bu duygular wardi ama abartili degildi... tek gece yatinca dusunurdu..
bence kendini namaza vermelisin ..
simdi ablam namaz kilmaya basladi sukurler olsun boyle kotu seyler aklina gelmior.. ama o olmuyorsa piskologa git bence insallah kisa surede duzelirsin cnm.. hersey insanlar icin hayatini guzel ya$amaya bak hic bisey icin kendini uzme.... kaydirigubbakcemile5

nehir erva
15-06-2009, 18:12
Selam arkadaŞım...
Şu anda yaŞamakta olduĞun durumun ısmı anksıyete bozukluĞu bence..
Kaygılı ve yoĞun heyecanlı gÜnler geÇırıyorsun ama bu rahatsızlık ılaÇ ve terapıyle Çok rahat hallolabılır bır Çok ınsandada olduĞu gıbı ..
Ama ılk Önce duygularını kontrol etmeyı senınde ıstemen gereklı ..
Bızler ınsanız hepımızın korkuları,kaygıları .sıkıntı ve endıŞelerının olması Çok olaĞan bır durum zıra bu bÖyle olmasa ıdı ebeveynler Çocuklarını cam fanuslara saklar ve sadece Özel gÜnlerde Çıkarırlardı..yaŞını tam olarak bılmıyorum ama anksıyete bozukluĞu 20...25 yaŞ arası bayanlarda Çok sıklıkla karŞılaŞılan bır durumdur...
Umarım en kısa zamanda doĞru pskıyatrı bulur ve tedavıne olumlu cevaplar alırsın...
Stressız ve saĞlıklı gÜnler dılerım....

UykusuzPrenses
07-09-2009, 03:00
Tatlım bi dönem ben de öyle oldum, hala da inceden vardır bu fikirlerim. Mesela en olmayacak şeyleri bile ya ölse gitse küs ayrılsak diyip hemen affediyorum. Ben bu duyguları çok yoğun yaşadığım dönemlerde doktora gittim depresyon teşhisi koyuldu. İlaç kullandım halsizleştim uyudum uyandım.. Günler geçti, 3 sene geçti.. Şimdi iyiyim. Şimdi diyebiliyorum ki, herşey Allah'tan hepimiz bir gün kopup gideceğiz ait olduğumuz yere. Bu o kadar da kötü birşey değil. Aslında olabilecek en doğal şey.
Kendini alıştır, bir de içini ferahlatacak şeyler yap. Sakin müzikler dinle, eğlenceli kitaplar oku, yeni insanlarla tanış hayatına boyut kat... MÜDAHALE EDEMEYECEĞİN ŞEYLERLE KENDİNİ YIPRATMA..
Böyle hayat geçer mi? !

askname
14-11-2011, 10:58
merhaba arkadaşım
bir kaç yıl önce benimde başıma aynı şeyler geldi.. panik atak depresyon belirtileri bunlar birde anksiyete...
çokk minibüsten yolun yarısında indiğimi biliyorum.. alış veriş merkezinden burası yıkılırda altında kalırım diye çok girip çıkmışımdır.. kalp krizi geçiriyorum diye miğdem bulanıyor diye çokk acillere gittim...
önce kabul etmedim tamamen bunların beynimin bana bir oyunu olabileceğini ...
dokttorlarada inanmadım uzunca bir süre... çok doktora gittim piskiyatris piskolog... verdiği ilaçlar seni uyutmaktan hissizleştirmekten başka işe yaramıyor ....
sana tavsiyem kendinle yüzleş.... kabul et ...
seni üzen her neyse ki ( mutlaka bir nedeni vardır bunu insan bazen kendinden bile saklamayı tercih eder ) onu kabul et... gez dolaş ve içinde hiçbirşeyi tutma kime ne söylemek istiyorsan açıkça çık karşısına söyle.. kimseyi kırmaktan üzmekten korkma...

ben böyle iyi oldum..allaha şükür şimdide çok iyiyim...
insan bu tür sorunları kendisiyle çözebiliyor...

umarım iyi olur sağlığına kavuşursun... sevgiyle kall