PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : Artık Dayanamıyorum :(((



ferhunde06
15-05-2009, 01:44
Oğlum 9, Kızım 3,5 yaşında.Her ikisininde öyle çok sorunları varki...Oğlum karakter olarak saf bir çocuk, dersleri iyi çok şükür.Kızım deseniz tam bir yaramaz.Bugünlerde ikiside coşmuş vaziyetteler.Kızım ne durdan ne sustan anlamaz oldu.İki kardeş bırakın geçinmeyi aynı odada 5 dk. bir arada olamıyorlar.Oğlum ders çalışıyor kızım ona rahat vermiyor.Kızımada kağıt kalem yada boya kitabı veriyorum ama yok o illa abisinin kalemini istiyor yada defterini.Bu yüzden oğlumda hırçınlaşıyor ve bazen oda durdan sustan anlamıyor.Kızım hayır kelimesini kabul etmiyor ne istiyosa yapılsın istiyor.Yapmadığımız zaman tek ve kuvvetli bir silahı var.AĞLAMAK....Ağlayarak her istediği olsun istiyor dikkatini başka yöne çekiyorum ama oda 5 dk. sürüyor ve yine istediği şey için ısrar ediyor yine ağlıyor.Ve bu durum günde belki 20 kere yaşanıyor.Örneğin kızım tatlıya aşırı düşkün..Dondurma, çikolata, şeker aklınıza ne geliyosa..Tatlı türü bişi istediğinde meyve veriyorum eline tamam ok yiyor meyveyi ama biraz sonra dolaptaki gördüğü tatlı için tekrar ağlamaya başlıyor.Hergün sakız krizi var paketi bitirmedende doymuyor..Hergün evde peşimde geziyor..Ne oyuncaklarıya doğru düzgün oynuyor nede başka bişeylerle ilgileniyor.Tamamen bana odaklanıyor.İnanın 1 saatte yapacağım yemeği bazen 2 saat oluyor yapamamış oluyorum.7-8 aydırda haftada 2 gün kreşe gidiyor.(Yaşıtlarıyla olsun, okul öncesi eğitim alsın diye ve 3,5 yaşında olmasına rağmen tam ve düzgün konuşmuyor yani konuştuklarını bazen ben anlıyorum).Ayrıca geceleri (hemen hemen her gece) ağlama huyu var.Hiçbir neden yokken gece 2-3 kez mutlaka ağlıyor.Öyle hemende susmuyor ben ve babası susturmak için sakin ses tonuyla konuşuyoruz ama o bizi hiç duymuyor sanki ve biz konuştukça daha çok ağlıyor.Susuyoruz bu sefer yine ağlıyor.Ve bu ağlama durumu her gece ve bizde tam uykudayken olduğu için yeri geliyor bağırıyoruz kızım sus artık diye.Oğlum büyük olduğu için ona aman oğlum sen büyüksün idare et tarzı sorumluluk veriyoruz ama kızım ağbisinede hayatı zehir ediyor bu yüzden oğlumda hırçınlaşıyor.Yapma oğlum dediğim şeyleri yapıyor.İnanın ne psikolojim kaldı, eşimde aynı durumda(ki eşim çok sabırlı bir insandır buna rağmen patlıyor) ne sabrım kaldı, nede dayanacak gücüm kaldı..Şu sıra evimizde huzur kalmadı..Her öğün iki kardeş kavga ediyorlar..Hayatım cehenneme dönmüş vaziyette..Bu durum eşimle banada yansıyor ve yeri geliyor çocuklar yüzünden tartışıyoruz aramız bozuluyor..Üstelik annemi yeni kaybettim 2 ay olacak..Daha onun acısını üstümden atamadım..Şu ana kadar yazdıklarım yaşadıklarımın binde biri sadece 1-2 örnek verdim..İnanın kızlar ne yapacağımı nasıl davranacağımı şaşırmış durumdayım..Yeri geliyor hep iyi davranıyorum sakin olmaya çalışıyorum ama bu sefer iyice isteklerini abartıyorlar..Devamlı onlarla ilgilenmemizi istiyorlar..Ne yaparsak yapalım yeterli gelmiyor onlara hep daha fazlasını istiyorlar.Üstelik yaptıklarımız onları mutlu etmiyor..Öyle sürekli tartışan bir çiftte değiliz..Hani evimizde huzursuzluk var desem öyle bişeyde yok..Eşim çocuklarının ve benim gözünün içine bakan bir baba olmasına rağmen bu sorunları yaşıyoruz..Düşünüyorum ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım veya nerde yanlış yapıyorum diye..Bu durum beni çok üzüyor..Oysaki biz çocuklarımız için canını feda edecek ebeveynleriz ama yetersiz geliyoruz sanırım...İçimdekileri sizlerle paylaşmak istedim kızlar yoksa inanın delirmek üzereyim..Okuyan herkese teşekkür ediyorum.....

Zehir
15-05-2009, 02:54
yazdiklarinizi okurken sandim ki yengemin ayni yastaki kizini anlatiyorsunuz :1shok:

yok böyle birsey sizin nasil bir psikoloji icinde oldugunuzu cok iyi anlayabiliyorum

cunku beraber yasamadigimiz halde ben bile bizim ufakligi gorunce cildirma derecesine geliyor yengemi azarliyorum

cunku ;hata hep buyuklerde

cocugu kucaga alistirdi ,iyk dedi zipladi yanina viyk dedi zipladi yanina

onu istedi verdi bunu istedi verdi

agladi sussun diye verdi ,verdi babam verdi

cocuklari arsiz yapmanin tek sebebi ebeveynler

cocugu yatagina alistir dedik yok dedi ,yüz verme ilgilenme az dedik onada yok dedi

simdi oda sizin gibi cildirma derecesinde,kizi ne laf dinliyor,kucuk buyuk yerli yabanci kimseyi dinlemiyor ,o kulaklara zarar cirlamasida cabasi hep kari koca ikisinin hatasi

cocugum aman sussun diyipte her istedigini yaparsaniz cocuklar iste böyle arsiz olur

bir danismandan yardim alsaniz iyi olucak

rabbim yardimciniz olsun a.s.

ZYNPalp
15-05-2009, 11:58
ağladığı zaman istediğini sakın vermeyin. diyorum ama arada dayanamayıp veriyorum bende kızıma. ama gerçekten hatalı davranış biçimlerini biz öğretiyoruz çocuklarımıza. sabırlı olmak gerek.

ferhunde06
15-05-2009, 12:01
[QUOTE=PaPRiii;6845258]yazdiklarinizi okurken sandim ki yengemin ayni yastaki kizini anlatiyorsunuz :1shok:

yok böyle birsey sizin nasil bir psikoloji icinde oldugunuzu cok iyi anlayabiliyorum

cunku beraber yasamadigimiz halde ben bile bizim ufakligi gorunce cildirma derecesine geliyor yengemi azarliyorum

cunku ;hata hep buyuklerde

cocugu kucaga alistirdi ,iyk dedi zipladi yanina viyk dedi zipladi yanina

onu istedi verdi bunu istedi verdi

agladi sussun diye verdi ,verdi babam verdi

cocuklari arsiz yapmanin tek sebebi ebeveynler

cocugu yatagina alistir dedik yok dedi ,yüz verme ilgilenme az dedik onada yok dedi

simdi oda sizin gibi cildirma derecesinde,kizi ne laf dinliyor,kucuk buyuk yerli yabanci kimseyi dinlemiyor ,o kulaklara zarar cirlamasida cabasi hep kari koca ikisinin hatasi

cocugum aman sussun diyipte her istedigini yaparsaniz cocuklar iste böyle arsiz olur

bir danismandan yardim alsaniz iyi olucak

rabbim yardimciniz olsun a.s.[/QU


Eşimde bende geçmişimizde çok sıkıntılar çekerek büyüdük....Hayatın zorluk ve sıkıntılarını yaşayarak büyüdük....Bu yüzden ben yokluk çektiğim için çocuklarımında bazı şeylerden ders alarak büyümesini istiyorum.İstedikleri herşeyi almamaya veya yapmamaya çalışıyorumki bazı şeylerin kıymetini bilsinler diye....Ama eşim tam tersini düşünüyor maalesef....Biz yaşayamadık yapamadık diye onların her istediklerini yapıyor....Çocukları mutlu etmeye çalışırken farkında ve elinde olmadan onlara kötülük yapıyor aslında.....Bu konuda kendisini çok uyarmama rağmen 1-2 gün beni dinliyor ama sonra bir bakıyorum elinde çocukların istedikleriyle dolu bir poşetle geliyor.....Bu yüzden ben ne kadar disiplinli davranmaya çalışsamda tek başıma yeterli olamıyorum maalesef....Ayrıca ben çocukların her istediğini yapan bir anne modeli değilim..Çocuklarımın her türlü ihtiyaçlarını karşılıyorum ama isteklerinin hepsini yerine getirmiyorum..Buna rağmen böyleler maalesef...Yengenede çok üzüldüm canım hani derler ya çeken bilir diye...Birde şu var ne kadar kitaplarda okusakta yada psikiyatriyede götürsek onların söyledikleriyle hayatımız birbirine uymuyor...Çocuk yaramaz olunca çok sabırlı olmak gerekiyorki bende artık kalmadı...İstediğin kadar anlayışlı ol, herşeyinle düzgün olmaya çalış ama olmuyor...Çocuğunuzun yaptıkları sizi belli bir süre sonra pes ettiriyor....

ferhunde06
15-05-2009, 12:07
ağladığı zaman istediğini sakın vermeyin. diyorum ama arada dayanamayıp veriyorum bende kızıma. ama gerçekten hatalı davranış biçimlerini biz öğretiyoruz çocuklarımıza. sabırlı olmak gerek.

Ah canım çeken bilir..Bende her ağladığında istediklerini vermeme taraftarıyım ama bazen öyle bir hale geliyorsunuzki aman tek sussunda ne istiyosa vereyim diyosunuz....Biliyorum çok yanlış bir davranış biçimi ama bazen öyle yoğun olduğum bir anda gelip istiyorki o an veriyorum istediğini...Böyle yapıncada bu sefer herşeyi ağlayarak istemeye başlıyor...Sabırlı olmak lazım ama sabır bırakmadılarki...... :1no2:

Swetter
15-05-2009, 13:19
Allah kolaylık versın. Benımde bır oglum var henuz 6,5 aylık ama sımdıden parmagında oynatıyor benı. Sızı dusunemıyorum bırde ıkı cocuk. Allah sabır versın

ferhunde06
15-05-2009, 14:24
Allah kolaylık versın. Benımde bır oglum var henuz 6,5 aylık ama sımdıden parmagında oynatıyor benı. Sızı dusunemıyorum bırde ıkı cocuk. Allah sabır versın

Canım Allah sanada kolaylık versin..Benim oğlumda bebekken çok yaramazdı, neler çektim o dönemleri hatırlamak bile istemiyorum...Şimdi büyüdü ama bu sefer kızım başladı..Kızımın yaramazlıkları yüzünden oğlumda laftan anlamıyor...2 çocuk gerçekten çok büyük sabır ve sorumluluk getiriyor...Onları büyütürken ben benlikten çıktım....Allah hepimizin yardımcısı olsun....

Kadercik
24-05-2009, 17:27
Merhaba arkadaslar.
Ferhunde abla, ayni sorun bizdede mevcut diyebilirim. Benimde ard arda iki cocugum oldu. Oglum uc yasinda kizim iki yasinda. Ben disiplin konusunda cok sikiyim ama esim hemen onlar uzulmesin aglamasinlar diye her dediklerini yapiyor. Ozellikle uc yasindaki oglumun dediklerini ve istediklerini yapiyor. Esim ise gidecegi vakite kadar oglum babasina yapmadigi seyi birakmaz. Babasina bagirir cagirir esya atar, ikidebir kalk bunu yap kalk sunu yap der esime. Esimle ben cocuga bagirdim kizdim diye kavga ederiz. Ve ben sonunda artik esime sana ve ogluna seyirci olcam, biktim dedim cekildim aradan ama esimin artik hic enerjisi nesesi huzuru kalmadi cunku oglumuz dunyayi babasina zindan ediyordu. Geceleri dedigin gibi aglamalar, bir kez degil defalarca. Babasi kalkar alir getirir bizim yatagimiza koyar kendisi buzulup koltukta yatardi. Gene sustum ama sirf oglum yuzunden esimle birbirimizden uzaklastigimizi fark ettim. Bir gun esim evdeyken surekli oglum boyle yapinca aldim odasina kilitledim ve esime sakin ha isime karisma dedim. Oglumada artik yeter sen boyle devam ettigin surece ben seni bu odadan cikarmicam dedim. o cikti ben koydum odaya, hic yilmadim bikmadim babasida buyuk bir gayret sonucu artik yuz vermedi ve bizim oglun azda olsa degisim gosterdi. Allahima sukur simdi iyi. Haaaa kizimiz 2 yasinda onada rahat vermezdi oglum, oyuncagini alir bu kizi essek sudan cikincaya kadr doverdi. Ama bende ogluma sirf onun iyiligi icin cezalandirdim ve bu dunyada bir tek onun olmadigini anlattim. Hep cicim anam kuzum olmuyor. Hayat acimasiz. Okulda boyle bir tavir sergilese kimse acimaz. Bir iki haftadir iyiz sukur insaaallah yine baslamaz. Bunu deneyin. Kizinizi cezalandirin ve hic bir dedigini yapmayin. Kendiniz ayarladiginiz zaman ve yeri geldigi zaman ona alin istediklerini. Evde katiyyen tatli turu seyler bulundurmayin, cunku tatli cocugu hiperaktiflige surukluyor. O Ufacik beyin icin cok tatli boyle seylere yol acabiliyr malesef cunku benim oglumda asiri tatli duskunu. Yeterki siz kararli olun ve piskljinizi bozmayin. Bir cocuk sizi degil siz o cocugu yoneteceksiniz. Bunu unutmayin. Bir an once tedbirinizi alin yoksa buyudukce hersey dahada zor olur. Cocuktur ama aglamasin sizlamasin uzulmesin anlamina gelmez. Bu hayat hep gulluk gulistanlik degildir. Sinirlar kurallar kanunlar ve sartlar onlar icinde gecerli. Sevgi saygi cercevesi icerisinde herseyin olmasi dilegi ile size bl sans. Ve dedigim gibi hiiiic ama hiiiicc dusunmeyin bunlari cocuktur, siz yeterki kararli olun ve fazla yuz vermeyin.
Optum canim.

balpetegim
01-06-2009, 23:39
canım yazdıklarını okudum ve çok üzüldüm
allah sabır versin
annen için de çok üzgünüm,allah rahmet eylesin,mekanı cennet olsun inşallah...
çocuklarla uğraşırken acını bile yaşayamamışsın yazık
sana bazı konularda çok hak veriyorum
çocuk yetiştirmek gerçekten çok zor,çok büyük bi sabır işi...
hayalimizde kusursuz çocuklar var ama gerçekte öyle olmuyor maalesef...
kitaplara uymak çok zor,hayat bizi çok farklı yerlere götürüyor çünkü
benim de 11 aylık bi oğlum var...inan o bile şimdiden her dediğini yaptırmak istiyo...
alah yardımcın olsun
inşallah büyüdükçe düzelirler...sen kendine iyi bak bnce

herbal
02-06-2009, 01:40
sevgili ferhunde,

biraz gec okumus oldum mesajini ama ne durumda oldugunuzu merak ettim..

bir uzmanla gorustunuz mu? bazi taktik ve yontemler soyleyebilir. bir psikolog ile gorusmekte hic bir sakinca olmadigi gibi cok faydali olabilir.

bizim de 6 yasinda bir kizimiz, o da bazen bizi uzuyor. bizim de cileden ciktigimiz anlar oluyor.. ama sonra bunlari telafi edecek davranislari da olunca dengeleniyor.

3 yas halen oldukca erken bir cocukluk donemi. buyudukce daha iyiye gidecegini dusunuyorum..

benim cevremde gordugum 3 ornek var. agbi ve kucuk kiz kardes. ayni sizinkiler gibi yas farkinda.. sanki bazen dusman gibiler, cok kavga ediyorlar.. ama kiziniz biraz daha buyuyup bir seyleri ortak paylasmaya baslayinca daha iyi olur insallah iliskileri de..

bir de cocugun konusma sIkintisi oldugundan bahsetmissiniz. kendini istedigi sekilde ifade edemesi onu hircinliga , istediklerini aglayarak elde etmeye, zorbaliga itiyor olabilir..
o daha kendisi suclanmayacak kadar cok kucuk.. tum olanlarda hic bir sorumlulugu yok zaten.. siz ise Allah'in verdigi emanete sabirla sahip cikarak, cok buyuk sevap kazaniyorsunuz.. evet cok zahmetli yanlari var, o yuzden cennet analarin ayaklari altinda..

sevgiler.. a.s.


Oğlum 9, Kızım 3,5 yaşında.Her ikisininde öyle çok sorunları varki...Oğlum karakter olarak saf bir çocuk, dersleri iyi çok şükür.Kızım deseniz tam bir yaramaz.Bugünlerde ikiside coşmuş vaziyetteler.Kızım ne durdan ne sustan anlamaz oldu.İki kardeş bırakın geçinmeyi aynı odada 5 dk. bir arada olamıyorlar.Oğlum ders çalışıyor kızım ona rahat vermiyor.Kızımada kağıt kalem yada boya kitabı veriyorum ama yok o illa abisinin kalemini istiyor yada defterini.Bu yüzden oğlumda hırçınlaşıyor ve bazen oda durdan sustan anlamıyor.Kızım hayır kelimesini kabul etmiyor ne istiyosa yapılsın istiyor.Yapmadığımız zaman tek ve kuvvetli bir silahı var.AĞLAMAK....Ağlayarak her istediği olsun istiyor dikkatini başka yöne çekiyorum ama oda 5 dk. sürüyor ve yine istediği şey için ısrar ediyor yine ağlıyor.Ve bu durum günde belki 20 kere yaşanıyor.Örneğin kızım tatlıya aşırı düşkün..Dondurma, çikolata, şeker aklınıza ne geliyosa..Tatlı türü bişi istediğinde meyve veriyorum eline tamam ok yiyor meyveyi ama biraz sonra dolaptaki gördüğü tatlı için tekrar ağlamaya başlıyor.Hergün sakız krizi var paketi bitirmedende doymuyor..Hergün evde peşimde geziyor..Ne oyuncaklarıya doğru düzgün oynuyor nede başka bişeylerle ilgileniyor.Tamamen bana odaklanıyor.İnanın 1 saatte yapacağım yemeği bazen 2 saat oluyor yapamamış oluyorum.7-8 aydırda haftada 2 gün kreşe gidiyor.(Yaşıtlarıyla olsun, okul öncesi eğitim alsın diye ve 3,5 yaşında olmasına rağmen tam ve düzgün konuşmuyor yani konuştuklarını bazen ben anlıyorum).Ayrıca geceleri (hemen hemen her gece) ağlama huyu var.Hiçbir neden yokken gece 2-3 kez mutlaka ağlıyor.Öyle hemende susmuyor ben ve babası susturmak için sakin ses tonuyla konuşuyoruz ama o bizi hiç duymuyor sanki ve biz konuştukça daha çok ağlıyor.Susuyoruz bu sefer yine ağlıyor.Ve bu ağlama durumu her gece ve bizde tam uykudayken olduğu için yeri geliyor bağırıyoruz kızım sus artık diye.Oğlum büyük olduğu için ona aman oğlum sen büyüksün idare et tarzı sorumluluk veriyoruz ama kızım ağbisinede hayatı zehir ediyor bu yüzden oğlumda hırçınlaşıyor.Yapma oğlum dediğim şeyleri yapıyor.İnanın ne psikolojim kaldı, eşimde aynı durumda(ki eşim çok sabırlı bir insandır buna rağmen patlıyor) ne sabrım kaldı, nede dayanacak gücüm kaldı..Şu sıra evimizde huzur kalmadı..Her öğün iki kardeş kavga ediyorlar..Hayatım cehenneme dönmüş vaziyette..Bu durum eşimle banada yansıyor ve yeri geliyor çocuklar yüzünden tartışıyoruz aramız bozuluyor..Üstelik annemi yeni kaybettim 2 ay olacak..Daha onun acısını üstümden atamadım..Şu ana kadar yazdıklarım yaşadıklarımın binde biri sadece 1-2 örnek verdim..İnanın kızlar ne yapacağımı nasıl davranacağımı şaşırmış durumdayım..Yeri geliyor hep iyi davranıyorum sakin olmaya çalışıyorum ama bu sefer iyice isteklerini abartıyorlar..Devamlı onlarla ilgilenmemizi istiyorlar..Ne yaparsak yapalım yeterli gelmiyor onlara hep daha fazlasını istiyorlar.Üstelik yaptıklarımız onları mutlu etmiyor..Öyle sürekli tartışan bir çiftte değiliz..Hani evimizde huzursuzluk var desem öyle bişeyde yok..Eşim çocuklarının ve benim gözünün içine bakan bir baba olmasına rağmen bu sorunları yaşıyoruz..Düşünüyorum ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım veya nerde yanlış yapıyorum diye..Bu durum beni çok üzüyor..Oysaki biz çocuklarımız için canını feda edecek ebeveynleriz ama yetersiz geliyoruz sanırım...İçimdekileri sizlerle paylaşmak istedim kızlar yoksa inanın delirmek üzereyim..Okuyan herkese teşekkür ediyorum.....

herbal
02-06-2009, 01:47
arkadaslar,

bu hazir yiyecekler, cikolata, seker, sekerli sakizlar, dondurma, cips, boyali meyve sulari butun bu tarz abur cuburlar cocuklarin beyin kimyasini bozuyor.. onlari asiri derecede uyararak huzursuzluk, asiri aktiflik, kendini kontrol edememe, dis curuklugu daha bi dolu bedensel ve ruhsal sorunlara yol aciyor..

yedigimiz ictigimiz cok onemli.. cocuklarin abur cubur yemelerini onlara alternatif cozumler sunurak mutlaka ama mutlaka sinirlayalim..

biz kizimizin sicak cikolata ictigi gunler asiri hareketli oldugunu, uykuya dalmakta gucluk cektigini kesfettik. o yuzden gec saatte vermiyoruz ve sinirladik.. dondurmayi mesela haftada 1 gun yiyor...

bir de fazla seker ile alinan enerjiyi harcamalari icin gunumuzdeki apartman kosullari yeterli degil ki, kosup, oynayip butun gun temiz hava alsinlar vs.. 4 duvar arasinda bu ekstra enerjiyi atmaya calisip, ustune azar isitiyorlar buyuklerden..

lutfen hepimiz bu konuda makul cozumler bulalim..

Herbela
02-06-2009, 02:58
Arkadaşım Allah yardımcın olsun.
Benim altı yaşında bir kızım var ve o daha küçükken birtakım kitaplar okumuştum. O kitaplarda çocuk ağladığı için kesinlikle istediğini yapmayın diyordu. Öyle de yaptım ve çok şükür benim kızım ağlayan bir çocuk olmadı. Naçizane tavsiyem, kızın ağlamayı bırakana kadar istediğini yapma. Hatta ağladığın için ne istediğini anlamıyorum de. Biraz zor olacak ama eğer rahatlamak istiyorsan birkaç gün bu eziyete katlanman gerekiyor. Diğer zamanlarda da çocuğun makul isteklerini ikiletmeden yerine getirmekte fayda görüyorum.
Kızım gece uyanınca ağlıyor ve bizi duymuyor demişsin. Bu gece terörü denen bir olay. Yapman gereken asla kızarak bağırarak müdahale etmeden kendisine zarar vermesini engellemeniz. Çünkü yavrucak o sırada sizi duymuyor ve görmüyor. Gece terörünün sebebi ise gündüz çektiği sıkıntılar. Onunla olabildiğince çok ilgilenirseniz faydası olur. Ayrıca abi kardeşin arasını düzeltmek için birbirleriyle hediyeleşmelerine vesile olabilirsiniz.
Aslında gece terörü yaşayan çocuğu ceza ne kadar doğru bilmem ama onun da ufak cezalar alması gerekir bence. Eğer abisnin kalemini istiyorsa elinde bulunan kalemi de alıp kızınıza hiç kalem vermemeniz işe yarayabilir. Tabi onu kucağınıza alıp sakinleştikten sonra anlayacağı dille bunun ceza olduğunu farkettirmeniz gerekir. Bir de çocukla göz teması kurmak çok faydalı gerçekten. Yani o aşağıda siz bir metre yukarda konuşmayın. Siz eğilin ya da onu kucağınıza alın. gözlerinin içine bakarak dinleyin.

GECE TERÖRÜ
Uyku Terörü ya da Gece Terörü olarak adlandırılan durum çocuklarda özellikle 3-4 yaşlarında sık olarak görülür. Genellikle uykuya daldıktan bir süre sonra oluşan şiddetli ve 45 dakikaya kadar panik nöbeti halindedir. Çocuk çığlıklar atarak uykusundan uyanır, yatağında oturur veya ayağa kalkar. Korku içindedir, şaşkındır, üstündekileri çıkarmak, yastıkları fırlatıp atmak gibi amaçsız hareketler yapar. Bağırır, ağlar anlamsız sesler çıkarır veya konuşur. Kaçma gibi korkulu davranışlar gözlenir. Çocuk uyandırılamaz. Söylenenleri anlamaz, sorulara yanıt vermez, anneyi babayı tanımaz, sakinleştirilemez. Etrafındaki kişileri tanımıyor, duymuyordur. Uyandırılmaya, sakinleştirilmeye çalışılsa da başarılı olunmaz. Taşikardi (çarpıntı), hızlı soluk alıp verme, terleme görülür. Uyku terörü bittiğinde çocuk çok kolay bir şeklide uykuya geri döner.

Uyku terörü tıbbi olarak tehlikeli değildir. Anne baba nöbet sırasında çocuğun yaralanmasını önlemek dışında çocukla fazla temas etmemeye çalışmalıdır. Çocuğu yatıştırmaya çalışmak atakların daha da kötüleşmesine sebep olur. Sakin bir şekilde gözlemlemek yeterli olur. Yaralanmasının ve bir kazaya uğramasının engellemek için evde önlemler almak gerekir.

Bu ataklar sık olarak ortaya çıkıyorsa, çocuğun gece korku ve rüyalarına neden olabilecek gündüz olayları dikkatle gözden geçirilmelidir. Gün içersinde yaşanılan endişe, korku, kaygı gibi olaylar bunların zemininde yer alabilir. Bunun yanında dikkat çekmeyen başka olaylar da ruhsal olarak çocuğu etkilemiş olabilir.

Uyku terörü anne ve babalar için yıpratıcıdır. Anne baba hiçbir şey yapamıyor olmak nedeniyle endişeli ve korkuludurlar. Anne Babanın nöbetler sırasında çocuğun yanında olması yeterlidir. Çocuk kendiliğinden sakinleşecek ve uyandığında bu nöbeti hiç hatırlamayacaktır.

Çocukta atağın ne zaman başladığı, hangi saatlerde başladığı veya uyuduktan ne kadar sonra başladığı konularında bir uyku günlüğü tutmak ve tipik olarak nöbetin başlayacağı düşünülen saatlerin hemen öncesinde çocuğu düzenli olarak uyandırmak yararlı olabilir.

Uyku terörü sorunu olan çocukların %3’ünde bu durum her gece meydana gelir, %50’sinin ailesinde de görüldüğü için genetik geçişli olduğu düşünülür. Dramatik bir tablo olmasına rağmen psikiyatrik bir bozuklukla ilişkisi saptanamamıştır. Genellikle ilaç vermekten kaçınılması önerilir.

Eğer nöbetler sabaha karşı oluşuyorsa ve havale veya epilepsi krizi geçiren bir kişide olduğu gibi kasılmalar varsa epilepsi kuşkusu ile EEG çektirilmesi gerekir.

Uyurgezerlikle yakından ilişkisi bulunmaktadır. Her iki bozuklukta benzer EEG bulguları saptanır ve çoğu çocuğun ailesinde de iki bozukluktan biri bulunur. Nadiren ileri yaşlara kadar devam eder.

Dr.Ruhi Çakır

ferhunde06
02-06-2009, 16:21
Kızlar öncelikle hepinize ayrı ayrı cevap yazmak isterdim ama alıntı yapınca çok yer kaplıyor bunu öncelikle belirteyim...Hepinize okuduğunuz için ve sadece okumakla kalmayıp sorunumu dikkate alıp cevap yazdığınız içinde ayrıca teşekkür ederim....
Keşke herşey kitaplarda yazılanlar gibi veya psikologların anlattıkları gibi kolay olsaydı ama olmuyor.....Hiçbir anne veya baba çocuğuna kızmak, bağırmak şöyle dursun saçının teline zarar gelsin istemez....Ama öyle anlar oluyorki artık sabrınız, psikolojiniz kaldırmıyor bazı şeyleri...Bu aralar oğlum maaşallah biraz daha anlayışlı davranıyor...Kızımla her zamanki gibi konuşup anlatıyorum bazı şeyleri...Bazen ağladığı anda yumuşak ses tonuyla konuşuyorum ağlamasına bir-iki saniye ara veriyor ama bakıyorki ben istediğini yapmıyorum aynen kaldığı yerden ağlamasına devam ediyor.Ama bir kenara gidip ağlamıyorki benim yanımda ve sürekli peşimde, her seferinde ses tonunu biraz daha yükselterek artık sınırlarınızı aşacak seviyeye getirene kadar...Mesela ben telefonla konuşurken yanıma gelip anne sakız yada anne dondurma ver diyor...Ben o an kızımın konuşmasından ne karşı tarafı anlıyorum nede kızıma cevap verebiliyorum...Bazen veriyorum o an ne istiyosa...Ama inanın yeri geliyor mecbur kaldığım anlar oluyor tek sussunda bende konuştuğu anlayayım diye...Şu sıra ikiside biraz duruldu eskiye göre ama...Çocuk büyütmek gerçekten emek isteyen, sabır isteyen bir şey...Kızım kreşe gidiyor kreş öğretmeni onun çok sessiz, sakin ve anaç bir kız olduğunu söylüyor...Her öğretmenin isteyeceği bir öğrenci diyor..Ben anlatıncada şaşırıyor...ınanın anlamıyorum bu çocuklar neden anneyi görünce değişirler...Çocuklarımı canımdan öte seviyorum, onlar için her türlü fedakarlığı yaparım...Ahh keşke birazda benim yetiştirmek istediğim gibi olabilseler...Oysaki ben onların hep iyiliğini istiyorum, görgülü, kibar toplum içinde parmakla gösterilen çocuklar olsun istiyorum ve bu konudada elimden geleni yapıyorum...Kendimi suçluyorum nerede yanlış yapıyorum diye...Allah hepimizin evlatlarına uzun ve sağlıklı ömürler versin.......

mehtap24
03-06-2009, 00:41
merhaba papatya aynı sorun bende de var 5 yaşındaki oglumla sürekli bu sorunu yaşıyorum ayrıca saldırgankık ve şiddet var ne yaptıysam düzeltemedim.ben de artık ne yapacağımı şaşırmış haldeyim

hammer
03-06-2009, 01:55
yaa zaten çok yaramaz bir kızım var ve ikinci çocuğa asla diyordum forumu okurken hayal ettim kızımın aynısından bir tane daha olduğunu evde,offf.aasla ve asla diyorum

lightlife
03-06-2009, 04:43
okudum çok üzüldüm..Allah yardımcınız olsun ne deyim.. ama çocuk ağlayarak bişey istiyorsa ve sizde ona bunun karşılığında istediğini veriyorsanız onun bu davranışını pekiştirmiş oluyorusunuz.. ne zaman susarsa ozaman verin..
ama şu varki görümcemin bi kızı var oda 3.5 yaşında..off off yaniiii... herşeye ağlıyo herşeye ama.. bigün onlara gittik annesi gözleme yapmış ve küçük küçük kesmiş tabağa..bizde masaya oturduk yicez..başladı..bana ondan ver.. al... bu yamuuuuukkkk... bunu al...bunun kenarı seeerrrrtt.. bunu al..bu küççüüüük istemiyommmm.. al tamam işte verdim.. olmaaaz bu büyüük... tabakta kalmadı bitti o hala bitmedi.. ben de dedimki yesin diye tamam ozaman ver hepsini ben yiyeyim.. aaaaaaaaaaaaaa........... yemeeeeeeeeeeeeeeeee yeme yemeeeeeeeee!!!! vallahi ben dayanamadım çıktık ordan ama Allah sabır versin yani.. gidicem dese ağlıyo kalıcam dese ağlıyo... anormal değilmi? normal mi? anlamadım ben ama normal olduğunu sanmıyorum ben.

sidelya79
03-06-2009, 10:19
Bırakın ağlasın evet bırakın ağlasın. Hiç birşey olmaz inanın. Sadece o ağlarken yanına yaklaşıp gözlerinin içine bakarak kararlı bir şekilde ve sakince sesinize sempatik bir hava vererek, Ağlaman bitmediği sürece bu istediğin gerçekleşmeyecek bitanem deyip arkanızı dönmek. Sonrasında da dünyayı yıksa umurunuzda olmamalı. Emin olun ağlamaktan bitap düşünce susacak ve gelecektir yanınıza. Bir kaç gün bu şekilde ağlamaları sürer ama her seferinde azalır. Sonrasında rahat edeceksiniz. En önemlisi de kızınıza ilerisi için harika bir eğitim vermiş olacaksınız. Gecikmemelisiniz. Çünki 5 yaşından sonra daha çok zorlanırsınız. Bu gibi sorunları halletmenin başka yolu yok.

Söylemesi kolay demeyin. Kendi kızımıda böyle yetiştirdim, o zamanlar babaannesiyle aynı evde oturmamıza rağmen. Babaannesiyle aramızın bozulması pahasına yani. Çünki büyükler hiç bırakmıyor çocuğun ağlamasını. Pes etmedim :))) Şuan rahatım çok şükür. Kararlılığınız ve anne şefkati ile bu sorunu halledebilirsiniz. Sevgiler...

kuzum
03-06-2009, 10:38
Bırakın ağlasın evet bırakın ağlasın. Hiç birşey olmaz inanın. Sadece o ağlarken yanına yaklaşıp gözlerinin içine bakarak kararlı bir şekilde ve sakince sesinize sempatik bir hava vererek, Ağlaman bitmediği sürece bu istediğin gerçekleşmeyecek bitanem deyip arkanızı dönmek. Sonrasında da dünyayı yıksa umurunuzda olmamalı. Emin olun ağlamaktan bitap düşünce susacak ve gelecektir yanınıza. Bir kaç gün bu şekilde ağlamaları sürer ama her seferinde azalır. Sonrasında rahat edeceksiniz. En önemlisi de kızınıza ilerisi için harika bir eğitim vermiş olacaksınız. Gecikmemelisiniz. Çünki 5 yaşından sonra daha çok zorlanırsınız. Bu gibi sorunları halletmenin başka yolu yok.

Söylemesi kolay demeyin. Kendi kızımıda böyle yetiştirdim, o zamanlar babaannesiyle aynı evde oturmamıza rağmen. Babaannesiyle aramızın bozulması pahasına yani. Çünki büyükler hiç bırakmıyor çocuğun ağlamasını. Pes etmedim :))) Şuan rahatım çok şükür. Kararlılığınız ve anne şefkati ile bu sorunu halledebilirsiniz. Sevgiler...

Yapılması gerekenleri arkadaş çok güzel izah etmiş. a.s

kronick
03-06-2009, 10:46
Bırakın ağlasın evet bırakın ağlasın. Hiç birşey olmaz inanın. Sadece o ağlarken yanına yaklaşıp gözlerinin içine bakarak kararlı bir şekilde ve sakince sesinize sempatik bir hava vererek, Ağlaman bitmediği sürece bu istediğin gerçekleşmeyecek bitanem deyip arkanızı dönmek. Sonrasında da dünyayı yıksa umurunuzda olmamalı. Emin olun ağlamaktan bitap düşünce susacak ve gelecektir yanınıza. Bir kaç gün bu şekilde ağlamaları sürer ama her seferinde azalır. Sonrasında rahat edeceksiniz. En önemlisi de kızınıza ilerisi için harika bir eğitim vermiş olacaksınız. Gecikmemelisiniz. Çünki 5 yaşından sonra daha çok zorlanırsınız. Bu gibi sorunları halletmenin başka yolu yok.

Söylemesi kolay demeyin. Kendi kızımıda böyle yetiştirdim, o zamanlar babaannesiyle aynı evde oturmamıza rağmen. Babaannesiyle aramızın bozulması pahasına yani. Çünki büyükler hiç bırakmıyor çocuğun ağlamasını. Pes etmedim :))) Şuan rahatım çok şükür. Kararlılığınız ve anne şefkati ile bu sorunu halledebilirsiniz. Sevgiler...

aynı fikirdeyim seninle.
bende aynı yöntemi uyguladım.bırakın kayınvalidemi, kendi annemin muhalefetine rağmen vazgeçmedim.
şimdi en azından bir şeye hayır deyince hayır olduğunu anlayan bir oğlum var.
arada bende kızıyorum.ciddi kızıyorum hemde.
ama daha sonra sakinleşince kucağıma alıp neden kızdığımı izah ediyorum.onu sevdiiğimi ama bazen çok üzüldüğümü anlatıyorum.
sanırım işe yarıyor.
birde neye hayır diyorsan sebeplerini anlat.şu şu sebeplerden dolayı olmaz de ve daha sonra ağlasada duyma.kızma ama duyma.
ilk bir kaç gün eziyet olur ama sonra rahatlarsın.
kolay gelsin...

ferhunde06
04-06-2009, 01:22
Bırakın ağlasın evet bırakın ağlasın. Hiç birşey olmaz inanın. Sadece o ağlarken yanına yaklaşıp gözlerinin içine bakarak kararlı bir şekilde ve sakince sesinize sempatik bir hava vererek, Ağlaman bitmediği sürece bu istediğin gerçekleşmeyecek bitanem deyip arkanızı dönmek. Sonrasında da dünyayı yıksa umurunuzda olmamalı. Emin olun ağlamaktan bitap düşünce susacak ve gelecektir yanınıza. Bir kaç gün bu şekilde ağlamaları sürer ama her seferinde azalır. Sonrasında rahat edeceksiniz. En önemlisi de kızınıza ilerisi için harika bir eğitim vermiş olacaksınız. Gecikmemelisiniz. Çünki 5 yaşından sonra daha çok zorlanırsınız. Bu gibi sorunları halletmenin başka yolu yok.

Söylemesi kolay demeyin. Kendi kızımıda böyle yetiştirdim, o zamanlar babaannesiyle aynı evde oturmamıza rağmen. Babaannesiyle aramızın bozulması pahasına yani. Çünki büyükler hiç bırakmıyor çocuğun ağlamasını. Pes etmedim :))) Şuan rahatım çok şükür. Kararlılığınız ve anne şefkati ile bu sorunu halledebilirsiniz. Sevgiler...



Söylediklerinize aynen katılıyorum hatta sadece katılmakla kalmayıp uyguluyorumda....Mesela kızım yanıma geliyor anne sakız ver diyor bende 1 tane vermek için paketi alıyorum kızım bana dönüp hayır anne paketi elime ver diyo bende bak kızım kutudan 1 tane al ve bana geri ver tamammı diyorum oda aynen dediklerimi yapıyor....Ama çocukların bir anı bir anını tutmuyorki...Aynı olayı evde bir arkadaşım varken yaşıyoruz paketi alıp kaçıyor ve vermemek için direniyor yeri geliyor alıyorum paketi ama yeri gelincede vermiyor.....Bu sıralar sözümü dinliyor maaşallah...Geneldede böyle oluyor...Bazen çok iyi sözümü dinliyor anlayışlı davranıyor ama bazende zaptetmek mümkün değil.....Başedemediğim zamanlarda işin içinden çıkamıyorum....Oturup konuşsamda, yada ağladığında dikkate almasamda o yine bildiğini okuyor....Çevremdeki tanıdıklarımında genel anlamda çocukları böyle...O yüzden içim biraz olsun rahatlıyor...Bu durumun geçici olduğunu düşünüp kendimi motive ediyorum...Çünkü aynı sorunları hemen hemen oğlumdada yaşamıştım tecrübeliyim bu konuda en azından....İnş. kızımda şu ağlama huyunu bırakırda bende rahat bir nefes alırım....Allah bütün çocuk büyüten annelere kolaylık versin......

kronick
04-06-2009, 03:01
Söylediklerinize aynen katılıyorum hatta sadece katılmakla kalmayıp uyguluyorumda....Mesela kızım yanıma geliyor anne sakız ver diyor bende 1 tane vermek için paketi alıyorum kızım bana dönüp hayır anne paketi elime ver diyo bende bak kızım kutudan 1 tane al ve bana geri ver tamammı diyorum oda aynen dediklerimi yapıyor....Ama çocukların bir anı bir anını tutmuyorki...Aynı olayı evde bir arkadaşım varken yaşıyoruz paketi alıp kaçıyor ve vermemek için direniyor yeri geliyor alıyorum paketi ama yeri gelincede vermiyor.....Bu sıralar sözümü dinliyor maaşallah...Geneldede böyle oluyor...Bazen çok iyi sözümü dinliyor anlayışlı davranıyor ama bazende zaptetmek mümkün değil.....Başedemediğim zamanlarda işin içinden çıkamıyorum....Oturup konuşsamda, yada ağladığında dikkate almasamda o yine bildiğini okuyor....Çevremdeki tanıdıklarımında genel anlamda çocukları böyle...O yüzden içim biraz olsun rahatlıyor...Bu durumun geçici olduğunu düşünüp kendimi motive ediyorum...Çünkü aynı sorunları hemen hemen oğlumdada yaşamıştım tecrübeliyim bu konuda en azından....İnş. kızımda şu ağlama huyunu bırakırda bende rahat bir nefes alırım....Allah bütün çocuk büyüten annelere kolaylık versin......

amin:Saruboceq:
çocuk büyütmek zor zenaat vallayasakkelime
bu arada eğer başkalarının yanında ağlamasın diye normalde hayır dediğin şeye evet demişsen,koyduğun kuralı bozmuşsan bu yüzden başkaları varken dediklerini yapmıyor olabilir.
nasılsa falanca var annem şimdi bişey diyemez diye düşünebilir.
küçük müçükler ama maşşallahh hin gibiler-tatlicadiarzu-

Letranger
05-06-2009, 20:38
Arkadaşlar bende bugün felaket bir gün geçirdim ve herzaman olduğu gibi kitaplara ve internete sarıldım. Benim 3,5 yaşında bir oğlum var. 2,5 yaşında okula göndermek zorunda kaldım ve bakıcılı büyüdü çalıştığım için. son bir yıldır evde beraberiz çalışmıyorum ama hayatım mahfoldu diyebilirim. Bunları yazarken ve düşünürken bazen suçluluk duyuyorum ama hak,ikaten çıldırmak üzereyim. Oğlum okula gidince 4 gün dayanır dördüncü gün sonunda hastalanıyor hadii bir ay evdeyiz. Bir türlü düzelmedi. Bu ayrı bir sorun. Evde ise herşeyi var, istedikleri oluyor, hani olmaması gerekenleri söylüyoruz anlıyor, bıdı bıdı güzel konuşuyor cevap veriyor etrafa kendini sevdiriyor sevecen bir çocuk öpücüklere boğuyor tatlı dilli, yatağına kendi gider uyur yemeğini sorunsuz yer ama istediği bir şey olmayınca etrafındaki fırlatıyor ellerini artık nereye denk gelirse vuruyor bana vuruyor babasına vuruyor mahfediyor bizi. Acaip bir hiperaktivitesi var yerinde duramıyor dün arkadaşlarıma gittim ki dünyanın en anlayışlı insanları allah kolaylık versin bu tam bir canavar dediler.Vurursan üzülürüm müzülürüm diyorum iyi yönlü konuşuyorum ama nafile sonunda tepemin tasını attırıyor. Altını bezden kurtaramadım acaip inatçı heryere işedi tuvalette bekledik yapsın diye tuttu tuttu dışaı yaptı. Buna benzer inatçılıklar.. Ne yapacağımı şaşırdım. Okuldakiler öğretmenleri bana güzellikle yaklaşın vs.. şeklinde temkinlerde bulunuyorlar ama olmuyor. bunu yaşayan bilir. Psikologlug hali varmı diye bakıyorum mutlu çocuk sevecen falan ama bu inadı kıramadım bir türlü. Okula gittiği 4 gün bile çok değiştiriyor onu. Ama hasta olunca hayatımız sil baştan. Ne yapacağım hiç bilmiyorum..

CennetKokulum
10-07-2009, 15:35
canım zor ya cocuklarla ugrasmak onlara ulasmak kızın bunu huy yapmıs bır uzmandan fıkır alın yada srastır cok goruyorum bu konuda yazılar cok oku en ıyı sey okumak nette psıkologlar var danıs bence aglasın gormezden gel sabret dayanmaya calıs cok zor ıcın burkulur ama o bunu huy etmıs

CennetKokulum
10-07-2009, 15:38
Arkadaşlar bende bugün felaket bir gün geçirdim ve herzaman olduğu gibi kitaplara ve internete sarıldım. Benim 3,5 yaşında bir oğlum var. 2,5 yaşında okula göndermek zorunda kaldım ve bakıcılı büyüdü çalıştığım için. son bir yıldır evde beraberiz çalışmıyorum ama hayatım mahfoldu diyebilirim. Bunları yazarken ve düşünürken bazen suçluluk duyuyorum ama hak,ikaten çıldırmak üzereyim. Oğlum okula gidince 4 gün dayanır dördüncü gün sonunda hastalanıyor hadii bir ay evdeyiz. Bir türlü düzelmedi. Bu ayrı bir sorun. Evde ise herşeyi var, istedikleri oluyor, hani olmaması gerekenleri söylüyoruz anlıyor, bıdı bıdı güzel konuşuyor cevap veriyor etrafa kendini sevdiriyor sevecen bir çocuk öpücüklere boğuyor tatlı dilli, yatağına kendi gider uyur yemeğini sorunsuz yer ama istediği bir şey olmayınca etrafındaki fırlatıyor ellerini artık nereye denk gelirse vuruyor bana vuruyor babasına vuruyor mahfediyor bizi. Acaip bir hiperaktivitesi var yerinde duramıyor dün arkadaşlarıma gittim ki dünyanın en anlayışlı insanları allah kolaylık versin bu tam bir canavar dediler.Vurursan üzülürüm müzülürüm diyorum iyi yönlü konuşuyorum ama nafile sonunda tepemin tasını attırıyor. Altını bezden kurtaramadım acaip inatçı heryere işedi tuvalette bekledik yapsın diye tuttu tuttu dışaı yaptı. Buna benzer inatçılıklar.. Ne yapacağımı şaşırdım. Okuldakiler öğretmenleri bana güzellikle yaklaşın vs.. şeklinde temkinlerde bulunuyorlar ama olmuyor. bunu yaşayan bilir. Psikologlug hali varmı diye bakıyorum mutlu çocuk sevecen falan ama bu inadı kıramadım bir türlü. Okula gittiği 4 gün bile çok değiştiriyor onu. Ama hasta olunca hayatımız sil baştan. Ne yapacağım hiç bilmiyorum..

canım ya sanırım beraber olmadıgın zamanların acısını cıkarıyor anlattıkların hep ılgı cekmek ıcın olan davranıslar sabır dılıyorum

jelibon85
11-01-2010, 17:24
Oğlum 9, Kızım 3,5 yaşında.Her ikisininde öyle çok sorunları varki...Oğlum karakter olarak saf bir çocuk, dersleri iyi çok şükür.Kızım deseniz tam bir yaramaz.Bugünlerde ikiside coşmuş vaziyetteler.Kızım ne durdan ne sustan anlamaz oldu.İki kardeş bırakın geçinmeyi aynı odada 5 dk. bir arada olamıyorlar.Oğlum ders çalışıyor kızım ona rahat vermiyor.Kızımada kağıt kalem yada boya kitabı veriyorum ama yok o illa abisinin kalemini istiyor yada defterini.Bu yüzden oğlumda hırçınlaşıyor ve bazen oda durdan sustan anlamıyor.Kızım hayır kelimesini kabul etmiyor ne istiyosa yapılsın istiyor.Yapmadığımız zaman tek ve kuvvetli bir silahı var.AĞLAMAK....Ağlayarak her istediği olsun istiyor dikkatini başka yöne çekiyorum ama oda 5 dk. sürüyor ve yine istediği şey için ısrar ediyor yine ağlıyor.Ve bu durum günde belki 20 kere yaşanıyor.Örneğin kızım tatlıya aşırı düşkün..Dondurma, çikolata, şeker aklınıza ne geliyosa..Tatlı türü bişi istediğinde meyve veriyorum eline tamam ok yiyor meyveyi ama biraz sonra dolaptaki gördüğü tatlı için tekrar ağlamaya başlıyor.Hergün sakız krizi var paketi bitirmedende doymuyor..Hergün evde peşimde geziyor..Ne oyuncaklarıya doğru düzgün oynuyor nede başka bişeylerle ilgileniyor.Tamamen bana odaklanıyor.İnanın 1 saatte yapacağım yemeği bazen 2 saat oluyor yapamamış oluyorum.7-8 aydırda haftada 2 gün kreşe gidiyor.(Yaşıtlarıyla olsun, okul öncesi eğitim alsın diye ve 3,5 yaşında olmasına rağmen tam ve düzgün konuşmuyor yani konuştuklarını bazen ben anlıyorum).Ayrıca geceleri (hemen hemen her gece) ağlama huyu var.Hiçbir neden yokken gece 2-3 kez mutlaka ağlıyor.Öyle hemende susmuyor ben ve babası susturmak için sakin ses tonuyla konuşuyoruz ama o bizi hiç duymuyor sanki ve biz konuştukça daha çok ağlıyor.Susuyoruz bu sefer yine ağlıyor.Ve bu ağlama durumu her gece ve bizde tam uykudayken olduğu için yeri geliyor bağırıyoruz kızım sus artık diye.Oğlum büyük olduğu için ona aman oğlum sen büyüksün idare et tarzı sorumluluk veriyoruz ama kızım ağbisinede hayatı zehir ediyor bu yüzden oğlumda hırçınlaşıyor.Yapma oğlum dediğim şeyleri yapıyor.İnanın ne psikolojim kaldı, eşimde aynı durumda(ki eşim çok sabırlı bir insandır buna rağmen patlıyor) ne sabrım kaldı, nede dayanacak gücüm kaldı..Şu sıra evimizde huzur kalmadı..Her öğün iki kardeş kavga ediyorlar..Hayatım cehenneme dönmüş vaziyette..Bu durum eşimle banada yansıyor ve yeri geliyor çocuklar yüzünden tartışıyoruz aramız bozuluyor..Üstelik annemi yeni kaybettim 2 ay olacak..Daha onun acısını üstümden atamadım..Şu ana kadar yazdıklarım yaşadıklarımın binde biri sadece 1-2 örnek verdim..İnanın kızlar ne yapacağımı nasıl davranacağımı şaşırmış durumdayım..Yeri geliyor hep iyi davranıyorum sakin olmaya çalışıyorum ama bu sefer iyice isteklerini abartıyorlar..Devamlı onlarla ilgilenmemizi istiyorlar..Ne yaparsak yapalım yeterli gelmiyor onlara hep daha fazlasını istiyorlar.Üstelik yaptıklarımız onları mutlu etmiyor..Öyle sürekli tartışan bir çiftte değiliz..Hani evimizde huzursuzluk var desem öyle bişeyde yok..Eşim çocuklarının ve benim gözünün içine bakan bir baba olmasına rağmen bu sorunları yaşıyoruz..Düşünüyorum ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım veya nerde yanlış yapıyorum diye..Bu durum beni çok üzüyor..Oysaki biz çocuklarımız için canını feda edecek ebeveynleriz ama yetersiz geliyoruz sanırım...İçimdekileri sizlerle paylaşmak istedim kızlar yoksa inanın delirmek üzereyim..Okuyan herkese teşekkür ediyorum.....

Bence sorun psikolojik.Onu spora yöneltseniz sanırım iyi olabilir.Resim veya muzikte olabilir.Orda desarj olsun öyle gelsin eve:D

BuyrunBenim
11-01-2010, 17:39
genel olarak yorumladığımız zaman bu yaştaki çocukların beklentileri,şikayet etme tarzı,sorunları inanın birbirinin aynı.....gercekten sabır istiyor arkadaşlarım bana şaşırıyorlar çoğu zaman ne bitmek bilmez bir sabtrın var diyorlar.Ama yapabileceğim bişi yok başka türlü olmuyor sabırla çözülüyor herşey.......biliyorum ki çocuklar zaman ,sabır ve sevgi istiyorlar,bunun 3 ünü barındırırsak göreceğiz ki herşey geçici bir süreliğine yaşanıyor..11 yaşındaki oğlum ve 3 yaşındaki sonradan gelen oğlum:):) zaman zaman banadaa İMDATTT dedirttiyorlar, ama biliyorum ki her çocuk bu sürecten geçiyor bir gün hepsi unutulacak ,bizler nasıl yorduysak annelerimizi onlarda bizi yoracaklar.....HER AYIN HER YAŞIN AYRI BİR ZORLUĞU VE GÜZELLİĞİ VAR........BAZEN KIZSAMDA DİYORUM Kİ YARAMAZ OLMAYAN ÇOCUKMU VAR DÜNYADA, HER ÇOCUK HAREKET ETMEK YARAMAZLIK ETMEK İSTER BU ANORMAL BİR DURUM DEĞİL Kİ OLMASI GEREKEN BİR DURUM ........




http://img100.imageshack.us/img100/2835/kljlikt2.gif

suedanurum
14-01-2010, 23:25
slm
benim de 3.5 yaşında bir kızım var dediği olmadığı zaman başının etini yiyor insanın zırlaması ayrı..istediğini yapmadığında kırıp dökmek elinedkini fırlatmak da var .bende de hata var çok sinirliyim .biiliorum ii değil.ama sinirlerimi de bastırmaya çalışıyorum vicdan azabından sinir haplarını bıraktım uyuttuğu için.
psikiyatre danıştım çocuğun her istediğini yapma dedi,fakat ya ağlıyor devamlı yada kırıp döküyor dedim
"yine de dediğini yapma,ağlamayı ya da başka hareketleri elinde koz olarak kullanıyor nasılsa bunlar dediğimi yapacak diyerek"dedi"çocuklar öyle akıllı ve kurnazdır ki anne babsına istediğini yaptırabilmek için bir koz bulup onu kullanır.." diyor doktor.
ondan sonra nt mağzasında gördüğüm "herşey çocuğum için "adlı bir kitap aldım.genel olarak incelediğimde siize yardımcı yol gösterici bir kitap .
başka bir kitapta diyor ki: "parkta bir anne ve çocuk..anne hadi oğlum gidiyoruz deyince çocuk gitmek isteme"biraz daha anne " hayr gidiyoruz oğlum..diyen anne yürümeye başlar..çocuk da ağlamaya başlar biraz daha..anne geri döner tamam 5 dk daha..yanlış diyor psikolog.anne orda kararından dönmeyip yürümeye devam edecek arkasındaki çocuğa çaktırmadan bakarak.ama yürüyecek..çocuk sonunda annesinin gitiiğini görünce mecburen peşine takılıp evin yolunu tutacaktır der.
ha ben bunları ne kadar yapıyorum; bazen...size yardımcı olması için anlattım..
ah bir de geceleri yanıma gelip yatmasa...

ayeg
23-02-2010, 23:24
Hiç canınızı sıkmayın sanki bizi anlatıyorsunuz çok şaşırdım eşime okudum bizi anlatıyor diye bak diye.10 yaşında kızım 4 yaşında oğlum var.oğlum ablasına rahat vermiyor kızım sinir hastası oldu herşeye bağırıp çağırıyor normal ses tonuyla konuşmasını unuttu.Aynı olaylar evdeki huzursuzluklar bizdede yaşanıyor.Öyle bunalıyorum ki anlatamam hüngür hüngür ağladığım oluyor.yani anlıyacağınız yalnız değilsiniz geçicek bu da geçicek sabırla yıpranarak tahammül sınırlarımız zorlanarak saçımızı başımızı yolarak.Ama geçicek arkadaşım.

alacan
25-03-2010, 22:00
canım allah sabır versin.Benim 4 ablam 8 tanede yeğenim var az çok neler hissettiğini anlıyorum ama bu süreç geçici ilk çocuğundad yaşamışsın ama geçmiş özellikle bu yaşlar inat yaşları ve ebebeyinler resmen sabır taşı oluyor tek önerebileceğim şey yine sabır.Kızına vakit ayır hikayeler oku şarkılar öğret birlikte yemek yapın eline uğraşacağı şeyler ver ama şımarmaya başladığında dimdik karşısında dur ağlayarak asla bir sonuca varamıyacağını anlasın isterse ortalığı yıksın sakın tepki verme sustuğunda teşekkür et ve dikkatini dağıt inş faydasını görürsün

protein
26-03-2010, 22:47
ferhunde allah sabır versin çok zor benimde iki tane kızım var benimkilerin arasında 8 yaş var benim ufaklıktada 2 yaş civarında bu tip sorunlar vardı keşke benimki çikolata vs.. istese cep telefonu aypot mp3 çalar ne kadar elektronik alet varsa hepsine bayılırdı tabiki hiç birinide almadım ama ömrümüde bitirirdi aglar dururdu aslında biz anneler babalar ne kadar yapmasak desekte sanırım ufak olanları biraz vazla tolere ediyoruz ama benim tek şansım vardıki büyük kızım emektarım benim sağ kolumdu ben ufaklığın bazı hareketlerine kızdığımda odasına ğötürür annemizi üzmeyelim bak böyle yap şöyle yap diye nasihat ederdi ve inanırmısınız ablasının söylediklerini harfiyen yapardı
en güzelide büyük kızım kardeşiyle vakit geçirmekten hoşlanır ve tabi onun bazı aksi hallerinide alttan alırdı şimdi 5 yaşında inanın bana o kadar durulduki eskisi kadar yaramaz degil onun için büyüdükçe geçiyor ama olan annelere oluyor senin tek şansızlığın oğlununda ona ayak uydurması haliyle oda çoçuk tabi

suder44
30-03-2010, 02:02
ben biseye hayir demissem ve kizim aglayarak olmasini isterse asla ve asla yapmiyorum. ona odasina gidip saatlerce aglayabilecegini soyluyorum ve duymamazliktan geliyorum cildiracak hale geliiyo bazen deliriyo ama orali olmuyorum bakiyorum bi zaman sonra guzel dille gelip rica ediyor olabilecek biseyse guzel soyledigin icin hakettin deyip yapiyorum olmayacak biseyse hayir demistim diyorum ve asla lafimi yemiyorum yani sirf kiyamadigim icin hadi aglama yapayim hic demiyorum simdilerde tamamen kesti aglama huyunu hayir dedigimde peki annecim diyo arada inatlassada olmayacagini biliyo bu arada kizim 4 ysinda

Miniciqim
30-03-2010, 02:17
ayy ne güzel ya iradene bayildim benim yok ama yegenim var bi türlü alistiramadik istedigi herseyide yapiolar mahvetti bizi :(

ferhunde06
30-03-2010, 02:40
Konuyu açalı uzun bir zaman oldu ama yine benzer sorunları yaşıyorum maalesef..
Kızım 4,5 yaşına yaklaşıyor..Kızımın ağlama huyu biraz azaldı..Eskiye oranla daha çok anlıyor beni..Ama bu seferde oğlum başladı...10 yaşında ama hala yaramaz..En basit bugün öğretmeni aradı evi..Okulda beni dinlemiyor, kitabını defterini eksik getiriyor dedi..Sınıfta 5-6 yaramaz çocuk var ve bunlardan biriside benim oğlum maalesef..Ya arkadaşlar inanın ne yapacağımı şaşırdım..Psikologlada görüşüyorum dediklerini uyguluyorum ama yok yok yok..1 hafta iyilerse 2. hafta kuduruyorlar resmen..
Hani derler ya aile eğitimi çok önemli diye ben artık buna inanmamaya başladım...Oğlumla iyilikle konuşuyorum anlatıyorum arkadaş gibi davranıyorum ama yaramazlık yapmasına engel olamıyorum..Ben neyi yapma diyorsam onu yapıyorlar..Mesela oğlum aşırı derecede pc düşkünü...Özellikle bir misafir gelince tembihliyorum sakın bana pc deme diye..Ne zaman misafir geliyor anne bilgisayar oynayabilirmiyiz diye tepeme dikiliyor..20 kere hayır desem misafir çocuğunu yolluyor benden izin istetiyor..Gelde çıldırma işte...
Birde yalan huyu var oğlumun..Ay hangi birini sayayım..Psikolog bile şaşırdı inanın..Eşinizle kavga ediyormusunuz dedi yok dedim..Evimizde Allaha şükür huzur var ama gel görki çocuklar yüzünden çoğu zaman eşimle birbirimize giriyoruz..Eşim biraz daha yumuşak davranıyor bende yüz verme deyince olanlar oluyor..
Basketbola yönlendirdik enerjisini atsın diye ordan bile şikayet duydum..Bütün ilgiyi kendi üstüne çekmeye çalışıyor dediler..Öğretmeni, arkadaşları, basket hocaları hatta servisçisi bile şikayet ediyorlar bana düşünün halimi..Oğluma söylüyorum bak bu kadar insan şikayetçi nolur kendine çeki düzen ver diye zaten sen beni sevmiyorsun hep başkalarına inanıyorsun diyor..İyide herşey gözümün önünde oluyor zaten..
Suçlu benmiyim eşimmi?Yoksa onlara en iyi imkanları sunmaya çalıştığımız içinmi suçluyuz?Aman mahrum kalmasınlar, aman iyi beslensinler, büyüyünce iyi insan olsunlar diye elimizden geleni yapıyoruz ama sonuç hüsran maalesef..Bu kadar fedakarlık yapmamıza ve ellerinde bir sürü imkanlar olmasına rağmen çocuklarım mutsuz, kavgacı, doyumsuz ve yaramazlar maalesef..İnanın okula giderken korkuyorum artık kimden ne şikayet duycam diye..
Oysa ben o kadar kötü bir çocukluk geçirdimki yazsam inanmazsınız bana...Dayak, kumar, şiddet, hergün huzursuzluk olan bir evde büyüdüm..1 tane pantolonum vardı 2. si yoktu..Yeri geldi aç kaldık..Neler çektim neler..Ki böyle bir evde bırakın yaramazlığı delirmem bile normaldi..Bazen diyorumki benim yaşadıklarımı benim çocuklarım yaşasalardı nolurdu acaba...Benim psikolojim bozulmadı aksine hayata daha sıkı tutundum, hep hırs yaptım ve elimdekilerin kıymetini bildim..Ama çocuklarım tam tersi bir hayat yaşamalarına rağmen neden bir türlü mutlu edemiyorum onları bilmiyorum..... senağlama

ugurumbenim
30-03-2010, 11:15
okuldan şikayetler çok yıpratıyor insanı.. benim 5 yaşında oğlum ben bile şimdiden yıprandım.herkesin çocuğu melek benim ki yaramaz gibi anlatıyorlar... öğretmenlerede çok kızıyorum sonra araştırınca bakıyom ki başka çocuklar da öle.... ama bize anlatırken öle anlatıyorlarki biz de ister istemez çocuğa baskı yapıyoz ve çocuk ne sölese inanmamaya başlıyoz güvensizlik oluşuyor ve bu çocuğu sanırım daha da azdırıyor....bilemiyorum....ben bugün kreş psikoloğuna da danışacam...

offffff... tek çocuk zor 2 çocuk hepten zor.... ben hamile iken zeki olsun yeterki yaramaz olması sorun değil demiştim....duam kabul oldu sanırım.... artık hayırlısı ise ver diye dua edeyim bari:)

hoşçakalın...

suder44
30-03-2010, 11:56
valla ben ne yaparsa yapsin iyi yaklasin bilmem ne gibi seylere karsiyim elbette alin elinize evire cevire dovun demiyorum once guzel dille anlatirim yok anlamam diye inatlasirsa bi bakisim yeter zaten cocuk ya anneden yaa babadan birinden cekinecek yoksa alip basini gidiyo sonradan topla toplayabilirsen.mesela kizim oynadiktan sonra oyuncaklarini toplamasi icin onve rica ediyorum bakiyorum yapmiyo toplamazsan aksama kadr tek bir tane cikolata vermem yemin ederim diyorum (ve eger yapmamissa gerekirse babasiyla tartisip asla o lafi yemiyorum)yok insatla yapmamaya devam ederse sinirlendigimi anliyo zaten tamam tamam deyip kalkiyo bence isin sirri ceza verdiginizde onu asla geriye almamak bagirsada cagirsada aglasada.size el kaldirmasina asla musade etmeyin o eli havada kalsin kizim bir kere denedi elini havada tuttum bu hareketini birdaha gorursem sana kirilirim ve gun boyu konusmam dedim.kizlar biraz daha laftan anliyo ama inanin oglumda olsa o eli havada kalirdi gac yasinda olursa olsun.dun gece kizim sanirim kotu bir ruya gormus biraz huzursuz oldu yanina gidip sarilip onu sakinlestirip bazen buyuklerinde boyle ruyalar gordugunu soyledim ve kormamasini seslenirse onu duyacagimi soyledim ve odama gelip yattim.baktim esim diyo getirelim aramiza cok korkuyo kizdim ona hemen ne diyosun dedim sonra bunu kullanip her ruyada yanimiza gelcek boyle alismamasi gerkiyo dedim zaten kizimda geri uyudu.bence cocuk yetistirmede anne ve babanin fikri hep ortak olacak bizim evde kizim bisey istediginde babasi annene sor o musade ederse olur diyo bunu basinda kararlastirdik cunku o biraz yumusak davraniyo bense otoriterim ikisinde dengelemek ise en guzeli.cocuk anneden hayiri alip baba evet diyosa bocaliyo zaten hangisinin dedigini yapacagini bilmiyo bu konuda evde hakimiyet bende Allahtan :))) cocuga ne kadar verirseniz o kadr doyumsuz oluyo oysa birkac oyuncagi olsa secme sansi pek olmadigindan hepsiylede oynuyo aldikca doyumsuzlasiyo ve hayir alamamdan anlamiyo. kizim bebk arabasi istediginde evde olup olmadigini sordum var annecim dedi o zaman neden bir tane daha aliyoruz diyorum suan paramiz yok bunu sana alamam diyorum bir iki agliyo bakiyoki orali olmuyorum susuyo.ve hediyeler bizim icin cok onemli biri bisey verdiginde bunu saklamalisin felan filan sana hediye getirmis diyorum oda sakliyo.bir oyuncak kirdiginda veya kaybettiginde( ki simdiye kadr hic oyuncak kirmadi) asla hemen gidip aynisini almiyorum kaybetmeyip sahip olsaydin malina sana ceza almiyorum diyorum ve yine bir aglama fasla sonra susuyo.tabi cok gerekli biseyse kaybettigi biraz yoklugunu cektirip sonra aliyorum:))))

eylul_pinar
30-03-2010, 13:25
yazdiklarinizi okurken sandim ki yengemin ayni yastaki kizini anlatiyorsunuz :1shok:

yok böyle birsey sizin nasil bir psikoloji icinde oldugunuzu cok iyi anlayabiliyorum

cunku beraber yasamadigimiz halde ben bile bizim ufakligi gorunce cildirma derecesine geliyor yengemi azarliyorum

cunku ;hata hep buyuklerde

cocugu kucaga alistirdi ,iyk dedi zipladi yanina viyk dedi zipladi yanina

onu istedi verdi bunu istedi verdi

agladi sussun diye verdi ,verdi babam verdi

cocuklari arsiz yapmanin tek sebebi ebeveynler

cocugu yatagina alistir dedik yok dedi ,yüz verme ilgilenme az dedik onada yok dedi

simdi oda sizin gibi cildirma derecesinde,kizi ne laf dinliyor,kucuk buyuk yerli yabanci kimseyi dinlemiyor ,o kulaklara zarar cirlamasida cabasi hep kari koca ikisinin hatasi

cocugum aman sussun diyipte her istedigini yaparsaniz cocuklar iste böyle arsiz olur

bir danismandan yardim alsaniz iyi olucak

rabbim yardimciniz olsun a.s.
canım senin çocuğun yok galiba anlamıyorsun o yüzden diye düşünüyorum..bende senin gibi düşünüyordum önceden eltimin çocuklarını görünce eltimi suçluyodum her istediğini yapıyosun o yüzden diyodum ama öyle değilmiş malesef.benim kızım 2,5 yaşında ve bu güne kadar sadece bana mantıklı geleni yaptım yani ağlıyo diye vermek istemediğim bişeyi vermedim.ağlayınca pışpışlamadım.kendinide paralasa yemekten önce şeker vermedim,hiç mi hiç nazlamadım bebek gibi davranmadım ama malesef öyle olmuyomuş işte.genetikmidir nedir bilmiyorum artık.bende konu sahibi arkadaşla aynı durumdayım.en çokta geceleri durduk yere ağlamasından dertliyim.eşim işe her gün geç kalmaya başladı sayesinde.bende uykusuzluktan sersem oldum epeydir.oluyo yani demek istediğim anne suçlu değil.huy işte ne bileyim.

ferhunde06
30-03-2010, 16:38
Suder44 Canım senin yaptıklarının aynısını inan bende yapıyorum..Daha öncede yazmıştım eşim çok yumuşak davranıyor diye...Ama ben otoriterim..Dediğim dediktir benim..Birşeye hayır diyorsam sonuna kadar arkasında dururum sözümün..Ama ben sıktıkça eşim gevşetiyor durumu..Çocuklar çoğu şeyi babasından istiyorlar Allahtan eşimde çektiklerimi bildiği için gidin annenize sorun izin verirse yaparım diyor..Mesela markete gidiyoruz çocuklar şekerdi, cipsti çikolataydı alıyorlar..Ama ben buna izin vermiyorum artık eşimde bunu yapıyor..Diyelim cips aldılar şekeri bıraktırıyorum, markete gittiğimizde sadece 1 tane birşey alma hakları var ve artık buna alıştılar..Ben disiplin konusunda sıkıyım zaten..Ceza verdiğim zamanlarda ağlasada yırtınsada cezasını çekiyor..Kızım çok ağladığında hadi git odanda ağla sesinden hepimiz rahatsız oluyoruz diyorum, alıp odasına götürüyorum 5 dk. sonra susuyor özür dileyip yanımıza geliyor..Bu tarz durumları sıkı disiplin ve kararların arkasında durma gibi yöntemlerle aşıyorum...Çocuklarımın ikisi bir arada duramıyorlar sürekli kavga tartışma anlaşmazlıklar..Bunuda her ikisini ayırmakla çözdüm..Birisi salonda tv izliyor diğeri odada..Bu yöntemde biraz olsun rahatlattı beni..
Ama gel görki istediğin kadar disiplinli ol, istediğin kadar kararlarının arkasında dur oğlumun yaramazlıklarına ve yalan söylemesine bir türlü engel olamadım..Oğluma diyorumki bak oğlum ister okulun camını kır, ister birisiyle kavga et her ne yaparsan yap ama gel bana anlat..Ben yaptığın yaramazlıktan ziyade söylediğin yalana kızarım dedim..Eskiden yaptığı yanlışları söylerdi ama büyüdükçe yalan söylemeye başladı..Hatta gözümün önünde kardeşiyle kavga ediyor kavgayı o başlatıyor niye böyle yapıyorsun oğlum diyorum ben yapmadım anne diyor...ışte bu noktada kopuyorum bende..Cezada versem birşeylerden mahrumda etsem o yine yapacağını yapıyor...

Eylül_PinarAy arkadaşım hay ağzına sağlık senin..Beni anladığın için tşk ederim...Dediğin gibi çocuklarımı hiç nazlamadığım halde onlar yine sorun yaratıyorlar...Ne bebekken kucağa alıştırdım, nede öyle şımarttım..Ben şunu anladım siz çocuğunuza istediğiniz kadar eğitim vermeye çalışın, doğru düzgün asil yetiştirmeye çalışın çocuğun yapısı neyse çocuk o kadarını alabiliyor...Ben ne aileler gördüm çocuğuyla ilgilenmez, derslerine yardım etmez, çocuklarını umursamaz ama çocukları pırlanta gibi aklı başında, dersleri gayet iyi ve uslu çocuklar..Ama birde öyle aileler varki çocuğu için canını veren, ilgi gösteren onlarında çocuğu ya dersleri kötü ya davranış bozukluğu var yada çok yaramazlar..Huymudur, genetikmidir, çocuğun yapısımıdır nedir anlamadım gitti....

protein
30-03-2010, 17:18
ferhunde gerçekten senin adına üzülüyorum arkadaşım sen bence biraz kendine vakit ayır kafan dagılsın bence sen ciddi ciddi depresyondasın bence artık onlar ne yapsa göze batar durumuda oluşmuş bu söylediğimi yanlış anlama insan bunalınca kim ne yapsa gözüne batar o yüzden diyorum hafta sonu çoçukları eşine bırak çok istediğin birşeyler yap arkadaşına git sohpet et yada ne biliyim sinemaya git çünkü ailene düzenin buysa yapıcak bir şey yok bir gün degil beş ğün degil daha onlar yaşadıkça birlikte olmak zorundasın sen iyi bir psikolojide olursan dayanma gücün ve olaylara bakış açın degişir

suder44
30-03-2010, 17:20
o zaman oluruna birakacaksin canim cunku elinden geleni yapmissin zaten ama yalan konusunu mutlaka halletmen gerek yoksa ilerde basiniza cok is acar .

ferhunde06
30-03-2010, 20:22
ProteinCanım içinde bulunduğum durumu çok iyi anlamışsın..ınan tvnin sesi çok açılınca bile başıma ağrılar giriyor..Bazen eşime diyorumki beni dağ başına götür orda beni kendi halime bırak kafamı dinleyeyim..O kadar dolmuşumki anlatamam..Çocukları eşime bırakıp çıkıyorum ne bileyim bir arkadaşıma yada alışverişe tek başıma çıkıyorum..Kızım kreşe gidiyor oğlumda okula öğleden sonraları yanlız oluyorum...O boş anlarda inan deşarj oluyorum, kafamı dinliyorum biraz olsun, kendime vakit ayırabiliyorum...Gerçi öğretmenlerinden şikayet duyunca pek bir işe yaramıyor yanlız olmam bu seferde kafam dolu oluyor..Yaşayan bilir çok zor bir durum..ınşallah büyüdükleri zaman istediğim gibi bireyler olurlar..Allahtan tek dileğim bu...
Suder44 Canım zaten artık bazı şeyleri oluruna bıraktım yoksa dayanacak gücüm kalmadı..Her yolu deniyorum ama başarılı olamıyorum..Sürekli konuşmalarıma dikkat etmekten, aman şöyle söylersem böyle anlarlar diye düşünmekten inan yoruldum...ınşallah bu çektiklerimin mükafatını ilerde alırım...

basardim
24-04-2010, 12:08
benimkucuk oglum 6 yasinda anamdan dogduguma pisman etti benilaelaelaelaelaekilolu olmasina ragmn yeme canim sagligin icin kotu olabilir myve ye bak guzel hazirladim derim tukurur kusacam seni duymuyorum seni duymuyorum bagiriyor yemiyor elimden glen herseyi yaptigimi dusunuyorum antidepresanlarla idare ettim artik biraktik onuda problem bitmezzzzzzzzz onceye gore cok cok iyiyiz istirmalari abisini morartmalari azalttiŞenizbende esneklestim tabiki her zaman dgil

LadySun
09-07-2010, 19:50
ağladığı zaman istediğini sakın vermeyin. diyorum ama arada dayanamayıp veriyorum bende kızıma. ama gerçekten hatalı davranış biçimlerini biz öğretiyoruz çocuklarımıza. sabırlı olmak gerek.


Bir keresinde annem hazirlaniyor dugune gidecekler babamla. Bende gitmek istedim annem olmaz dedi. Basladim aglamaya. Annem döndu bana aynen sunu dedi: kizim sen aglasan da, aglamasan da seni gereken yere göturecez, gerekmeyen yere göturmeyecez. Bosuna aglama. Bende sustum ve bidaha istedigimi yaptirmak icin hicbizaman aglamadim.

sezince
09-07-2010, 22:08
ferhunde, öncelikle başın sağolsun, Allah sabır versin. bir öğretmen olarak, yıllardır öğrencilerimden edindiğim izlenimler beni hep şaşırtmıştır. okulda yaramaz, haylaz olan öğrencilerin velileriyle görüştüğümde çocuklarının evde çok sakin olduklarını söylerken; okulda sakin olan öğrencilerimin velileri de evde hiç söz dinletemediklerini, zorluk yaşadıklarını söylüyorlar. umarım geçen süre zarfında sorunların çözümlenmiştir.

ece111
30-07-2010, 04:59
Konuyu açalı uzun bir zaman oldu ama yine benzer sorunları yaşıyorum maalesef..
Kızım 4,5 yaşına yaklaşıyor..Kızımın ağlama huyu biraz azaldı..Eskiye oranla daha çok anlıyor beni..Ama bu seferde oğlum başladı...10 yaşında ama hala yaramaz..En basit bugün öğretmeni aradı evi..Okulda beni dinlemiyor, kitabını defterini eksik getiriyor dedi..Sınıfta 5-6 yaramaz çocuk var ve bunlardan biriside benim oğlum maalesef..Ya arkadaşlar inanın ne yapacağımı şaşırdım..Psikologlada görüşüyorum dediklerini uyguluyorum ama yok yok yok..1 hafta iyilerse 2. hafta kuduruyorlar resmen..
Hani derler ya aile eğitimi çok önemli diye ben artık buna inanmamaya başladım...Oğlumla iyilikle konuşuyorum anlatıyorum arkadaş gibi davranıyorum ama yaramazlık yapmasına engel olamıyorum..Ben neyi yapma diyorsam onu yapıyorlar..Mesela oğlum aşırı derecede pc düşkünü...Özellikle bir misafir gelince tembihliyorum sakın bana pc deme diye..Ne zaman misafir geliyor anne bilgisayar oynayabilirmiyiz diye tepeme dikiliyor..20 kere hayır desem misafir çocuğunu yolluyor benden izin istetiyor..Gelde çıldırma işte...
Birde yalan huyu var oğlumun..Ay hangi birini sayayım..Psikolog bile şaşırdı inanın..Eşinizle kavga ediyormusunuz dedi yok dedim..Evimizde Allaha şükür huzur var ama gel görki çocuklar yüzünden çoğu zaman eşimle birbirimize giriyoruz..Eşim biraz daha yumuşak davranıyor bende yüz verme deyince olanlar oluyor..
Basketbola yönlendirdik enerjisini atsın diye ordan bile şikayet duydum..Bütün ilgiyi kendi üstüne çekmeye çalışıyor dediler..Öğretmeni, arkadaşları, basket hocaları hatta servisçisi bile şikayet ediyorlar bana düşünün halimi..Oğluma söylüyorum bak bu kadar insan şikayetçi nolur kendine çeki düzen ver diye zaten sen beni sevmiyorsun hep başkalarına inanıyorsun diyor..İyide herşey gözümün önünde oluyor zaten..
Suçlu benmiyim eşimmi?Yoksa onlara en iyi imkanları sunmaya çalıştığımız içinmi suçluyuz?Aman mahrum kalmasınlar, aman iyi beslensinler, büyüyünce iyi insan olsunlar diye elimizden geleni yapıyoruz ama sonuç hüsran maalesef..Bu kadar fedakarlık yapmamıza ve ellerinde bir sürü imkanlar olmasına rağmen çocuklarım mutsuz, kavgacı, doyumsuz ve yaramazlar maalesef..İnanın okula giderken korkuyorum artık kimden ne şikayet duycam diye..
Oysa ben o kadar kötü bir çocukluk geçirdimki yazsam inanmazsınız bana...Dayak, kumar, şiddet, hergün huzursuzluk olan bir evde büyüdüm..1 tane pantolonum vardı 2. si yoktu..Yeri geldi aç kaldık..Neler çektim neler..Ki böyle bir evde bırakın yaramazlığı delirmem bile normaldi..Bazen diyorumki benim yaşadıklarımı benim çocuklarım yaşasalardı nolurdu acaba...Benim psikolojim bozulmadı aksine hayata daha sıkı tutundum, hep hırs yaptım ve elimdekilerin kıymetini bildim..Ama çocuklarım tam tersi bir hayat yaşamalarına rağmen neden bir türlü mutlu edemiyorum onları bilmiyorum..... senağlama


Allah sabir versin yerinizde olsam biraz kendime bakarim. surekli ev ev cocuklar
esinizde de kabahat var pskologla gorusmeye o gitse keske

mnla
30-07-2010, 06:22
yurtdisinda dikkatimi ceken ve beni sasirtan seylerden biri de cocuklarin egitimi...

burda cocuklar ailelerinden asiri cekiniyorlar. anne-babalarinin bir bakisiyla mesaji alip sus pus oluyorlar. simariklik yapip yerlere yatarak aglarlarsa anne-baba asla orali olmuyor. kesinlikle ooooglum aglama, kizim yapma diye birsey yok. yoldaysa yurumeye devam ediyor. bakiyor ki kimse tinlamiyor, cocuk annemler gidiyor diye susup yetisiyor. ve bu disiplin yetiskinliklerinde de devam ediyor. markette asla sunu al bunu al diye diretmek yok. hayirdan anliyorlar. cok ilginc geliyor hala her seferinde. oysa biz annelerin bir cimdigiyle sus-pus olusumuzla bilinirdik...

dcemberci
14-03-2011, 21:20
slm
benim de 3.5 yaşında bir kızım var dediği olmadığı zaman başının etini yiyor insanın zırlaması ayrı..istediğini yapmadığında kırıp dökmek elinedkini fırlatmak da var .bende de hata var çok sinirliyim .biiliorum ii değil.ama sinirlerimi de bastırmaya çalışıyorum vicdan azabından sinir haplarını bıraktım uyuttuğu için.
psikiyatre danıştım çocuğun her istediğini yapma dedi,fakat ya ağlıyor devamlı yada kırıp döküyor dedim
"yine de dediğini yapma,ağlamayı ya da başka hareketleri elinde koz olarak kullanıyor nasılsa bunlar dediğimi yapacak diyerek"dedi"çocuklar öyle akıllı ve kurnazdır ki anne babsına istediğini yaptırabilmek için bir koz bulup onu kullanır.." diyor doktor.
ondan sonra nt mağzasında gördüğüm "herşey çocuğum için "adlı bir kitap aldım.genel olarak incelediğimde siize yardımcı yol gösterici bir kitap .
başka bir kitapta diyor ki: "parkta bir anne ve çocuk..anne hadi oğlum gidiyoruz deyince çocuk gitmek isteme"biraz daha anne " hayr gidiyoruz oğlum..diyen anne yürümeye başlar..çocuk da ağlamaya başlar biraz daha..anne geri döner tamam 5 dk daha..yanlış diyor psikolog.anne orda kararından dönmeyip yürümeye devam edecek arkasındaki çocuğa çaktırmadan bakarak.ama yürüyecek..çocuk sonunda annesinin gitiiğini görünce mecburen peşine takılıp evin yolunu tutacaktır der.
ha ben bunları ne kadar yapıyorum; bazen...size yardımcı olması için anlattım..
ah bir de geceleri yanıma gelip yatmasa...

Bende sizin gibi zor zamanlar yaşıyorum... Kızım 3.5 yaşında, ne iyilikten anlıyor, ne kızmamdan...
Yazdıklarınıza katılıyorum, kararlı olmaktan geçiyor herşey. Fakat benim annem benden daha çok ilgi verip, oyunlar oynadığı için çocuğum ona daha bağımlı. Ne yazık ki kendimden çok fazla birşey katamıyorum çocuğuma, bence anne ve baba en azından 3 yaşına kadar kendisi büyütmeli çocuğunu, tabi imkanlar dahilinde...
Şimdi, yani bugün hep yargılıyorum kendimi; ben nerde yanlış yapıyorum yada yaptım diye... Sanırım kreşe vereceğim kızımı, hem kendi sağlığım açısından, hemde çocuğumun çoklu ortamda yaşıtlarıyla kendine katacağı daha fazla birşey olması için...
Sevgiler...

gingerbread
30-03-2011, 14:12
5 yasindaki kizim hersyi aglayarak anlatiyor,tirnak yiyor ve dudagini agzini cigneyerek kanatiyor. Ne yapmam lazim, yardim?!