PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : Çalışan Anneler



irmako77
23-07-2010, 22:25
Bebeğini bırakıp işe gitmek zordur. Çalışan anneler burada buluşup dertleşelimvereliniortak

SiBeL
02-09-2010, 01:51
çok zor hemde yaşadım biliyorum şimdi biraz büyüdü başlıcam ama oğlumun yüzüne baktıkça vazgeçesim geliyor..düşünmemeye çalışıyorum daha küçük anlamaz diyorum bak şimdi yine içim tuhaf oldu..çocuğun dilinden ancak annesi anlar ama bu hayat şartlarında çalışmak off ne bileyim anne olmak çok zormuş :1no2:

erintra123
04-09-2010, 17:55
çok zor şimdiden 6 kilo verdim bence çocuk anne ile olmalı kimse onları bizim kadar anlayamaz

smile6081
17-09-2010, 11:37
pazartesi işe başlıyorum....


mutuszum o bensiz ne yapar çok ağlarmıyokluğumu hissedermi karnı doyarmı altı çok kirli kalırmı..

babaennesi bakıcak ama bakmayı bilmiyor. hiç gidesim yok istifa etmeyi düşünüyorum ama bu kadar yol aldıktan sonra bırakamam onun geleceği için çalışmalıyım.


devlet calışan anneleri düşünmeli.

Miroslava
17-09-2010, 12:57
Bir yerde okudum, annesi çalışmayan çocuklar anneye daha "bağımlı", çalışanlarınkiler ise (bebeğiniz emin ellerdeyse) "bağlı" olur diye. Herkes için böyle bir genelleme yapılamaz elbette ama düşününce, annesi çalışan çocuk hem onunla geçirdiği zamanın değerini daha iyi bilir, hem de her konuda sadece annesine bağımlı olmaz denebilir. Bir uzman da televizyonda, önemli olan ne kadar zaman geçirdiğiniz değil, geçirdiğiniz zamanın kalitesi demişti. Bir de işe giderken mutlaka çocuğa hoşçakal demek gerekiyormuş. Çaktırmadan kaçmak çok yanlışmış o zaman çocuk kendisini kandırılmış, terk edilmiş hissedermiş. Halbuki çocuk ne kadar küçük olursa olsun "ben işe gideceğim ve bitince geleceğim" diye açıklarsanız anlarmış. bebekler ve çocuklar sandığımızdan daha olgun olabiliyorlar.
Bir de küçük bebekler başlarda düzenleri bozulsa da sandığımız kadar kahrolmuyorlar. Ben 3 aylıkken işe başladım. o gün hüngür hüngür ağlaya ağlaya bi hal olmuştum. öğle arasında eve gittim, ne yaptı diye sordum babaanneye, "hiç, biraz oynadık yemek yedik çoğunlukla uyudu zaten sen yokken" dedi. beni görünce de çok sevindi ama tekrar giderken fazla aldırmadı. siz onun yanından ağlaya ağlaya çıkmadıkça çocuk paniğe kapılmıyor kolay kolay. Şimdi altı aya yaklaşırken hala çalışmıyor olmayı istiyorum, herhalde daha 2-3 yıl işimden nefret ederim. ama uzun vadede herşeyin iyi olacağına inanıyorum. benim annem de çalışıyordu ve ben iyi bir çocukluk geçirdim. "benim annem şu bölümden mezun, şurada çalışıyor" diye başka çocuklara övündüğümü hatırlarım.
iyi bir anne olmak sadece 24 saat yanında olmak demek değil bence.
Ancak işin doğrusu çalışan annenin iki-üç kat fazla emek sarf etmesi gerekiyor. Bir anneanne-babaanne desteği olsa çok iyi olur. Bakmayı bilmez demeyin, öğretin!

happines
17-09-2010, 15:20
ben de ilk günlerde çok zorlanmıştım... bensiz uyumasını bile bilmiyordu... Mamaya alışmamıştı... Bir de daha yeni ameliyat olmuştu buyüzden huyu da değişmişti... Allah yardım ediyor şimdi beş yaşında... Kardeşim olsa ona ben bakarım diyor, bebeği güvenilir ellere bırakacağım artık oğluşum bakacak :D...Çalışan annenin çocuğu sorumluluk sahibi oluyor, kendine güveni daha çok oluyor, annesinden ayrı olduğu için okula daha çabuk uyum sağlıyor... Oğluma baştan bu yana babaannesi bakıyor geçen yıl yarım gün kreşe gitti bu yıl da anaokuluna başladı...

SiBeL
17-09-2010, 23:46
Bir yerde okudum, annesi çalışmayan çocuklar anneye daha "bağımlı", çalışanlarınkiler ise (bebeğiniz emin ellerdeyse) "bağlı" olur diye. Herkes için böyle bir genelleme yapılamaz elbette ama düşününce, annesi çalışan çocuk hem onunla geçirdiği zamanın değerini daha iyi bilir, hem de her konuda sadece annesine bağımlı olmaz denebilir. Bir uzman da televizyonda, önemli olan ne kadar zaman geçirdiğiniz değil, geçirdiğiniz zamanın kalitesi demişti. Bir de işe giderken mutlaka çocuğa hoşçakal demek gerekiyormuş. Çaktırmadan kaçmak çok yanlışmış o zaman çocuk kendisini kandırılmış, terk edilmiş hissedermiş. Halbuki çocuk ne kadar küçük olursa olsun "ben işe gideceğim ve bitince geleceğim" diye açıklarsanız anlarmış. bebekler ve çocuklar sandığımızdan daha olgun olabiliyorlar.
Bir de küçük bebekler başlarda düzenleri bozulsa da sandığımız kadar kahrolmuyorlar. Ben 3 aylıkken işe başladım. o gün hüngür hüngür ağlaya ağlaya bi hal olmuştum. öğle arasında eve gittim, ne yaptı diye sordum babaanneye, "hiç, biraz oynadık yemek yedik çoğunlukla uyudu zaten sen yokken" dedi. beni görünce de çok sevindi ama tekrar giderken fazla aldırmadı. siz onun yanından ağlaya ağlaya çıkmadıkça çocuk paniğe kapılmıyor kolay kolay. Şimdi altı aya yaklaşırken hala çalışmıyor olmayı istiyorum, herhalde daha 2-3 yıl işimden nefret ederim. ama uzun vadede herşeyin iyi olacağına inanıyorum. benim annem de çalışıyordu ve ben iyi bir çocukluk geçirdim. "benim annem şu bölümden mezun, şurada çalışıyor" diye başka çocuklara övündüğümü hatırlarım.
iyi bir anne olmak sadece 24 saat yanında olmak demek değil bence.
Ancak işin doğrusu çalışan annenin iki-üç kat fazla emek sarf etmesi gerekiyor. Bir anneanne-babaanne desteği olsa çok iyi olur. Bakmayı bilmez demeyin, öğretin!

ben doğum sonrası işten ayrıldım oğlum yaşına girmek üzere tekrar başlıcam..bu yazınız içimi rahatlattı..teşekkürler

Miroslava
21-09-2010, 17:16
Sevgili SiBeL,
Ben de bir yaşına kadar kendim bakmak isterdim. Bence sizin durumunuz çalışan anne için oldukça ideal. Hiç merak etmeyin. Gönlünüzü ferah tutun. Umarım adaptasyon süreci kolay olur. Bol şans.

plava
22-09-2010, 13:29
ben işe başlamadan önce hergece ağladım oğlumun yüzüne bakıp:( nası bırakcam diye..ilk günler çok da zorlandım ki hala oğlumun yanında olmak istiyorum sadece onu düşünüyorum... ve beni cok etkiliyor bu düşünceli halim herşeyi unutmaya başladım...
babaannesi bakıyor gözüm arkada değil ama cok özlüyorum oğlumla olmak istiyorum...
içimi rahatlatan kısımları var elbet yoksa dayanamazdım, bebeğime bakınca çok sosyal bi bebek oldu geniş bi aile ortamı var pek huysuzluğu olmuyor, daha 5 aylık olmasına rağmen konuscak gibi sesler çıkarıyor herkesle iletişimde olmaya bayılıyor . belli bi düzeni var ona da alıştı artık.
nediyim gönül isterki anneler hep bebekleriyle birlikte olsun ama yine gönül der ki onların için çalışıyoruz katlanmak gerek....

BeyazBulut
22-09-2010, 21:30
bende çalışan anneyim kızım 8 aylıkken başladım şu anda 19 aylık
ananesi bakıyor ben malesef hoşçakal deyip çıkamıyorum evden eğer ona görünürsem ortalığı yıkıyor
benimle gelmek istiyor malesef kaçıyorum ilk başlarda çok üzüldüm hatta çıkmayı bile çok düşündüm
ama şimdi alıştı hatta oldukça sosyal bie çocuk oldu gerçekten bana bağımlı değil bağlı
illa yanında ben olayım sürekli dibimde olsun istemiyor bazen beni bile umursamıyor üzülüyorum bana
ihtiyaç duymuyor diye ama okula giderken hiç zorlanmıcam bunu biliyorum 3 yaşında kreşe vermeyi düşünüyorm allah nasip ederse zorluk çekmiceğini umuyorum

Miroslava
23-09-2010, 16:24
Bizim gönlümüz bebek sürekli bizi istesin, sürekli bizi umursasın, bizsiz yapamasın istiyor, böyle olmayınca belki duygularımız inciniyor, üzülüyoruz ama bu aslında iyi bir şey. Anne babaların esas amacı çocuğunu özgür, bağımsız, kendi başının çaresine bakan bireyler olarak hayata hazırlamak olmalı çünkü. Zaten kendi duygularını tatmin etmeyi değil, çocuğunun ruhsal gelişimini düşünen anne babalar çocuğu kendine bağımlı kılmamalı. Sosyal bireyler olmaları onlar için çok daha iyi. Biz ölüp gidince yalnız mı kalsınlar bu hayatta? Onlar büyüdükçe gittikçe fiziksel olarak bizden daha fazla ayrıldıklarını mecburen göreceğiz. Kreş, okul, üniversite, belki yatılı yurtlar, belki yurtdışı, evlilik.... bütün bunların yanında bizim çalışmamız ayrıntı sayılır.
Ayrıca her zaman dibimizde olmak istememeleri bize olan sevgilerinin daha az olduğu anlamına gelmiyor. İnsan yavrusunun gözünde görüyor sevgiyi.
Üzülmeyin, mutlaka ihtiyaç duyuyordur bebişiniz annesine. Ben bu yaşımda hala anneme ihtiyaç duyuyorum bazen sadece onun yanımda olmasını istiyorum. Bebek istemeyecek mi? Ama kendi başına oyalanabilmesi veya başkalarıyla da iletişim kurabilmesi için arada onlara fırsat vermemiz lazım. Çalışıyor olmamız bu fırsatı yaratıyor bence. Tabi abartıp olağanüstü kariyer yapıcam diye çocuğu ihmal etmeden çalışmaktan bahsediyorum.

BeyazBulut
23-09-2010, 23:15
Bizim gönlümüz bebek sürekli bizi istesin, sürekli bizi umursasın, bizsiz yapamasın istiyor, böyle olmayınca belki duygularımız inciniyor, üzülüyoruz ama bu aslında iyi bir şey. Anne babaların esas amacı çocuğunu özgür, bağımsız, kendi başının çaresine bakan bireyler olarak hayata hazırlamak olmalı çünkü. Zaten kendi duygularını tatmin etmeyi değil, çocuğunun ruhsal gelişimini düşünen anne babalar çocuğu kendine bağımlı kılmamalı. Sosyal bireyler olmaları onlar için çok daha iyi. Biz ölüp gidince yalnız mı kalsınlar bu hayatta? Onlar büyüdükçe gittikçe fiziksel olarak bizden daha fazla ayrıldıklarını mecburen göreceğiz. Kreş, okul, üniversite, belki yatılı yurtlar, belki yurtdışı, evlilik.... bütün bunların yanında bizim çalışmamız ayrıntı sayılır.
Ayrıca her zaman dibimizde olmak istememeleri bize olan sevgilerinin daha az olduğu anlamına gelmiyor. İnsan yavrusunun gözünde görüyor sevgiyi.
Üzülmeyin, mutlaka ihtiyaç duyuyordur bebişiniz annesine. Ben bu yaşımda hala anneme ihtiyaç duyuyorum bazen sadece onun yanımda olmasını istiyorum. Bebek istemeyecek mi? Ama kendi başına oyalanabilmesi veya başkalarıyla da iletişim kurabilmesi için arada onlara fırsat vermemiz lazım. Çalışıyor olmamız bu fırsatı yaratıyor bence. Tabi abartıp olağanüstü kariyer yapıcam diye çocuğu ihmal etmeden çalışmaktan bahsediyorum.

çok haklısınız gerçekten bazen duygularımıza yenik düşüyoruz
saçma sapan şeyler için üzülüyoruz ben çok yaptım bu hatayı
yeni yeni anlıyorum

ozzge
28-09-2010, 11:42
Çok zor çokkk...,
Ben 7 aylıkken işe tekrar döndüm.12.ayın başında dayanamadım bıraktım işi.
3 ay evde oturduktan sonra hooop tekrar başaldım. Çok ikilem yaşadım,çok değiştirdim hayatımı. Çalırken de olmadı evdeyken de.
Gerçi benim kızımda hiç sıkıntı yok allaha şükür. Bay bay yapıp kapıyı kapatıyo, akşam gidince koşa koşa gelip sarılıyo. Sanırım gittiğim zaman geri geleceğime inandı artık. Hiç kaçmadım ben de evden. Hep kapıya kadar getirtirip el salladım bay bay yaptım. İşe gittiğimi anlattım. Sorun onda değil bende anlayacağınız :)

yumy
28-09-2010, 11:59
şu bakım meselesi olmasa çalışmanın bir sıkıntısı olmaz çalışan annneye ben ce fakat koskoca ankara da bile 2 yaşında kızıma bakacak birini bulamadık hayret yani

DepresifPolyanna
03-10-2010, 17:12
Ben de artık ciddi anlamda çalışmak istiyorum, 4 yaşında oğlum, haftada 3 yarım gün kreşe başladı, tam güne çeviririm diyorum, ama C.tesileri kreş yok o zaman ne yapacağım. C.tesileri çalışılan bir yer. Bir iş fırsatı çıktı eşim istemedi bu yüzden. Düzenimiz iyice otursun öyle bakarsın falan diyor. Çocukla nasıl olacak diyor.
Oğlum 1 yaşındayken 1,5 yıl iş aradım bulamadım. Anneannesi bakacaktı. Ama şimdi bakamayacağını söylüyor. Üstelik köye gidip geliyorlar sürekli. Oğlum öğlen onu alacağımı biliyor bu şekilde bile zor bırakıyorum sabahları ağlıyor peşimden. Annem de sana çok düştü sen iş hayatını unut diyor. Hem kendimi hem çocuğumu düşünüyorum büyük ikilem içine giriyorum. İnsanlar 2 çocukla bile çalışıyor biz tek çocukla hiç bir işe kalkışamıyoruz diyorum. Yaş da ilerliyor. Allah aşkına annesi k.validesinin bakma imkanı olmayan anneler nasıl yapıyorlar. Çocuk hasta olsa noluyor. C.tesilerini nasıl hallediyorlar. Çocuk okula başlayınca daha fena yarım gün okul var. Off ki ne offf uykularım kaçtı benim kaç gündür...

fems
08-10-2010, 11:13
Büyük kızım şu an 3 yaşında 9 ay onunla beraberdik işe başlamadan 1 ay önce ağlamaya başlamıştım tekrar iş hayatına dönmek onu evde bırakmak çok çok zordu 9 ay gayet güzel kilo alan bebek o ay sadece 50 gr almıştı, tüm düzenimiz alt üst olmuştu aslında doğum yapan anneye en az 2 yıl ücretli izin verilmesi gerek 3 yıl olsa daha da süper olur bebeklerimizin ilklerini görmek büyürken onların yanında olmak en doğal hakkımız bence 3 yaşına gelene dek yanında olsak sonra onu kreşe ya da anaokuluna versek süper olmaz mıydı 3 ayık,5 aylık bebeği bırakıp işe gelen bir anne o işte verimli bir şekilde çalışabilir mi her an aklın bebeğindeyken, şu an 2 kızım var biri 3 yaşında diğeri 19 aylık aylarca bakıcı aradım izin rapor hakkımı sonuna kadar kullandım çalışan annelerin hakkını koruyacak bir tane bayan milletvekili ya da bakan yok ne yazık, geçen ay büyük kızım anaokuluna başladı küçük kızıma da bir arkadaşın eşi bakıyor kafam öyle rahat ki bu zamana kadar çok fazla yıprandım allah sonunda dualarımı kabul etti sanırım allah tüm çalışan annelerin ve minik meleklerinin yardımcısı olsun iyi niyetli, içi çocuk sevgisiyle dolu , allah korkusu olan bakıcılar nasip etsin hepimize

tria
08-10-2010, 11:48
bende bebeklerini 9 aylıkken bırakıp işe gitmek zorunda kalanlardanım malesef . 9 ay sonunda anane ve babane beraber bakmaya başladılar . içim ne kadar olabilirse o kadar rahattı hep arardım napıyorlar uyudularmı yedilermi bak ben şuna alıştırmıştım hala öylemi . sürekli sorular kaçırdığın bir sürü şey sen eve gidiyosun biri ordan bak dişi çıktı diyor o zaman ya ilk ben niye göremedim diye üzülüyordum şimdi 19 aylık oldular ilk kuruntularım yok eskisi kadar tabiki maddi olanaksızlıklar olmasa çalışırmıydım onuda hala tam bilmiyorum . ama denilen gibi uzun vadede herşeyiyle çocuğa katkı sağlıyorsunuz . maddi manevi bir refah sunuyorsunuz . şimdi onlarda bu düzene alıştı sabahları uyanıksalar işe gidiyorum ben akşam gelicem hadi bay bay yapın diyorum . kapıya kadar gelip el sallıyorlar sonrada kapıyı şakk diye kapatıyorlar :))))çünkü artık onlarında sistemli bi hayatı var annane bekliyor süt içecekler :)))

SiBeL
08-10-2010, 12:33
Sevgili SiBeL,
Ben de bir yaşına kadar kendim bakmak isterdim. Bence sizin durumunuz çalışan anne için oldukça ideal. Hiç merak etmeyin. Gönlünüzü ferah tutun. Umarım adaptasyon süreci kolay olur. Bol şans.

henüz başlamadım ama alıştırmaya çalışıyorum kendimi..inşallah kolay olur o da bende alışırız hemen..babaanne ve dedesiyle güzel vakit geçireceğine eminim..içim rahat olacak..yinede bir yanım buruk kalacak gibi hissediyorum

SiBeL
08-10-2010, 12:37
karşı apartmanımda bir komşu 2 yaşında bir çocuğa bakıyor sabah babası bırakıyor akşam annesi alıyor..geçen gün dikkatimi çekti bakıcı anne ve çocuk kapıdan çıktılar çocuk bakıcının elini tuttu annesi sonra diğer elini aldı içim burkuldu birden :(

birde daha önce komşumla konuşmuştuk annesi bakıcısına anne dedirmeye çalışıyormuş oda hayır demesin ne gerek var alışmasın demiş bana sordu ben istemem dedim benden başkasına anne demesini..üzülürüm..ama bu bir süreç sanırım aklı erene kadar bakan kişiye anne der çünkü bir nevi biz yokken onlarda annelik yapıyor bu da bir gerçek ne kadar kabullenmesi güç olsada..

Madamiks
08-10-2010, 12:50
Ben de artık ciddi anlamda çalışmak istiyorum, 4 yaşında oğlum, haftada 3 yarım gün kreşe başladı, tam güne çeviririm diyorum, ama C.tesileri kreş yok o zaman ne yapacağım. C.tesileri çalışılan bir yer. Bir iş fırsatı çıktı eşim istemedi bu yüzden. Düzenimiz iyice otursun öyle bakarsın falan diyor. Çocukla nasıl olacak diyor.
Oğlum 1 yaşındayken 1,5 yıl iş aradım bulamadım. Anneannesi bakacaktı. Ama şimdi bakamayacağını söylüyor. Üstelik köye gidip geliyorlar sürekli. Oğlum öğlen onu alacağımı biliyor bu şekilde bile zor bırakıyorum sabahları ağlıyor peşimden. Annem de sana çok düştü sen iş hayatını unut diyor. Hem kendimi hem çocuğumu düşünüyorum büyük ikilem içine giriyorum. İnsanlar 2 çocukla bile çalışıyor biz tek çocukla hiç bir işe kalkışamıyoruz diyorum. Yaş da ilerliyor. Allah aşkına annesi k.validesinin bakma imkanı olmayan anneler nasıl yapıyorlar. Çocuk hasta olsa noluyor. C.tesilerini nasıl hallediyorlar. Çocuk okula başlayınca daha fena yarım gün okul var. Off ki ne offf uykularım kaçtı benim kaç gündür...

Çalışmak istemen çok yerinde ve tamda zamanı,oğlun büyümüş artık çalışmasanda kreşe gidip sosyalleşmeli,arkadaş edinmeli,eğitime başlamalı.Cumartesi günü açık kreşler var,özel kreşe veriyorsan eğer konuşup anlaşıyorsun,hatta akşam geç vakte kadar bile bakılabiyor ama bir ücreti var tabii.
Ya da annene baskı yapacaksın sadece cumartesi günleri ona bırakacaksın.Senin dez avantajın annenin ya da kayınvalidenin yardımcı olmaması.
Hasta olduğunda izin alıyorsun,okula başladığında da tam gün okula verirsin,sonrada 1-2 saat etütle sorun kalmıyor,servisede verdiğinde evine kadar getiriyor.
Kimseyi bulamadın diyelim,sabah akşam yarım saat bir saat aksamalar olduğundada güvendiğin bir komşuna rica edersin o ilgilenir.
Sen iste yeterki mutlaka bir çözüm yolu vardır.

seherrr
11-10-2010, 15:56
Tamda bu konuyla ilgili bir derdim varda konu açmıştım geçen hafta çok zorluk çekmişti oğlum ve ben işi bırakacaktım nerdeyse.
Oğluma annem bakıyor gözüm arkada değil o açıdan şanslıyım.Ama sabah evden çıkması çok zor oluyor arkamızdan ağlamıyormu dayanamıyorum içim acıyor çok duygusalım bu aralar.Haftsonları 2 gün tatilde daha çok alışıyoruz birbirimize pazartesi günleri daha zor oluyor ayrılması.Oğlum 15 aylık.Çalışan annelerin ne çektiğini ancak çalışann anneler anlar.Allah yavrularımızada bizede sabır versin

İrem&Özge
11-10-2010, 16:19
Bende çalışan bir anneyim. Kızım 6,5 aylıkken işe geri döndüm.
Tavsiyem bebeklerinize geri döneceğinize inandırın.
Ben işe başlamadan 15 gün önce başladım bikaç yöntem geliştirmeye.
Mesela wc ye gitsem bile bebeğime şimdi gidiyorum ama 10 dakika sonra geri geleceğim dedim ve odadan çıktım. Dediğim sürede mutlaka geri döndüm. Arkamdan ağladı ilk zaman ama sonra gerçekten geri döndüğümü anlamış olacak ki sorun çıkarmamaya başladı.
Ceee benzeri oyunlar oynadım. Bu oyun ona yok olan bişeyin geri geleceği mesajını verirmiş.
Oyuncaklarını saklayıp bulma oyunu oynadık.
Çok şükür sorun hiç yaşamadım. İşe yarayan yöntemler bunlar deneyin derim.
Birde ayrılık zamanını kısa tutun. Sarılma, öpme, koklama faslını es geçin.
Bu duygusal bir ortam yaratır ve bebeği etkler.

irmako77
16-10-2010, 06:05
Bizim gönlümüz bebek sürekli bizi istesin, sürekli bizi umursasın, bizsiz yapamasın istiyor, böyle olmayınca belki duygularımız inciniyor, üzülüyoruz ama bu aslında iyi bir şey. Anne babaların esas amacı çocuğunu özgür, bağımsız, kendi başının çaresine bakan bireyler olarak hayata hazırlamak olmalı çünkü. Zaten kendi duygularını tatmin etmeyi değil, çocuğunun ruhsal gelişimini düşünen anne babalar çocuğu kendine bağımlı kılmamalı. Sosyal bireyler olmaları onlar için çok daha iyi. Biz ölüp gidince yalnız mı kalsınlar bu hayatta? Onlar büyüdükçe gittikçe fiziksel olarak bizden daha fazla ayrıldıklarını mecburen göreceğiz. Kreş, okul, üniversite, belki yatılı yurtlar, belki yurtdışı, evlilik.... bütün bunların yanında bizim çalışmamız ayrıntı sayılır.
Ayrıca her zaman dibimizde olmak istememeleri bize olan sevgilerinin daha az olduğu anlamına gelmiyor. İnsan yavrusunun gözünde görüyor sevgiyi.
Üzülmeyin, mutlaka ihtiyaç duyuyordur bebişiniz annesine. Ben bu yaşımda hala anneme ihtiyaç duyuyorum bazen sadece onun yanımda olmasını istiyorum. Bebek istemeyecek mi? Ama kendi başına oyalanabilmesi veya başkalarıyla da iletişim kurabilmesi için arada onlara fırsat vermemiz lazım. Çalışıyor olmamız bu fırsatı yaratıyor bence. Tabi abartıp olağanüstü kariyer yapıcam diye çocuğu ihmal etmeden çalışmaktan bahsediyorum.

alkisalkisalkisalkisalkisalkis
Çok haklısın

irmako77
16-10-2010, 06:10
Bir yerde okudum, annesi çalışmayan çocuklar anneye daha "bağımlı", çalışanlarınkiler ise (bebeğiniz emin ellerdeyse) "bağlı" olur diye. Herkes için böyle bir genelleme yapılamaz elbette ama düşününce, annesi çalışan çocuk hem onunla geçirdiği zamanın değerini daha iyi bilir, hem de her konuda sadece annesine bağımlı olmaz denebilir. Bir uzman da televizyonda, önemli olan ne kadar zaman geçirdiğiniz değil, geçirdiğiniz zamanın kalitesi demişti. Bir de işe giderken mutlaka çocuğa hoşçakal demek gerekiyormuş. Çaktırmadan kaçmak çok yanlışmış o zaman çocuk kendisini kandırılmış, terk edilmiş hissedermiş. Halbuki çocuk ne kadar küçük olursa olsun "ben işe gideceğim ve bitince geleceğim" diye açıklarsanız anlarmış. bebekler ve çocuklar sandığımızdan daha olgun olabiliyorlar.
Bir de küçük bebekler başlarda düzenleri bozulsa da sandığımız kadar kahrolmuyorlar. Ben 3 aylıkken işe başladım. o gün hüngür hüngür ağlaya ağlaya bi hal olmuştum. öğle arasında eve gittim, ne yaptı diye sordum babaanneye, "hiç, biraz oynadık yemek yedik çoğunlukla uyudu zaten sen yokken" dedi. beni görünce de çok sevindi ama tekrar giderken fazla aldırmadı. siz onun yanından ağlaya ağlaya çıkmadıkça çocuk paniğe kapılmıyor kolay kolay. Şimdi altı aya yaklaşırken hala çalışmıyor olmayı istiyorum, herhalde daha 2-3 yıl işimden nefret ederim. ama uzun vadede herşeyin iyi olacağına inanıyorum. benim annem de çalışıyordu ve ben iyi bir çocukluk geçirdim. "benim annem şu bölümden mezun, şurada çalışıyor" diye başka çocuklara övündüğümü hatırlarım.
iyi bir anne olmak sadece 24 saat yanında olmak demek değil bence.
Ancak işin doğrusu çalışan annenin iki-üç kat fazla emek sarf etmesi gerekiyor. Bir anneanne-babaanne desteği olsa çok iyi olur. Bakmayı bilmez demeyin, öğretin!
Çocuklarım babaannelerinin yanın da okadar mutlularki. Arkamdan ağlamıyorlar hiç. Çok şükür. BNu topiği açarken bebişimi bakıcıya bırakma fikriş vardı. Beni kahrediyordu. Ama şimdi içim rahat. Bebeğime öğlene kadar babası bakıyor. Öğleden sonra babaannesi, dedesi ilgileniyor. Bazen de annaaneye gidiyor. Sıcacık aile ortamında büyüyorlar İçim rahatalkisalkisalkis

SiBeL
16-10-2010, 22:58
Çocuklarım babaannelerinin yanın da okadar mutlularki. Arkamdan ağlamıyorlar hiç. Çok şükür. BNu topiği açarken bebişimi bakıcıya bırakma fikriş vardı. Beni kahrediyordu. Ama şimdi içim rahat. Bebeğime öğlene kadar babası bakıyor. Öğleden sonra babaannesi, dedesi ilgileniyor. Bazen de annaaneye gidiyor. Sıcacık aile ortamında büyüyorlar İçim rahatalkisalkisalkis

senin adına çok sevindim..bakıcı teyze bulmuştun üzülüyordun hatırlıyorum..hatta bende bir ara bakıcı araştırdım ama bizimde babaannemiz bakacak şükür..aileden birinin bakması gibi bir rahatlık ve huzur yok gerçekten..

gokkusagigizem
21-10-2010, 19:13
öğretmenlerin bu konuda daha şanslı olduklarını düşünüorum en geç öğlen 12 de iş bitiyor :)

glsevin
21-11-2010, 11:52
bende aynı dertten muzdarıbım ama benım derdım daha farklı. benım oglum 24 aylık ve dogdugundan berı 4 ay dısında sureklı annanesı baktı. cok da ıı alasıyorlar ve aklım hıc evde kalmıyor. meslegım geregı eve gelıs saatlerın aksam 8 ı buluyor. buda bebegımle gecırdıgım zamanı oldukcakısıtlıyor. annanesı 2 ay yurt dısına cıkacak ve nasıl yapacagız bılmıyorum . oglum ben den daha fazla annanesıne duskun durumda ve babannesıyle hıc anlasamıyorlar zaten o da bakmamak ıcın elınden gelenı yapıyor. dusunun uyuturken bıle cocugu aglatmakan kusturuyor. ve su an 2 ay babannesı bakmak zorunda. ve nasıl içim sıkılıyor bılemezsınız. ısımı bırakmayı bıle dusunuyorum ama mumkun degıl onunda cok ıı farkındayım.ve ne yapacagımı hıc mı hıc bılmıyorum .cok mutsuzummm.....

Miroslava
01-12-2010, 17:02
Daha önce işe giderken vedalaşarak (uzatmadan tabi) ayrılmayı savunmuştum. uygulama fena gitmiyor. Şimdi bebeğim 8 aylık sayılır. Hala bir sorun yaşamıyoruz. Benim gitmeme aldırmıyor, ben zorla gösteriyorum ona kapıdan çıkmak üzere olduğumu, öpüyorum çıkıyorum falan. arkamdan ağlamıyormuş. Bu ne kadar sürer böyle, büyüdükçe sorun yaşamaya başlar mıyız bilmiyorum ama en çok hoşuma giden öğle arası ve akşam eve gelişimde verdiği tepki. Resmen sevinç çığlıkları atıyor. başka odadaysa beşinci viteste emekleyerek kapıya kadar geliyor ayaklarıma sarılıyor. sanırım eve geliş saatlerime alıştı.
onu öyle gördükçe ya eve dönemeseydim başıma birşey gelseydi bu bebek ne kadar süre bekleyecekti beni diye düşünüyorum, yüreğim sıkışıyor. neyse allah korusun herkesi diyelim. :nazar:

matarzu
04-12-2010, 21:48
çok duygulandım.......:43:

FASULYA
08-12-2010, 15:41
offfffff aynı dert bende de var malesef
daha bebeğim 3 aylık ama çalışmak zorundayım
oğlumada babaneyle halası bakıyo. çok zor yaaaaaaa
eve gidiyorum benim bebeğime ne yapmam gerektiğini babanesi sölüyo bende kızıyorum ben nasıl yapcağımı biliyorum diye. Sinir oluyorum çocuğa şöle yapma bunu etme deyip duruyo.
keşke imkan olsa bugün bırakırdım işi

zubus
11-12-2010, 22:30
Ben iki kızımıda küçükken bırakıp çalışmak zorunda kaldım .birisi10 aylıktı diğeri 2.5 yaşındaydı.Anneanelerinin bakması benim şansım sayılırdı.evet ilk zaman çok zor oluyor. ama sonradan sizde çocukta alışıyorsunuz.şimdi büyük kızım ikinci sınıfta küçük kızım anaokuluna gidiyor.okula çok rahat başladılar.hiç problem yapmadılar.sizin üzüldüğünüzü farkettirmeyin.bunun doğal bişey olduğunu ve yapmak zorunda olduğunuzu belli edin.siz üzülsenizde malesef hayat şartları böyle.

kedilalesi
29-12-2010, 14:16
ben de calışan birannenin kızıydım. anneciğimi hep çok özlerdim. yazık işten güçten başını alamazdı.sevgisinden hiçbir zaman şüphem olmadı ama küçüklüğümde annemi hep iş yaparken hatırlıyorum. ben bu duyguları bebeklerime yaşatmamak için tüm maddi imkanlarımı zorladım eve yardımcı aldım günlük ev işlerini yapması için. Allahın izniyle çok uzun bir süre de bırakmayı düşünmüyorum. ev işi yemek misafir hiç ama hiç unurumda değil. önce benim bebekleim...

yumy
29-12-2010, 14:21
kızım 2 yaşına girdi bakıcı babaanne derken ben işbaşında kızımda evde gözyaşı döküp duruyoruz biryandan onun geleceği için mücadele ediyorum ama bir yandan da yüreğim paramparça oluyor....bugünlerde bi rde hasta ateşi de yüksek bana ihtiyacı var ama gidemiyorum...şu piyango bana çıksın bütün sorunlarım çözülecek

papatyam_83
09-01-2011, 18:39
Kısa yazmak zorundayım kızım pc ile oynuyor:)
9aylıkken çalışmaya başlayanlardanım
işim kolay değil
allah ıma şükür içimiz rahat ama
anlatcam sonra muhakkak

papatyam_83
10-01-2011, 10:17
şimdi insanın doğasında vardır illaki içinde bulunduğu durumu en iyi şekilde göstermek ister, ya da kendi gibi olmayanı elinin tersi ile benimsememek ister ama şu bi gerçekki ne kadar çalışmayan anne varsa bi o kadar da çalışan anne vardır
çoğumuzun işi de zaten o çalışmayan ama bize bin türlü laf eden annelere sunulsa bi an bile düşünmeden kabul edecekleri tarzdadır, mesela Allah ıma bin şükür okudum didindim
kpss falan hepimiz bu derdi bilioruz iş bulmanın ne kadar zorlu bi süreç olduğunu, e ilerde evlenip bebemizin olma ihtimalini bile bile nie giriyoruz bu iş bulma kargaşasına
yani şunu anlatmaya çalışıyorum ne kadar ev hanımı olmak doğal ise çalışmak da o kadar doğal
ve bu bi taraf meselei ise., iki tarafta da çoluğuna çocununu süper eğiten ya da hiç ilgilenmeyen öylece kendi haline bırakan vardır,
iki taraf için de bir kalıp oluşturmak hatadır,
ben bir bankada denetmedim işim oldukça zor arkadaşlar, ve Allah a şükür 2 buçuk yaşında bir kızım var
haline baktıkça kızımla ilgili pişmanlık duyduğum çok mühim bir noktamız yok
evet az zamanı daha verimli değerlendirmek çok şey sığdırmaya çalışmak çoçuktan bıkmamak
hiçbir dileğini geri çevirmemek (çünkü zaten vaktimiz az ) bu bizlerin maharetleri
ama asla şımartmamak terbiyesini de mümkün mertebe vermek mesela paylaşımı öğretmek
büyüklere nasıl davranılması gerektiğini, belki ilerde Allah korkusu ve sevgisini
yani herşeyi düşünmek ve bu arada onun geleceği için çalışmak
kendin için çalışmak
lütfen çalışan anneler için atıp tutmasın kimse, biz en az siz çalışmayan anneler kadar ona en iyi ortamı sağlamak için didiniyoruz yorulmadan
ha benim kızım 9 aylıkken bakıcıya başladık
annane babaanne bakmamış iyi ki küçük yerde oturuyoruz kafama göre kızıma göre bir bakıı bulmak çok zor olmadı kime sorsam hakkında hep iyi şeyler duydum, zaman gösterdi ki kızım gaayet mutlu onunla
cahil biri değil oyunlar oynuyor gezdiriyor parka götürüyor hasta olursa napması gerektiğiibilior
kendisinin de iki kızı var
gaayet iyi yetiştirmiş saygılı sevgili şimdiki hoppa gençlerden çok uzaklar,
bunları görünce içi rahatlıo insanın
kızım akşamları ne onun arkasından ağlıyo ne sabahları benim ne ben ondan kaçarak çıkıorum evden ne yalan söylüyoruz,
düzenim ALLAH IMA BİN ŞÜKÜR gayaet iyi
şimdi ben ev hanımı olsaydım da daha mı iyi olcaktı??
duruma göre ALLAH yardım edıo arkadaşlar ya da biz duruma göre zaten kendimizi ayarlar ebeleri harap etmeyiz iş uğruna
ALLAH HERKESE YARDIM ETSİN

kadis
20-01-2011, 16:14
artık dama dediğim anlardayım oğlum 4 yaşına girecek
her sabah anne beni bırakıp gitme diye ağlıyor dayanamıyorum
iş yerim hemen altta canı sıkılınca gelip gidiyor
ama yine ben dayanamıyorum
anne olmak ne zor
çalışan anne olmak daha zor
Allah hepimizin yardımcısı olsun
eve gel temizlik iş yemek kocaya çay meyve vs derken
hayatta kendimize ait ne var diye düşünüyorum bazen
duygusalım kusura bakmayın
ama ev hanımı anneler ne şanslılar

yumy
20-01-2011, 16:34
valla ne kızıma n e de istediğim kriterlere uygun beni anlayan insani yönü kuvvetli bir bakıcı bulkmadım kayynanaya mecbur kalıp bir de öyle yıprandık daha ne yazıyım rezillik üstüne rezillik...

elif..timureren
22-01-2011, 09:45
valla ne kızıma n e de istediğim kriterlere uygun beni anlayan insani yönü kuvvetli bir bakıcı bulkmadım kayynanaya mecbur kalıp bir de öyle yıprandık daha ne yazıyım rezillik üstüne rezillik...
bende seninle aynı durumdayım cnm.3 hafta oldu işe başlayalı kızım 5 aylık.k.validem benim bir damla göz yaşına kıyamadığım kızıma güzel bakamıyor.ben bakarım yaparım dedi her zaman.bebeğime inek sütü veriyor un kavuruyor olur olmaz her şeyi veriyor.labne ve yumurta bile veriyormuş.bu hafta sürekli kusmaya başlamış bir akşam bize denk geldide öğrendik.bu aralar hep kustu dedi.bebeğimin eli yüzü rezil gibi olmuş..ağzının etrafında sivilceler çıkmış..neyse uzatmayacağım.bu duruma eşimde bende dayanamadığımız için ben işten çıkmaya karar verdim.bakıcı tutmak istemiyorum..neden bilmiyorum ama istemiyorum işte..bebeğimin kreş yaşı gelene kadar ben büyütücem..tabi hemen işten çıkmam da mümkün değil kimseyi yarı yolda bırakamam.kızıma iyi bir gelecek sağlamak için çalışıyorum derken sanırım bugünü maf ediyorum.bu üzüntü içimde kocaman bir yara olacak..........

Esennn
28-01-2011, 16:34
kızım 2 yaşına girdi bakıcı babaanne derken ben işbaşında kızımda evde gözyaşı döküp duruyoruz biryandan onun geleceği için mücadele ediyorum ama bir yandan da yüreğim paramparça oluyor....bugünlerde bi rde hasta ateşi de yüksek bana ihtiyacı var ama gidemiyorum...şu piyango bana çıksın bütün sorunlarım çözülecek

gözlerim doldu yaaa. Allah yardımcımız olsunn..


şimdi insanın doğasında vardır illaki içinde bulunduğu durumu en iyi şekilde göstermek ister, ya da kendi gibi olmayanı elinin tersi ile benimsememek ister ama şu bi gerçekki ne kadar çalışmayan anne varsa bi o kadar da çalışan anne vardır
çoğumuzun işi de zaten o çalışmayan ama bize bin türlü laf eden annelere sunulsa bi an bile düşünmeden kabul edecekleri tarzdadır, mesela Allah ıma bin şükür okudum didindim
kpss falan hepimiz bu derdi bilioruz iş bulmanın ne kadar zorlu bi süreç olduğunu, e ilerde evlenip bebemizin olma ihtimalini bile bile nie giriyoruz bu iş bulma kargaşasına
yani şunu anlatmaya çalışıyorum ne kadar ev hanımı olmak doğal ise çalışmak da o kadar doğal
ve bu bi taraf meselei ise., iki tarafta da çoluğuna çocununu süper eğiten ya da hiç ilgilenmeyen öylece kendi haline bırakan vardır,
iki taraf için de bir kalıp oluşturmak hatadır,
ben bir bankada denetmedim işim oldukça zor arkadaşlar, ve Allah a şükür 2 buçuk yaşında bir kızım var
haline baktıkça kızımla ilgili pişmanlık duyduğum çok mühim bir noktamız yok
evet az zamanı daha verimli değerlendirmek çok şey sığdırmaya çalışmak çoçuktan bıkmamak
hiçbir dileğini geri çevirmemek (çünkü zaten vaktimiz az ) bu bizlerin maharetleri
ama asla şımartmamak terbiyesini de mümkün mertebe vermek mesela paylaşımı öğretmek
büyüklere nasıl davranılması gerektiğini, belki ilerde Allah korkusu ve sevgisini
yani herşeyi düşünmek ve bu arada onun geleceği için çalışmak
kendin için çalışmak
lütfen çalışan anneler için atıp tutmasın kimse, biz en az siz çalışmayan anneler kadar ona en iyi ortamı sağlamak için didiniyoruz yorulmadan
ha benim kızım 9 aylıkken bakıcıya başladık
annane babaanne bakmamış iyi ki küçük yerde oturuyoruz kafama göre kızıma göre bir bakıı bulmak çok zor olmadı kime sorsam hakkında hep iyi şeyler duydum, zaman gösterdi ki kızım gaayet mutlu onunla
cahil biri değil oyunlar oynuyor gezdiriyor parka götürüyor hasta olursa napması gerektiğiibilior
kendisinin de iki kızı var
gaayet iyi yetiştirmiş saygılı sevgili şimdiki hoppa gençlerden çok uzaklar,
bunları görünce içi rahatlıo insanın
kızım akşamları ne onun arkasından ağlıyo ne sabahları benim ne ben ondan kaçarak çıkıorum evden ne yalan söylüyoruz,
düzenim ALLAH IMA BİN ŞÜKÜR gayaet iyi
şimdi ben ev hanımı olsaydım da daha mı iyi olcaktı??
duruma göre ALLAH yardım edıo arkadaşlar ya da biz duruma göre zaten kendimizi ayarlar ebeleri harap etmeyiz iş uğruna
ALLAH HERKESE YARDIM ETSİN

Allahtan bakıcı istediğin gibi çıkmış... çok şanslısınn ...
şöyle ki.. bakıcıdan memnun değilsen...
babanne annane bakıyor... ya da bakamıyor ama ses de çıkaramıyor isen..
ozaman durum işin içinden çıkılmaz bir hal alıyor..
yemek iş vb.. bunlar bir şekilde halloluyor..
ama çocukk bambaşka...


bende seninle aynı durumdayım cnm.3 hafta oldu işe başlayalı kızım 5 aylık.k.validem benim bir damla göz yaşına kıyamadığım kızıma güzel bakamıyor.ben bakarım yaparım dedi her zaman.bebeğime inek sütü veriyor un kavuruyor olur olmaz her şeyi veriyor.labne ve yumurta bile veriyormuş.bu hafta sürekli kusmaya başlamış bir akşam bize denk geldide öğrendik.bu aralar hep kustu dedi.bebeğimin eli yüzü rezil gibi olmuş..ağzının etrafında sivilceler çıkmış..neyse uzatmayacağım.bu duruma eşimde bende dayanamadığımız için ben işten çıkmaya karar verdim.bakıcı tutmak istemiyorum..neden bilmiyorum ama istemiyorum işte..bebeğimin kreş yaşı gelene kadar ben büyütücem..tabi hemen işten çıkmam da mümkün değil kimseyi yarı yolda bırakamam.kızıma iyi bir gelecek sağlamak için çalışıyorum derken sanırım bugünü maf ediyorum.bu üzüntü içimde kocaman bir yara olacak..........

üffff :43::43::43:


benim annem bakıyor kızım 21 aylık 4,5 aylıkkenden beridir bakıyor..

babanesi de ben bakarım diyor hep sürekli amaa..
bakmak var bakmak var..
annemin gösterdiği kadar ilgi göstermiyor..
yerse yer yemezse yemezz... zoramanın anlamı yok..
ya da ne yediği önemli değil..

annem süt yumurta.. et sebze meyve dikkat eder hepsinden yedirmeye çalışır..

önceleri eşimle tartıştık biraz bu konuda.. ara ara da yenileniyor konu..

şimdi büyüdü arada baksın annem diyor..
ama benim için hiç rahat etmiyorr...
yine sorun olmasını istemiyorum..
ama kızım annemdeyken içim rahat ediyor...
ne yapacağım bilmiyorum

yumy
28-01-2011, 16:57
hele bebeğe bakıyor diye bizde kalmaları hayatı çekilmez hale getirdi kızım için katlanıyorum ama çok yıprandım çok kzım içinde endişeliyim ben kesinlikle iyi bakmadığını hissediyorum arkadaşın dediği gibi olur olmaz herşeyi veriyor hain kadın:57:

esmyrna
03-02-2011, 21:16
Arkadaşlar ben de haftaya perşembe başlıyorum. Çok stresliyim oğlumu bırakacağım için bana dua edin olur mu en kısa sürede adapte olayım:84:

esmyrna
09-02-2011, 10:23
Yarın ben de başlıyorum işe. içim paramparça ne zormuş yaaa

yercekimlikaranfil
09-02-2011, 12:05
Arkadaşlar ben de haftaya perşembe başlıyorum. Çok stresliyim oğlumu bırakacağım için bana dua edin olur mu en kısa sürede adapte olayım:84:

Sakın strese girme. 1. kural bu. Sen stresli olursan bebeğin bunu mutlaka hisseder. Bunun normal ve doğal olduğunu sen hissetmezsen bebeğine de hissettiremezsin.
2. kural da asla bebeğini ağlamasın diye kaçarak bırakma. Hergün vedalaşarak evden ayrıl, zile basarak eve gir. Bebeğin seni kapıdan uğurlasın, kağıda karşılasın.
3.sü de bazı rutinler oluşturun. Her akşam gelince belli bir oyunu oynayın, hergün yapın bunu. Ve o oyunda kullandığınız nesneyi, aracı siz yokken de görebileceği dokunabileceği bir yerde bırakın. Bu onun devamlılık hissini oluşturmaya yardımcı olacak ve anneyi göremediği zaman da annenin yok olmadığını hissettirecek. Aynı şekilde ce-e oyunu da nesne devamlılığını geliştiren bir oyun.
Bir de akşam eve gidince en azından ilk yarım saat hiçbir iş yapmadan sadece bebeğinize zaman ayırın ve o zaman diliminde sizi kimseyle ve hiçbir ev işiyle paylaşmasın.
Benim oğlum da 6 aylık, 3 hafta önce başladım işe. Herşey yolunda çok şükür. Arkamdan ağlamıyor, gün içinde neşeli. Akşam eve gidince bir süre bana yapışık yaşamak istiyor ama o da benim işime geliyor. Ben de özlemiş oluyorum bebeğimi. Benim annem bakıyor bebeğime o bakımdan da içim rahat ama bakıcı da olsa anneanne babaanne de olsa en önemlisi bu durumu doğal karşılamak ve bebğinize de bunu kavratmak.
Sabiha Paktuna Keskin'in Anne İşte kitabını kesinlikle önerimim. Daha önce de bildiğim şeylerdi yukarıda yazdıklarım ama o kitabı okyuunca nedenlerini de öğrenerek iyice pekiştirmiş oldum.
Sevgiler bütün çalışan annelere.

esmyrna
09-02-2011, 16:21
Sakın strese girme. 1. kural bu. Sen stresli olursan bebeğin bunu mutlaka hisseder. Bunun normal ve doğal olduğunu sen hissetmezsen bebeğine de hissettiremezsin.
2. kural da asla bebeğini ağlamasın diye kaçarak bırakma. Hergün vedalaşarak evden ayrıl, zile basarak eve gir. Bebeğin seni kapıdan uğurlasın, kağıda karşılasın.
3.sü de bazı rutinler oluşturun. Her akşam gelince belli bir oyunu oynayın, hergün yapın bunu. Ve o oyunda kullandığınız nesneyi, aracı siz yokken de görebileceği dokunabileceği bir yerde bırakın. Bu onun devamlılık hissini oluşturmaya yardımcı olacak ve anneyi göremediği zaman da annenin yok olmadığını hissettirecek. Aynı şekilde ce-e oyunu da nesne devamlılığını geliştiren bir oyun.
Bir de akşam eve gidince en azından ilk yarım saat hiçbir iş yapmadan sadece bebeğinize zaman ayırın ve o zaman diliminde sizi kimseyle ve hiçbir ev işiyle paylaşmasın.
Benim oğlum da 6 aylık, 3 hafta önce başladım işe. Herşey yolunda çok şükür. Arkamdan ağlamıyor, gün içinde neşeli. Akşam eve gidince bir süre bana yapışık yaşamak istiyor ama o da benim işime geliyor. Ben de özlemiş oluyorum bebeğimi. Benim annem bakıyor bebeğime o bakımdan da içim rahat ama bakıcı da olsa anneanne babaanne de olsa en önemlisi bu durumu doğal karşılamak ve bebğinize de bunu kavratmak.
Sabiha Paktuna Keskin'in Anne İşte kitabını kesinlikle önerimim. Daha önce de bildiğim şeylerdi yukarıda yazdıklarım ama o kitabı okyuunca nedenlerini de öğrenerek iyice pekiştirmiş oldum.
Sevgiler bütün çalışan annelere.

cnm ne kadar güzel yazmışsın zaman ayırıp. Evet ben de o kitabı okudum.Ama insan duygularına yeniliyor sanırım. Arkadaşımda 2 hafta oldu işe başlayalı şimdi tamamen düzeldim diyor. HAyırlısı ile bir başlasa gerisi gelir diye düşünüyorum ama oğlumdan ayrılma düşüncesi gelip yüreğime oturdumu içim sıkışıyor:14:

yercekimlikaranfil
10-02-2011, 09:27
cnm ne kadar güzel yazmışsın zaman ayırıp. Evet ben de o kitabı okudum.Ama insan duygularına yeniliyor sanırım. Arkadaşımda 2 hafta oldu işe başlayalı şimdi tamamen düzeldim diyor. HAyırlısı ile bir başlasa gerisi gelir diye düşünüyorum ama oğlumdan ayrılma düşüncesi gelip yüreğime oturdumu içim sıkışıyor:14:

E o kadarlık olacak. Anneliğin şanındandır. Ben hala oğlumun eldivenlerini cebimde taşıyorum, çok özlüyorum ama ona yansıtmamaya ve sağlıklı ilişki kurmaya çalışıyorum oğlumla. Bir süre sonra birazcık daha aklı erince sabah ben çıkarken ağlamay başlayacağını hissediyorum ama o da b ir dönem olacak ve biz onu da atlatacağız.
Sen de endişelenme hiç, çok çabuk adapte olacaksınız eminim.

esmyrna
10-02-2011, 21:05
E o kadarlık olacak. Anneliğin şanındandır. Ben hala oğlumun eldivenlerini cebimde taşıyorum, çok özlüyorum ama ona yansıtmamaya ve sağlıklı ilişki kurmaya çalışıyorum oğlumla. Bir süre sonra birazcık daha aklı erince sabah ben çıkarken ağlamay başlayacağını hissediyorum ama o da b ir dönem olacak ve biz onu da atlatacağız.
Sen de endişelenme hiç, çok çabuk adapte olacaksınız eminim.

çok sağol cnm. ilk günü atlattım gerisi gelir herhalde:5:

helinim08
11-02-2011, 08:30
yerçekimlikaranfil arkadaşım, gerçekten çok güzel açıklamışsın teşekkür ediyorum...
yazdıklarını kendim de uygulamıştım gerçekten de vedalaşarak ayrılınca o da rahat ben de rahat oluyorum. benim kızım çeşitli sebeplerden (eşimin tayin durumları) 3 sene içinde 5 ev 4 bakıcı değiştirdiği için ilk zamanlar ağlama sorunları yaşamıştım ama onlar da en fazla 1 hafta sürmüştü. şu anda tek sorunum öğlen eve yemeğe gittiğimizde kızım daha kapıdayken "anne okulda işin bitti mi?" diye soruyor ardından bacaklarıma yapışıyor ve en az 5 dakika benimle yapışık vaziyette kalıyor :) bu yüzden öğlenleri eve gelmeyi sevmiyorum ama eşim dışarıda yedikleri midesine dokunduğu için mecbur öğlenleri geliyorum ama şimdi daha rahatız hatta bana "anne çalış ta bana bonibon al" diyor cadı :))
çalışan anne olmak gerçekten zor ama çocuklarımızla doğru iletişimi kurabilirsek karşılaşılabilecek sorunları en aza indirebileceğimizi düşünüyorum....

yercekimlikaranfil
11-02-2011, 09:03
yerçekimlikaranfil arkadaşım, gerçekten çok güzel açıklamışsın teşekkür ediyorum...
yazdıklarını kendim de uygulamıştım gerçekten de vedalaşarak ayrılınca o da rahat ben de rahat oluyorum. benim kızım çeşitli sebeplerden (eşimin tayin durumları) 3 sene içinde 5 ev 4 bakıcı değiştirdiği için ilk zamanlar ağlama sorunları yaşamıştım ama onlar da en fazla 1 hafta sürmüştü. şu anda tek sorunum öğlen eve yemeğe gittiğimizde kızım daha kapıdayken "anne okulda işin bitti mi?" diye soruyor ardından bacaklarıma yapışıyor ve en az 5 dakika benimle yapışık vaziyette kalıyor :) bu yüzden öğlenleri eve gelmeyi sevmiyorum ama eşim dışarıda yedikleri midesine dokunduğu için mecbur öğlenleri geliyorum ama şimdi daha rahatız hatta bana "anne çalış ta bana bonibon al" diyor cadı :))
çalışan anne olmak gerçekten zor ama çocuklarımızla doğru iletişimi kurabilirsek karşılaşılabilecek sorunları en aza indirebileceğimizi düşünüyorum....

Ben teşekkür ederim. Kesinlikle katılıyorum; doğru iletişim bu işin esası. Şimdi biraz zorluk olacak ama ileride çalışan anne çocuğu olmanın avantajlarını da yaşayacağız. Özellikle ergenlik döneminde ve özellikle kız çocukları için kimlik oluşum dönemlerinde.
Benim oğlum da dün beni çok özlemiş, daha bonibon diyemiyor ama resmen kopardı yanaklarımı ısırırken, yalarken. :))

yercekimlikaranfil
11-02-2011, 09:06
çok sağol cnm. ilk günü atlattım gerisi gelir herhalde:5:

Hadi hayırlısı, gelir gerisi merak etme. Benim 4. haftam bitecek, şaka gibi.

esmyrna
12-02-2011, 10:21
Hadi hayırlısı, gelir gerisi merak etme. Benim 4. haftam bitecek, şaka gibi.

Valla başlayınca geliyor gerissi sanırım ama o ilk günü atlatmak çok zormuş canım..

casrum20
26-04-2011, 11:37
merhaba;
ben de çalışan bir anneyim, oğlum 19 haftalık, 3 ay 1 haftalıkken bıraktım babaannesine.. o dönemler çok daha zordu.. ek gıda veremiyosun, buzluğa biriktirdiğim sütlerimle besledi babaannesi.. çok özveriliydi.. çok da güzel baktı, ikimizinde bunaldığı zamanlar oluyodu tabi, ama atlattık çok şükür. oğlumda doğduğundan beri babaannesiyle olduğu için, kendi evinde gibi onlarla birlikte çok mutlu maşallah. çocuğun her döneminde belli zorluklar yaşanıyor, ama gittikçe kolaylaşıyor herşey bence. beslenme konusunda da evde yediğinden daha fazla yiyor orda, daha çok eğleniyor dedesiyle amcasıyla... biz böyle mutluyuz yani... ama 3 hafta raporluydum ben, evdeydim, o bana alıştı ben ona.. işe hiç başlamak istemedim o zaman, ev hanımlarının ne kadar şanslı olduğunu o zman anladım, onlarla vakit geçirmek çok zevkli çünkü, onların masumiyetini yaşamak gün boyu,onlarla birlikte... mükemmel bişey, bir de görüyodum anneler çocuklarını okula gönderiyorlar, çocuk dışarıdan anneee diye sesleniyor, bişey isticek, diyorum ben oğlumun yanında olamıcam böyle şeylerde... evdeyken hep bunları düşündüm, düşünmedim değil, herhangi bir olumsuzluk yokken oğlumun bakımında, büyümesinde niye bırakayım ki dedim sonra da başladım yine.. bu sıralar sabahları zorlanıyoruz biraz ayrılmakta ama, o kadar da olacak artık, napalım.. çalışmak da güzel.. hem kendimiz için hem de evlatlarımız için...

casrum20
26-04-2011, 11:39
oğlum 19 aylık ya yanlış yazmışım yukarıda:))

justing
29-06-2011, 14:36
18 aylıkken ikizlerimi bırakıp işe başlamıştım çok zorlandım inanılmaz zor günlerdi hatırlamak bile istemiyorum taaaki çocuklar 3 yaşına gelip kreşe başlayınca en rahat dönemimizdi şimdi 3. sınıfa geçtiler ama gerçekten 2 yaşından önce çocuklarda annede çok zorlanıyor hele o vicdan azabı insanı kahrediyor....

serrasu
25-03-2013, 16:03
bende çok korkuyorum biri 2yaşında biri 6yaşında 1.sınıfa gidiyor yarın işe başlıyorum babamız vardiyalı birisini bulana kadar bi şekilde idare edicez ama ufaklık bana çok bağlı nasıl olucak bilemiyorum rabbim yardımcımız olsun

nazey34
26-03-2013, 00:57
bende çalışıyorum 3.5 aylık kızım var yollarda perişan olmasın diye ücretsiz izin aldım kesinlikle böyle bir imkanınız varsa kullanın çünkü ilk aylarda bebeğin tek ihtiyacı olan şey anne kokusu ve anne ilgisi rabbim hepimizin yardımcısı olsun

gulminahira
18-04-2013, 00:10
cidden çok çok zor,bir baba bunu anlayamaz.ya da çalışmayan bi anne idrak edemez heralde.o an ilk bıraktığın anlar nasıl için yanar,nasıl ağlarsın.sonra sadece ağlamaklı olur,en sonunda alışırsın ama geçmiştir artık vakti bi çok şeyin.ilk kelimelerini söylediği zaman siz yoksunuzdur yanında.hep bir koşuşturmaca anında öğrenirsniz ilk kullandığı kelimeleri,ilk öğrendiği şeyleri...şükür ki yarım gün çalışan bir öğretmenim.ya tam gün çalışsam ne olurdu acaba? heralde ya psikolojim çok bozuk olurdu,dayanıklı biri değilim çünkü.ya da işimi bırakırdım.kızım 4 yaşına yaklaştı diğer kızım da 1 ay sonra kucağımda olur inşallah.çok şükür yalnız büyümeyecekler.abla kardeş idare ederler inşallah birbirlerini.

kamelya87
18-04-2013, 17:58
Bebegim 13 aylık.ve ben calısıyorum.kızım 6 aylıkken calısmaya basladım.baslarda cok zor geldı kızımdan ayrılmak.gercı hala zor ama baska sansım yok.uzuldugum nokta kızım benden cok kopuk.babannesı bakıyor.hep o yanında oldugu ıcın babannesıne cok alıstı.hep onu ıstıyor bana gelmıyor ben kucagıma aldıgım zaman aglıyor anneanne dıyor babannesıne ne yapıcamı sasırdım yardım beklıyorum lutfen...

gulminahira
19-04-2013, 20:50
çok üzüldüm bu duruma.ama ortada güzel bişey varsa çocuğuna babaannenin bakması,bakıcı olmaması çok iyi.haftasonları ya da boş zamanlarınızda bol bol oyunlar oynayın ve gözgöze dizdize olun bebğinizle,sorunu aşacaksınız benden söylemesi:)

beulita
30-04-2013, 16:06
ben de çalışıyorum ve olumu sabahkları bırakmak çok zor geliyor.bana ANNE GİTMEEE!! diyişi var bi Allamm ne zor bi an.Öğlen uykusundan uyanıp beni arattırıyor babannesine ANNE GELLL ANNEEE GEL DEDİM SANA!!! yani işi gücü bırakıp gidesim geliyor.kusum meniimmm çok özlediimmm...:43:

Nihan12
30-05-2013, 20:59
Ya arkadaşlar ben de çalışıyorum.ben kzım 8 aylıkken başladım işe.O zamanlar anlamıyordu tabi ama şimdi anlıyor.Dışarı her gidenle dışarı çıkmak istiyor,kim gitse arkasından ağlıyor.Öyle olunca ben de çaktırmadan gidiyorum.Doğru değil biliyorum ama kıyamıyorum napacam bilmem

ozcanan
30-05-2013, 21:52
15 gün kaldı meleğimden ayrılmama...

günler azaldıkça içim daha çok burkuluyor hep ağlıyorum o da anlıyor sürekli huysuz davranıyor odadan çıkmama izin vermiyor 6 aylık oldu 2 ay ayrıldım ücretsiz izne ve 14 haziranda başlamam gerekiyormuş işe.. eylüle kadar 3 saatlik süt iznim olmasa kafayı yerdim kesin bakıcı bakacak meleğime ama nasıl bakacak bilmiyorum çünkü ben babasına bile verdiğimde arkasından bakıyorum acaba ağlıyor mu diye offf ne zormuş anne olup da evladından ayrılmak sabah 2 saat öğleden sonra 2 saat ayrı kalacam ama nasıl yapacam bilmiyorum çünkü beni görmediği zaman çok ağlıyo krize giriyo gibi oluyo anane de babanede uzakta kime emanet edecem ben bitanemi ya :43::43::43::43::43::43::43::43::43::43:

london20
07-06-2013, 21:04
Çok zor ya, insan nasıl dayanır işteyken bilmiyorum :(

bey00112233
11-09-2013, 17:29
.................................................. .................