affet beni(Alıntıdır)

Konusu 'Aşk Hikayelerimiz/Dertlerimiz' forumundadır ve benisensizbxixraktxixn tarafından 18 Temmuz 2008 başlatılmıştır.

    18 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : benisensizbxixraktxixn
  1. benisensizbxixraktxixn

    benisensizbxixraktxixn Aktif Üye Üye

    Katılım:
    9 Temmuz 2008
    Mesajlar:
    36
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    , BIRAKIP DA GİDENE...
    Burnu bir karış havada, gözü
    yükseklerdeydi ben onu sevdiğimde.
    Hele hele benim aşkımı
    yerden yere vurup,
    nasıl kırmıştı kalbimi zalim.
    Dudaklarından dökülen acı sözleri;
    öyle ki, bugün bile unutamadım.
    Ne tebessümdü o, zehirden beter.
    Her olayda içim paramparça,
    gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı olurdu.
    Yorgun düşerdim onsuz geçen,
    onunla dolu, koyu siyah gecelerden.
    Pişmanlıktan kendime lanetler eder,
    sevgimi söylediğim günü düşündükçe,
    kaleme sarılıp yazardım ona nefretin
    aşkla kucaklaştığı o uzun mısralarımı.
    Derdim ki; alın yazımdı,
    on beşimin çocuksu aşkıydı.
    Nasıl da gülerdi canı istedi mi...
    En anlamlı bakışlarıyla önce ümitlendirir,
    ardından bir uçurumun kenarına
    yapayalnız bırakır giderdi.
    Ben çaresiz, ben yorgun,
    ben bıkkın bu sevdadan.
    Ah bilirdi o insafsız,
    diri diri yanardım o böyle yaptıkça...
    Şubatın buz gibi kasvetli soğuğunda;
    onda ne bulduğumu bugün bile bilemem.
    Ama o günlerde hayatımın amacı,
    var olma gibi gelirdi bana.
    Çocukluk mu, yoksa gençliğimin
    safça tutkusu muydu bu
    kölesiye bağlanış,
    içten içe kopan fırtınalar,
    bu delice yakarış?
    Kim bilir, belki de
    sevilmeye muhtaç bir kalbin
    bitmek bilmeyen kaprisi...
    Ondan hiçbir şey istememiştim.
    Sadece sevgi...
    Evet, şimdi yıllar sonra ben,
    onu düşünüyorum ilk defa
    kucağımda resimler, hatıralarla.
    Hava yine soğuk, yine kasvetli
    gözleri gözlerimde yine
    sevgi, derin yüreğimde.
    Unuttum sanırdım, meğer aldanmışım,
    ağladım saatlerce.
    Bu onun "ölüm yıldönümü"dür.
    17'sinde toprakla kucaklaşan,
    o zalimin hikayesidir anlatılan.
    Bir melodidir kırık, umutsuz...
    Doldururken sensizlik o an odayı
    gönlüm hala boş, kafam yine dumanlı.
    Bir feryat yankılanmıştı acı dolu
    tam 15 yıl önce bugün bomboş kırlarda.
    Deli gibi koştum sınıfa, sırası boştu.
    Benim kadar çaresizdi her köşe.
    Kendi kendime konuşarak
    yaklaştım sırasına;
    "Sen ölemezsin;
    canımsın, sevgimsin, emelimsin
    Dileğince nefret et, alay et duygularımla
    Kızmam sana
    Ama ne olur bir yalan olsun,
    acı bir şaka.
    Evet, evet beni üzmek için yapıyorsun.
    Herşeyini özledim...
    Allahım son defa göreyim yeter bana"
    Bu sensiz yakarış defalarca sürmüştü
    ta ki, ölümün o sinsi kokusunu
    içimde duyana kadar.
    Hıçkıra hıçkıra ağladım,
    sıraya kazıdığın ismini öptüm.
    Sonra, ona ait birşeyler bulmak için
    aradım her köşeyi...
    Yalnızca buruşturulmuş bir sayfa,
    rengi solmuş.
    Yazı, onun yazısı.
    Bir mektuptu, özenilerek yazılmış,
    belki de çok emek verilmiş her satırına...
    Çok şaşırdım, mektup bana hitabendi.
    Korkakça, kaybolmasından korkarak,
    acıyla okudum her cümleyi
    kalbimde büyüyen bir özlemle...
    Hele hele o ilk satırı...
    Öyle ki, bugün bile unutamam,
    okudukça ağlarım.
    "İnsan sevdiğini yerden yere vururmuş
    bir tanem, AFFET BENİ !!!..."