affettim...

Konusu 'Kişisel Gelişim' forumundadır ve talin tarafından 3 Nisan 2009 başlatılmıştır.

    3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  1. talin

    talin Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2007
    Mesajlar:
    4.253
    Beğenildi:
    19
    Ödül Puanları:
    148
    İlk önce kendimi affettim. Barıştım tüm benliğimle. İyimle, kötümle, güzelimle, çirkinimle, güçlülüğümle, zayıflığımla, zaaflarımla, ışığımla.


    Sonra içimdeki çocuk geldi ve elimi tuttu. O bana güvendi, ben ona. Birlikte “Bütün” olarak bir yolculuğa başladık. Hayatta kaldığımız yerden devam.

    İçimi aydınlatan ışık beni doldurdu. Ben ışıldamaya başladım. Kendi ışığımla yürümeye başladım, her yer aydınlık.

    Dışarıya baktım yeniden. Bu sefer doğru görebiliyordum. İşittiklerim batmıyordu. Sonra geçmişten hayaletler çıktı ve geldiler yanıma. Bu sefer korkmadım. Hafif bir çekinme ile ürkeklik hissettim içimde sadece. Onlar rutinlerini gerçekleştiriyorlardı. Özel saatleri vardı ve zaman gelince ortaya çıkarlardı, dururlardı öyle önümde.

    Ben onları görünce ya kaçardım eskiden ya da savaşırdım. Yine ve hep kaybedeceğimi bilerek. Yere düştüğümde kalkıp kaçardım ve onlar tekrar ortaya çıkacakları zamana kadar kutularına geri dönerlerdi. Kutuları da, bana ait, süslediğim, en güzel yerimde sakladığım kutu tabii.

    Bu sefer ben, ne kaçtım ne savaştım. Önce baktım onlara, sonra bana söylediklerini ilk kez duydum. Ve anladım.

    Şekilleri mi değişmişti. Aaa, evet. Çok karanlık değillerdi. Benden gelen ışık onları da aydınlatıyordu.

    Sonra ilk adımı attım. Konuşmaya başladık. Onlar bana ilk kez dertlerini anlatabilmenin rahatlığı ile konuşuyorlardı. Her işittiğim sözcükle birlikte içimde bir şeyler kıpırdadı. En karanlık noktalar bile kapılarını açtı. Hayaletler de değişmeye başladılar. Devasa boyutları yavaş yavaş küçülüyordu. Asla seçilemeyen silüetleri ortaya çıkmaya başlamıştı. Ben rahatladım, onlar rahatladı. İçimdeki his artık ürkme ya da çekinme değildi. Tamamen anlamış olmanın hissiydi. Ben onları anladığımda birden yüzlerini ortaya çıktı.

    İnanılır gibi değildi. Yerdeniz Büyücüsü kitabında, hayatı boyunca gölgeden kaçıp, cesaretini toplayıp onunla yüzleşince tamamen kendisi olduğunu anlayan Ged ne hissetti ise, işte ben de tam onu hissediyordum.

    Sonra tüm gölgelerime sarıldım. Kokularını içime çektim. Aslında onların daha çok korktuklarını anladım. Ondan bu kılıklara bürünmüşlerdi. Teşekkür ettim onlara, kendime. Görevlerini tamamladıkları için rahatlamış, ayrıldılar yanımdan.

    Gittim, buldum kutumu, içine baktım. Başka insanlar ile ilişkilerimin gölgeleri de duruyorlardı içinde.

    Benim geldiğimi anlayınca, artık zamanı geldi diye çıktılar onlar da, üzerleri toz kaplamış.

    Bir bir oturup dinledim onları da ve anladım ilk kez.

    Sonunda onları da yolcu ettim. Keyifle. Özürümü dilemenin iç ferahlığı ile.

    Ve evet, canımı yakmış, beni acıtmış kişileri de o an anladım. Artık niye böyle davrandılar demiyorum. Kendimle ve ilişkilerimde olan tüm sorumluluğu alıyorum üstüme. Ben nasıl davranabilirim onu tartıyorum.

    Kutuyu da attım... Onun yerinde saf sevgi var. Işıldıyor.

    Affettim.


    alıntıdıra.s.
     
  2. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  3. derin55

    derin55 şükürrrr yarabbiimm!!! Üye

    Katılım:
    9 Ekim 2008
    Mesajlar:
    8.247
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    146
    affedebilmek isterdim birçok şeyi....a.s
     
  4. 4 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  5. buzdevri

    buzdevri **** Üye

    Katılım:
    31 Ağustos 2008
    Mesajlar:
    5.660
    Beğenildi:
    12
    Ödül Puanları:
    148
    Ben affetmeyi çok seviyorum...Belki garip gelecek ama öyle...sanki bu bir lütufmuş gibi geliyor bana...

    sanki affettikçe, anlayış gösterdikçe büyüyorum, gelişiyorum gibi geliyor.....

    Tabi ortada emeğin olduğu durumlarda geçerli bu söylediklerim...

    Çok teşekkürler paylaşım için...sevgiler...
     
  6. 5 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  7. Funyy

    Funyy Aktif Üye Üye

    Katılım:
    31 Mart 2009
    Mesajlar:
    643
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    affetmek tabiki çok güzel ama bunlar yapılan hatalar tekrarlanmadıkları sürecee....
     
  8. 6 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  9. incitanemtuana

    incitanemtuana EVLI MUTLU IKI COCUKLU :) Pro Üye

    Katılım:
    10 Aralık 2007
    Mesajlar:
    25.557
    Beğenildi:
    21
    Ödül Puanları:
    198
    affetmek büyüklükdür derler ama ben kolay kolay kizmam herseyi üc maymun gibi görmem duymam bilmem ama benimde bir sinirim var ve o sinir asildigi an isde o an hersey biter ve büyük konusmayayim zaman ne getirir gösterir bilinmez ama affetmem cok sabirli ve dayanikliyim ama bende insanim bi yere kadar sonucda

    müthis paylasimin icin sonsuz tskler cannim emegine saglika.s.
     
  10. 6 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  11. Halikarnas

    Halikarnas DÖNDÜM Pro Üye

    Katılım:
    24 Kasım 2008
    Mesajlar:
    15.417
    Beğenildi:
    30
    Ödül Puanları:
    198

    hiç garip gelmedi çünkü aynı hisseleri maneviyatı ben de yaşıyorum canım...
     
  12. 6 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  13. incitanemtuana

    incitanemtuana EVLI MUTLU IKI COCUKLU :) Pro Üye

    Katılım:
    10 Aralık 2007
    Mesajlar:
    25.557
    Beğenildi:
    21
    Ödül Puanları:
    198
    ne mutlu size melegim ben neden yapamiyorumki peki ama dedigim gibi benim son raddeye kadar sabrim var aslada karsimdaki beni kirsada malesef ne kendimi savunabiliyorum nede karsimdakini kiricak biseyler cikiyo agzimdan ama bardak dolup tastimi bitiyo bende malesef :KK43:
     
  14. 6 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  15. hadibakem

    hadibakem oğlum bırakma anneni Üye

    Katılım:
    17 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    5.625
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    146
    bende kolay kolay affedemiyorum
    içimdeki öflkeye söz geçiremiyorum bazen.