Ailesinden,yaşadığı yerden utanmak...

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve HeartLess tarafından 27 Nisan 2010 başlatılmıştır.

    27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  1. HeartLess

    HeartLess HUZUR MELEĞİMSİN SEN.. Pro Üye

    Katılım:
    20 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.846
    Beğenildi:
    29
    Ödül Puanları:
    198
    Bazı insanlar ,annesinden,babasından,kardeşlerinden
    hatta yaşadığı evden bile utanıyorlar.Arkadaş çevresine kendini
    çok farklı tanıtıyorlar...bu konu hakkında duyduklarınız varsa yaşadıklarınız,
    konuyla ilgili kendi düşüncelerinizi paylaşmak isterseniz,
    buyrun...
     
  2. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  3. depresyonnn

    depresyonnn Aktif Üye Üye

    Katılım:
    24 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    564
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    Kendimden örnek vererek açıklayabilirim.
    Ortaokulu özel bir okulda okudum aslında özel değildi ama bulunduğu yer baya iyiydi bu nedenle zengin aileler çocuklarını o okulda gönderirdi. Ortaokulu her zaman kabus gibi yıllar olarak hatırlarım. Arkadaşlarım hep zengin ve aile yapıları farklıydı, 2. sınıfta bile doğrudüzgün akadaşım yoktu, hatta tenefüs zili çalmasını bile istemezdim, çünkü yalnız kalıyordum. Herşeyimle dalga geçerlerdi, özgüven eksikliği yaşadım o okulda, derslerim çok düştü oysaki ilkokulda çok başarılı bir öğrenciydim, hatta öğretmenim annemi çok kez okula çağırırdı okutun bu kızı diye. Hiç unutmam kardeşimin ismini söylediğim zaman attıkları kahkahaları, okula diz altı etek giyerek geldiğim için salak yerine koymalarını, soyismimi bile söylemeye çekinir olmuştum. O yıllarda ailemden utanırdım malesef (çocukluk işte), şu mahallede oturuyorum diyemezdim. Hala nefret ederim o yıllardan, çünkü hayatımın akışını etkiledi, kendi çapımda bir okula gitseydim çok başarılı olacağımdan emindim ama olmadı. Şuan ailemi suçlamıyorum, onlar benim için hep en iyisi olsun istediler. Ama çocuğumu asla o tarz bir okula göndermeyi düşünmüyorum...
     
  4. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  5. you_know

    you_know Ne bu neşe ? Pro Üye

    Katılım:
    13 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    18.749
    Beğenildi:
    89
    Ödül Puanları:
    203
    benimde lisede arkadasım vardı ailesinin tek çocuğuydu ama bir çocuk bir anneye bu kadar benzer ikiz gibilerdi ama o devamlı ben evlatlıgım beni evlatlık almışlar diye ağlardı krizler geçirirdi özellikle hiç sevmediği analitik geometri dersinde :umursamaz: ilk başlarda inanıoduk asıl ailemi dayı diye biliyorum ama babam oymuş aslında derdi üzülürdü bizde onlar üzülürdük teselli etmeye çalışırdık işte üzülme bak ailen ne istesen yapıyor seni hiç üzmüyorlar belki asıl annen baban sana böyle davranmayacak diye sonra yalanı ortaya çıktı tabi birgun bize geldi konuşa konuşa anneannemlerle komşu olduklarını öğrendik anneannemde annesinin hamile oldugunu falan hatırlıyor onun dogdugu günü falan o zaman söylemişti bana ailem çok cahil utandıgım için öyle söylüorum diye :eek:lmaz: sogudum ogunden sonra ilişkimi kestim çünkü annesi bir dediğini iki etmiyordu ne istese anında alıyorlardı babasıda öyle ailesinin kıymetini bilmeliydi


    bide akrabamızın kızı var aynen böyle :umursamaz: bir giydigini bi daha giymez babası kendine bişi almaz adam aylarca aynı kıyafeti giyer baska bir ilde tek oda evde kalıyor çalışıp parası iyi diye maas kartıda kızın elinde parasını ceker alışverişler yapar ama bi yandanda babasında utanır şimdi nişanlı istemeye geldiklerinde bile babasına söylemediler il dışında gelemedi dediler dayısından istediler kızı babasından utanıyor resmen :eek:lmaz:
     
  6. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  7. joey

    joey just breathe Üye

    Katılım:
    30 Eylül 2009
    Mesajlar:
    2.560
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    bu tarz sorunlar ergenlik döneminde görülüyor genellikle. yumurtadan çıkıp kabuğunu beğenmeme sendromu. geçici bir dönem oluyor ama atlatamayanlar da oluyor tabii...
     
  8. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  9. nunna

    nunna Popüler Üye Üye

    Katılım:
    2 Aralık 2009
    Mesajlar:
    1.155
    Beğenildi:
    8
    Ödül Puanları:
    106
    ünv.e giderken yaz tatilinde cvmi geliştirmek amaçlı iyi bir holdingin merkez mali işlerinde staj yapmaya başlamıştım. her yaz da çağırırlardı gider çalışırdım holdingte. oturduğum mahallede yan apartmanda bir kız vardı benden 1 yaş büyük iş arıyodur söylediler müdürüme söyledim tamam dedi aldılar. ama dışardan gören herkes o kız senin arkadaşınmı derlerdi inanamazlardı da, (zaten bende pek tanımadığımı komşumuz sadece derdim ) işyerindeki herkesin bu şekilde sormalarının ne denide, ben kılık kıyafet yönetmeliğine uygun klasik giyinirken herkesle aram iyi temizlikçisinden ahçısına kadar herkese slm vermekten çekinmezken, o kızın sanki holdingte çok üst düzey bir pozisyonda çalışıyormuş edasıyla davranması sürekli marka giyindiğini bir pantalona 200 tl verip ay çok ucuzdu hemen aldım diye konuşması millete böle bir şey uyandırmıştı. tarzlarımız ve samimiyetimiz apayrıydı.

    sonra birgün yemek yerken iş arkadaşlarımdan biri geldi ve o kızın babasının ne iş yaptığını sordu bana.
    bende bir kamyonu var sebze meyve taşıyor pazarcılık yapıyor dedim, ve bunu gayet normal bir şekilde kesinlikle aşağılamadan söyledim. Kadın şaşırdı dedi emin misin dedi biz sorduğumuzda özel bir şirkette idari işlerde çalıştığını söylemişti dedi :) bende bilmiyorum çok yakın değiliz arkadaşlığımız pek yok annem annesini tanıyor dedim doğrudur belki ben yanlış biliyorumdur dedim ama her akşam babasının meyva sattığı tezgahının önünden geçerken babasına iyi akşamlar dediğimi söylemedim :/

    tabi bütün holding kızla ilgili gerçeği öğrendi ama kimse bozuntuya vermedi, üzüldüm ailesinden utanıyor olmasından. daha sonraları duydum ki eve haciz gelmiş kzın kkartı borcu yüzünden kazandığından fazlasını harcayınca.
    Holdingin önünden hep lüks arabalar içinde erkekler almaya başlamış kız eve o arabalar bırakmaya başlamış. bazen kız arabadayken babası arabanın yanından geçip (çökmüş bir halde) eve girermiş kız tanımamazlıktan gelirmiş... zengin koca arıyor ama niyeyse her sefernde ayrılıyor o koca adayları.
    Allah annesine babasına sabır versin ,hepimize hayırlı evlat nasip etsin ne diyeyim daha :KK43:
     
  10. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  11. elektraya

    elektraya Popüler Üye Üye

    Katılım:
    30 Haziran 2008
    Mesajlar:
    3.254
    Beğenildi:
    26
    Ödül Puanları:
    108
    lüks düşkünü olmak malesef böyle sonuçlar doğuruyor.bu sendromun özellikle kız çocuklarında görüldüğünü düşünüyorum ben ailesinden,yaşadığı yerden utanan bir erkek görmedim daha.onlar daha rahat oluyor.bir de kadınlar kadınlara takılarıyla,kıyafetleriyle, evleriyle,eşyalarıyla hava atmayı daha çok sevdiklerinden olsa gerek.
    benim bir arkadaşım kendisi son derece havalıydı.babası ise apartman görevlisiydi.fakat o çalıştığı yerlerde babam memur falan diyormuş.sonra evlendi durumu da iyi olan biriyle ama bu sefer de evlendiği kişi onu aşağılamaya başlamış "kapıcı kızısın" diye.
    malesef insanız hepimizde az çok böyle kompleksler oluyor ara ara.
     
  12. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  13. depresyonnn

    depresyonnn Aktif Üye Üye

    Katılım:
    24 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    564
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    Evet bazı bayanlarda bu kompleksler var ama bu durum bende sürekliliğini korumadı.
    Tabi bazı izler bıraktı ama hayatımı yaşamaya engel değil, şuanki durumumu kimseden saklamıyorum gerçi o zamanda saklamazdım ama dalga konusu olurdum.
    Gerçi saklanacakta bir durumum yokki olsada şuanki aklımla saklamam yani...
     
  14. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  15. Sebelaa

    Sebelaa Popüler Üye Üye

    Katılım:
    23 Aralık 2009
    Mesajlar:
    3.001
    Beğenildi:
    103
    Ödül Puanları:
    153

    inan yazdıklarında kendimi gördüm o iğrenç kabus günlerimi bir daha yaşadım.
    hayatımın en berbat çocukluk okul dönemimdi zengin bir muhitte özel olmayan bir okulda ezilerek horgörülerek dışalanarak derslerimi etkileyip berbat bir okul talebesi oldum.hergün okula gitmemek için anneme çeşitli bahaneler sunardım hasta numarası yapardım ama tabii ki hiçbiri olmazdı akşamları yatağıma yatıp başımı yastıkla birleştirdiğimde "Allah'ım ne olur yarın okula gitmemeyim bir şey olsun da gitmeyeyim diye dualar ettim ağla ağla..." aileme çok yalvardım o okuldan alın beni diye umurlarında bile olmadm derslerim 1 2 3 oldu hep kurul kararı ile geçtim her sene ve 7 sene bu hatırlamak istemediğim en güzel çocukluk çağımı bitirdim.
    Ailemden yaşadığım çevreden utanmadım hiçbir zaman ama o insanlardan ve beni oraya mahkum ettikleri için ailemden bir süre nefret ederek büyüdüm...çünkü güven eksikliği ve insanlardan korku ve çekingenlik oluştu bende hala izlerini taşıyorum yüreğimde...
    çok şükür ki lisede dengim bir okula giderek ilk defa arkadaşlık okulla ilgili bir sürü güzel anı yer edindi hafızama asla unutmak istemeyeceğim keşke bitmeseydi dediğim...
    hatta lisede keşke okul hiç bitmese dedim çünkü ben asıl öğrencilik ve okul hayatına yeni başlamış küçük bir kız çocuğu idim...bilmiyorumkismile
     
  16. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  17. Chevi

    Chevi Guest

    hiç utanmadım ailemden yanlışlarından..
    onlar benim ailem sahip olabileceğim en iyui en mükemmel insanlar..
    anneme babama Bı KERE DEĞıL BıN KERE KURBAN OLURUM BEN
     
  18. 27 Nisan 2010
    Konu Sahibi : HeartLess
  19. challenger

    challenger anladım ki herşey sensin. Üye

    Katılım:
    7 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    6.776
    Beğenildi:
    402
    Ödül Puanları:
    188
    onlar benım canım neden ailemden,çevremden utanacakmışım.
    onlar benı dünyaya getirdi,canları pahasına beni yetiştirdiler.babamın yerı geldi ayaklarının altı patladı ama benı bu duruma getirdi tam tersi çok sevıyorum onları ben canımı verırım annem babam için.
    oturduğum çevredende hiç utanmadım üniversitede burslu özel ünide okudum ve arkadaşlarım hep gelip gittiler beğenmeyen arkadaş olmak zorunda degıl benı ben olduğum için kabul edecek insanlar olmalı benim çevremde.
    ve erkek arkadaşım çok varlıklı bir ailenin çocuğu olmasına ragmen benı herseyımle sevdı ve hep dediği birşey var güvenme güzelliğine bir sivilce yeter,güvenme zenginliğine bir kıvılcım yeter bunu herkes bilmeli ve yaşamalı,cevresındede benden büyük Allah var diye düşünen insanlar olmalı.