Anne-babalar.. Mutlaka Okuyun.!

Konusu 'Aile, Evlilik ve Çocuklar' forumundadır ve xsxulem tarafından 20 Ocak 2007 başlatılmıştır.

    20 Ocak 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  1. xsxulem

    xsxulem Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    695
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    86
    Dr. Murat Kınıkoğlu:

    Modern yaşamın başımıza sardığı en büyük dertlerden birisinin 'çocukların Anne babalarına uyguladığı terör' olduğuna inanıyorum. Etrafımda (kendim dâhil) bu terörden mustarip pek çok Anne baba var. Hele anneler çocukları tarafından öyle bir sıkıştırılıyorlar ki çoğu farkında bile olmadan depresyona giriyor.

    Geçenlerde uyku bozukluğu, sabah yorgunluğu, endişe hali ve kolay ağlama şikâyetleri ile gördüğüm hastama 'Sizi üzen, sıkan önemli bir sorununuz mu var?' diye sorduğumda 'İki küçük çocuğum var...' diye cevap verdi... Öyle acınacak bir halleri vardı ki anlatamam... Yanındaki kocası da başını salladı, iki küçük çocukları var ya 'Depresyona girmek için daha NE olsun doktor bey....' der gibiydiler.

    Şurası bir gerçek ki bizim ülkemizde doğumla birlikte ailenin yaşamı baştan aşağı değişerek 'bebeğin rahatını sağlama' üzerine kurulu yeni bir dönem başlıyor. Bebeklik dönemi boyunca, Anne babanın kendileri için vakit ayırmaları en büyük yasak, en büyük vicdan azabı... Çoğu annede muazzam bir sahiplenme duygusu; televizyonda izlediğimiz Amazon belgesellerindeki yavruları boyunlarına asılı maymunlar gibi nerdeyse çocuklarını hiç kucaklarından indirmeyecekler.

    Bir de işin ekonomi boyutu var. Doğumla birlikte, çocuğun ihtiyaçları bir daha hiç geriye düşmemek üzere aile bütçesinin en önüne yerleşiyor; çeşit çeşit biberonlar, bebek arabaları, pusetler, kucaklıklar, sırtlıklar, arabaya Konan ayrı, arka koltuğa ayrı... Ya çocuk bezlerine NE demeli... Bantlısı bantsızı, sızdıranı sızdırmazı, yumuşağı ipek gibisi...
    Bizim popomuz popo değil miydi, altımızda zımpara gibi Amerikan bezleriyle büyüdük, hangimizin popo estetiğinde bir zayıflık var?

    İşin garip tarafı bu 'çocuk terörü' belası daha çok bizim ülkeye has bir sorun gibi görülüyor. Amerikalı bir annenin çocuğunun peşinden elinde mama tabağı ile saatlerce gezdiğini duydunuz mu? Yakınımızda oturan Fransız bir aile var, sabah küçük kızlarının okul servisine binme saatinde evlerinin önünden geçiyorum, daha bir gün bile annelerinin pencereye çıkıp arkalarından baktığını görmedim. Bizim paşaların, prenseslerin okul servis törenini ise hepiniz görmüşsünüzdür; kapıdan elinden tutarak çıkarmalar, birlikte karşıya geçirmeler, servise bindirmeler, arkasından gözler yaşlı el sallamalar, öpücük atmalar...
    Sanki çocuklarını okula değil de hacca ya da cihada yolluyorlar...

    Bebeklik, çocukluk derken, aileler arası en büyük mücadele 'çocuğu en iyi okulda okutma' engelli yarışları ile devam ediyor. Şu kurs iyi, bu daha iyi, şundan özel ders, o dershane, bu dershane... Kemerleri sıkıp, uğraşıyoruz ki sonunda çocuğumuz gene paralı bir okula girsin ve biz de çileye devam edelim... Hâlbuki rahmetli babam, benim daha iyi bir okula gitmem gerektiğini söyleyen anneme 'Oğlum akıllı malı nede, oğlum deli malı nede?' şeklinde bir vecize söyleyip kenara çekilmişti.
    (Günümüz Türkçesiyle: Eğer çocuk akıllı ise zaten başarılı olur, yok akıllı değilse boşuna uğraşma en iyi okula da gitse adam olmaz)

    Doğrusu zaman zaman çocukların bu rahatını ve saltanatlarını kıskanmıyorum dersem yalan olur. Oğlumun cep telefonu benimkinden yeni model, kızımın çizmesi annesininkinden daha pahalı ve çoğumuz şöyle veya böyle çocuklarımıza imkânlarımızı aşan bir yaşam tarzı sunmaya çalışıyoruz.

    Sabah işe giderken yakınımızdaki devlet okuluna giden çocuklarla karşılaşıyorum. Çoğunun ayağında (nedense bağcıkları çözük) tek tip, kocaman, marka bir bot var ve çoğunun anne babasının o botu almak için çok daha lüzumlu bir harcamayı ertelediklerinden eminim... Üstelik sağlanan o kadar imkâna rağmen hala halinden memnun olmayan ve daha fazlasını, yetmedi daha fazlasını isteyen mutsuz çocuklarımız var. (Bundan 40 yıl önce ilk depresyonun görülme yaşı ortalaması 29 yaş iken şimdi 14)

    Bilmem sizde benim gibi çocuklarınıza sağladığınız imkânları kendi çocukluğunuzdaki imkânlarınızla kıyaslıyor ve sinirleniyor musunuz? İlkokulu bitirene kadar tek servetim beş-on bilye, bir lastik veya metal çember ve bir sapandı (o da herkesin eline geçmezdi özellikle çember). Bütün gün çemberin peşinde tabanlarım sızlayana kadar sokak sokak dolaşmaktan ne anladığımı hatırlamıyorum ama hava kararıp da yorgunluktan bitap eve geldiğimde son derece mutlu olduğumu çok iyi hatırlıyorum...

    Unutmayalım ki çocuklarımıza vereceğimiz en güzel şey, neşeli ve mutlu bir aile ortamıdır. Gecelerini uykusuz geçiren, çocuğu için özel zevklerinden ve tüm hobilerinden vazgeçmiş anne babalarla mutlu bir aile ortamı sağlayabilir miyiz?

    Yapılacak şey belli... Tüm dünyanın ezilen anne babaları, çocuk terörüne karşı eyleme geçmenin zamanı geldi geçiyor...
    Birleşelim...
    Yarından tezi yok önlem alalım...
    Yaşamak bizim de hakkımız...
     
  2. 24 Ocak 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  3. sxuxslxux

    sxuxslxux Aktif Üye Üye

    Katılım:
    10 Ocak 2007
    Mesajlar:
    14
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    arkadaşım böyle güzel bir yazı nasıl atlanmış yorum yapılmamış anlamadım ama içinde bulunduğumuz durumu çok iyi anlatıyor.

    benim de 8 yaşında bir oğlum var evde play statıon ı bilgisayarı çeşit çeşit oyuncağı cd si vs ..olmasına rağmen hala sıkılıyor Ben çok büyük yokluklarla büyüdüm bizim zamanımızda şimdiki gibi çizgi film kanalları izleyebileceğimiz onlarca program yoktu benim hatırladığım tek bir oyuncağım var o da annemin teyzesinin almanyadan getirdiği küçük bir et bebek oynamaya korkardım bir şey olacak diye vitrine dururdu. Ama oğlumun bilmem kaç yüz milyonluk playstatıonu yerde ayak altında .Umrunda değil bir yerine birşey olması nasıl olsa annesi babası onlar olmazsa babaanne dedeler anneanne birisi alır yenisini.
    Onlarda değil asıl kabahat suçlu biziz aslında onlara yokluğu olmamasının ne demek olduğunu öğretmiyoruz kimi benim gibi ben görmedim o görsün diyor kimi imkanım var niye olmasın diyor ama düşünmüyoruz ki bu çocukların bizimkiler gibi küçük mutlulukları olmayacak hiç.Haftada bir alınan çikolatayı bölüşmenin tadını bilmeyecekler.Arkadaşınında olsa kırk yılda bir bir bebeğe sarılıp uyumanın tadını alamayacaklar.Kendilerine alınmış kaliteli bir ayakkabının yada kıyafetin değeri olmayacak hiç bir zaman.Bayram harçlıkları sıradan, yaptıkları birikimler anlamsız gelecek.Çünkü yokki ulaşmak isteyecekleri.
    Doğum gününde sordum oğluma ne istiyorsun diye 2 gün düşündü bulamadı birşey.Ne bileyim diyor istiyorum hediye ama ne isteyeceğimi bulamıyorum hepsi var.Belki de oğlumun hayallerini çalıyorum farkında olmadan o hiç bir oyuncağın, kıyafetin ya da yiyeceğin hayalini kurmuyor Şükür iyi ki hepsi var mı demeliyim yoksa onunda hayalleri olmalı mı bilmiyorum

    Bu arada nicklerimiz nerdeyse aynı sanırım ben senin nickini çalmışım ama bana hep süslü der arkadaşlar
     
  4. 25 Ocak 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  5. EU1

    EU1 Guest

    Gerçekten çok güzel bir yazı....ama sanırım hepimiz aynı hataları yapıyoruz ve çocuk sahibi olduktan sonra hayatımızı hiçe sayıp herşeyimizi onlara göre düzenliyoruz tabiki onlar bizim herşeyimiz fedekarlıklar yapmalıyız ama işin dozunu kaçırmadan kendimizi depresyona sokmadan yapmalıyız ...onlarada kendimizede farkına varmadan kötülük yapıyoruz aslında doyumsuz tatminsiz bireyler yetiştiriyoruz diger yandan kendimize haksızlıklar yapıyoruz hepsi dogru iyi güzelde peki nasıl olacak ????ANNELİK DUYGULARI İZİN VERMİYOR Kİ BİR KIZIYORSUN İKİ KIZIYORSUN AMA SONRA PES EDEN YİNE BİZ OLUYORUZ SONRA YİNE EVDE KÜÇÜK BEYLERİN KÜÇÜK HANIMLARIN SÖZÜ GEÇİYOR:mymeka:
     
  6. 25 Ocak 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  7. Alsebe

    Alsebe Rutbesiz :-) Pro Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    1.322
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    148
    Bende bu konudan muzdaribim,kendimi cok yipratiyorum esim bile soyler bazen...Hiç ozel hayatim kalmadi desem yeridir..Birde cocuklari memnun edebimek ne mumkun...???

    Sorunu iyi anladik ama cozum uretseydik iyi de olurdu hani...
     
  8. 13 Mart 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  9. makro5

    makro5 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    9 Mart 2007
    Mesajlar:
    37
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    çok yerinde ve gerekli bir yazı olmuş eline yüreğine sağlık.aynı sorunlar bizde de var.bazan hiç çözemeyecekmişim gibi geliyor bu problemi