Anne olamamak...

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve _Trinity_ tarafından 1 Şubat 2010 başlatılmıştır.

    1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  1. _Trinity_

    _Trinity_ Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Aralık 2009
    Mesajlar:
    182
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    3 yıldır evliyim 10 aydır bebek sahibi olmak için çabalıyorum. İlk denemelerimize başlamadan önce jinekoloğa gittim adet düzensizliğimle ilgili tedavilerimi oldum. Doktorum sorun yok deneyin deyip yolladı eve. Ardından 3 ay sonra başka bir doktora gittim, hatta adama 4-5 aydır denememize rağmen "1 yıldır deniyoruz olmuyor" diye yalan bile söyledim. Sadece ciddiye alsın ve neyse problem çözsün diye. Çünkü kendi ailem dahi bunun bir problem olmadığını benim abarttığımı düşünüp bana kızardı. Sonunda bir dinleyen oldu beni, "geç yumurtluyorsun başka bir sorun yok" dedi ve klomen tarzı bir ilaç kullandım. Kontrole çağırdı ardından, "büyümemiş yumurtaların" bir daha deneyelim dedi. yine büyümedi. Böylelikle en büyük umutlarımdan biri çatlatma iğnesiyle hamile kalmak da suya düştü.... Öbür ay tekrar deneriz dedi de takan kim? Bende o kadarlık bile sakin bir psikoloji olsa zaten hiç ilaç bile kullanmadan, kafama takmadan dener dururdum.... Her ay adet bitiminin ardından büyük bir motivasyon, inanılmaz bir umut, bu defa takmayacağım kafama diye kendime söylediğim türlü türlü yalanlar, uykuya dalana dek ardı arkası gelmeyen hayaller... Çoğu hayalimi gerçekleştirdim bile. Mesela benim olmayan bebeğimin bebek arabası, oto koltuğu, portbebesi, ateş ölçeri, pijama takımları, body leri, buhar makinesi, mama hazırlama, ısıtma, pişirme,sterilazatör cihazları, nevresim takımları, havluları ve daha sayamadığım bir çok şeyi hazır.... Eşim ne derse desin engel olamadı bunları alıp alıp eve doluşturmama. Hatta örgü örmesini bile bilmediğim halde benim emeğim olan bir şeyler giysin diye yamuk yumuk olsa da bir çok göznuru döşedim ona. Bir de utanıyorum milletten diye yatak odamızdaki banyoyu iptal edip oraya sakladım herşeyi. Şimdi kapısına dahi bakamıyorum.

    Hamilelerden nefret ederdim, onların o ayrıcalıkları, tanımadıkları insanlardan bile büyük bir şefkat ve el üstünde tutulma durumları beni çıldırtırdı, ve en soğuk en alaksız halimle bazen hiç takmaz bazen de soğuk bir şekilde sohbet ederdim (hiç bu kişilikte olmamama rağmen). Bazen de tamamen ezik bir halde olurdum, acaba bebeklerine nazar değdireceğimi falan düşünürler mi diye. Duyacakları şekilde yüzlerce defa yaşlı nineler gibi "maşallah" diye diye dilim de tüy biterdi. Anne olanlarla sık sık görüşürdüm, hiç sevmediğim biri bile olsa. Çünkü bebeğini sevmek için, koklayıp dokunabilmek için. Anlarlardı sanırım bu hallerimin nedenini bu yüzden bebeklerini yakınlarından bile sakınan insanlar bana sevmem için verirlerdi. Anladığımda ise kaçardım, acınacak haldeyim diye. Zordu her şey, çok zor...

    Rahat olun, stres yapmayın, yok olumlu düşünün falan diyenlere sinir oluyorum. Evet haklılar, belki aynı şeyleri onlarda yaşadılar ve mutlu sona erdiler sonunda, bu yüzden sabredin diyorlar. Ama bunu anlamamı nasıl beklersiniz ki? Ne kadar uğraştığımı anlatamam, kendimle ne kadar savaştığımı... Eşimle dahi konuşamazdık çoğu zaman, o ben kırılırım diye susardı ben de o üzülürse diye. Bunu yeni yeni anlıyorum, o kafamın basmadığı günlerde, kendi bencilliğimde boğulduğum anlarda hep onu suçlardım, ilgisizsin gamsızsın diye. Ta kiiii gecenin bir yarısında uykusundayken elini karnıma koyup nolur orda kal, sıkıca tutun babana güven diye kendi kendine konuştuğunu görene kadar. O gün farketmiştim bize neler yaptığımı. Ve toparlanmaya karar vermiştim. Hatta uygulamalara geçmiştim bile. Tam bir polyanna gibi geziyordum ortalarda, her şey güzel olacak naraları ata ata. Ama o acaba hamile miyim diye test yapacağım günler yaklaştı mı ben benden giderdim.... 3-4 gün odamdan sadece tuvalete gitmek için çıkardım, sürekli uyurdum, sürekli uyuştururdum beynimi, ağlayamazdım bile bazen de tam tersi reklamlarda bile hüngür hüngür ağlardım. Gidip gelirdi kafam yani. Di'li geçmiş zaman kullanıyorum çünkü artık bu bunalım için bile gücüm yok. Geçti bitti diyemiyorum ama ne hissettiğimi bile bilmediğim bir dönemdeyim. Hep aynı şeyleri duymak, yaşamak, aynı hüsran aynı çaresizlik sadece herşeye karşı büyük bir tepkisizlik olarak bende yerini aldı.

    Şuan ise bu denemelerle (çatlatma iğneleri, aşılama) uğraşmadan sorunumuzu bile anlamadan direk tüp bebek yaptırmaya kara verdik. Ama zamanı geldi diyeceğimiz güne kadar bekleyeceğiz. Benim kendimi toparlamam için bu zamana ihtiyacım var. Umarım yoluna girer her şey ve her isteyen çiftin sağlıklı birer bebeği olur...
     
  2. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  3. kahvekolik

    kahvekolik Ya Hafiz! Üye

    Katılım:
    5 Eylül 2008
    Mesajlar:
    8.195
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    146
    canım çok duygulandım içimden dua ettim.
    odandan çıkmaman bu kadar stres yapman sanırım hiç doğru değil.
    başka şeylere odaklansan, çalışmıyor musun?
     
  4. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  5. ARKADAXSXXSXXSX

    ARKADAXSXXSXXSX kocasının bebeği Üye

    Katılım:
    3 Ocak 2008
    Mesajlar:
    682
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    canım içinde yaşadığın durumu bende yaşıyorum rahatsızlığımdan dolayı bebek konusu dr tarafından askıda daha doğrusu olcağı bile belli değil bende cok ağladım hamile kadın görmeye bebek görmeye tahammülün yok yine başlıyorum ağalamaya kendimi iyi hissedersem seviyorum bebekleri yeni evime tasındım bir odası bebek odası diye boş bıraktım dr gittim rahatsızlığı yeni öğrendiğim dönemde tahlil sonuçlarım cok berbat cıktı eve gittim bir korudordan bana gelen anne seslenen bir bebeğin gelmesini o kadar istedim ki odaya girdim oda bomboş surda beşik olsaba içinden seni alıp göğsüme yatırsam ne olur diye odanın ortasında saatlerce ağladım o pazar anneler günüydü daha kötü oldum kardeşim aradı beni anneler günü diye geçtimi hayır alıştım mı hayır sadece eşim gördü bu baktım ki oda kötü lendime gelmeye calışıyorum eşimi üzmemek için allahıma dua ediyorum olmayan herkese versin diye banada ne olur üzülme ALLHIM BÜYÜK bizede nasip edecek on yıl cocuğu olmayıp olan insanlar var senin yine tüp bebek hamile kalma sansın var hastalığım düzelmezse bende tüp bebekle bile anne olma sansım hiç yok dua et sabret inşallah eşinin konuşmaları gerçek olacak
     
  6. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  7. scheker

    scheker herseyin hayirlisi... Üye

    Katılım:
    24 Kasım 2009
    Mesajlar:
    3.226
    Beğenildi:
    143
    Ödül Puanları:
    163
    allah en kisa zamanda nasip eder insallah inan cok duygulandim sizin icin dua edicem lütfen bebegin oldugunda bizdede bildir allah yardimciniz olsun
     
  8. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  9. Seloxsx

    Seloxsx Popüler Üye Üye

    Katılım:
    13 Şubat 2008
    Mesajlar:
    2.002
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    106
    Canım bu konuyu sağlıksız bir şekilde kafana takmışsın. Daha yalnızca 10 aydır deniyormuşsunuz doktorlar 1 yılı geçmeden bize gelmeyin diyorlar. Sen 10 ayda ve hiç tüp bebek falan denemeden bu kadar yıpranmış hissediyorsan kendini 10 yıldır evli olup ta her yöntemi deneyip bebek sahibi olamamış olanlar ne yapsın bunu düşündün mü? Gerçekten psikolojini hiç sağlıklı bulmadım bir psikiyatriste gitmeni tavsiye ederim kendi mutluluğun için sana yol gösterebilir. Ayrıca bu kadar çocuk eşyası niye bu da psikolojini çok olumsuz etkiler canım. Aldıklarını almışsın da artık daha fazla alma derim kendi ruh sağlığın açısından. Ben şu anda 4 aylık hamileyim bebeğime hiçbirşey almadım henüz cinsiyeti belli olsun o zaman almaya başlarım diye düşündüm. Dünyanın binbir türlü hali var bu kadar aceleciliğin bir faydası olmaz.
     
  10. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  11. essmeralda

    essmeralda pamuklara sarsam seni... Pro Üye

    Katılım:
    30 Ekim 2008
    Mesajlar:
    6.835
    Beğenildi:
    33
    Ödül Puanları:
    148
    bence sizin sinirleriniz çok bozulmuş.
    gebeliğin yarısı da moraldir, kafanızda bunu şartladığınız sürece gebeliğinizin tarihi geri atar her zaman.
    ayrıca anladığım kadarıyla ne tüp bebeklik ne de aşılamalık bir probleminiz yok.
    doktorlar o ay gebelik oluşmazsa tabiki de öbür ay tekrar deneriz diyecekler. sonuçta bir adet döngüsünde gebe kalınabilecek gün sayısı sadece 3-4'tür.
    eğer bu kadar gerginlikle gebe kalırsanız bu sağlık problemleri çıkarabilir başınıza.
    onun için bence bir aile danışmanıyla birlikte geçirin bu süreci.
     
  12. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  13. _Trinity_

    _Trinity_ Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Aralık 2009
    Mesajlar:
    182
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86

    Sürenin uzunluğunun veya kısalığının hiçbir farkı yok, hissedilen aynı. Tabiki şu ayrı, ciddi bir sağlık sorunu olmaması umut verici, imkansız olmadığını şuan için biliyorum. Haklısın uzun zaman çocuk sahibi olamayanların sıkıntısını düşünemiyorum bile... İyi dileklerin için teşekkür ederim aynı dilekler umarım senin içinde gerçekleşir ve sağlığın düzelir, her bebek isteyen ailenin yüzü güler...
     
  14. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  15. _Trinity_

    _Trinity_ Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Aralık 2009
    Mesajlar:
    182
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    teşekkürler
    Ben doğruluğunu savunmuyorum ki, sadece aksini yapma konusunu beceremiyorum. Çalışmıyorum evlendiğimden beri. Çalışmanın da pek bir faydası olabileceğini sanmıyorum, nihayetinde o işe giden de ben olacağım. Değişemediğim sürece yararı olmaz....
     
  16. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  17. _Trinity_

    _Trinity_ Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Aralık 2009
    Mesajlar:
    182
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    Teşekkürler yorumun için
    Söylediklerinin tümüne katılıyorum zaten. 10 yıl bekleyenler ne yapabilir, ne düşünüyorlardır bir fikrim yok, hele ki benim durumumda olan biri için söz hakkım bile olamaz. Allah yardımcısı olsun herkesin. Fakat şu bir gerçek ki her insan her duruma aynı tepkiyi veremiyor. Ve her insanın aciz ve zayıf olduğu küçücük dahi olsa birer noktaları var. Benimki de bu.... Çok daha büyük sorunlarla uğraşabilmişimdir zamanında, hatta imkansız olabilecek birçok şeyi çözebilmişimdir de. Fakat bu zayıflığımı halledemiyorum. Bunun için kendimin veya çevremin faydasız olduğunu farkettiğimde gerekli uzmanlarla görüştüm. Yardım almaya ihtiyacım olduğunu biliyordum. Görüşmeler, ilaçlar sadece uyuyup uyanınca tekrar katlanarak aynı şeyleri düşünmemi sağlıyordu. Beynime girip şırıngayla düşünmemi engelleyecek bir ilaç aktaramıyorlardı nihayetinde. En sonunda nasıl oldu bilmiyorum ama tamamen ilgisiz ve tepkisiz bir hal aldım. Bu bile bir sıkıntı ve normal olmayan bir durum. Ama bazı şeyleri çözmek yerine zamana bırakmak daha doğru galiba. Çözmeye çalıştıkça benim gibi düğüm olunuyorsa sonunda...
     
    Son düzenleyen: Moderatör: 18 Mart 2012
  18. 1 Şubat 2010
    Konu Sahibi : _Trinity_
  19. Seloxsx

    Seloxsx Popüler Üye Üye

    Katılım:
    13 Şubat 2008
    Mesajlar:
    2.002
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    106
    Tabi canım bazı şeylere zamana ve en önemlisi Allaha bırakmak en doğrusu. Sonuçta sen elinden gele herşeyi yaparsın doktora gidersin tedavi olursun ama olursa olur olmazsa olmaz deyip bazı şeyleri kabullenmemiz gerek bence. Tabi uzaktan olayları yaşamadan konuşması kolay ve ben de kendimle ilgili bazı olaylarda karamsarlığa kapılmış buluyorum kendimi ama en doğru bakış açısı Allaha tevekkül etmek ve onun her konuda en doğru kararı vereceğine bütün kalbimizle inanmak. Asla isyan etmemek.