Babasız büyümenin acısı...

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve bir_bulut_olsam tarafından 15 Mayıs 2009 başlatılmıştır.

    15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  1. bir_bulut_olsam

    bir_bulut_olsam öLüMüNe "ATATÜRKCÜYÜM" Üye

    Katılım:
    30 Mart 2009
    Mesajlar:
    878
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    canım babam herzaman aklımda yüregimde..herzaman eksikligini hissediyorum ama zor günlerimde dahada acı veriyor yanımda olmayısı.10 yasındayken babam vefat etti ve cok zorluklar cektik annemle..ama benim bahsetmek istedigim konu cok baska simdi.ben ilk okul besteydim babam öldügünde..babam öldü ve 4 ay sonra kurban bayramı geldi..ilk okul ögretmenim cok gereksiz bir sekilde bütün ögrencilere kurban kestiniz mi diye soruyordu..benim babamın öldügünüde biliyordu ve sıra bana gelince siz kesmemişsinizdir demişti senağlama ilk kez babamsız bir bayram geciriyordum ve ögretmenimin bana dedigi bu söz hayatım boyunca içimden cıkmadı.cıkmayacakta..ögretmenimin o sözü yüzünden bütün bayramlardan sogudum(Allah günah yazmasın)..

    sonra orta bire basladım..ilk gün ögretmenlerle tanısılır ya..yok baban ne iş yapar annen ne iş yapar gibi..babamın vefat ettigini söyleyemedim..cünkü herkes nedense fakir gözüyle görüyordu babasız cocukları..en yakın arkadasıma söylemiştim babamın olmadıgını.o gitmiş baskasına söylemiş,oda baskasına...derken herkes ögrendi..ögrenmeleri sorun degildi ama beni zor durumda gibi görmeleri cok gücüme gidiyordu..korktugum basıma geldi..bi gün beden egitimi dersinde ögretmen bütün sınıfın içinde maddi durumunuz nasıl diye sordu..cok utandım..aglamak istiyordum ama gururum izin vermiyordu..aglayamadım..sınıfın ortasında durumunuz nasıl diye sorulur mu?beni yanına cagırsa kimse yokken sorsa utanmazdım ama cocuk aklı işte utanıyordum arkadaslarımdan..

    orta okul bittiginde müsamele yapılacaktı..bütün kızlar babalarıyla şiir okuyacaktı..erkek cocuklarıda anneleriyle..ögretmene yalvardım ben cıkmıyım sahneye diye.hayır cıkacaksın dedi..herkes yanında babasıyla cıkarken ben tek cıktım sahneye..ve üzüntüden bayılmıstım sahnenin ortasında..

    lise dönemi desen oda aynı..özellikle lise 1..cok berbattı..

    tek zorluk cekmedigim dönem üniversite dönemiydi..

    arkadaslarımdan bu konuda hiç yanlıs bi davranıs görmemiştim ama ögretmenlerimden cok gördüm..tek kızdıgım insanlar ögretmenlerim..sadece bana degil okulumdaki babasız cocuklar böyle seyler yasadı..

    annem hiç bi zaman babamın yoklugunu aratmadı ama babasızlıgın acısını cektigim noktalarda oldu.anneme okulda yasadıgım sıkıntıları asla anlatmadım üzülmesin diye..annem okula ders durumumu ögrenmek için geldiginde hiç bir ögretmen anneme bisey söylemedi bu konuyla ilgili.kimseye anlatmadım buradaki yazdıklarımı.yıllardır biriktirmiştim içimde bugun yazdım herseyi..agladım ve cok rahatladım...
     
    Son düzenleme: 15 Mayıs 2009
  2. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  3. canım başınız sağolsun öncelikle..
    bende 13 yaşımda babamı kaybettim. babam sadece benim için değil tanıyan herkes için çok öel biriydi. bizimle arkadaştı ailesiyle çok ilgili çok neşeli çılgın bi adamdı. annemle el ele gezerlerdi liseli aşıklar gibi..
    ben babamın göğsünde uyurdum. canım yandığında baba diye ağlardım. korktuğumda ona koşardım. her sorumun ve her sorunun mantıklı bir açıklaması basit bir çözümü vardı onda. tapardım babama..
    babam öldüğünde gardolaba saklanıp kendi kendime hasret kaldığım baba kelimesini söylerdim onun askıdaki elbiselerine..
    hayatım çok değişti çok zor günler geçirdim ve benimde babasız olduğumu kimse anlamadı hissettirmedim. hep o varmış gibi yaşadım.
    annem babama aşıktı ve ölümünden sonra ağır depresyon geçirdi. gözü hiçbirşey görmüyordu ..
    biz ablamla annemi iyileştirmeye çalıştık bir yandan kendi yaralarımızı sardık.
    komşularım uzaktan gelen babalarını karşılarken baba diye sevinçle koşarken ben acımdan tepine tepine ağladım. hala hayatımdaki en büyük eksik odur. yerini hiçkimse ve ve hiçbirşey dolduramaz..
    seni çook iyi anlıyorum. bunu yaşayan herkes seni anlayacaktır.
    şurda çok haklısın babasız çocuk fakir çocuk gibi algılanıyor. birden sınıf düşüyorsun sanki. ama annem şükür bize özellikle varını yokunu harcadı kimse bize yetim bile diyemedi dedirtmedi.
    ama toplum bu konuda hala babasız çocuğa acıyarak bakıyor. acırken eziyor ezmeye çalışıyor.. bunu gördüm o yüzden hayatım boyunca güçlü oldum.bundan sonrada böyle gider..

    topiğinde bende içimi döktüm saol arkadşaım..
     
  4. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  5. calikusumuz

    calikusumuz Aklım egede kaldı...... Üye

    Katılım:
    17 Nisan 2007
    Mesajlar:
    3.414
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    106
    Canım yaa.. Okudukça içim acıdı yazdıklarını.
    Ne zordur küçücük yüreğinle bunları taşımak..
    Ne denir bilmiyorum ama öğretmenlerine çok kızdım.
    Hiçmi anlamazlar çocuğun prikolojisinden, nasıl bir duyarsızlıktır...
    Bende babamı kaybettim, evli ve bir çocuk annesiydim o zaman..
    Hep bir yanım eksik.
    Hep kimsesiz gibi hissettim kendimi. Babam ardımda koskoca bir dağ gibiydi...
    Daha fazla yazamayacağım. Allah sabır versin, babanın mekanını cennet etsin inşallah.
     
  6. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  7. bir_bulut_olsam

    bir_bulut_olsam öLüMüNe "ATATÜRKCÜYÜM" Üye

    Katılım:
    30 Mart 2009
    Mesajlar:
    878
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    aynen benim yasadıklarımı yasamışsın canım..babam vefat ettiginden bu güne kadar babamın atletini koklayarak uyurum..alısamadım senelerdir onsuzluga..annem hiç eksikligini hissettirmemeye calıstı babamın..ömrünü bana adadı.Allah annemden binlerce kat razı olsunki böyle mükemmel bir anne oldugu için.babasız büyümenin binlerce zorlugu var ama benim yıllardır kimseye anlatmadıgım tek konu buydu ve paylasmak istedim..yıllardır içimde kocaman bir tas vardı,anlatınca rahatladım biraz..sen saol cnm yanımda oldugun için
     
  8. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  9. acxix_hatxixralar

    acxix_hatxixralar 19.09.2014 Üye

    Katılım:
    24 Şubat 2008
    Mesajlar:
    667
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    Ooooooooffffff bende babamı 14 yaşındayken kaybettim. Yazdıklarını okurken içim acıdı sanki :çok üzgünüm:
     
  10. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  11. bir_bulut_olsam

    bir_bulut_olsam öLüMüNe "ATATÜRKCÜYÜM" Üye

    Katılım:
    30 Mart 2009
    Mesajlar:
    878
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    canım tsk ederim destegin için..cok zordu o yasta bunları yasamak.bayram geldiginde evden adımımı atmam hala..cocukken babasız kalıp,bide ögretmenlerden böyle seyler görünce psikolojim altüst olmustu..canım sanada Allah sabır versin..babalarımızın mekanı cennet olsun
     
  12. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  13. kelebek088

    kelebek088 Dokunmasınlar kanatlarıma Üye

    Katılım:
    13 Ağustos 2008
    Mesajlar:
    559
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    Ben bu acıyı çok şükür ki yaşamadım bulutum ve ecinnilim... Ama eminim çok çok zordur. Bulutum galiba en çok okul yıllarında yara almış. Ama inan bu da kişiliği olmayan, çocuk, ergen psikolojisi ile ilgili eğitim almayan öğretmenler yüzünden oluyor. Gerçi ben de eğitimciyim. Ve şuan son sınıftayım okul bitti. Kendi sınıf arkadaşlarıma baktığımda onlarda bile bu potansiyeli görmüyorum. Bunun eğitimini aldığımız halde. Bu ülke daha çok geri kalır... Tabi öğretmen olaya nasıl bakarsa diğer öğrenciler de onu ve ailelerini örnek alır. Bizim toplumumuzdaki en büyük sorunlarından biri de insanların olaylara bakış açısını değiştirememiz. Ama bak yine de şükredecek çok şeyimiz var hayatta. En azından sizin aslan gibi anneleriniz var. Elleri öpülesi insanlar... Tabi hayatta baba öyle bir güç ki heralde o boşluğu kimse dolduramaz. Allah sabırlar versin annelerinize, size...

    Bu arada benim de can dostumun böyle bir sorunu oldu. Bana arkdaşlığımızın başlamasından bir yıl sonra annesinin o küçükken kanserden vefat ettiğini babasının onları (3ablası ve kendisi) terkedip başka bir kadınla evlendiğini söylemişti. Ben tabi şok olmuştum. Hala benden başka kimse bilmez. Onu da annem bazen benden çok okşar sever. Gerçekten bu duruma bakılınca "şükredecek o kadar şeyimiz var ki" diyorum.

    Ya akşam akşam ağlattınız beni... Hele ki Ecinnilim inan duyunca çok şaşırdım. Burdan bakınca güçlü görünüyorsun gerçekten. Umarım hayatta her zaman böyle olursun. Hayatın sana yüklediklerini naim sülymanoğlu gibi kaldırdıkça kaldırırsın... Umarım hiç bir zaman sırtın yere gelmez... Bu temennilerim senin için de geçerli bulutum... senağlama
     
  14. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  15. ben şunu anlamadım yanlız. hiçbir okulda maddi durum sorulmaz bu okulda soran öğretmenin hakkında ciddi problem yaratır. birde baba ve anne okulda olcak şartı yapamazlar. nerde o okul ? neden aileniz gidip durumu görüşmedi okul idarenizle? benim ailem okulumla öğretmenlerimle görüştü ve asla babasızlığım gündem olmdı ...
     
  16. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  17. strawberry35

    strawberry35 тнє נσкє& Pro Üye

    Katılım:
    18 Nisan 2009
    Mesajlar:
    938
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    Bende bu acıyı bilmiyorum kızlar,ama emin olun gözlerim dolu dolu okudum yaşadıklarınızı.
    Keşke dedim içimden bir sihirli değnek olsada :çok üzgünüm:
    Keşke işte:çok üzgünüm:
    Teselli sözcüklerim yok belki ama
    Acınızı hissettiğimi bilmenizi istedimŞeniz
     
  18. 15 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : bir_bulut_olsam
  19. bir_bulut_olsam

    bir_bulut_olsam öLüMüNe "ATATÜRKCÜYÜM" Üye

    Katılım:
    30 Mart 2009
    Mesajlar:
    878
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    canım tesekkür ederim destegin için..cocukken yasadıklarım beni öyle kuvvetli yaptıki..hep diyorum ANNEM HAYATTAKİ ENNN ÖNEMLİ VARLIGIM..anneme o kadar düskünümki 1 saat görmesem özlerim.Allah annemi basımdan eksik etmesin..evet hayatta cok sükür etmemiz gereken seyler var..bu günümüze binlerce kez sükür..hayat gercekten cok zor ve bazı insanlar cok acımasız..benim 8 yasında bi yegenim var.dayımın oglu.dayım 4 yıl önce vefat etti.cocuk simdi okula gidiyor aynı benim yasadıgım seyleri yasamaya baslamıs.gittim ögretmeni ile konustum.artık daha dikkatli davranıyormus..benim cektigim sıkıntıyı ona cektirmeyecegim psikolojisini bozmalarına elimden geldigince izin vermeyecegimsenağlama