Bana söyleyin

Konusu 'Nasıl Anne Babalarız ?' forumundadır ve DryaSzr tarafından 25 Mayıs 2010 başlatılmıştır.

    25 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  1. DryaSzr

    DryaSzr Edeple gelen lütufla gider Üye

    Katılım:
    24 Ekim 2007
    Mesajlar:
    1.937
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    Şimdi bana söyleyin bakalım yıllarca çocuğumun psikolojisi bozulmasın diye böyle davrandım ..........
    Ahlaklı olsun diye böyle davrandım ..................
    kişilik gelişimine böyle yardım ettim ..............


    Benim biri 7 diğeri 4 yaşında 2 oğlum var,Mümkün olduğu kadar onların iyi birer evlat insan kişilik sahibi bir birey olmalarını istiyorum her anne gibi.Fazla sert olmamaya özen gösteriyorum ama çok da yumuşamıyorum ama bazen bakıyorum hayır dediim bir şeyi en az 5 dakika sonra evete döndürmüşler boshayallersmile buna çok da önem vermiyorum çocuklarımdan bir şey esirgeyecek isem neden onları doğurdum ki,
    Ama acaba bir yerlerde yanlış mı yapıyorum ben.Özgüveni gelişsin diye herşeyi kendi başına yapabilmeyi öğrettim,en azından buna çabaladım hala anneee suuu,, anne çişimmm geldiii demekten bıkmadılar.boshayallersmile
    avrupai bir sistemle büyütsem hiç bir şeylerine karışmasam kendi hallerinde olsalar bağımsız ve özgür olsalar nereye kadar ? görüyoruz böyle modelleri aile kavramı yok
    ataerkil bir sistemle büyütsem; baba ne derse o olur aile senin yerine karar verir sen sus desem,O zaman yaşamanın birey olmanın anlamı nedir ?bir saksıda çiçek değil ki bu çocuk bu insan bu !boshayallersmile
    Zaman zaman yaşamın getirdiği sıkıntılar streslere yenik düşüp en olmadık anlarda parlar oldum.Yazısı kötü diye üstüne çok düştüm ben el yazısını yeniden öğrendim oğlum hala çivi yazısında,Düşüğnüyorum da ünüversite sınavları el yazısı ile mi yapılıyor artık boshayallersmile
    Benim çocuğumun ruh sağlığından daha önemli olan nedir acaba ? yazısı güzel olsun,10 alsın 100 alsın yıldız alsın sınıf birincisi olsun ??? hangisine öncelik vermeliyiz ki ?boshayallersmile
    Yani sizin anlayacağınız çocuklarımızı kendi bildiğimiz gibi yetiştirmeye çalışsak da birileri yolumuza çıkıyor anen baba annane dede nene öğretmen arkadaş bakkal manav.............
    Falancanın çocuğu da pek bi yaramaz annesinin söznü hiç dinlemiyor lafını duymak bizi kızdırıp gücendirir diye mi çocuğumuzu eğitmeliyiz yoksa

    Bazen ne yapacağımı bilemiyorum sizin anlayacağınız,Özgür bıraksam şımarık diyorlar.Displin'e soksak anne baba çok sert diyorlar.yok mu bunun ortası arkadaşlar ??

    Disiplinsiz sevgi başıboşluğu Sevgisiz disiplin Başkaldırıyı getirir bu söze çok inanıyorum ama ben uygulamada sorun yaşıyorum sanırım:kedi:
     
  2. 25 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  3. noashe

    noashe Aktif Üye Üye

    Katılım:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    63
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    çocuklarınız hala size bağımlı yaşlarındalar,su isteme,tuvalet ihtiyaçları hatta bir çorabı giydirmeyi bile sizden bekleyebilirler,hepimiz büyüdük bir şekilde onlarda büyüyecek.Şu elalem ne der kaygısınıda düşünmeyin,saygılı olmayı öğretmek yeterli bence,çocuktur şımarır zamanı geldiğinde sakinleşir.Şimdiki çocuklarında fazla hareketli olması enerjilerini atamamalarından kaynaklanıyor,her yer cadde,parklar güvenli değil eee bide evde anneler sıkıştırıyor ortalığı dağatma ödevini yap,hadi yat artık...birazda onların açısından bakarsak haklılar aslında.Ben Prof. Dr. Sabiha Paktuna yı takip etmenizi tavsiye ediyoruma.s
     
  4. 25 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  5. DryaSzr

    DryaSzr Edeple gelen lütufla gider Üye

    Katılım:
    24 Ekim 2007
    Mesajlar:
    1.937
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    Canım zaten ben elalem ne der'ci bir anne değilim ama ister istemez insan düşünüyor herkes bıdı bıdı laf söyleyince,İlgilensen çok sıkıyorsun oluyor biraz serbest bıraksan özgür bıraksan ilgisiz anne oluveriyorsun benim de isyanım buna.Bırakın da anneliği bildiğimiz gibi yaşayalım biz de kendine has bir anne olalım.Benim annem de böyleydi onun annesi de onun annesi onun annesi........vs vs vs uzaaar gider bu kaos kaydirigubbakcemile5
     
  6. 30 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  7. ebraryusuf

    ebraryusuf Aktif Üye Üye

    Katılım:
    15 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    68
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    31
    sende kendimi gördüm...yaşadıklarım anca bu kadar net anlatılabilir...biri5 yaşında kız biri 3.5 yaşında oglum var.cocuklarıma herşeyi olması gerektigi gibi ögretmeye calışıyorum ama cevreme bakıyorumda bazılarının hiç umrunda deil cocuklarının dogru yada yanlış davranması o zaman kızıyorum kendime cok mu sıkıştırıyorum diye:KK43:örnegin marketlerdeki kitaplar onların inceleyebiliceklerini ama poşetlerinden cıkarmamalarını söylüyorum ama yanımda bi aile içindeki oyuncagını cıkarıp cocuguna al oyna diye veriyor eeee cocuklarım diyorki anne bak onlar açtı ama hemde oyuncagını aldıııı gelde cvp ver şimdi...örnegin paylaşma konusu tamam ögrettim ama bi yere gittiklerinde bakıyolar ki benimkiler herşeyini paylaşıyo şunu diyen annelere ne demeli "sen cok akllısın yavrum hadi elindekini verde o oynasın"1 ver 2 ver 3ver ee cocuk sinirleniyorrr işte bööle rahat insanları görüncee gösterdigim özveri çaba sabır boşuna diyorum,koyver gitsin ama DA-YA-NA-MI-YO-RUM işte napiim..
     
  8. 31 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  9. irem-ozge

    irem-ozge :) Üye

    Katılım:
    4 Mart 2008
    Mesajlar:
    5.439
    Beğenildi:
    336
    Ödül Puanları:
    188
    Henüz erken benim için ama ben tüm alışkanlıkların çok küçükken kazanıldığını düşündüğüm için kızıma o yönde eğitim, terbiye, sorumluluk veriyorum.
    Ne tam olarak özgür bırakıyorum ne de belli bir kalıba sokuyorum kızımı. 2.5 yaşında henüz kendisi :)

    Örneğin; kendi kararlarını vermesi için zemin hazırlıyorum ama aynı zamanda benim belirlediğim sınırları aşmamasını öğretiyorum. Şöyle ki. Dışarı çıkılacaksa 3 alt 3 üst seçiyorum bunlardan hangisini giymesini istiyorsa onu giydiriyorum. Bu sayede kendi seçimini yapmış oluyor kızım. Aynı zamanda yazın kazak giymek istemesi yada kışın sandaletle dışarı çıkmak istemesi gibi bir risk kalmıyor ortada.

    Bazı sorumlulukları var hem kendi evimizde hem annemde. Ben çalışıyorum annem bakıyor kızıma. Babamda gündüzleri evde ve her sabah babamla çiçek sulamak kızımın görevi.
    Akşamları eve geldiğimizde odasında ki askıya montunu asmak, ayakkabılarını içeri almak kızımın görevi. Bunları sadece bir kez söyledim. Eğer montunu askıya asarsan hem temiz kalır hem buruşmaz montun yine de asmak istemezsen sen bilirsin dedim. Onun boyuna uygun bi askı alıp odasına taktık.
    Ayakkabılarını eğer içeri almazsan kaybolabilir, birileri üstüne basabilir vs dedim.
    Alacaksan, asacaksın vs demedim hiç. ılk zamanlar hep yaptı düzenli. Yapmadığı zamanlarda montu yere atılmışsa üstüne bişiy döktüm, ayakkabılarını sakladım. Ders oldu ona ve artık hep yapar.

    Bizim tek derdimiz babam hiç kıyamıyor. Hayır yok lügatında. Ne derse yapıyor alıyor vs vs. Karışmıyorum çünkü kızım henüz bunu kullanmıyor. Kullanmaya başladığında yada babam kızıma şımarık vs gibi şeyler söylerde müdahale edicem.

    Onun dışında başkalarının söyledikleri hiç umrumda değil. ısteyen benim kızıma akıllı desin isteyen şımarık desin. Önemli olan benim kızıma ne dediğim. Benim kızımı nasıl gördüğüm. Gerisi hikaye.
     
  10. 15 Haziran 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  11. erertu

    erertu kocacım,oğluşum,ben :) Üye

    Katılım:
    26 Nisan 2010
    Mesajlar:
    225
    Beğenildi:
    30
    Ödül Puanları:
    88
    benim bebeğim daha olmadı ama etrafımdaki ailelerden gözlemlediğim kadarıyla bir kaç fikir oluştu çocuk yetiştirmek konusunda..

    mesela bi arkadaş demiş ki ;

    '' örnegin marketlerdeki kitaplar onların inceleyebiliceklerini ama poşetlerinden cıkarmamalarını söylüyorum ama yanımda bi aile içindeki oyuncagını cıkarıp cocuguna al oyna diye veriyor eeee cocuklarım diyorki anne bak onlar açtı ama hemde oyuncagını aldıııı gelde cvp ver şimdi..''

    çocuk bir taraftan onun ''kesinlikle'' açılmamasını aklına koyuyor ve açmıyor ama biri geliyor poşeti açıyor..çocuğun tüm doğrusu yıkılıyor burada...acayip bir çelişki bu onlar için hani ASLA açılmaz dı??

    bana kalırsa onun basit bir poşet olduğu tek bir haraketle tabi ki açılabileceği ama bunun toplum değerlerine , market kurallarına aykırı olduğu ; açarsak kötü sonuçlarla karşılaşabileceğimiz , belki hırsız damgası yiyebileceğimz bu yüzden yapmamamız gerektiğini , başka insanların bu kurallara uymayabileceği ama bu durumda da herkesin onlara kötü gözle bakacağını , öyle davranan insanları gördüğümüzde onlarının yaptığının doğru olmadığını bilmemiz gerektiğini tabiki çocukların kavrayabileceği bir dille anlatmak lazım..

    çocuk kesin yargılarla değil , söylediklerimizin tersi davranışlarla da karşılaşabileceği ama bu davranışların yanlış olduğunu bilerek büyümeli..böylece söylediklerimizin aksi durumla karşılaşınca kesin yarıgıları yıkılmamış , bize ve söylediklerimize karşı güveni sarsılmamış olur...

    benım kendimce fikrim bu hem beyazı hem siyahı göstermek lazım..maalesef dünya gül bahçesi değil..sokakta , çarşıda,markette , hatta yeri geliyor kendi evimizde misafirlerimizden yanlış hareketler görebiliyoruz..çocuklar yanlış davranılabileceğini ama bu şekilde davranmamanın elimizde olduğunu ve dikkat etmemiz gerektiğini bilerek büyümeli...

    yukardaki örneği de söyleyen arkadaşı eleştirmek için değil aklıma başka örnek gelmediği için verdim..yanlış anlaşılmasın..
     
  12. 19 Haziran 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  13. arzudemet

    arzudemet Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Haziran 2010
    Mesajlar:
    5
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Bir çok anneninde sıkıntısı bu yönde sevgili Deryas,dünyanın en zor işi çocuk büyütmek.Büyük oğlumu aklı ermeye başladığından beri 'meselelerini konuşarak halledeceksin,kimseye vurmak yok,vuranıda uyarıp öğretmenine söyleyeceksin'diye büyüttüm.3 yaşında yuvaya başladı veeee diğer çocuklar tarafından sürekli itilip,kakıldı.Bir süre devam etti ama etmemeliydi. konuşup anlatmam lazımdı,inanın hayatımın en zor konuşmalarından bir tanesini yaptım.kendime,söylediklerime ihanet etmek gibi geldi.'ılk tokadı veya yumruğu sen atma,ama atanada kendini koru.dedim'çünkü herkes aynı hassasiyetle çocuk yetiştirmiyor.olan bizim çocuklara oluyor.keşke böyle olmasa,biz söylediklerimizden,öğrettiklerimizden başkaları için geri adım atmasak.
     
    Son düzenleme: 19 Haziran 2010
  14. 15 Temmuz 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  15. limonagaci

    limonagaci Geçici Olarak Hesap Pasiftir ! ÜZGÜN Üye

    Katılım:
    16 Haziran 2010
    Mesajlar:
    396
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    0
    Çok güzel bi konu olmuş. Henüz çocugum babasında vitamin ama benim de çocuk istemeyi ertelememdeki en büyük nedenlerden biri de bu elalelim yanlış büyüttüğü çocukları. İçimde doğruyu öğretme, idealist yaşatma isteğini çok törpülüyor bu durum bilmiyorumkismile
     
  16. 16 Temmuz 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  17. DryaSzr

    DryaSzr Edeple gelen lütufla gider Üye

    Katılım:
    24 Ekim 2007
    Mesajlar:
    1.937
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    Kızlar çok güzel şeylere değinmişsiniz.
    Seçenekler,başkalarını umursamamalar,idealist anne olabilme isteği, topluma aykırı olmayan ama kendi tarzını kendi kişiliğini bulmuş çocuk yetiştirme hayalimiz umarım hayal olarak kalmaz.
    çok mu zor ? Aslında değil çocuk onlar daha ister 6 yaşında ister 16 isterse 6 aylık olsun biz yetiştiriyoruz onları ne kadar ve aslında ne kadar da zor.Şu mahhalle baskısı dedikleri bu olsa gerek,komşu baskısı anne baba kayınvalide kayınpeder yenge hala amca ıvır zıvır bir sürü insan şekillendirmese bizim çocuklarımıza vermek istediğimiz değerleri ne olurdu sanki.:eek:lmaz:

    şu '' sana vursalar bile sen sakın elini kaldırma kavga etme küfür duymak istemiyorum '' sözlerini belki sene başından beri 142539068906825912 kere söyledim ama gördüm ki malesf :umursamaz:


     
  18. 25 Temmuz 2010
    Konu Sahibi : DryaSzr
  19. dagci

    dagci bal peteklerim Üye

    Katılım:
    7 Ekim 2009
    Mesajlar:
    3.943
    Beğenildi:
    4.405
    Ödül Puanları:
    163
    çocuklarımız toplum içine girince anlıyoruz galiba vurmadan,sevgi beslemeyi bilen sadece bizimkiler.
    Kızım 7 yaşını bitirdi 2.sınıfa geçti.
    çok sosyal,sevecen ve paylaşmayı seven bir çocuktu.
    Ilk dönem acaip,hırçın ve öfkeli bir kız dönüyordu okuldan.
    Duydukça,gördükçe insan hayrette kalıyor;aileler nasıl yetiştiriyor,neler öğütlüyor çocuklarına.
    Biri kreşten çok yakın arkadışıydı anasınıfında ayrıldılar,1.sınıfta aynı sınıfa düştüler.
    Arada okul çıkışı bize gelirdi.
    Sık sık gelince şahit olduk ki sürekli kızımı aşağılıyor,herşeyi ben yaparım,sen yapamazsın.
    Ama en ufak şeyde tavrı hep aynı.
    Birgün kızımın anasınıfında yaptığı güzel şeyleri konuşuyorduk,birden atıldı ve kızıma ''bakalım 2,sınıfta ne yapacaksın.ben tıkır tıkır yapacağım her şeyi.göreceğiz.'' dedi.
    Kızım da oldukça başarılı bir öğrenci,hani başarısız olsa.
    Okulda da boyasını 10 kadar sayarak veriyormuş kızıma.
    Sonra da süre bitti deyip alıyormş ki benim kızımın aklının ucundan geçmez böyle şeyler.
    Herkesi mutlu etsin mutlu olur.

    Ben de hiç vur vs şeyler söylemedim ama hergün üzülünce kim sana ne yapıyor ne diyorsa karşılığını ver diyorum.

    Artık insanlara fazla değer vermemeyi öğrendi,öğrettiler.

    Sitemizin bahçesinde de çok arkadaşı var,bazen şahit oluyorum çocuklar sanki birbirleriyle intikam alır gibi hep alt etmeye çalışır tarzda konuşuyorlar.
    Birbirlerinin açıklarını bulup,söyleme çabasındalar.
    Hiç sevgi yok sanki içlerinde...........