bazen...ne yaparsan yap olmuyor bazen...

Konusu 'Kendi Şiirleriniz' forumundadır ve allison tarafından 17 Aralık 2007 başlatılmıştır.

    17 Aralık 2007
    Konu Sahibi : allison
  1. allison

    allison Aktif Üye Üye

    Katılım:
    7 Eylül 2007
    Mesajlar:
    92
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    tüm yasamsal imgeler için ayri ayri savasiyorum.
    her sey ayni hayati amaç için, hayati zorunluluklara biraz kenar süsü olsun diye bu çaba.
    kaniyor parmak uçlarim.
    donup kalyorum.
    aglamayi özlüyorum anlamsiz gülümsemelerde.
    tekrar tekrar ayaga kalkmaktan, ve sahte umutlarla dolu çok yasli,
    biraz yasli bir yüz tasimaktan yorulmus bacaklarim.
    bir çocuk parkinin kirli kumlarinda kosmaya hasret,
    hiç erimeyecek kumdan kaleler üstüne
    umarsizca basmaya susamis ayaklarim, baskalari bozmasin diye hayalleri.
    hayal dünyama olgun ellerin degmesinden usanmis,
    bir o kadar uslanmis olmanin tecrübesiyle, yine de...
    yine de hayal kurmaya ve masallara inanmaya...
    anlarin bedelini yillarla ödemeye ve her aciyla yillarca yanmaya...
    yanmanin içindeki sancili çocukluk anlarina özlem duya duya...
    yine de yasamaya bu çaba.
    nefes alislara az da olsa biraz deniz, biraz tuz, biraz yosun, biraz mavi katmaya,
    bir kadeh sarabin tadinda bir aska aglamaya...


    bazen...ne yaparsan yap olmuyor bazen...


    .....................................................................

    eksilerle artilarin çarpistigi zamanlarda, bazen elde kalan hep bir asal sayi...
    ve asalak yalnizliklarda sakli yasamanin zarari.
    asalak sözcügü asal kelimesinden türemis, hatta türeyememis bile.

    ne kendine bölünebiliyor insan bazen, ne bir baska bedende parçalayabiliyor yüregindeki buz daglarini.

    dört islemle sinirli dagarcigim zorluyor damarlarini,
    daracik bir hücreye dönüsüyor yasam.

    ne ben varim tam olarak ne bir çarpanim.

    durduramiyorum zamani hiç bir düzlemde.
    tüm boyutlar ayna arkasi, ve ben hiç olmamis bir yerde anilar biriktirmisim.
    bir çift el ariyorum, varligini hayalledigim.

    kendimden kendimi çikarsam hiç eksilmiyorum, kendimle kendimi toplasam ancak eskiyorum.

    bazen matematik bile kesin sonuçlara gebe kalmiyor.
    tüm bir hayat karmasik bir aksiyon...

    zaten sevmiyorum aritmetigi, her yerde rakamsal betimlemeler;
    tüm engeller sayisal degerler.

    zaman, uzaklik...
    bazen yasamanin çekiciligi ancak filmlerde,
    çocukluk hayallerinde...

    çikip dar sokaklarda ariyorum çamurlu oyunlari, oyuncaklarimi,
    sirilsiklam oluyorum yagmur siyahliginda.

    ve animsiyorum acimsayarak;


    bazen...ne yaparsan yap olmuyor bazen...
    ..........................................................................


    kapkara bir serzenis bu.
    karamsar degil.

    hala çabanin varolduguna isarettir.

    hiç olmasa da denemektir.
    yanilmaktir.

    olmayacagini bile bile ne yaparsan yaptir iste.

    elleri bos kalmaya mahkum yakaristir.
    ve hüzün umuda çok yakismaktadir diye,
    umutsuzluktan degil yani...
    bulutlu bir bilinçle bir gün gelecek demektir.
    bir gün mutluluk demektir.
    heveslerin varolduguna isarettir.

    bazen olmuyor,
    bazen, ya da bir gün olur diye hiçkirmaktir.

    hiçkiriktir hatta artik,
    ellerdeki titremedir.
    çarpintidir.
    çarpmadir.

    bazen...ne yaparsan yap olmuyor bazen....