Bebek isterken aslında nasıl bir sınavdan geçtiğinizi hiç düşündünüz mü?

Konusu 'Tüp Bebek Özel Bölüm' forumundadır ve seybay tarafından 29 Temmuz 2008 başlatılmıştır.

    29 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  1. seybay

    seybay umut et! sabret! şükret! Üye

    Katılım:
    23 Mart 2008
    Mesajlar:
    974
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    Hepimiz 'ANNE' olmak istiyoruz.
    Bu bize Allahın vermiş olduğu bir lütuf...
    Kadınız..Eşiz..Anneyiz biz...
    Doğamızda,kimyamızda bizleri erkeklerden ayıran da bu zaten...

    Anne olabilmek ..
    Hepimizin arzuladığı.. çabaladığı ...özlemini duyduğu bu işte..Anne olabilmek..

    Şahsıma münhasır bir özeleştiri.....
    Anne olmak bana çok uzak bir kavramdı..Yıllarca anne olarak hayal etmemiştim kendimi..
    Belki saçma olacak ama kadın olmak özgür olmaktı doğurganlık şart mıydı sanki...Bir zamanlar bu düşünceye inanırken şimdi daha yazmadan saçma olduğunu kabulleniyorum..Hayat insanı öyle aşamalardan geçiriyor ki bir zamanlar hiç önemsemediğiniz bir şeye şimdi sımsıkı sarılmak istiyorsunuz..Anne olmak duygusuna..
    Eşim yıllarca bebek istedi..Bense hep kaçtım..Olurdu...Bir gün olurdu..Ama hazır değildim..Bencilce bir düşünceyle önce ben geliyordum..Evlilikte illa bir bebeğin varlığımı şarttı...Biz birbirimizi seviyorduk.Daha doğrusu ben eşimi seviyordum.Oysa eşim hem beni hem de o arzuladığı bebeği...Bana bu sevgi yetiyordu ama ona daha da büyük sevgiler lazımdı...Problem eşimdeydi..O bu kadar bebek isterken ve ben bu kadar düşünmezken..Allah böyle takdir etmişti...Eşimi o çok sevdiği bebekle sınarken..beni de eşim için yapmam gereken fedakarlıkla hatta beni bir çok şeyle sınadı..Çok istemek ve istememek...Bunun kararını yalnızca Allah takdir eder...Hamileydim...Bebeklerim içimdeyken aslında hep sorguladım kendimi..onlar öyle güzellerdi ki..Benimdiler..Bencil olan benimdiler..Ve öyle başka bir duyguyla annelik sarmıştı ki bedenimi..Kısa süren bir mutluluk.....Ve tekrar sınandım..Bebeklerim bana veda etmişlerdi..Allahım varlığını bir kez daha gösterdi...Ben can verdim ben aldım..Ve seni sınadım..Hala da sınıyorum..Geçmişinde söylediğin sözlerle düşüncelerle sergilediğin tavırlarla seni sınıyorum..Şimdi sabır göstermeliyim umudumu inancımı hiç bırakmamalıyım..Şükretmeliyim...Ve Hiç bir zaman büyük söylememeliyim.Tövbe etmeliyim..Allahım büyük..O hakeden sabreden şükreden kullarını mükafatlandıracaktır..
    Bu yaşadığımla şunu öğrendim ki...Her zaman inançla yaşadıklarına şükredecek..Ve allahın takdir ettiği herşeyi hayır bileceksin..
    5 yıllık evliyim..30 yaşındayım.Henüz hiçbirşey geç değil benim için..Ama buradan beni okuyan bekar arkadaşlar olur mu bilmem ama evlendiğiniz zaman ilk olarak eşinizle birlikte kontrole gidin..en azından tedbirinizi alın..Hiç bir şey sizin için geç olmasın..

    Tüm anne olmak isteyen arkadaşlar...Şunu unutmayın güzel yürekler ve güzel düşünceler bir gün mutlaka karşılık bulur..
     
  2. 29 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  3. kotyora

    kotyora Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    75
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Sevbay kardeşim seni iyi anlıyorum. 4 yıllık evliyim.Ben de ilk 2 yıl bebek düşüncesinden o kadar çok korktum ki. Doğum kontrol haplarını kullanırken bile ayrıca korunmaya çalışıyordum. Sanki hamile olmak herşeyin sonuymuş gibi. 2yıl sonunda eşim başka birşey için dr.a gittiğinde çocuk sahibi olmamızın çok zor olduğunu öğrendik. O zaman bile bikaç ay korundum. Şimdi halimi soracak olursan 2yılda 3aşılama 1tüpbebek uygulaması yaptırdık.Aşılama yaptırırken bile bir yanım hala korkaktı, kararsızdı.Ve benim güzel kardeşim Allah bana da gösterdi ki;- ben isteyince değil ancak o istediğinde o güzel hediyeye dokunabilirim- Güya inançlı bir insanım öyle yaşamaya çalışıyorum ama bu gerçeği acı tecrübeler ile anlayabildim. Ama bilmeliyiz ki bunu görmemiz de Allah'ın bize bir lütfu. Önce gösterdi belki sonrada bebeğimize kavuşturacak bizi, belki.... Sana çok geçmiş olsun canım. Moralini bozma artık. İnşaallah gelecekte görecek güzel günlerimiz vardır.Kandilin mübarek olsun. Çok özlediğim Bursa'ya selamlar.
     
    Son düzenleme: 29 Temmuz 2008
  4. 29 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  5. Saruboceq

    Saruboceq İki Kız Annesi :) Pro Üye

    Katılım:
    17 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.405
    Beğenildi:
    102
    Ödül Puanları:
    198
    çok güzel anlatmışsınız kızlar..
    bende aynı duyguları yaşadım..
    bana korunma ilk zamanlar diyenlere amaaannn nasılsa olacak diye cevap verirdim.
    tabi leylek getiiyorya ben istediğim zaman gelecek..
    bir kayıp yaşadım bende.bana da nasip olmadı ilk bebeğim.
    şimdi ikinciye hamileyim..çok sıkıntılı geçiriyorum..
    mide bulantıları,öğürmeler,tiksinmeler ve her gün iğne oluyorum..
    ama vazgeçmicem..bu bebekten vazgeçmicem.
    Allahımın izniyle doğurucam inşallah
     
  6. 30 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  7. shoksheker

    shoksheker Aktif Üye Üye

    Katılım:
    17 Mart 2008
    Mesajlar:
    508
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    gerçekten büyük bir sınav...

    anlattıklarında kendimi buldum arkadaşım evlendiğimde kesinlikle 2 sene istemiyorum diyordum 2 ay sonra eltimin bebeğini görünce inanılmaz bir istek sardı beni hemen olmalıydı ama hemen....
    3 sene dolucak eylülde ama ben hala hamile kalamadım 2 aşılama geçirdim allah sonumuzu hayır etsin ama biliyorumki bizim hayır bildiklerimizde şer,şer bildiklerimizde de hayır gizlidir...
    umarım bu zorlu sınavdan başarı ile geçeriz
     
  8. 30 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  9. el-muallim

    el-muallim kırk yaşımın çiçekleri.. Üye

    Katılım:
    18 Haziran 2008
    Mesajlar:
    13.673
    Beğenildi:
    19
    Ödül Puanları:
    196
    hayat bı sınavv gerçektenn insan yarınını bilemiyorr o yuzdenn buyuk konuşmamakk ve tevekkull şart bence de hayat bize ne süprızler hazırlamışş bilinmezz rabbim daıma guzelliklerle bizi karşilaştırsın inşşşşşşşşşşşşşş
     
  10. 30 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  11. Tuxgxba & Mxuxrsel

    Tuxgxba & Mxuxrsel Aktif Üye Üye

    Katılım:
    19 Haziran 2007
    Mesajlar:
    122
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    Rabbim herkesi birşeyle sınar derlerdi : belki inanırdım ama yaşadıktan sonra bunu öyle iyi anladımki .Bizde ilk evlendiğimizde 2 sene asla diyenlerdendik neyse bu 2 sene neden aslaysa işte şimdi cahillik diyorum sadece .sonra daha 3 ay olmadan vazgeçtik bu saçma düşünceden bir bebeğimiz olsa dedik belkide çevremizdekilere imrenerek .Karar verdik ve yapacaktık, Hemen olacağından öyle eminizya biz ol deyince olacaktı sankii bilemedik her ay daha çok üzüleceğimizi her seferinde bu sfer tamam heralde deyip umutlanıp yine hüsranla yıkılacağımızı bekledik aylarca bekledik hasretle yolunu gözledik adeta ama gelmedi .Ben hiç çocuğum olmayac galiba diye her ay o kötü haberle bir hafta ağladım eşim gizli gizli karalar bağladı sonunda bir senelik bekleyişten sonra doktora gittik .ve sonuç eşimin sperm sayısı ve harektliliği çok düşüktü.Doktor bir jinekologtu ve bizi bir bevliye uzmanına yönlendireceğini eşimin sperm sayısı ilaçla yükseltilebilirse aşılama yapacağnı o da olmassa tüp bebek tedavisi gerektiğini söyledi ben hayretler içindeydim tüp bebekmi yok canım demiştim hiç ihtimal bile vermemiştim o kadar uzaktıki bana ordan çıkarken beynim allak bullaktı karma karışıktı ,en kötüsüde testin sonucunu almaya yalnız gitmiştim eşim o gün şehir dışında olduğu için nasıl söyleyecektim ona nasıl açıklayacaktım bu durumu keşke sorun bende olsaydı dedim o gün bunu daha kolay söyleyebilirdim .Ama nasıl sorun sendeymiş derdim öyle zorlu bir gündiki hayatımın en zor sınavı bile bu kadar korkutmamıştı beni.Eşime durumu anlattıktan sonra tedaviye karar verdik ve eşim ilaç kullanmaya başladı(hormon iğnesi) göbeğinden yapıyordu öyle zoruma gidiyorduki bu durum dayanamıyordum keşke ben yapsaydım o iğneyi onun yerine ben daha kolay kaldırırdım sanki bu durumu .Çünki eşim çok acı çekiyordu hissediyordum iğnelerden değil yaşadıklarından öyle alıngan öyle agrasif olmuştuki onunla konuşamıyordum bile herşeyden bir anlam çıkarıyor kırılıyordu çok zor günlerdi çokk ben Rabbim beni sınıyor galiba diyordum ama bilmiyordumki bu daha sınavın en kolay kısmıymış.Sonra baktık hiç bir fadası olmadı bu ilacların daha kapsamlı bir araştırma yaptık ve sonucunda anladıkkki bizim için tek çözüm tüp bebek. Hiç düşünmeden kabullendim bu durumu bir an önce bitmeliydi bu süreç ne olursa olsun razıydım .Sonra düşündümki insan hiç birşeyi uzak görmesin kendine birde bakıyorsunki içindesin ve biz tedaviye başladık keşke ben yapsaydım o iğneleri demiştim ya:) ben yaptım o iğneleri kendi göbeğimi her sferinde iğnenin değil yüreğimi yakan sızının acısıyla ağlaya ağlaya .Her seferinde bebeğim senin için bu çabalarım senin için bu sabredişlerim ne olur emeğimi boşa çıkarma dedim .Rabbimin bu yük sınavından yüksek notla çıkmak istiyordum .Meleğime kvuşup acılarımızı dindirmek bana acıyan gözlerden biran önce kurtulmak istiyordum.Sonunda tedavi bitti sıra o 12 günlük bekleme sürecine geldi ben öyle mutluydumki içimde 3 tane meleğim vardı ve hep benimle kalacaklarına inanıyordum 10 gün olmuştu ve hiç lekem kanamam olmamıştı artık kesin dedim bebeklerim benimle o gün kalkıp iş gördüm evimi temizlemek istedim çok sıkılmıştım akşam yatmak üzereyken bir leke geldi kahverengi ve et parçasına benziyordu dünyam yıkıldı bebeklerim canlarım beni terk mi etmişti o an öyle büyük bi yangın çıktıki yüreğimde daha test yapmama 2 gün vardı koca 2 ghün gecermiydi : sabah ilk işim doktorumu aramak oldu ama hıçkırıklarımdan konuşamıyordum bie ağlamaktan harap düşmüştüm artık doktorum beni yatıştırmaya çalıştı.korkma belkide hiç bişey olmamıtır dedi ama ben dayanamadım eczaneden test alıp evde yaptım ve negatifti 12, ci gün hastaneye sadece negatif sonucunu netleştirmek için gitmiştim hiç bir umut yoktu içimde ama Rabbime şükürler olsunki sonuç süperdii.... Hamileydim.Meleğim yada meleklerim beni bırakmamıştı inanamıyordum yine ağlamaktan konuşamadım hemen eşimi aradım hamileyim diye o da inanamadı ve telf susmak bilmedi çok uzun bi zamandan sonra hiç olmadığım kadar mutluydum kabıma sığamıyordum .Günlerim öyle güzel geçiyorduki takii o korku dolu ana kadar iş yerimdeydim birden bi ıslaklık hissettim kendimde ve birde ne köreyim kırmızı bir lekee Allahım buda neydi ben mutlu alamıcakmıydım kabusum olmuştu artık hemen çıkıp doktora gittim 20 gün hiç kalkmadan yat dedi DÜŞÜK TEHLİKESİ .Düşüncesi bile çıldırtmaya yetiyordu oysa kalp atışlarını duymuştum bebeğimin öyle heyacan vericiydiki neden bebeğim dedim neden anneni bırakmak istiyorsun oysa ben seni ne büyük bi hasretle özlemle bekliyorum .Ne olur beni bırakma ne olur bebeğim ben artık sensiz yaşayamam diye yalvardım hep belki beni duyar diye elim hep karnımdaydı belki hisseder diyee . Aylarca yattım hep elim yüreğimde aman bebeğime bir şey olmasın diye herşeyden vazgeçtim. Çok zorlu bir süreçti hamileliğimin tadına varamadım korku korku korku sarmıştı adeta her yanımı ama her ultrasonda onu görmek birkaç dakikalığına da olsa hayata döndürüyordum beni sonra bebeğim karnımda gün geçtikçe büyüdü ve hareketlerini hissetmeye başladığımda herşey yoluna girmeye başladı artık daha kolay geçiyordu zaman ve çok şükür sonunda 38 haftayı doldurduracağım gün doğum vaktim gelmişti oğlumun zamanlaması o kadar güzeldiki galiba hissetmişti artık sabrımın kalmadını ona kavuşmayı ne kadar çok istediğimi .Hayatımda yaşadığım en şiddetli ama en güzel acıydı doğum sancılarım ameliyat hanetye giderken sancıdan nefesim kesiliyordu ama yinede korkmuyordum uyuyup uyanacaktım ve bi bakacaktımki oğlum canım meleğim kucağımda ona kavuşmama çok az kalmıştı. Rabbime şükürler olsunki sonunda yavrumu sabrımın ve dualarımın ödülünü almıştım.
    Sınav sonucum açıklanmıştı ve ben yıldızlı pekiyi almıştım.
    :KK46::KK46:Rabbim herkesin sınavını yıldızlı pekiyi ile sonuçlandırır inşallah:KK46::KK46:
    Canlarım kusura bakmayın çok uzun yazmışım ama başlayınca engel olamadım kendime .Umarım okurken sıkılmazsınız şimdiden özür dilerim .Hepinizi çok seviyorum kader arkadaşlarım .Sevgilerimlea.s.
     
  12. 30 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  13. Ayxsxenur Amine Su

    Ayxsxenur Amine Su Aktif Üye Üye

    Katılım:
    13 Mart 2008
    Mesajlar:
    967
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    86
    Bekarken gerçekten evlilik bana çok uzak bir kavramdı,
    annem de bizi etkiliyordu, evlenipte ne yapacaksınız,
    hayatınızı yaşayın nasıl olsa evlenirsiniz diyordu,
    öyle kısmetlerim, sevgililerim oldu ki hepsini reddettim,
    yaş geldi 30 a ve ben evlendim,
    ama çocuğu her zaman istedim, hiç korunmadım ,
    evlendikten 2 ay sonra dr gittim, genel bir kontrole, tabi dr hemen yaşımı dikkate aldı,
    beni yumurtlatmak için ilaçlar verdi,
    bir kaç ay sonra hamile kalamayınca bu kez eşim de gitti dr a,
    derken sorun eşimde imiş,
    dr bir sürü hormon verdi eşime boştan yere, yanlış tedavi uygulamış
    ve eşim aşırı kilo aldı ve hala çok kilolu,
    sonunda Hacettepeye tüp bebek merkezine gittiğimde
    1 yıl geçmişti ve 2 ay sonra hamile kaldı, ve kızımız oldu,
    gerçekten erken tedavi çok önemli ve tabi kısmet,
    kaderde varsa herşey geliyor başımıza,
    ikinci bebek için yıllardır aynı tedavilere devam ediyoruz,
    bizim sınavımız da bu galiba hep sabretmek, umutla beklemek,
    Allahım kimseyi umutsuz bırakmasın,
    buna da şükür, olacak diye umudumuz var,
    YA OLMAYANLAR
     
  14. 30 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  15. YAXGXMURCN

    YAXGXMURCN ALLAHIM KUZUM SANA EMANET Pro Üye

    Katılım:
    31 Aralık 2007
    Mesajlar:
    4.855
    Beğenildi:
    8
    Ödül Puanları:
    106
    Herşey allah'tan dedğin gibi malesef bu sinavdan bende geçtim tüp bebkle sahip olduğum kizim ve oğlumu kaybettim 23 haftada bu çok istedğimiz birşeydi hayatimiz değişekti ben 22 yaşindayim biliyorum çok küçüksün diyeceksiniz ama çok istedim ben anladimki bişeyi çok isteyince olmuyor. Zoruma gitti sancisini çektim acisini herşeyini tehlikesini bile ama kucağimi dolduramadim.. şükreddiyorum ya kucağima lasaydim.. Ve yine şükrediyorumki eşim çook destekçi diyoki olmazsa ne olur boşver çok kafana takiyosun olmsada ben seninle bir ömür yaşarim.... En azindn diyor yavrularim oldu görmesemde onlari hissettim diyo defnederken kafasi bacaklari kollari zor olsada onlar benim yavrularim diyo kavuşacağimiz günelrde olacak gururluyum kaybetsemde 2 tane çocuğum oldu... Evladin acisi bile güzel düşünebiliyomusunuz??? Bunu söylemeside zor değil. Bunun yaninda benim yaşim 22 ve eşimin 35 bunu bildiği halde sorun yapmiyor.. Allah eşime sağlik versin mutlu olmak elimizde hayati birbirimizle yaşamaya çalişalim önce......
     
  16. 30 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  17. nevra_t

    nevra_t Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Ocak 2008
    Mesajlar:
    799
    Beğenildi:
    6
    Ödül Puanları:
    86
    Aslında hepimiz aynı duyguları paylaşıyoruz hemen hemen aynı şeyleri yaşıyoruz arkadaşlar,bizi ancak bizler anlarız..Evleneli 5 sene bitecek,26 yaşındayım küçük evlendim diye bebek hiç düşünmedik eşimle başlarda,bundan 2 sene önce hamile kalma düşüncesi bana bir öcü gibi geliyordu o kadar korkuyordum ki hamile kalıcam diye anlatamam ve insanlar ne ilginç evlilikte illaki de bir çocuk olmalımı diye düşünür dururdum,benim hiç olmasa bebeğim gidip olması için çaba sarfetmem bile diyodum hep içimden,ahh kafam lafın saati vardır derler ya resmen lafıma geldim,yedim yuttum 1 senedir kendimi paralıyorum bebeğim olsun diye bu yaşa kadar saçımda bir tane beyazım yoktu inanın saçlarım beyazladı,herşeye ağlayan duygusal biri oldum..Ve şimdi biliyorum evet çok büyük bir sınavdan geçiyorum...
     
  18. 30 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : seybay
  19. EU1

    EU1 Guest

    evlendik bia raraya gelmemiz 7 ay sürdü....istemiyoruz çocuk dedik borçlarımız vardı ama 3 ay dayanamadık ve korunmayı bıraktık....o gün bugündür görev gibi sanki yerine geldi herşey sanki ibadetti ve yapılması lazımdı....kocamı, canımı kendimle aynı psikolojiye sokmuştum....her anlamda yaşlı ve bezgin iki insandık sanki...bir yıl geçmeden kontroller spermiyogram rahim filmi veeeeeee sağlıklısınız dedi doktor bekleyin....çok gençsiniz daha....bekledik ama resmen bekledik....yaşamımızın amacı olmuştu sanki.....son yapılan spermiyogramda hareketlilik düşük....bir olumsuz aşılama ve micro ve bekleyen dondurulmuş embriyolar....PİŞMANIM evet pişmanım....hayatı kendime eşime zehir ettiğim, saçlarımı beyazlattığım, günlerimi öylesine geçirdiğim için...beni hatırlamayan doktorun peşinde, tahliller ve internet içinde günlerimi heba ettiğim için pişmanım...kendimi hep başkalarıyla kıyasladığım için pişmanım...en önemlisi ideal hayat çocuksuz olmaz diye düşündüğüm için pişmanım....hep yolunda giden hayatımda ilk zorlukta şükretmek yerine pes edip düştüğüm için pişmanım...ben olsam bu nankörlüğü karşılıksız bırakmazdım....ama Allah adili mutlaktır....kulları arasında adaletsizlik yapmaz...herkesin hayatının bi zorluğu vardır...bunu biz göremeyiz...kaldı ki bu dünyada herşeyi yolunda giden insanların kendilerine çeki düzen vermeleri lazımdır....burada rahat öteki dünyada rahatsızlığa delalet edebilir....benim için yeni bi dönem başladı artık....şükür ve mutluluk zamanı....her günümü son günümmüş gibi yaşayıp görevlerimi yerine etirme zamanı....Allah hepimizin yardımcısı olsun