Bir de çocuğun ağzından dinlenmesi gerekir bence...

Konusu 'Nasıl Anne Babalarız ?' forumundadır ve angelism tarafından 14 Mayıs 2010 başlatılmıştır.

    14 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : angelism
  1. angelism

    angelism Bütün bunlar düş... Üye

    Katılım:
    16 Ekim 2009
    Mesajlar:
    32
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    76
    Hanımlar... Belki birazdan okuyacaklarınız sizi gerçekten memnun etmeyecek, belki şiddetle kınayacaksınız, bilmiyorum ama önce bi dinleyin sonra bi düşünün. Ondan sonra karar verin derim.

    Benim henüz çocuğum yok. Ancak kardeşimi ben büyüttüm diyebilirim. Annem ve babam hep işte olduklarından gerek evde gerek okulda kardeşim hep benimleydi ve annem ve babamın bana sürekli söylediği şekliyle kardeşimin sorumluluğu nolursa olsun benim üzerimdeydi. Şimdi size hem bir çocuk hem bir abla olarak anlatacağım bazı şeyleri.

    Çocuk küçükken çocuk sonra ergen sonra genç oluyor. Öncelikle bunu dikkate alın derim. Ve siz istediğiniz kadar bağrının, isterseniz dövün, öldürün yine bildiğini okuyacaktır. 21 yaşında bir kadın olarak bunu açık yüreklilikle söyleyebilirim ki annem ve babamın benim hakkımda aldıkları kararların herhangi biri beni ilgilendirmiyor. Çünkü bu benim hayatım, benim yolum ve ben onlarla aynı kişi değilim ne yazık ki...

    Yasaklar koymak ciddi anlamda problem çıkarabiliyor. Allah aşkına şu yasak bu yasak demeyin. Gerçekten üzerine gidilecektir onun. Bunun yerine bırakın denesin bir şeyleri. Yanlışı kendisi görsün. Ya da aslında yanlış demek de doğru olmaz. Belki sizin için yanlış olan bir şey onun için doğrudur, bunu bilemezsiniz. Ben babama yanlış gelen her şey için dayak yedim kendisinden. Bu eziyeti yapmayın çocuğunuza nolur. Uyuşturucudan fuhuştan filan bahsetmiyorum. Çok uç noktalara gitmesin aklınız. Tabii ki böyle durumlarda müdahale etmeniz gerekecek ama muhtaç ve zavallı birini görün böyle bir durumda da. Bağrınıp dövünmenin hem size hem çocuğunuza zararı dokunur. Daha basit düşünün.

    İnancına, görüşüne karışmayın. Benim bugün ikinci bir kez düşünmemin yegane nedeni ailemin bana yaptığı din baskısıdır. Ben zaten içinde inancı olan ve bunu dilediğim biçimde yaşayan bir insanken sürekli birilerinin saçma sapan sebeplerden ikazı yüzünden bazen şüpheye düşüyorum. Din böyle olamaz diyecek hale geldim. İzin verin okusun, kendi kafasında tartsın bir şeyleri.

    Çok ağır sorumluluklar yüklemeyin çocuklarınıza. Bana 5 yaşımda kardeşimin sorumlulluğunu yüklediler. Ben 10 yaşındayken kardeşimi korkutan lise öğrencileriyle dövüşmeyi öğrendim. Sonuç bolca paranoya ve sinir hastalıkları. Ama boş da bırakmayın derim. Aynı durumda benim kardeşimin bütün sorumluluğu benim üzerimde olduğundan ve kendisinin hayat boyu hiçbir şey yapmaması gerektiğinden bugün etekleri tutuşmuş vaziyette. Seneye üniversiteye girecek inşallah ve şehir dışında okumak istiyor ama bi yandan nasıl yaşayabileceğini hiç bilmiyor.

    Çocuğunuzun güvenini kazanın derim. Ona kendi sırlarınızı verin. Genç hissedin kendinizi, onun yaşındaymış gibi olmaya çalışın biraz. Emin olun bir süre sonra günlüğünü okumak zorunda kalmazsınız. Zaten günlük okumak kadar güven zedeleyen ve utanç veren bir şey olmadığını söyleyebilirim. Benim bugün ailemle aşırı derecede mesafeli olmamın nedeni annemin babamın ve sülalemdeki bir çok kişinin bana hiç bir şekilde güvenmediklerini açıkça beyan etmelerinden gelir. Çok net bir şekilde sana güvenmiyoruz dediler. Ve ben de onlara güvenmiyorum artık.

    Aşırı baskı uygulamayın. Özellikle kız çocuklara! Biz iki kız kardeşiz ve babamın -tabii bazı sorunlar babamın, dedemin tıpkısının aynısı olmasından ve onun dönemini yaşamasından da kaynaklanıyor- üzerimizde uyguladığı baskı yüzünden bugün ben bir sinir hastasıyım. Gerçekten sinir hastasıyım, raporlu bir biçimde. Onunla görüşme akşam şu saatte evde ol, sevgilin olmasın, hizmet et, ders çalış, daha çok ders çalış..... En berbatı da budur bence. Ders çalış! Bu baskı dersten iyice uzaklaştıran bir şey çocukları. Ben daha anaokulu yaşında üstün zekalı olarak adlandırılan biriydim ve özel okullara gitmem gerekiyordu. Hep en üstteydim, derecelerim mükemmeldi. Bir çok alanda korkunç yeteneklerim vardı. Ama bugün malum ders çalış baskısından ötürü zarzor okuyorum. Bunun yerine onun geleceğe dair hayaller kurmasına yardımcı olun. Dersi eğlence haline getirin. Benim kardeşimin dersleriyle ilgili yaptığım bir şey vardı mesela. Ödevlere ve sınavla ayrı ayrı puanlar vermiştim. Her ödev yapışında 5 puan mesela. Sınavlardan misal 50 - 60 arası alırsa 5 puan, 60 - 80 arası 10 puan, 80 - 100 arası alırsa 20 puan gibi. Karne için de aynı şeyi yapmıştım ve eğer belli bir puana ulaşırsa (mesela her 100 ya da 200 puanda 1 gibi) ona gerçekten çok istediği bir şey almayı vaad ettim. Bir süre sonra ders çalışmayı sevdi. Çünkü hem okulda başarı elde edip öne geçti -ki bu muhteşem bü özgüven kaynağıdır- hem de sonunda ödül olduğu için zaten çaba gösterecektir. Bu arada sürekli olarak da gaz verdim ben kardeşime. Hadi be yavrum kim tutar seni, kıskananlar çatlasın filan gibi laflar gerçekten işe yarıyolar. Düşük not alınca da hiç kızmadım ben. Bi dahaki sefere yaparsın diyince gerçekten problemler büyük ölçüde çözülüyor. Hem size yalan söylememeye başlıyolar hem de sizi mahçup etmemek adına bir dahaki sefere gerçekten yapıyolar. Ha bir de filancanın çocuğu senden daha iyi demeyin sakın. Allah aşkına çocuklarınızı başkalarının çocuklarıyla kıyaslamayın. Bu hem özgüven eksikliğine ol açacak hem de çocuğun gitgide daha da içine kapanmasına neden olacaktır. Hep birileri benden daha iyi diye düşünmenin ne kadar iç karartıcı ve utanç verici bir şey olduğunu düşünün.

    Son olarak diyeceğim şu ki her şeyi unutun. Bir problemle karşılaştığınızda kendinizi düşünün önce. Siz onun yerinde olsaydınız. Ve gerçekten onun arzuladığı şeyleri arzulasaydınız vereceğiniz tepki karşısında ne hissederdiniz? Zamanında siz de çocuktunuz. Eminim ki çoğunuz beklemediğiniz anda gelen bi azarın, bi tokadın ne kadar ürkütücü olduğunu hatırlarsınız. Ya da birileri kızmasın diye sürekli yalan söylemek durumunda kaldığınızı. Biz zamanında böyle davranmazdık, ayıptı vs derken öyle davranmadığınız için mutlu muydunuz bunu düşünün. Ve tabii sizin zamanınızla onun zamanının ne kadar farklı olduğunu da düşünün. Her şey değişti yıllar içinde unutmayın bunu.

    Ben evlilikten nefret eden ve birlikteliğin bir imzayla olmayacağını düşünen bir insanken, şimdi gelirim olmadan ve hala öğrenciyken evlenmeyi düşünüyorum. Yarın desin erkek arkadaşım yarın derim. Ve bunun tek sebebi de ailemden başkası değil. Evden uzaklaşmanın yegane yolu bu çünkü. Ya da artık onların emri altında olmamanın. İleride çocuğunuzun hakkınızda böyle düşünmesine sebep olmayın nolur.

    Bugün aile baskısı ve ailelerin kendi hayatlarını çocuklarına benimsetmeye çalışmaları yüzünden benim gibi sinir hastası olanlar var. Ve hatta Allah korusun intihar edenler bile var. Ben de düşündüm zamanında sinir krizleri geçirirken ve kendimden tamamen uzaklaşmışken. İstemediğiniz, belki de çok da mühim olmayan bir konu yüzünden canınızın bir parçasını kaybetmeye değer mi bunu düşünün. Ve özellikle hanımlar çocukla bizzat bağı olan, o çocuğu doğuran ve bir anne yüreğine sahip olmanız dolayısıyla, söz meclisten dışarı kendine baba diye bazı insanımsılar bunu anlayamayacağı ve beceremeyeceği için ne yazık ki bu görev sizin üstünüze düşüyor.

    Umarım bir çocuk ve yarı anne yarı abla olarak bendeniz bazı konularda yardımcı olabilmişimdir... yerimseniben

    Of çok uzun yazdım ellerim yoruldu... buyrunnnnnnnnn
     
  2. 14 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : angelism
  3. balperisi

    balperisi Popüler Üye Üye

    Katılım:
    31 Ocak 2009
    Mesajlar:
    2.172
    Beğenildi:
    775
    Ödül Puanları:
    153
    Yazini okurken alinti bir yaziyi okudugumu sandim, kendi dusunduklerin oldugunu anladiktan sonra tekrar goz attim.

    Ben de paylasiminla ilgili birseyler yazmak istedim.

    Anne-babalarimiz.. Eminim onlar cocuklari icin hep en iyisi oldugunu dusundukleri kararlar alirlar.
    Bir karar verirler cocuklari adina,bu cocuk icin olmasa da ebeveyn icin en dogrusu olabilir.Neden?

    Cocuk egitiminin dunyanin en onemli,onemli oldugu kadar zor bir surec olduguna inaniyorum.
    Ev hanimi dedigimiz, calismayan bayanlari kucumsuyor bazilarimiz, halbuki insan yetistirmekten daha onemli bir is olabilir mi? Bir insanin dogrulari ve yanlislari, bakis acilari cocukluk caglarinda olusmaya basliyor.Anneden,babadan ne goruyorsa onun dogrusu o..
    Eskiden anlatilirdi, bazi babalar cocuklarini sevmezmis, dokunmaz, koklamaz,opmezmis..Nedeni mi ''simarmasin''diye.Ne zaman cocuk uyur, o zaman severlermis.Bu resmiyetin ortadan kalktigini umarak devam edeyim.

    Cok basit bir ornek vermek istiyorum.Universitedeyken ev arkadaslarimla temizlik konusunda anlasamadigimiz seyler oluyordu. Kimisi mutfak bezi ile tum ev temizligini yapmaya dahi kalkiyordu.
    Ev temizliginde dahi olsa bizi bu fikir ayriliklarina dusuren annelerimizdan gorerek ogrendigimiz seylerdi.

    Diyecegim o ki bazi ebeveynler kendi anne-babalarindan almis olduklari terbiye seklini kendi cocuklarina uyguluyor.Hatta gencliginde babasinin davranis seklini elestiren birisinin yetiskin oldugunda ayni davranislari sergileyebildigini de biliyoruz.Cunku gordugu o. Tasvip etmese de benzerini yapma olasiliginin oldugunu biliyoruz.Istisnalar tabi ki olabilir,ben genel anlamsa soyluyorum.

    Ikinci olarak duyecegim sey baba nin cocuk egitimindeki onemi. Bir kitapta okumustum, aklimda kalmis aynen paylasiyorum.
    ....Eger bir cocugun babasindan nefret etmesini istiyorsaniz surekli babasina sikayet edin.
    Bazilarimiz bunu cok yapiyor.

    Siddet konusu gerek cocuklara,gerekse kadinlara olsun her duydugumda yuregimi parcalayan bir durumdur.Yine aklimda kalan bir yazi- eger cocuklarinizin mutlu olmasini istiyorsaniz annelerini cok sevin- Kisir dongu gibi birsey aslinda.Baba anneye siddet uygular, anne de cocuklari hirpalar sonra da tam bir aile faciasi..

    Neyse ben cok uzattim ve ordan oraya atladim.

    Cok mutlu olmqni diliyorum
    sevgiler.
     
    Son düzenleme: 14 Mayıs 2010
  4. 15 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : angelism
  5. angelism

    angelism Bütün bunlar düş... Üye

    Katılım:
    16 Ekim 2009
    Mesajlar:
    32
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    76
    Teşekkür ederim okuduğun, yorumladığın ve iyi dileklerin için :)
     
  6. 15 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : angelism
  7. helinim08

    helinim08 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    18 Ekim 2008
    Mesajlar:
    1.710
    Beğenildi:
    65
    Ödül Puanları:
    153
    canım yazdılarını okudum ve yaşadıklarına gerçekten çok üzüldüm. olanları değiştiremeyiz ama olacakları değiştirebiliriz. bunu dememin sebebi " Ben evlilikten nefret eden ve birlikteliğin bir imzayla olmayacağını düşünen bir insanken, şimdi gelirim olmadan ve hala öğrenciyken evlenmeyi düşünüyorum. Yarın desin erkek arkadaşım yarın derim."
    21 yaşındasın yaşadıkların seni mutlaka olgunlaştırıp hayata hazırlamıştır ama ne olur iyi düşün başkaları yüzünden değil gerçekten istediğin için evlenmelisin. bak bu kadar sıkıntı yaşamışsın üstüne bir de evliliğin getireceği sıkıntıları yükleme be güzelim. bir işe girip çalışma imkanın var mı bilmiyorum ama ne olursa olsun önce kimseye muhtaç olmadan ayaklarının üzerinde durmalısın çünkü sen dik durmazsan seni çok kırarlar.
    ara sıra eşi ve eşinin ailesiyle ilgili topikleri okuyor musun? orada evliliğin insanı sıkıntılardan kurtarmadığını aksine gelen yeni sorumluluklarla daha da yıprandığını okuyorum. karşındaki insanı ne olur çok iyi değerlendir kardeşim, ona göre adımını at.
    umarım sana ukalalık etmemişimdir canım Allah yardımcın olsun....
     
  8. 28 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : angelism
  9. Su-Perisi

    Su-Perisi Meleğim iyiki varsın... Üye

    Katılım:
    5 Mart 2007
    Mesajlar:
    4.028
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    148
    Hanımlar... Belki birazdan okuyacaklarınız sizi gerçekten memnun etmeyecek, belki şiddetle kınayacaksınız

    kınamak demişsin canım
    burda kınanacak bişey göremiyorum ben
    sonuna kadar haklısın güzelim.
    ne kadar güzel anlatmışsın.
    baskı baskı baskı....
    çoğu kişinin başına bu baskıdan dolayı bişeyler geliyor.
    bi çocuğu ne çok sıkacaksın
    nede boşvereceksin...
    bunun ortasını bulmak lazım.
    gerektiğinde izin vereceksin,gerektiğinde vermeyeceksin...
    benim gözlemlediğim şu
    birçok arkadaşım oldu.aileleri çok baskıcıydı...
    ama bu kişiler sanki ailelerine inat eder gibi hep tam tersini yapıyolardı.
    yasaklar her zaman çekici gelir insana
    hep denilenin tersine gidilir.
    ailelerin bu yaklaşımı seninde anlattığın gibi hiç doğru değil.
    aslında onlarda bizlerin iyiliği için yapıyolar bunu ama herşeyin terstepebileceğini akıl edemiyolar maalesef...
    baskı uygulamak iyi çocuk yetiştirmek demek değildir...
    neyse Allah yardımcın olsun canım
    herşey dilediğince olsun...