Bir gün babamiz ikinci kez ölür!

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve KarKralicesi tarafından 23 Temmuz 2008 başlatılmıştır.

    23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  1. KarKralicesi

    KarKralicesi hoppppp Gümmmm (: Pro Üye

    Katılım:
    16 Eylül 2006
    Mesajlar:
    23.297
    Beğenildi:
    17.151
    Ödül Puanları:
    488
    Çoğumuz babamız henüz hayattayken onun yüzüne bir kere bile dikkatle bakmayız.
    Baba 'baba'sözcüğünü kullanmaya başladığımız günden itibaren sürekli karşımızda duran bir alışkanlıktır.
    Yıllarca babamızdan değil,bir alışkanlıktan bahsederiz:
    Annemize,'babam bu gün neden gecikti'diye sorarız;kardeşimize,'babam yine su istiyor'der ve dertleniriz;
    bazen de,'babama hangi yalanı uydursam,'diye planlar kurarız kafamızda.
    Baba her seferinde bize biraz uzak,biraz yabancı birisidir.
    Hergün elbselerini giydirip sokaklara saldığımız o 'biraz'yabancının,zamanın karşısında
    an be an nasılda eriyip gittiğini farkedemeyiz bile.
    Oysa ilkin ve hep onun elbiseleri yaşlanır,ilkin ve hep onun saçları ağarır,ve hep o öksürür.
    Bizim,bir alışkanlığın perde gerisinden baktığımız o yüzde zaman,çizgilerden,girintilerden ve çıkıntılardan yeni bir yüz yapar,bunu da farketmeyiz.
    İçimizden az buçuk dikkatkesilenler bilirler ki,
    baba göz altlarındaki torbalarda yorgunluk biriktiren kederli göçmenidir evimizin.
    Bir an gelir,göz altlarındaki torbaların ağzını gözlerinin feriyle bağlayamaz olur artık.
    Bir an gelir,o iki bağcık da hiç ummadığımız bir vakitte,hiç ummadığımız bir yerde çözülüverir.
    Çözülüverir ve babamız,bizden sakladığı bütün yorgunluklarını orta yerde bırakıp,kasketinin altını terkeder.
    Biliyormusuz ,
    babamız bir gün ilk defa gerçekten ölür!..
    Babamız bir gün ilk defa gerçekten ölür ve biz ilk defa o gün anlarız,evimizde bir babamız olduğunu.
    O gün anlarız ki,aramızda dolaşan yalnızca alışkın olduğumuz bir gölge değildi;
    o gün anlarız ki artık annemizle anlaşarak kandıracağımız bir saflık,sessiz sedasız çekilip gitmiştir aramızdan;
    ve o gün anlarız ki'baba'dan bize kalan,bir kelimeden çok öte,çok daha ağır bakiyedir.
    Şeceremizi bir arada tutan en kalın damar ansızın kopmuş,şimdiya kadar nasıl durduğunu düşünmediğimiz aile şemsiyemiz yağmur vurdukça su geçirmeye başlamıştır.
    Daha başka şeyler de olmuştur baba gidince:içimizdeki korku kaybolmuştur artık;sofranın baş köşesinde yaşlı,kocaman bir boşluk açılmıştır;akşam haberlerinde esirgenmeden savrulan bir küfür orta yerde sahipsiz kalmıştır;
    dahası,babayla beraber ilgi duymadığımız pek çok memleket haberi de sınırlarımızın ötesine göçmüştür.
    Baba ölürken bize bir iyilik yapmış,üzerine dertlenilen bir ülkeyi de kendi gövdesiyle beraber ölmüştür...
    Artık içimizden hiç kimsenin, babanın yerine baba olamayacağını,vaktin çıkıp çıkmadığını onun sesiyle soramayacağını anladığımızda,
    çaresiz bir şeyler yaparız:
    kendimizi babamızın hiç ölmediğine,şeceremizin hiç dağılmayacağına inandırmak için,
    onun en sevdiğimiz resmini büyülterek,annemizin ya da en büyük kardeşimizin odasındaki duvarın orta yerine konduruveririz.
    Konduruveririz ve resme bakarken ilk defa babamızın yüzüyle yüzleşiriz.
    Böylelikle ilk kez,babamızın gözlerinde bir göç öncesinin alınganlığını görürüz;
    babamızın saçlarının fazlasıyla beyazlaşmış olduğunu görürüz,
    ilk kez görürüz ki,babamızın alnı yaşadığımız coğrafyanın kaderiyle aynıdır:
    Babamızın alnı,sanki savaştan hiç kurtulmamış bir cephe yerine benzetilmektedir;
    babamızın alnı,bizzat hayatın alnıdır!
    Onu yeniden aramıza çağırmakla,onun yüzünü her gün görebileceğimiz bir yerde ağırlamakla,
    bir süreliğine de olsa,ölü babamızla ilk kez içtenlikle baba evlat haline geliriz.
    Konuk ettiğimiz insanlara anlatırız onu,onun kim olduğunu soran çocuklara;
    öyle ki,onun kim olduğunu sormayanlara içlendiğimiz bile olur.
    Duvarda,bir yanlarını yeni yeni hatırladığımız,çerçeve içinde bir babamız vardır artık...
    Ama mevsimler,gün gelir,babamızın duvardaki resmini de soldurmaya başlar.
    Babamızın göz altlarını tutan o incelmiş bağcıklar,bir kere daha unutkanlığımız tarafından kopmaya terk edilir.
    Aramızda heyecanla çağırdığımız sevgili ölümüzü yüzü,mahkum olduğu çerçeve içinde
    tekrardan bir gölgeye,tekrardan bir alışkanlığa dönüşür.
    Bir evden başka bir eve taşınırken,eşyalarımızın arasında can çekişir durur;
    yeni evimize uygun olup olmadığını düşünecek kadar uzaklaşır aramızdan.
    Nihayet,yeni evlerimiz,bu yakışıksız yabancının resmini duvarları için uygunsuz bulmaya başlar.
    Yeni evlerimizin duvarları,su kenarlarını,tarlaları,
    yorgun işçi tulumlarını,bir memurun çantasını,bir askerin kaputunu,
    bir kasketin alınlığını ve bütün o eski alışkanlıkları kabul etmez olur artık.
    Bir gün biz yine fark etmeden,
    duvardaki yerinden de devrilir
    babamız.

    BİR GÜN BABAMIZ İKİNCİ KEZ ÖLÜR!



    aLıntıdır....
     
  2. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  3. dilara28584

    dilara28584 Guest

    off çok kötü oldum....bide babamı çok özledim.tam 7 sene oldu...
    yakıştırmadığımdan değil bakamadığımdan asamadım ama güzel anlatmış...emeğine sağlık.
     
  4. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  5. gurbaa prenses

    gurbaa prenses KK'nın Haylaz Kızı Pro Üye

    Katılım:
    23 Temmuz 2007
    Mesajlar:
    11.253
    Beğenildi:
    190
    Ödül Puanları:
    213
    tatmadıgım bi sevgi baba sevgisi...
    biyolojik babalıktan öteye gidemedigindendir belki...
    sırf bi kere başımı okşasın "kızım ne oldu?" diye sorsun diye taa ilkokulda bilerek ve isteyerek düşüp dizlerimi, dirseklerimi kanattığımı bilirim.
    hani müdür babamı arıyacak da babam gelecek elimden tutup eve götürecek...
    ütopya işte...
    o zamandan bu zamana ne değişti diye soruyorum şimdi, cevap belli; HİÇ!
    Rabbim gecinden versin, o "sevmiyorum" dedigim annecigimden ayrılmak zorunda oldugumu dusununce muthis bir aci hissediyorum ama babam için aynı aciyi hissetmiyorum, hissedemiyorum...
    kızıyorum kendime ama sanırım bunun suclusu ben değilim...
    o yüzden bu yazı bile yetmedi içimi acıtmaya...
     
  6. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  7. dilara28584

    dilara28584 Guest

    yapmaa yapma yapma...
    inan bir kere öpmedi babam beni...
    ama bilirdim severdi severdide sevdiğini asla belli etmezdi...
    hatta bir gün okadar sinirlendimki bir gün öleceksin ve ben hiç üzülmicem çünkü seniö öpmeme bile izin vermiyorsun.
    ama öyle olmuyor işte..kalsaydıda öpmeseydi kalsaydıda dövseydi sövseydi yemin ederim dünya umurumda olmazdı...
    anneme dermiş ben ölücem çok bağlanmasınlar...hasta falan değildi ama aniden oldu yani şoku atlatmış değiliz.üzülmem etkilenmedim deme allah yoklupğunu göstermesin yinede.
    evet yapısı oydu ama suçluda bendim keşke üstüne gitseydim keşke onu zorlasaydım diyorum şimdi.tadını çıkar hala şansın varken....
     
  8. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  9. chatlock

    chatlock Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Aralık 2007
    Mesajlar:
    227
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    anne ve babalık sadece bır anlık zevkı ıcın o cocugu dunyaya getırmek degıldır
    ya da ılerısı ıcın bır guvence gorerek
    bır cocuk yaptıysanız onu sevgı ve ılgıde gostermelısınız
    sık sık sarmalı ona sevgınızı gostermelısınız
    o ıstemedı dunyaya gelmeyi
    sız ıstedınız...
    sevgısız ve ılgısız bır anne ve babanın elınde buyumus bır cocuk olarak
    sımdı kendı cocuklarıma sevgıyle sarılıyorum her fırsatta
    hatta sevgımle onları bogdugumu hıssedıyorum
    ama varsın olsun
    ben tatmadım onlar tatsın
     
  10. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  11. KarKralicesi

    KarKralicesi hoppppp Gümmmm (: Pro Üye

    Katılım:
    16 Eylül 2006
    Mesajlar:
    23.297
    Beğenildi:
    17.151
    Ödül Puanları:
    488
    Dicek söz bulamıyorum:çok üzgünüm:
     
  12. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  13. cmcmcns

    cmcmcns _CanCu (: _ Üye

    Katılım:
    12 Haziran 2007
    Mesajlar:
    535
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    annemle babam 8 yılıdr ayrılar..
    aksine ben babama aşık bi kızdım ve oda bana bağlıydı herşeyden önce çok ii arkadaşımdı..ölesine arkadaştıkki ben ilk hoşlandığım olduğunda babamla paylaştımm annemle değil biizm yaşadığımz yerde marketimiz vardı gece 2de çıksın eve yanında uyurdum eve gitmezdim biz böle baba kızdıkk biz çok özeldikksenağlamasenağlama son 2yıla kadar ben babamlaa görüşemiyorum "karısı" istemiyor diye.. en çok koyanda bi saygısızlık yapmadan beni terketmiş olması o kadına kanmış olmasıı babam bana 1 saatlik uzaklıkta ama ben 2 yıldır ne sesini duyuyorum ne kokusunu hissedebiliyorumm gözlerimi kapatınca gözümün önüne gelmiyor artık siluleti.. aynı evde yaşama olgusunu zaten unuttumm eve bianlık zevk deildir çocuk yapmak sorumluluğunu bilmiceksen yapmıcaksınn..
    sevmek sevgini göstermekte en önemli sorumluluktur..çünkü çocuk yetişirken birey olma yolunda ilerken en büyük desteği ailsenden aldığı sevgiyle güçlendirecek ve yaşamında ona göre karakteri olucak.. ne sevgisini göstermeyen disiplinli adı altında babalara nede benimki gibi önce bana kendini çok alıştırıp sonra çekip giden babaları hiç onaylamıyorumm..:1no2:
    ve benim babam bende kaç canı kaldıysa hepsini harcadıısenağlama
     
  14. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  15. gurbaa prenses

    gurbaa prenses KK'nın Haylaz Kızı Pro Üye

    Katılım:
    23 Temmuz 2007
    Mesajlar:
    11.253
    Beğenildi:
    190
    Ödül Puanları:
    213

    herkesin yaşadıkları kendine elbette...
    niye bilmiyorum ama az onceki mesajımda oldugu gibi hala ellerim titriyor, bogazımda dügümleniyor birşeyler...
    muhakkak ki üzülüyorum, ama neye üzüldügümü ben de bilmiyorum.
    amaaan boşverin bee mutluyum ben böyle:içelim:
     
  16. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  17. KarKralicesi

    KarKralicesi hoppppp Gümmmm (: Pro Üye

    Katılım:
    16 Eylül 2006
    Mesajlar:
    23.297
    Beğenildi:
    17.151
    Ödül Puanları:
    488


    O babanın yeni eşindede iyi vicdan varmış:mymeka:
    Allah ıslah etsinnnn:mymeka:
    seni teselli edebilicek sözlerde bulamıyorum acıkcası:çok üzgünüm:
     
  18. 23 Temmuz 2008
    Konu Sahibi : KarKralicesi
  19. cmcmcns

    cmcmcns _CanCu (: _ Üye

    Katılım:
    12 Haziran 2007
    Mesajlar:
    535
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86

    olamıyrum bnde ne densee..
    2 yıldır kendime neler etiiiimi bilsenizz ihtiyacım yokken kendime iş buldum geçen yıl halk oyunları öretmnliği yapıodum 4 okul birden çalıştırdımm sabah 9da çıkıp akşam 10nda geliodum pestilimi çıkartıyordumm sırf hemen gün geçsin hemen uyuyaymda düşünmeyeyim diyee ama diyorlar ya insan hergün bşy öreniyor diye zmnla alıştırdım kendimi bu fikree annem vardı benim kimsenn sevmediği kadar seven ve bu halime üzülen kendimi topladım ama baba kız gördümmü dayanamıyorum ağlıyorum o annem dizisini hem izleyip hem ağladığım çok olmuşturr:çok üzgünüm: ama olsun ben büyüdümm olgun düşünüyorum artıkk!!!!