Bir Kentin Üşüyen Çocukları / Yahya Kemal Taş

Konusu 'Şiir' forumundadır ve miray_08 tarafından 14 Ağustos 2007 başlatılmıştır.

    14 Ağustos 2007
    Konu Sahibi : miray_08
  1. miray_08

    miray_08 Guest

    Bu kentin üşüyen çocukları

    Griler giyinmiş bir zemheri sabahında
    Çocukları düşünmek,
    Bir kentin çığlık çığlığa
    Yalnızlığında üşümek
    Ve televizyon reklâmlarında
    Mutlu çocuk hikâyeleri
    Seyretmek
    Ve yalnız çocukları düşünmek.

    Hani bir kış güneşinde,
    İnce bir sızı düşer ya yüreğinize
    Hani yelkenlerle dolu umutlar
    O kızıl iklimlerde kaybolur ya
    Mavi düşler
    Ve hüzün
    Ve üşüyen çocuklar

    Gecenin korkuyla yorulan kıyılarında
    Doyasıya üşürken ve ağlarken çocuklar
    Hani bir anne, gözleri mavi
    İsterim
    Öperek kurutsun gözyaşlarını
    Kollarıyla sarsın kocaman hüznü
    Hıçkırıklara dönüşmeden
    Isıtabilsin yüreklerini
    Bitsin çığlık çığlığa yalnızlıkları
    Yorgun martıların
    Ve çıkmaz sokakların balkonlarında
    Yalnız ortancaların

    Deniz yosunları, kum ve çakıl taşları
    Arasında
    Yıkarken ay büyük yüzünü
    Bitmek bilmez hüzünle
    Siliyor küçük yüzünü
    Bu kentin çocukları

    Neden bomboş bu kentin sokakları
    Neden üşüyor bu kentin çocukları
    Neden ağlıyor bu kentin çocukları

    Yahya Kemal Taş 10.Aralık.2005 /İstanbul

    Yahya Kemal Taş