Bir müddet zeytin yiyeceğiz...

Konusu 'Tekrar Konular' forumundadır ve PasakliMinikTanrica tarafından 23 Mart 2009 başlatılmıştır.

Konu Durumu:
Mesaj gönderimine kapalı.
    23 Mart 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  1. PasakliMinikTanrica

    PasakliMinikTanrica her şey güzel olacak... Pro Üye

    Katılım:
    3 Aralık 2008
    Mesajlar:
    12.797
    Beğenildi:
    6
    Ödül Puanları:
    198
    Kendisini karşılayan sekretere; Nazif Beyle görüşmek istediğini söyledi.

    Bunun üzerine sekreter birden ciddileşti: "Nazif Bey mi?"dedi.

    "Evet, Nazif Bey!" diye cevap alınca, hüzünlü bir ses tonuyla

    "Nazif Bey sizlere ömür efendim, onu kaybedeli dört yıl oldu." dedi.

    Hiç beklemediği bu haberle bir acı saplandı yüreğine. "Ya, öyle mi...?"diyebildi sadece.

    Hicranlı bir suskunlukla bir müddet öylece kalakaldı. Gözlerine hücum eden yaşlar yanaklarından süzülüp göğsüne damladı. Kendisini Toparlayıp "Onun

    adına görüşebileceğim bir yakını var mı acaba?" diye sordu.

    "Evetvar, oğlu Selim Bey....".Titrek bir sesle "Öyleyse Selim Beyle görüşebilir miyim?" dedi.

    Görevli hanım,insanda saygı uyandıran bu kibar beyefendiye,

    "Selim Bey oldukça meşgul bir insan, randevusuz görüşmek pek mümkün olmuyor; ama ben yine de kendisine bir haber vereyim.

    " Dedi ve telefona yöneldi.. Sonra "Kim diyelim efendim?" diye sordu.

    "Kendimi ona ben tanıtmak istiyorum kızım." cevabı üzerine sekreter dahili telefonu çevirdi.

    Daha sonra mütebbessim bir çehreyle, "Selim Bey sizinle görüşmeyi kabul etti, lütfen beni takip edin."

    dedi. Beraber merdivenden çıktılar.İnce bir zevkle döşenmiş geniş bir salondan geçip büyük bir kapının önünde durdular, sekreter kapıyı açarak, 'Buyurun!' dedi.

    O da içeri girdi. Kendisini ayakta bekleyen vakur ve mütebbessim gence doğru

    hızlı adımlarla yürüdü, elini uzatarak, "Merhaba, ben Prof. Dr. Mehmet

    Baydemir."dedi.

    "Bendeniz de Selim Cebeci... Lütfen buyurun, oturun." dedi, genç iş adamı.

    Mehmet Bey, kendisine gösterilen yere oturur oturmaz:

    "Yirmi üç yıl, tam yirmi üç yıl... Vaktiyle bana burs verip okumama vesile olan insanın

    elini öpmek için bu ânı bekledim." dedi ve dudakları titredi,gözleri doldu.

    "Ama o büyük insanın elini öpmek nasip değilmiş, bunun için ne kadar üzgünüm anlatamam."

    Yaşarmış gözlerini kuruladıktan sonra Selim Beye döndü: "Fakat en azından o büyük insanın mahdumunun elini sıkmaktanda bahtiyarım." Misafirin bu sözleri üzerine Selim Bey yerinden fırladı, kulaklarına inanamıyordu. Kelimelerinin her biri birer hayret nidâsı gibi dizildi cümlelerine: "Mehmet Baydemir demiştiniz değil mi, Tosyalı Mehmet Baydemir mi?" Profesör, delikanlının bu heyecanlı haline bir anlam veremeyerek başıyla "Evet" dedi. Bunun üzerine Selim Beyin gözleri sevinçle parladı.

    "Babamla sizi uzun yıllar aradık; ama bulamadık." dedi.

    Profesörün yanına gelerek iki eliyle elini tuttu, candan bir dost gibi sıktı

    ve "Sizi karşıma Allah çıkardı." dedi.

    Bu sözler profesörü çok şaşırtmıştı

    "Uzun yıllar beni mi aradınız? Peki ama neden?" dedi.

    Selim Bey gülen gözlerle profesöre bakarak

    "Bizdeki emanetinizi vermek için..." deyince, profesörün şaşkınlığı iyiden iyiye arttı.

    "Emanet mi?" dedi.

    Selim Bey cevap vermeden yerine geçip telefonu çevirdi.

    Karşısındakine "Gelebilir misiniz?" deyip telefonu kapattı. Mehmet Bey, Şaşkın gözlerle Selim Beye bakarken kapı çalındı, odaya iyi giyimli bir bey girdi.

    Selim Bey ona yanına gelmesini işaret etti, sonra kulağına bir Şeyler fısıldadı. Gelen kişi bir şey söylemeden geldiği kapıya yöneldi. O çıkarken Selim Bey, misafiriyle tatlı

    bir sohbete başladı.Sohbetleri koyulaştıkça, çehrelerindeki şaşkınlık, yerini birbirlerine Hasret kırk yıllık ahbapların yeniden buluşmalarındaki sevinç, samimiyet ve güvene bırakmıştı. Mehmet Bey yurt dışındaki tahsilinden, araştırmalarından ve yirmi üç yıl boyunca her yıl büyüyen memleket hasretinden bahsetti. Sonra Nazif Beyin

    duvardaki portresini göstererek, "Bu günlerimi şu büyük insana borçluyum." dedi. "Bana yalnızca maddî destek vermedi, mânen de beni hiç yalnız bırakmadı.

    Yurt dışında tahsil görürken yanlışa her yeltendiğimde hayalen Yanımda hazır oldu. 'Sana bunun için burs vermedim.'

    Diyerek bana istikamet verdi. Ona her namazımda dua ediyorum."

    dedi ve gözlerini Nazif Beyin duvardaki fotoğrafına mıhladı. Sonra gözleri portrenin altındaki ilk anda mânâ veremediği diğer tabloya kaydı.

    Son derece şık bir çerçevenin içinde, bazı yerleri yamalı ve tamir görmüş oldukça eski bir çift çorap duruyordu.

    Biraz daha dikkatli baktığında çerçevede bazı cümlelerin de sıralandığını fark etti:

    "Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonra..."

    Selim Bey, kendisine bir soru sorduğu için başını ona çevirdi; fakat aklı tabloda kalmıştı.

    Selim Beye cevap verirken tabloya bir daha baktı. İkinci cümle de birinci cümle gibi üç nokta ile bitiyordu:

    "Bir müddet sabredeceğiz, sonra..."

    İyice meraklanmıştı. Bu ilk görüşmeleri olmasaydı, yanına Gidip Tabloyu iyice inceleyecekti;

    fakat bu uygun düşmez, düşüncesiyle Yalnızca sohbet arasında göz ucuyla merakını gidermeye çalışıyordu.

    Ancak her seferinde biraz daha artan bir merakın içinde kalıyordu. Üçüncü cümlede:

    "Bir müddet yürüyeceğiz, sonra..."

    diye yazıyor ve altta böyle birkaç cümle daha sıralanıyordu.

    Artık aklı hep tablodaydı. Sonunda dayanamayıp,

    "Selim Bey merakımı mazur görün. Şu tabloya bir mânâ veremedim." Dedi.

    Selim Bey kendisine has bir gülüş ile misafirine baktı, derin Bir nefes alarak

    "Malumunuz, babam varlıklı bir insandı. Oldukça iyi bir Hayatımız vardı. Sonra ne olduysa her şeyimizi kaybettik. O zenginlikten geriye hiçbir şey kalmadı. Köşkümüzdeki hizmetçiler de gitti. Yemekleri artık annem yapıyordu.

    Hatırlıyorum da bir sabah, kahvaltıya sadece zeytin koyabilmişti.

    O zengin kahvaltılarımıza bedel, yalnızca zeytin...

    Şaşkınlık içinde, 'Başka bir şey yok mu?' diye sormuştum. Bu soru karşısında annemin hüngür hüngür ağlayışı gözümün önünden hiç gitmiyor.

    Annemin ağlayışına mukabil babam: 'Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonra...'

    dedi ve durdu, güçlü bakışlarını üzerimizde ezdirdi,'Alışacağız.'dedi.

    Ve iştahla bir zeytin alıp ağzına attı. Birkaç gün sonra haciz

    memurları gelip köşkümüzü de elimizden aldılar. Kenar bir mahallede küçük, eski bir

    eve taşındık. Doğru dürüst bir eşyamız da kalmamıştı.

    Annem bezgin bir sesle: 'Bu evde hiçbir şey yok! Burada nasıl

    yaşayacağız.' Diye haykırdı.Bunun üzerine babam:

    'Bir müddet sabredeceğiz, sonra alışacağız.' dedi

    Gittiğim özel okuldan ayrılmış, bir devlet okuluna

    yazılmıştım. Sabahleyin okula servisle gitmeyi umarken,

    babam elimden tuttu, 'Bu ilk günün, okula beraber gideceğiz.' dedi.Yürümeye başladık.

    Okul oldukça uzak gelmişti bana, yorulup geride kaldığımı hatırlıyorum.

    Babam kim bilir hangi düşüncelere dalmıştı. Geride kaldığımı fark

    etmemişti. Biraz sonra fark edince bana döndü.

    İsyan dolu bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Bir an bana ızdırapla

    baktıktan sonra, yanıma geldi.

    Bir şey söylemesine fırsat vermeden, kızgın aynı zamanda nazlı

    bir tavırla, 'Yoruldum.' dedim.

    Babam oldukça sakin bir şekilde: 'Bir müddet yürüyeceğiz,

    sonra alışacağız.' dedi.

    Babam her sabah erkenden çıkıyor, geç saatlerde ancak

    dönüyordu. Döndüğünde ise küçük odaya çekiliyor,

    bazen saatlerce orada kalıyordu. Çoğu zaman buradan gözyaşları

    içerisinde çıktığını görüyordum. Bir gün,

    merakıma yenilip babamın küçük odasına girdim. Yerde bir

    seccade, seccadenin üzerinde de bir tespih vardı.

    Duvarda ise Arapça bir ibarenin altında şu yazı vardı: 'Allah borcunu ödeme niyetinde

    olanın kefilidir.'

    Babamın dediği gibi oldu, zor da olsa zamanla alıştık. Bu

    hal birkaç yıl sürdü.

    Bir gün babam eve çok farklı bir yüz ifadesiyle geldi.

    Ağlamaklı bir yüz ifadesi vardı. Her birimize bir paket

    getirmişti.

    Köşkten ayrıldığımız günden beri ilk defa paketlerle eve

    geliyordu. Bizi bir araya topladı.

    'Bugün, benim için ne mânâya geliyor biliyormusunuz?' dedi,

    kelimeleri boğazına düğümlendi,

    gözlerine yaşlar hücum etti. Sözlerini kesmek zorunda kaldı. Her

    birimize hediyelerimizi teker teker

    verdi ve bizi ayrı ayrı kucaklayıp yanaklarımızdan öptü, kendisi

    de bir koltuğa oturdu.

    Cebinden gazeteye sarılı bir şey çıkardı. O sırada da ağlıyordu.

    Hepimiz şaşkınlık içinde babama bakıyorduk.

    Gazeteyi açtı, içinden bir çift yeni çorap çıkardı.

    Bu gözyaşlarıyla, bir çift çorabın alâkasını kurmaya çalışırken

    babam, beklemediğimiz bir şey yaptı.

    Çorabı burnuna götürdü, kokladı, kokladı. Arkasından hıçkırarak

    ağlamaya başladı.

    Hepimiz şok olmuştuk, tek kelime bile söylemeden bekledik.

    Babam nihayet kendisini topladı ve 'Bir zaman önce, büyük bir

    borcun altına girmiştim.

    Borcumu ödeme niyetiyle yeniden çalışmaya başladığım zaman kendi

    kendime 'bütün kazancım, borçlarımı ödeyinceye kadar alacaklılarımın hakkıdır. Onların hakkını

    vermeden ayağıma bir çorap almak bile bana haram olsun.' demiştim. Bugün ise, Allah'ın

    yardımıyla, borcumu bitirdim.

    Artık kimseye tek kuruş borcum kalmadı." dedi. Sonra gözyaşları içinde

    ayağındaki çorapları çıkarıp yeni çoraplarını giydi. Ben de o eski çorapları hem aziz

    bir baba yadigârı, hem de bir ibret

    nişanesi olarak sakladım. Bu çoraplar her gün bana: 'Paralarını

    ödeyinceye kadar bütün kazancım alacaklılarının hakkıdır.' diyor".

    Selim Beyin bakışları bilinmez âlemlere dalarken o, nemlenen

    gözlerini kuruladı, sonra dönüp duvardaki siyah-beyaz fotografa hayran hayran

    baktı.

    "Babanız sandığımdan da büyükmüş Selim Bey. Ben olsaydım

    öyle müreffeh bir hayattan sonra anlattığınız gibi bir darlıkta, herhalde çıldırırdım."

    Selim Beye döndü ve

    "Siz ne yapardınız?" diye sordu.

    Selim Bey kendisine has tebessümü ile: "Bir müddet zeytin

    yerdim, sonra..."dedi ve gülümsedi.

    O sırada kapı çalındı, biraz önceki beyefendi elinde bir Kutuyla

    içeriye girdi. Kutuyu Selim Beyin masasına bırakıp çıktı.

    Selim Bey yerinden kalkıp kutuyu alarak Mehmet Beye uzattı.

    'Buyurun, yıllarca size vermek istediğimiz emanetiniz.' dedi. Mehmet Bey

    bilinmez duygular içerisinde kutuyu açtı. İçinden kadife bir kese çıktı. Keseyi

    açıp içini kutuya boşalttığında merakı iyiden iyiye arttı.

    Keseden birkaç tane cumhuriyet altını ile bir not çıkmıştı.

    Mehmet Bey hassasiyetle katlanmış kâğıdı açıp okumaya başladı.

    Sevgili Mehmet Bey oğlum,

    Bazen istediğimizi yaparız, çoğu zaman da mecbur olduğumuzu...

    Tahsil hayatınız boyunca size burs vermeyi taahhüt etmiştim.

    Ancak eğitiminizin son altı ayında size burs verme imkânını

    bulamadım. Bir müddet sonra imkânlarıma yeniden kavuştum;

    lâkin bu sefer de size ulaşamadım. Dolayısıyla size borçlandım ve

    borçlu kaldım. Eğer böyle bir borcu gözyaşı ve ızdırapla ödemek mümkün

    olsaydı,ben bu borcu fazlasıyla ödemiş olurdum.

    Zira sevgili oğlum, bu altı aylık zaman diliminde

    bursunu verememenin ızdırabıyla kaç gece ağladım.

    Her neyse, bursunuzu tarihlerindeki değeriyle altına çevirdim. Bu

    altınlar sizindir.

    Bunlar elinize ulaştığında, borçlarımın tamamını ödemiş

    olacağım.

    Sevgilerimle, Nazif Cebeci.

    Mehmet Bey neye uğradığını şaşırmıştı.

    Bu büyük insanın yüceliği karşısında bir çocuk gibi yalnızca ağlıyor, ağlıyordu.

    Selim Bey de bir hayli duygulanmıştı. Onun da yanaklarından yaşlar süzülüyordu.

    Bir ara yaşlı gözlerle babasının siyah-beyaz portresine baktı.

    Kendisine yıllarca hüzünle bakan gözleri, bu sefer sevinçle bakıyor gibiydi.


    mail olarak gelmişti okuyunca çok hoşuma gitti paylaşmak istedimm
     
  2. 23 Mart 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  3. Lereenim

    Lereenim Onur Üyesi Pro Üye

    Katılım:
    17 Ağustos 2006
    Mesajlar:
    4.224
    Beğenildi:
    167
    Ödül Puanları:
    353
    Çok anlamlı ve güzel bir paylaşım. Galiba ülkemizde bir müddet zeytin yiyen çook insan var ve hatta zeytini bile bulamayan...
     
  4. 23 Mart 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  5. Cemre

    Cemre Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    7 Mayıs 2007
    Mesajlar:
    3.610
    Beğenildi:
    6
    Ödül Puanları:
    106
    çok güzel bir yazı belki bazıları inanmaz buna
    fakat o kadar zor şartlarda burs veren ablalarım yada kardeşlerim varki inanmazsınız
    hele bir arkadaşım var eklem romatizması hastası bir öğrencini bursunu veriyor
    ellerini görseniz içiniz yanar o elleriyle dışarıya çeşitli işler yapıyor yemekler yapıyor
    ve bursunu hiç aksatmıyor keşke hepimiz bu fedakarlığı yapabilsek bizden birisi
    bir yardım isteyince hemen bir sürü mazaret buluyoruz yok diyoruz sanki mülkün tek sahibi biziz
     
  6. 23 Mart 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  7. DEVDAS

    DEVDAS 29.05.2010... Üye

    Katılım:
    17 Haziran 2008
    Mesajlar:
    1.296
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    çok güzel bir paylaşım olmuş teşekkürler:nazar:
     
  8. 12 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  9. benim yolum

    benim yolum 06.06.2009 Ö&O Üye

    Katılım:
    2 Haziran 2008
    Mesajlar:
    74
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    çok çok güzel bir paylaşım içten teşekkürlerimi sunarım
     
  10. 12 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  11. cimcime eses

    cimcime eses Popüler Üye Üye

    Katılım:
    30 Haziran 2008
    Mesajlar:
    12.675
    Beğenildi:
    18
    Ödül Puanları:
    196
    ay çok beğendim Allah senden razı olsun canım
     
  12. 16 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  13. radika

    radika Popüler Üye Üye

    Katılım:
    22 Nisan 2008
    Mesajlar:
    1.046
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    106
    Günümüzde borcunu namus olarak gören böyle kaç kişi bulabilirsiniz acaba? Paylaşım için teşekkürler..
     
  14. 16 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  15. EU2

    EU2 Guest

    Çok etkilendiim gerçekteeen,böyle borcuna sadık insanlar varmıymııış..çok şaşırdım.. eşimle market çalıştırıyoruz ve kaç kişinin veresiye defterinde borucu varken kaçıp gitiler.özelliklede gece taşınmışlar diğer esnalfalrad görmesinler diyee..bu nasıl bir vijdandır,insanların düştükleri hale bakın (oysa borcumuzu ödeyeceğiz sadece biraz sıkıntımız var densee..)..PAYLAŞIM ıÇıN TEŞEKÜRLEER..
     
  16. 19 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  17. talin

    talin Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2007
    Mesajlar:
    4.253
    Beğenildi:
    19
    Ödül Puanları:
    148
  18. 19 Mayıs 2009
    Konu Sahibi : PasakliMinikTanrica
  19. Azeri kizi

    Azeri kizi Türkiye'mmm Üye

    Katılım:
    21 Haziran 2007
    Mesajlar:
    5.722
    Beğenildi:
    5
    Ödül Puanları:
    148
    Cok güzel bir yazi,cok tesekkürler.
     
Konu Durumu:
Mesaj gönderimine kapalı.