Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat,

Konusu 'Alıntı Yazılar' forumundadır ve xsxulem tarafından 4 Mart 2007 başlatılmıştır.

    4 Mart 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  1. xsxulem

    xsxulem Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    695
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    86
    soluk almak güçleştiğinde,

    Yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını,
    Dağlara dönmeli yüzünü insan.
    Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini
    ferahlatacak; Yeni insanlarla 'tanışmalı, yeni keşifler yapacak....
    Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa,
    Gerçekleştirmeyi denemeli!
    Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklaştığını; zamanın bir nehir,
    Kendisinin bir sal olup da,

    O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı.
    Baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler,
    Her akşam aynı can sıkıntısıyla eve giriliyorsa,
    Değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri;
    Küçük şeylerle başlamalı belki; örneğin, bir kaç durak
    önce inip Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar,

    yüreğine takmalı güneş gözlüklerini;
    Gördüğünü hissedebilmeli!
    Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,
    Değerli olabilmeli hayat!
    İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek
    için! Başkasının yerine koyabilmeli kendini;
    Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!
    Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!
    Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı;
    Sevgisiz, soysuz kalarak!
    Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,
    Derin bir soluk alıp, hapsetmeli kokusunu içine...
    Güneşin doğuşunu seyretmeli arada bir,

    seher yeli okşamalı saçlarını...
    Karda, yağmurda; sevincine, coşkusuna; fırtınada boranda;
    Öfkesine, isyanına ortak olabilmeli doğanın!
    Bir çocuğun ilk adımlarında umudu;

    bir gencin düşlerinde geleceği;
    Bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli !
    Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden
    mutlu Olmayı beklememeli !
    Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı;
    Bir fırsat yaşamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için;
    Kaçırmamalı !
    Çünkü; hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması
    için, hiç Çaresiz kalmamışsan, dermanı olamazsın dertlerin;

    ağlamayı bilmiyorsan,
    Neşesizdir kahkahaların;
    Merhaba dememişsen, anlamsızdır elvedaların...
    Ne, herkesi düşünmekten kendini, ne; kendini düşünmekten
    herkesi unutmamalı!
    Bilmeli; çok kısa olduğunu hayatın; hep vermek ya da hep almak için...
    Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda değil,
    Söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli!
    Aklı ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere...
    Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları, aynı
    bahanelerle tekrarlamaması için!
    Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak!
    Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını
    zorlayacak! Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
    Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki,

    hakkını verebilsin sevdiklerinin;
    Zaman bulabilsin;
    Bir teşekkür, bir elveda için...
    Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer;
    Asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;
    Ama, herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de
    fark edebilmeli insan!
    Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...
    Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...!
     
  2. 8 Kasım 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  3. Mune

    Mune Administrator Yönetici

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    27.698
    Beğenildi:
    59.050
    Ödül Puanları:
    663
    Konu tekrarı yapılmasın diye güncelledim
     
  4. 19 Aralık 2007
    Konu Sahibi : xsxulem
  5. EU1

    EU1 Guest

    Süper Ötesi harika
    Paylaşım için teşekkürler