Bitiyor Zaman

Konusu 'Aşkla İligili Güzel Sözler' forumundadır ve you_know tarafından 22 Nisan 2010 başlatılmıştır.

    22 Nisan 2010
    Konu Sahibi : you_know
  1. you_know

    you_know Ne bu neşe ? Pro Üye

    Katılım:
    13 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    18.749
    Beğenildi:
    89
    Ödül Puanları:
    203
    Tüm saatler kum saatinin içinde birbiri üstüne yığılıyor. Sahte mutluluklar giyiniyor sözcükler. Sen-ben savaşında imtiyazsız
    yarınlara bugünden açıyorum gözlerimi. Savaşacak kadar bile yakın olmayışımızı bilirim. Bilirim- acı verişindir bu kadar sözcük dizdiren. Ömrümü ömrünün ardında sürüyen...


    Aynaları k...ırıldı mutluluğumun. Söz dinlemeyen yanımı artık çok iyi tanıyorum. Ayağım takılıyor bir acıya ve yokluğunun üstüne düşüyorum.

    Hala üşüyorum...


    İğne deliğinden geçiriyorum sevdayı. Sen oluyor nakışımın adı. Bir an sen oluyorum anlayışsız- vurdumduymaz... Sonra bana dönüyorum. Bak hala ağlıyorum... Harf harf işlerken kelimelerimi- şimdiden yerleştiriyorum acılarımı parmaklarımın ucuna. Son düşen cemreyi de ayırıyorum payıma.
    Kapatıyorum gözlerimi. Hadi git yâr- geldiğin gibi. Acıttığın yerden tüm acılarımı da topla git hadi.



    Anlamadım yâr


    Sen mi yâr olmadın yoksa ben mi yarenlikten uzaktım? Hangi kıyıya vurmuştu aramızdaki eksik o taş? Hangi şarkılarda yarım kalmıştı notamız? Hangi satır içine sığdırabilmişti de seni; sen bulunmazım olmuştun?
    Ah yâr sana bağlamazsam sözcüklerimi- hep anlamsızlık oluyor yüreğimin dili. Sana bağlandığında da gözyaşına paralel oluyor. Yok- mu önümde senden gayri gidecek bir yol?

    İçim yine aynı mısra´ları tekrarlıyor
    Yamaçlarımda senli güzel düşerim var
    Ama düşlerime damlayan zehir de sensin yâr



    Bulamadım yâr.

    Seni bu kadar ararken kendime bir mutluluğu da bulamadım. Zamandan bir bir çalıp saatleri sızlayan yanlarıma kattım. Ben acıyı aşka yama yaptım. Hafife almadım duyuları. Kuytu köşelerde ölümüne besledim sevdayı. Acıydı bildiğim aşkın ön adı.


    Hiçbir şehre sığmadı yüreğim.
    İstanbul sen de yüreğimi ayaklarına doladın.
    Ve sen düştün ben kanadım.
    Ezildim- yarama yine koskoca bir kenti bastım.



    Büyük bir uykudan ibaret sandım satırlarda yaşamayı. Kelimeleri vurdum kumsallara. Canımı ağrıttım ardında. Ve bir taş daha attım içimin karanlık dehlizine. Hüzün meskenine kilitli aşk hangi makamı kabul ediyordu ki sözlerine? Hangi yaram düşlerimi sana vurduğumda acı damlatmıyordu?
    Gerçeğimde olmayan yâr gönlümden git!


    Hadi git!


    Ben sarsılan bir şehrin enkazı olmaya razıyım.
    Ben- yine kâbuslar saklarım yatak başlarımda.
    Ve sana şiirler biriktirmekten vazgeçerim.
    Sessizliğimin sesini dinlerim bir sonbahar sabahında...




    Bazen sonucu ne olursa olsun çekip gitmek gerekir.


    Bazen aşk için aşkından vazgeçmek gerekir...​