bu duyguyu zor anlatmak

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve gelecekkorkusu tarafından 19 Eylül 2008 başlatılmıştır.

    19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  1. Kendi kararlarina guvenmek, kendim tercih ettim demek guzeldir ama bazen birseyler yaparsin ve durup dusunursun acaba dogru mu yapiyorum diye veya ne yapmaliyim diye kendine sorarsin. Iste o anda yaninda baska bir ses ararsin. Neden oyle yapiyorsun ki soyle kisa yolu var deyip sana dusunemedigin seyleri hatirlatan, yanlis yaptigini farkettiren veya cok iyi yaptin diyerek seni yureklendiren bir ses...

    Hic bu sesin eksikligini duydugunuz oluyor mu ta icinizde? Benim cok oluyor. Herseyi icinde dusunmek, tek basina kararlastirmak, tek basina harakete gecmek, sonucunu yalniz bir cift goz ile gormek ve sonucu ne olursa olsun yine bir basina uzulmek ya da sevinmek...Iste bazen tam anlamiyla boyle hissediyorum, kendime yaptigim seyleri ikinci bir yurek ile paylasmadikca sanki yapilmamis gibiler...
     
  2. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  3. HeartLess

    HeartLess HUZUR MELEĞİMSİN SEN.. Pro Üye

    Katılım:
    20 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.846
    Beğenildi:
    29
    Ödül Puanları:
    198
    siz yalnız yaşadığınız için bu duyguyu dha çok yaşarsınız gibime geliyor...
    ben hayatım boyunca hiç yaşamadım..çünkü en yakınımda sevdiklerim hep vardı...
    bence sizin acilen bir çift göz bulmanız lazım...
    sevgiler...
     
  4. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  5. dostluklar da hep sahte ki...cok nadir gercek dost
    eş dersen artik o konuyu kapattim
     
  6. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  7. lirik guzel

    lirik guzel bekle beni 35.5 :) Üye

    Katılım:
    4 Ekim 2007
    Mesajlar:
    7.750
    Beğenildi:
    887
    Ödül Puanları:
    188
    İnsan sevinçlerini,hüzünlerini paylaşacağı, karar alıp verirken danışacağı bir can arar...Yalnızsak ,uzaksak sevdiklerimizden kendi kararlarımızı kendimiz alır,biraz daha büyürüz.Kendi kendine yetmeyi öğreniriz.Arada sırada ağlar,sızlanırız yalnızlığımıza...Alıştığımız için bu duruma etrafımıza bir zırh örüp kimseyi de yaklaştırmayız.senağlama Dostluklar kurmak ,bunun için çabalamak yalnızlığımızı bir nebze de olsa giderecektir.Anne-babanın yerini kimse tutamaz o konuya hiç girmiyorum.:)))
     
    Son düzenleme: 19 Eylül 2008
  8. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  9. zeymuran0

    zeymuran0 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    6 Haziran 2008
    Mesajlar:
    6.277
    Beğenildi:
    4.582
    Ödül Puanları:
    238
    her zaman yanında birini bulamayabilirsin kararlarını paylaşacak,sana akıl verecek,destekleyecek. sevgilin de olsa eşin de olsa ailen de olsa zaman zaman yanlız kalırsın ve kararlarını tek başına almaya mecbur kalırsın.
    bu çok ta kötü bişey değil.aradığın desteği anlayabiliyorum.zaman zaman hepimiz ihityaç duyarız ama tek başına karar almaktan da korkma.bu kaçınılmaz çünkü.
     
  10. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  11. korkmuyorum zaten hep oyle yapiyorum
    ama herzaman boyle olunca artik ne dogru ne yanlis bilememeye basliyorsun bazen
     
  12. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  13. Ally

    Ally Vadideki Zambak Üye

    Katılım:
    28 Kasım 2007
    Mesajlar:
    2.072
    Beğenildi:
    23
    Ödül Puanları:
    148
    Haklısın. İnsan biriyle paylaşmadıktan sonra yaşadığı herşey anlamsız kalıyo. Benimde yaşadığım şeyler anlamsızlaşmıştı herşeyimi paylaştığım insan kazık atınca ama onunda yeri doldu çok şükür :nazar: Sende bu hayatı paylaşabileceğin birilerini mutlaka bulursun sadece daha dikkatli bak... a.s.
     
  14. 20 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  15. PamukPrensesPathem

    PamukPrensesPathem 14.02.2011 sözlendik:) Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2008
    Mesajlar:
    10.448
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    196
    hayat paylastıkca guzel
    ısallah sende paylascagın bırını bulursun gonlune gore ıstedıgın gıbı
     
  16. 20 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  17. yorgun savaxsxçxix

    yorgun savaxsxçxix Popüler Üye Üye

    Katılım:
    14 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    7.562
    Beğenildi:
    18
    Ödül Puanları:
    148
    annemle babam boşanıncaya kadar yani 17 yaşına kadar yaşadım bu yalnızlığı içimde belki de. ama karar alırken, 11 yaşındayken gideceğim okulu seçerken de, 7 yaşında giyeceğim çorabı seçerken de hep kendi kararımda inat ettim. sonuçlarından pişman olmadım, çünkü istediğimi yapmıştım. okulum uzaktaydı, ama benim seçimimdi örneğin.

    kendimi evde o kadar kişi varken yalnız hissederdim. günlüklerim vardı paylaştığım, konuştuğum...
    sonra annemle baş başa kaldık. 11 senedir dert ortağım, sırdaşım, her şeyim. evlenip-boşandığım o hızlı yıllarda da en büyük desteğim oldu. ben de ona.

    tek başıma yaşasaydım eminim aynı cümleleri ben kurardım. 3 yıldır annemin dışında erkek arkadaşım oldu aldığım kararları, düşüncelerimi paylaştığım... ama onun da yöntemi aynı oldu annem gibi; kararları bana bırakmak, sonucu kötü olma ihtimali olsa da istediğim kararı vermemdi asıl olan, ya da sonunda ölüm olmamasıydı. fikir danıştığımda, illa bunu yap, başak türlü olmaz vb. davranan insanlar olsalardı ben hala 17 yaşına kadar olduğum gibi yalnız hissedecektim kendimi belki de kalabalıklar arasında.
     
  18. 20 Eylül 2008
    Konu Sahibi : gelecekkorkusu
  19. bahsettiğin tam anlamıyla yanlızlık canım.çok zor.insanın hayattta mutlaka birilerine ihtiyacı var.her zaman dertlerini paylaşmak ya da karar vermekte yardımcı olmak için değil.seni sevdiğine inandığın birinin var olduğunu bilmek bile güzeldir senden çok uzak olsa da.en büyük korkularımdan biri yalnızlık ama sonumuzu bilemiyoruz tabi.Allah yalnız bırakmasın kimseyi