çalışan anne ve çocuğu

Konusu 'Bebek Bakımı ve Beslenmesi' forumundadır ve sezince tarafından 15 Mayıs 2010 başlatılmıştır.

    15 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  1. sezince

    sezince Aktif Üye Üye

    Katılım:
    13 Kasım 2009
    Mesajlar:
    445
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    Duymuşsunuzdur Sabiha Paktuna Keskin' in "Anne ış' te" adlı bir kitabı var. Yakında çalışacak bir anne olarak bu kitabı büyük bir dikkatle okuyorum. ınanın çok faydası oldu. Size de tavsiye ederim. Öncelikle bebek bakımı ve beslenmesi konusunda yaptığım hataları görmeme olanak sağladı. Örneğin, sütünü sağan ve bebeğini biberonla besleyen bir anne olarak bebeğime süt verme işini sadece anne olarak ben yapmalıymışım. Oysa zaman zaman eşimden destek alıyordum.
    Yine de içim hiç rahat değil. Bakıcılara güvenemiyorum. Eve kamera koymayı düşünüyorum; ama gizli kamera değil kesinlikle. ışe başladığımda bebeğimin bakımının, temel ihtiyaçlarının giderilmesinde bir aksama olursa... Ben fazlasıyla eleştirel ve yargılayıcı olduğum kanısındayım. Bakıcımı kırmaktan da öyle tedirginim ki. Çalışma saatlerim çok yorucu olmayacak; çünkü ders saatlerim çok az. Mesela haftada bir, belki de iki günüm boş olacak yahut haftanın beş günü çalışırsam 8. 30 gibi evden çıkıp 13. 00 gibi eve dönebileceğim. Buna rağmen gün boyu düşünüyorum, çıkış yolu bulamıyorum. Bebeğimi bir yabancıyla nasıl bırakacağım, bakımı aksarsa nasıl telafi edeceğim. Muhtemelen psikolojim iyiden iyiye bozuldu. Çalışan anneler bana bir yol gösterin, nasıl sağlıklı düşünebilirim?
     
    Son düzenleme: 15 Mayıs 2010
  2. 15 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  3. Gulsum

    Gulsum pamuk prensimmmm Üye

    Katılım:
    19 Eylül 2009
    Mesajlar:
    1.044
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    teşekkürler, faydalı oldu..
     
  4. 15 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  5. serçecik

    serçecik Popüler Üye Üye

    Katılım:
    1 Ekim 2007
    Mesajlar:
    1.711
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    148
    bende ilk başlarda bu psikolojideydim..yabancı birisine nasıl bırakıcam kızımı diyordum..ama insan mecbur kalınca herşey yapıyor..tabiki kendi ailemizden birisi yada yakınlarımız gibi olamıyor hiç bir bakıcı mutlaka çıkıyor sorunlar ama ne yapalım evlatlarımızın geleceği için de çalışmak zorundayız..işe ilk başladıgım dönemler çok ağladım hergün kızımı bakıcıya bırakıp ağlayarak işe gidiyordum..ancak dediğim gibi başa gelen çekiliyor.seni en iyi ben anlarım heralde.ama geçiyor bu sürecede alışıyor insan..
     
  6. 15 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  7. missmiss

    missmiss Aktif Üye Üye

    Katılım:
    3 Şubat 2009
    Mesajlar:
    123
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    böle düşünmen çok doğal.bnm annem bakıo bebeğime ama buna rağmen kaç kere arıyorum geldiğimde kucağıma alıp saatlerce oynuyorum.çalışmak çok zor ama onlar için daha rahat yaşasınlar diye.zaman geçtkçe alışıosun ama suçlu hissetme duygusu silinmio içinden ama yapmak zorunda olduğun için yapıosn.
     
  8. 16 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  9. specialx

    specialx Hayat seninle güzel Üye

    Katılım:
    22 Mart 2010
    Mesajlar:
    662
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    caım seni çok iyi anlıyorum.ben daha şimdiden bir dahaki yıl onu nasıl bırakıp gideceğimi düşünüyorum.çok zor bir durum Allah bir şekilde sabrını verir inşallah.
     
  10. 16 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  11. Elifim80

    Elifim80 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    25 Mart 2010
    Mesajlar:
    116
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    Ben de aldım bu kitabı ..bitirmek üzereyim. Ama okudukça kendimi suçlu hissediyorum.
    Mesela bebek annenin kucağından alındığında anne odadan çıktığında ağlamıyorsa bir anormallik vardır, diyor ve benim oğlum benim arkamdan ağlamıyor, başkalarının kucalamasından rahatsız olmuyor.
    Bakıcı olayına gelince benim annem baktığı için o konuda rahatım.
    S. P. K. diyor ki bakıcının çocuğu sahiplenmesi ve ihtiyaçlarını anında ağlatmadan karşılaması en önemli şey diyor. Diğer sorunlar ikinci planda olmalı diyor. Ve devamlıılk , mümkün olduğunca bebeğe bakan yüz değişmemeliymiş.

    Uzun oldu ama paylaşmak istedim.
     
  12. 16 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  13. edrne

    edrne Aktif Üye Üye

    Katılım:
    19 Şubat 2010
    Mesajlar:
    40
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    ay şimdi çok kötü oldum ben çalışan bi anne değilim bebeğimle kendim ilgileniyorum ama benim bebeğimde ben dışarı çıkınca veya kucağımdan alınınca ağlamıyo neden acaba?bu arada bebeğim 7 aylık
     
  14. 16 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  15. sezince

    sezince Aktif Üye Üye

    Katılım:
    13 Kasım 2009
    Mesajlar:
    445
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    bebeklerin emme duyusu örselenince parmağını emebilirmiş. benim bebeğim de parmağını emmeye başladı. mafoldumben ne yaptım da bu duyusu örselendi anlayamıyorum.
     
  16. 17 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  17. irem-ozge

    irem-ozge :) Üye

    Katılım:
    4 Mart 2008
    Mesajlar:
    5.439
    Beğenildi:
    336
    Ödül Puanları:
    188
    Ben bu hanfendiyi maalesef beğenmiyorum.
    Bi yazısında bebeklerin 3 yaşına kadar odasının ayrılmaması gerektiğini okumuştum.
    Ve o andan itibaren bir daha okumadım kendisini.
    Kitaptada çok yanlış var bana kalırsa.
    Elbette eşinizden destek alacaksınız.
    Destek almamak demek annenin daha yorgun dolayısıyla daha agresif olması demek.
    Yani bebeğe olumsuz etki.

    Çalışmak konusunda da endişelerinizi anlıyorum. Bende kızım 6.5 aylıkken işe geri döndüm. Hemde günde 10 saat yoktum yanında. Emziriyordum üstelik.
    Geceleri de çalıştığım oldu eski işim sebebiyle.
    Bikaç önerim olacak sadece size.
    Örneğin odadan ayrılırken bikaç saniye için bile çıkarken bebeğinize şimdi mutfağa gidiyorum ama hemen geri geleceğim diyin. Bunu hep yapın.
    Birde ceee oyunu vardır onu oynayın sık sık. Yok olan, kaybolan bişiyin geri döneceğini öğrensin.
    Oyuncaklarını saklayın ve sonra çıkarın.
    Bunlar onu yaşanacak duruma hazırlayacaktır.
    Sevgiler.
     
  18. 17 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : sezince
  19. ozzge

    ozzge Popüler Üye Üye

    Katılım:
    3 Haziran 2008
    Mesajlar:
    1.059
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    106
    Benim kızım da benim kucağımdan alınınca ağlamıyor ve herkese gidiyor hiç kimseyi yabancılamıyor. Bu bir ölçü değil bence. Gayet mutlu bir bebek. ınsanları seviyor yolda, asansörde, hatta kırmızı ışıkta durunca yandaki otobüstekilere bile gülüyor cilveler yapıyor. Kalabalık bir ortamda kucaktan kucağa geziyor.
    Bana biraz saçma geliyor açıkçası ağlamıyorsa sorun olduğu savı. Kitabı bende okudum.
    Anneden ayrılınca ağlamama ve 3 yaşına kadar aynı odada yatırma fikirleri bana tamamen ters geldi.