Canımın çoğu kaldı sizde :((((

Konusu 'Tüp Bebek Özel Bölüm' forumundadır ve mavielle tarafından 15 Ocak 2010 başlatılmıştır.

    15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  1. mavielle

    mavielle MİNİK DUTUM BENİMLE Üye

    Katılım:
    13 Ocak 2010
    Mesajlar:
    2.015
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    Tek tek arkadaşlarımın hamilelik haberlerini aldım. Karınlarının büyüdüğünü izledim. Onlarla birlikte hazırlandım. Bu arada her ay tekrarlayan adet kanamalarıyla bir türlü hamilelik müjdesini alamadım. İsimler seçtim daha müjdesi gelmeyen bebeğime, bu isimleri arkadaşlarım verdi bebeklerine. Onların heyecanını paylaştım büyüyüşlerini izledim. Banyo yaptırdıklarını, bebeklerinin saçlarını taradıklarını izledim. Benim için imkansız gibiydi anne olmak tüm tedaviler aşılamalar sonuç hep negatif.

    Tek çare tüp bebekti ve ben son şansımı kullanmaktan korkuyordum. Ya hiç anne olamıycaksam nasıl dayanırım diyodum. Tam 3 sene erteledim tüp bebek tedavimi. Artık eşim denememiz gerektini söyleterek ilk randavumuzu aldı.

    Doktorum çok tatlı bir bayandı, rahattım onun yanında. Ve 10 ocak 2009 lucrin ile tedavim başladı. müthiş iğne korkuma rağmen iğnelerimi kendim yapıyodum. 2 şubat 2009 evet büyük gün bu gündü transfer günüm. O sabah farklı başlamıştı herşey ilkkez yaşayacaktım bunu miniklerim içimde olucaktı. merkeze gittiğimizde odaya alıp hazırladılar beni heyecandan duramıyordum. doktorum 4 enbriyo transfer ediceklerini çünkü 2 enbriyonun orta kalitede diğer 2 enbriyonunda düşük kalitede oldunu söledi. Şaşırmıştım ümidim kırılmıştı çok zayıf ihtimaldi benim için hamilelik transfer gerçeklerşti. Bebeklerimin transferden sonra birer boncuk gibi zıplayıp tutunmaya çalıştıklarını gördüm müthiş bişeydi bu. Bekleme süresi başladı 12 gün 9 sene bekleyen ben 12 günü geçiremiyodum. 10.günümde kanamam oldu ve yıkıldım hafifti ama kanamaydı sonuçta tüm ümidim kırıldı yoktu tutunamamıştı bebeklerim aklım sürekli onlardaydı. Ve 14 şubat 2009 yani sevgililer günü annem ve babmda bizdelerdi, annem kahvaltı hazırlamış tok karnına gideyim tahlil için kan vermeye diye ama lokmalar boğazıma diziliyordu gözyaşlarım söz dinlemiyor sessizce akıyordu.Evet kan tahlili için eşimin zoruyla kan verdim 1.30 saat bekleme süresi başladı. zaman durmuş gibiydi. Sonunda eşim geldi kapıyı açtığımda yüzü tuhaftı anlamaya çalışıyodum ama anlamak imkansızdı. Sonucu smlemediler doktoru arıcaz dedi beni telefonun oldu yere doğru götürdü birden sarıldıve ağlamaya başladı şaşkındım ne oldu diyordum sadece tek kelime söleyebildi eşim VAR var olan neydi anlamaya çalışıyodum arkasından HAMİLESİNNNNN dedi o an anlatılmaz bir duygu annem şaşkın bizi izliyo ne oldunu anlamaya çalışıyo bi yandan eşimin koluna vuruyodu ne oldu sölesene ne oldu diyodu. sonunda olmuştu 9 sene beklediğim haberim almıştım ama bişeyler eksikti onu hissedemiyodum . hiç bir hamilelik belirtim yoktu, korkuyordum taki onun minik kesesini görene kadar. Allahım ne güzel bişeydi bu bi an önce büyüsün kalp sesini duymak istiyordum. 7 haftalıktı bebeğim o dün kalp atışını duyucaktık. Sabah ağrı ve kanamayla uyandım kimseye bişey demedim çünkü o gün kontrol günümüzdü. balıkesirde yaşırum ve tüp bebk merkezi bursadaydı yola çıktık. Ağrım şiddetlendi yol bitmek bilmedi vemasadayım korkuyla yatmıştım ya ona bişey olduysa. Doktorum ultrasonu karnımda gezdirdikçe korkum arttık bebeğim bir türlü ekranda görünmüyordu. Minik kalbi atmıyor olması gereken yerde değildi. İşte yıkıldığım an bebeğimi kaybediyordum düşük başlamıştı. Bu olmamalıydı çok beklemiştim sabretmiştim ama sınavım henüz bitmemişti.

    Tekrar denemek için 6 ay beklemem gerekiyordu çok uzundu bu zaman geçermiydi. geçti evet tekrar tedaviye başladık iğneler, yumurta toplama ve transfer günü geldi 19 ağustos 2009 bu sefer 3 enbriyo transfer edildi 2 tanesi yüksek kalitede 1 tanesi orta kalitede ve bekleme süresi offf 14 gün beklicektim bu sefer çok uzundu. Eve yardımcı almıştım tüm günümü yatarak geçiriyordum ve tahlil günü geldi 1 eylül 2009 eşim sonucu alıp geldi bu sefer doktoru aramamıştı benim aramamı istedi. 322 tahlil sonucu yüksekti ama ne demekti. Doktorum süper bu sonuç çok güzel dedi ve ekledi ikiz bebekler sorun olurmu dedi şaka gibiydi yani benim ikizlerimmi olucak şimdi ay inanamıyordum rüya gibiydı. Onalrı görmek için sabırsızlanıyordum ve evet 5 haftalık hamileyim bebklerime BENİM İKİ MİNİK DUTUM diyordum. ekranda görddüm onlar çok heyecan vericiydi. Sorun vardı bu seferde bebeklerimden birinin gelişmesi iyi değildi doktor kaybedebilirsin dedi. Dualar ettim dutlarım birlikte kalın diye bebeğim beni bırakmasın diye çok şükür 7 haftalık olduklarında pıt pıt atan kalp atışlarının ışığını izledik dutlarım gayet iyidi ve benimleydi. Herşey yolundaydı karnım büyümüştü bile sanki 4 aylık gibilerdi göbeğimi seviyor hayeller kuruyor,tüm günümü onlarla konuşarak geçiriyordum. İnternetten birsürü sayfa okumuş nasıl beslenmem gerektini onlar doğdujtan sonra nasıl davranmam gerektine kadar herşeyi öğrenmiştim üstelik daha 9 haftalıklardı. 7 ekim 2009 o gece ıslaklık hissederek uyandım ve lavoboya koştum aman allahım buda neydi sanki bedenimdeki tüm kanlar akıyodu kanamam başlamıştı. Ağlamaya başladı saat gecenin üçüydü.Apar topar hastaneye gittik ultrasonda gördüm onları rahatladım fakat kanamam sürüyordu hastaneye yattık. Ertesi gün kadın doğum hastanesinde yattığım için bizim katta hep hamileler yatıyordu ve dutlarımı duyan beni görmeye odama geliyordu. Annemle gülerdik onlar gidince ikiz olunca farklımı sanıyorlar acaba derdik hastane günleri hem eylenceli hem korkulu geçti kanamam kesilmişti bir gün sonra rahim ağzı dikilecek. Ama olmadı o sabaha kanamayla uyandım ve yataktan kalkmam kesinlikle yasaktı.Ve dutlarım artık çok belirgindi kıpırdıyolardı ekranda onları izlemek çok güzeldi gayet iyiler hatta doktor amcaları takıldı bize bebeklerim birbirine arkasını dönmüş bunlar çok yaramaz annesi bak küsmüşler birbirlerine demişti. Allahın bana verdiği mucizesi onlar çok güzel görünüyorlar benimdi bizim bebeklerimizdi onlar. 10 ekim 2009 saat 21.30 aniden başlayan karın ağrısı sanki gaz sancısı gibi hastanede yattığım dönemde tüm hemşireler doktorlar çok ilgilidi ağrım başladığında korkulacak bişey olmadını sölediler çünkü bebekler gayet iyiydi birden bire gelen ilk bebeğimdi onu kaybetmiştim. Eşimi aradım bebeğimizin biri düştü diye ağrım kesilmişti diğeri benimle kalmaya kararlıydı sanki ama 10 dakika sonra onuda kaybettim. O hastane odası bi anda cehenneme döndü dutlarım gitti yoklar artık tüm hayallerim sona erdi allahım sınavım bitmemişmiydi. Herşey yolundayken nedenneden bu oldu neden gitti bebeklerim acımın tarifi yok yıkıldım. Artık elim karnımda evimde bulunan boş odanın kapısında durup beşiklerini nereye koyacağımı hayal edemiyordum. Onlarla konuşup bir an önce büyüyün size ciciler alıcam sabırsızlanıyorum diyemiyordum acaba kızmı erkekmi neydi cinsiyetleri bilmek isim aramama gerek yoktu bitmişti herşey bitti ben asla anne olamıcakmıyım hamile kalmamakmı yoksa hamile kalıp onların kıpırdanışlarını görüp kaybetmekmi hangisi daha zordu bu soruya bir türlü cevap bulamıyorum. 2009 bana en güzel müjdeleri ve arkasında acılarını yaşattı.Dutlarımın görüntüsü hala gözümün önünde hiç gitmiceklerde.

    Şimdi tedavim tekrar başlıyor kromozom analizigenetik tanı için kan gönderdik sonuçlar önümüzdeki hafta gelicek ve önümüzdeki hafta hiperoskopi işlemi yapılacak beni neler bekliyo bilmiyorum bundan sonraki her adımı sizinle buradan paylaşacağım ben bebeğimi kucağıma alana kadar pes etmiycem benimle aynı kaderi paylaşan arkadaşlar burdan birbirimize destek verelim sırayla müjdelerimizi paylaşalım bebeklerimizin resimlerini paylaşalım bizi bizden başkası asla anlamazzz hepinize şimdiden çok teşekkürler 2010 bebklerimizin geldiği yıl olsun ayrıca 6 ocakta hiperoskopi oldum ve rahim ağzı açıklığım olduğu sölendi.ocak sonundaki adetle tedavime karar vericez kısa protokol mü yoksa uzun protokolmü diye ve hamileliğimin 12.haftasında rahim ağzına dikiş atılacak bu sefer sürekli yatmam gerekicek sanırım ama dutlarım bana dönsün ben herşeye razıyım rabbim yardımcımız olsun

    bu cümleleri yazarken hayatın bana daha ne acılar getirceni bilmiyordum.3.denemem negatif sonuçluydu ve iki ay bekledikten sonra tekrar eski doktorumla 4. kez tedaviye başladım.yine mutluydum ikiz bebeklere hamileydim ilk günler heyecanlıydım şükrediyordum dutlarım benimleydi yine 7 haftalıkken bebeklerden birinin gelişmesi geriydi ve onu kaybedebilirdim.kaybettimde tek bebekle devam etti hamileliğim bebeğim iyiydi fakat kardeşi hala rahmimdeydi vücut onu atmaya çalışıyordu kanamalar başladı hastanede 3 gün evde 4 gün geçen haftalar kesilmeyen kanamalar tam 16 hafta böle devam etti yatağa bağlı yatarak geçiridim günlerimive kaybettiğim bebeğim tamamen yok oldu kanamalarım durdu şükürler olsun diye dualar ediyordum kurban kestim ve bebeğimin cinsiyetini öğrendim kızım olucaktı umutluydum artık bebeğim benimle kalmaya karar vermişti 5.ayda hazırlıklara başladım hatta eşim kızıyordu erken diye ama içim dinlemiyordu herşeyi almak istiyordum aldımda.nerden bilebilirdim bi gece aniden suyum geliceni :KK43: evet 21 haftalıkken bi gece suyum geldi apar topar hastaneye gittik balıkesirde yaşıyorum takibimi yapan doktorum bursada hemen yola çıktık ve doktorum gecenin 3 de beni kapıda bekliyordu hemen ultrason ve bebeğim iyiydi suyum çok azdı zor bi sürece girmiştik ve 2 haftaya ihticaımız vardı wc bile kalkmadan yatıcaktım hastanede bebeğim doğana kadar en azda 2 hafta doğmaması gerekiyordu ama bebeğim 3. gün doğmaya karar verdi ve doğum yaptım bebeğimi kaybettim.acımın tarifi yok bebeğimi alıp balıkesire getirdiler dedemin ayak ucuna gömmek için benim öpüp koklamaya kıyamayacağım pamuklara saracağım kızımı dedemin ayak ucuna defnettiler yüzünü görmedim kokusunu duymadım rabbimden hep sabır diledim ilk yağmur en zoruydu bebeğimin üzerine yağan yağmurdu bu hıçkırıklarla ağladığım saatlerdi yağmur vakitleri.hayat çok acımasız kaderde yoksa elden bişey gelmiyor şimdi yine tedaviye başlıyorum ekim ayında allah bu sefer kucağıma aldırsın.

    veeeee bir yıl zonra 14 kasım 2011 tarihinde lucrin kullanmaya başlayıp 5.deneme startını aldık rabbim bu sefer hikayemi mutlu sonla bitirmek nasip etsin.malesef bu seferde kimyasal gebelik yaşadım 12. gün bthcg değerim sadece 26 ve yılbaşı günü kanamam başladı.

    pes etmek yok tekrar deneyeceğim dedim ve tekrar başladım 16 mart 2012 yumurta toplama işlemim yapıldı ve 13 yumurta toplandı 6 adet 1. kalte enbriyo oluştu 19 mart 2012 pazartesi 2 tane transfer edildi ve kalan 4 adetini ilk kez dondurdum şimdi transferimin 3.günü ben hiçbir şey hissedemiyorum sadece yatıyorum tv ve pc ile vakit geçiriyorum ve inanıyorum elbet bir gün bu yazımın sonucuna şükürler olsun bebeğimizi kucağımıza aldık yazıcama rabbim yardımcımız olsun hayırlı evlatlar nasip etsin(aminn)

    veeee büyük gün ben 6. denememde 4.kez hamileyim sonucum 254.7 bundan sonra yaşadıklarımı paylaşmaya devam edicem tabii bebeğimi kucağıma alana kadar..

    B usefer herşey yolundaydı ikizdi bebeklerim kalp atışlarını duyduk bi tanesi çok hareketli her seferinde bize şrinlikler yaptı umudum var bu sefer derken 26 mayıs sabahı uykumdan uyandığımda bişiler gelmişti banyoya koştum gelen ilk bebeğimdi çığlık atmamla ikinciside geldi ağrı yok kanama yok hiç bişi yok inanılır gibi deil normal doğum yapar gibi geldi bebeklerim 12+5 günlüklerdi elleri ayakları parmakları gözleri kocama bebekler 15 cmden fazlaydı uzunlukları tam bi bebek görünümündelerdi.Rabbim bu acıların en büyüğü bizim için apar topar bursaya hastaneye gittik bebeklerin keseleri hatta kese içindeki suları eşleri herşey duruyordu bebeklerim sanki bi kapıdan çıkmışlar kaçmışlardı.óktaydı herkez eşleri kromozom analizine gitti ve bekleme süresi başladı bu 20 gün ömrümün en uzun günleriydi.sonunda geldi sonuçlarımız bebeklerimin biri kız biri erkekmiş ve çok sağlıklılarmış

    12 yıl, 6 tüp bebek denemesi, 4 hamileleik, kaybedilen 6 bebek ve sonuç benim bünyem eşimin genlerini kabul etmiyormuş bu yüzden bebekleri atıyormuş.Ne hissetmem gerektini şaşırdım artık sevinsemmi üzülsemmi bilemedi.Şimdi ise uygulanacak tedavi eylül ayında eşimden kan almaya başlıcaklar ve o alınan kanla bi serum üretip 3 ay bana verip bünyemi eşime alıştıracaklar aralık ayındada dondurulmuşları eğer sorunsuz çözünürlerle transfer edicekler hamile kaldıktan sonra 7 haftalıkken yine eşimin kanından serumu vericekler ve tekrar başlıycak mücadelem rabbim yardımcımız olsun başıma neler geleceği ile ilgili en ufak bir fikrim yok inşallah sonuca ulaşırızda benim gibi tekrar tekrar düşük yapanlara umut olur bu aşı yöntemi bu uzun hikayemi okuduğunuz için teşekkür ederim benden dualarınızı eksik etmeyin rabbim hepimizin emeklerini boşa çıkarmasın inşallah bu mübarek kandil günü sesimizi duysun inşallah.

    ilk aşım dün yapıldı eşimden 10 tüp kan aldılar ve 1 saatlik işlem sonrasında bana iki kolumdan elde edilen serumu enjekte ettiler çok canım yandı kollarımda ağrı ve uyuşma oldu ama çok uzun sürmedi yeterki şe yarasın ben razıyım bu acılara iğnemi yapan hemşire şifa olsun dediğinde çok etkilendim inşallah şifa olur derdime bebeğime kavuşurum bu sefer.bundan sonraki aşı 1 ay sonra yapılacak geri sayım başladı yeni tedaviyle bebeklerime kavuşacağım güne....

    lenfosit aşı sayesinde sorunsuz hamilelik geçirdim ve 31/08/2013 gecesi saat 04 de uyur uyanık yatarken çok az suyum geldi.kalkıp üzerimi değiştirdim tekrar yattım çünkü sabah kontrolüm vardı ve çok azdı gelen su ve 04.30 gibi teekrar suyum geldi kalktım biraz evimi topladım eşimi uyandırdım duşumu aldım eşim eşyaları arabaya taşıdı sakince hazırlanıp yola çıktık balıkesirden bursaya doğru saat 07 de hastaneye girdik tam kızlara benim suyum geldi biraz derken bütün suyum boşaldı aman yarabbim durmuyordu sürekli akıyordu odaya aldılar bizi nst bağlandı zaten kızım tersti ve sezeryan olucaktım doktorumu aramışlar hazırlayın hemen geliyorum alalım demiş ben ne olduğumu anlayamadan kendimi ameliyathanede buldum müthiş korkuyordum sezeryandan anestesi uzmanı epuduralimi takarken başladım yalvarmaya uyumak istiyorum yapamıycam korkuyorum diye ama dinlemedi beni yapma yıllarca beklemişsin bebeğini gör ben seni yine uyuturum dedi tamam dedim ama yine başladım yalvarmaya doktorum bişiler yapıyordu anestezi uzmanıda bana yapılcakları anlatıyordu ben anlamadan başlamış bile ameliyatım birden kızımın ağlamasını duydum aman allahım o ses yıllardır beklediğim sesmi yavrumun sesimiydi kalp atışlarım çok yükseldi kızımı hazırladılar bikaç kez yanıma getirdiler öptüm öptüm öptüm kızımmmmm yavrum merhaba ve uyumuşum uyandığımda odadaydım eşim vardı birtek zaten giderken ikimiz gtmiştik eşim herkezi aramış kayınvalidem izmirden görümcem kuşadasından annemlerde balıkesirden yola çıkmışlar bizim yanımıza geliyorlarmış hemşire geldi iyisen bebeğini getireyim dedi tabiki hemen getir görmek istiyorum dedim ve kızım odamızdaydı ben yatağımda kızım beşikte eşimde karşımdaydı ikimizde bebeğe bakıyor hiç konuşmuyorduk eşşim sendemi nefes alıyormu diye bakıyorsun dedi güldük biz artık çekirdek aile olmuştuk çok mutluydum tarifi yoktu mutluluğumun fakat çok kısa sürdü bu mutluluğum annemlerin kaza yaptığı haberini aldık eşim beni kızımla bırakıp annemlerin göürüldüğü hastaneye koştu ve rabbimin bana en acı doğum hediyesi annem ve dayımı trafik kazasında kaybettim :KK43: hislerimin kelimelere dökülmesi zor anne olduğum gün annesiz kaldım yıllarca benimle mücadele eden bana destek olan annem bebeğimi göremedi yaşadıklarımı hissettiklerimi kelimelere dökemiyorum rabbim bi can verdi bi can aldı benden hikayem yine mutlu sonla bitmedi rabbim kızıma berrama uzun ömür versin acımı birazolsun hafifletiyor yavrum anne olma yolundaki hikayem bölelikle bitmiş oldu okuyan herkeze takip eden herkeze söyleyeceğim tek şey pes etmeyin rabbim mutlaka vericektir dileğinizi her ne olursa olsun sadece evlat deil ne istiyorsanız sabredin isyan etmeyin mükafatı mutlaka gelicektir

    HAKKINIZI HELAL EDİN ALLAHA EMANET OLUN
     
    Son düzenleme: 9 Ekim 2013
  2. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  3. mehsilopi

    mehsilopi Aktif Üye Üye

    Katılım:
    10 Eylül 2008
    Mesajlar:
    154
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    Canım allahım yanında olsun yazını okuyunca bende daha hiç hamile kalmama rağmen o soruyu sordum şimdi kendime hamile kalamamak mı kalıpta kaybetmek mi en acı elbette ikiside çok üzücü ne denebilirki allah hepimizin yardımcısı olsun ümitlerimizi yitirmeyelim asıl kayp o zaman bence allahım tüm isteyenlerin kucaklarını doldur yarabbim
     
  4. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  5. minikcadimm83

    minikcadimm83 MeLeĞiM BeNiMLe.. Üye

    Katılım:
    3 Kasım 2008
    Mesajlar:
    2.705
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    canım Allah sabır versin,inşallah sabrının mükafatını alırsın..
     
  6. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  7. mavielle

    mavielle MİNİK DUTUM BENİMLE Üye

    Katılım:
    13 Ocak 2010
    Mesajlar:
    2.015
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    bebeklerimin tekrar içimde tutunmaya çalışırken zıplayışlarını görmek herşeye değer bir gün kucağımada alıcam inanıyorum hakkımızda hayırlısı olsun snm allah gönlümüze göre versin
     
  8. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  9. mavielle

    mavielle MİNİK DUTUM BENİMLE Üye

    Katılım:
    13 Ocak 2010
    Mesajlar:
    2.015
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    saol güzelim allah sabrımızın mükafatını mutlaka vericektir
     
  10. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  11. idil07

    idil07 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    22 Ocak 2009
    Mesajlar:
    1.822
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    146
    Canım Çok duygulandım Öyle gÜzel anlatmıŞŞsınkı herŞeyı.. TÜm yaŞadıklarımızı Öyle gÜzel ÖzetlemıŞsın kı..yıne Şanslısın ama bebeklerının tutmasında sorun yok kalması ıÇın de gereklı Önlem alınacak ve kavuŞacaksın ınŞallahh
     
  12. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  13. minikcadimm83

    minikcadimm83 MeLeĞiM BeNiMLe.. Üye

    Katılım:
    3 Kasım 2008
    Mesajlar:
    2.705
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    Söylemek isteyip de ifade edemediğim okadar şey var ki..
    okadar zor ki beklemek,anne olacağım günü beklemek,anne olamamaktan korkmak..
    hepimis yaşıyorus vu duyguları,hepimis birbirimise dua edelim.
    Hepimin duaları kabul olur da bigün bizde sağlıklı bebekler kucağımısa alırıs..
     
  14. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  15. mavielle

    mavielle MİNİK DUTUM BENİMLE Üye

    Katılım:
    13 Ocak 2010
    Mesajlar:
    2.015
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    çok saol cnm bu yazıyı bebeklerimi kaybettiğim zamanlarda başka bir sitede yayınlamıştım burdada paylaşmak istedim.maksadım sizi üzmek değil her hikaye ufacıkta olsa bir fikir veriyor ve paylaştıkça acılarımızı dahada güçleniyoruz.
     
  16. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  17. mavielle

    mavielle MİNİK DUTUM BENİMLE Üye

    Katılım:
    13 Ocak 2010
    Mesajlar:
    2.015
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    canım hiç korkma ben şahin beyi çok beğenmiştim yaklaşımı bilgisi süper eşim ısınamadığı için değiştirdim bana kalsa tercihim şahinbey ve ekibiydi.ayrıca genetik konularada meraklı şahinbey ve kolayı değil zoru başarmayı seviyor güven doktoruna allahın izniyle müjdeler vericeksin
     
  18. 15 Ocak 2010
    Konu Sahibi : mavielle
  19. arzum86

    arzum86 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    25 Ekim 2008
    Mesajlar:
    850
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    canım çok zor kendimden biliyorum aglayarak okudum yazını bende 2tane melegimi kaybettim 1.si küçücüktü daha testen ögrenmiştik dr.2hafta sonra gel keseyi görelim demişti akşamına gitti bıraktı güzel kızımsa 36.haftalıkken bıraktı beni 4ay olucak ayın29da tedaviye başlamak için can atıyorum ama okadarda çok korkuyorumki aynı şeyleri yaşamaktan bende hep aynı soruyu soruyordum sizin gibi hamile kalıpta kaybetmek çok zor ama o hamilelik günleri ömre bedel hiç bişeye benzemiyo allahım isteyen herkese nasip etsin en kısa zamanda hayırlı saglıklı evlatlar :Saruboceq: