Cenaze Töreni

Konusu 'Kişisel Gelişim' forumundadır ve tuar tarafından 4 Aralık 2006 başlatılmıştır.

    4 Aralık 2006
    Konu Sahibi : tuar
  1. tuar

    tuar Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    52
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    Cenaze Töreni


    Hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün

    Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı... Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde... Deniyordu ki; "Arada bir, çok bunaldığınızda, hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...

    Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım... Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum... Ama "kendi ölümümüzü ve cenazemizi" düşünmemiz tavsiye ediliyordu... Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an... Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim... Diyordu ki; " bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız...

    Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın... O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün... Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin... Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın...

    Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz... Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi... Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini... Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...

    Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım... Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... Birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini... Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı... Görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu... Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu perperişan... Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla... Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını... Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı oğluna..." diyordu acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur...?" diyordu...

    Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup... Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...

    Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide... Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar... Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim... Almam gereken dersi ve mesajı almıştım... Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum... Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum... Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik... Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline... Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı... Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında... Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde... İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak...

    Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım... Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin... Diğerlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre "diğerlerine" artık sizlerde dahilsiniz...

    Düşünün, bir gün bir mail ulaşıyor "ölmüş" diye... Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız... Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi... Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini göstermekti... Benim de öyle... Lafı çok uzattım farkındayım... Ama hayat dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı...

    Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM... Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"... Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim... Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti...

    Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı... İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı... Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence... Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim... Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...

    Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın... LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN, DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN...

    Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah'tan başka bilen yok... İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin... Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin... Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...

    Biraz Hıncal abi tarzı olacak ama, sevginizi ve verdiğiniz değeri haykırın onlara iş işten geçmeden... Ve en önemlisi; VERDİĞİ -VERMEDİĞİ, ALDIĞI - ALMADIĞI HERŞEY İÇİN, TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN'A...

    CAN DÜNDAR
     
  2. 4 Aralık 2006
    Konu Sahibi : tuar
  3. Cosmo

    Cosmo Guest

    Tuar, harikasın canım güzel bir yazarın güzel bir yazısını sadece okuyup anlamakla kalmamış bizlerle de paylaşmışsın. Tam da yazıda bahsedildiği gibi benim bu tür seremonilerim çok olur, annemi kaybederim yada babamı, bazen kardeşimi, eşimi en çok ta kendimi. (Allah hiçkimseye göstermesin birtek yavrumu böyle bir trajedinin içine sokamam ama herşey Allah'tan) Neyi farkettim biliyor musun, herkesle sevgimi açık seçik yaşıyorum ama babacığıma hep erteliyorum sözcüklerimi, öpücüklerimi. Annemin artık yaşamadığını düşündüğümde içime kocaman bir ateş topu düşüyor ama babamda daha farklı şeyler yaşıyorum, daha buruk bir acı. Kendimi ölen kişi yaptığımda ise tek bir varlık bu düşünceyi betimlememi engelliyor; EVLADIM.
     
  4. 4 Aralık 2006
    Konu Sahibi : tuar
  5. Lereenim

    Lereenim Onur Üyesi Pro Üye

    Katılım:
    17 Ağustos 2006
    Mesajlar:
    4.226
    Beğenildi:
    170
    Ödül Puanları:
    353
    Bu tür kayıpları genelde rüyalarda yaşarız ve uyandığmızdada oh rüyaymış deriz ve içimiz sevinç ve gerçek olmamasının huzuru ile dolar .Ama hepsi bu kadar daha sonra yaşamaya devam aynı rutin işler .Aslında sevdiklerimizi gerçekten kaybetmeden onları ne kadar çok sevdiğimizi söylesek ve hayatımızda keşkeler hiç yaşamasak .Tuarcım paylaşımın için teşekkürler ve bu değerlerimizi hatırlamamıza yardımcı olduğun içinde .
     
  6. 4 Aralık 2006
    Konu Sahibi : tuar
  7. yaren_76

    yaren_76 mareşal Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    2.069
    Beğenildi:
    22
    Ödül Puanları:
    148
    paylaşımın çok güzel tuarcım,hayata kendimizi bazen çok kaptırıp gidiyoruz ölümü düşünerek yaşamak yarın ölücekmiş gibi hissetmek sevdiklerimize daha çok bağlanmamızda büyük etken,ve içinde bulunduğumuz tüm sıkıntılara rağmen bize şükretmeyi öğretir herzaman
     
  8. 5 Aralık 2006
    Konu Sahibi : tuar
  9. iclo

    iclo Aktif Üye Üye

    Katılım:
    17 Ekim 2006
    Mesajlar:
    180
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    paylaşımın için teşekkürler can dündarın kalemine ve yüreğine sağlık gerçekten hayat ellerimizden kayıp giderken sevdiklerimizin birgün yok olacağını hiç aklımıza getirmrden yaşıyoruz ne zaman ki sevdiğimiz birilerinin ansızın aramızdan ayrıldığını duysak işte ozaman hayatın sonsuz olmadığı kafamıza tank ediyor ama insan oğluyuz nede olsa beli bir zaman sonra yine hayata dönüp ölümü unutup birbirimizi kırmaya incitmeye başlıyoruz taki hayatımızdan yeni birileri kayıp gidene kadar