çocuğunuzdan mektup var..

Konusu 'Aile, Evlilik ve Çocuklar' forumundadır ve pentagram tarafından 18 Kasım 2009 başlatılmıştır.

    18 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  1. pentagram

    pentagram Aktif Üye Üye

    Katılım:
    24 Ekim 2009
    Mesajlar:
    62
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Sevgili Anneciğim, Babacığım,

    Bütün duygu ve düşüncelerimi dile getirebilseydim, size şunları söylemek isterdim:
    Sürekli bir büyüme ve değişme içindeyim. Sizin çocuğunuz olsam da sizden ayrı bir kişilik geliştiriyorum. Beni tanımaya ve anlamaya çalışın.
    Deneme ile öğrenirim. Bana ayak uydurmakta güçlük çekebilirsiniz. Bana oyunda, arkadaşlıkta, ve uğraşlarımda özgürlük tanıyın. Beni her yerde, her işimde koruyup kollamaya çalışmayın.
    Davranışlarımın sonuçlarını kendim görürsem daha iyi öğrenirim. Bana yanılma payı bırakın. Kendi işimi kendim görmeye alıştırın. Büyüdüğümü başka nasıl anlarım?
    Büyümeyi çok istiyorsam da ara sıra yaşımdan küçük davranmaktan kendimi alamıyorum. Bunu önemsemeyin. Ama siz beni şımartmayın. Hep çocuk kalmak isterim sonra. Her istediğimi elde edemeyeceğimi biliyorum. Ancak siz verdikçe almadan edemiyorum. Bana yerli yersiz söz de vermeyin. Sözünüzü tutmayınca sizlere güvenim azalıyor.
    Bana kesin ve kararlı davranmaktan çekinmeyin. Yoldan saptığımı görünce beni sınırlayın. Koyduğunuz kurallar ve yasakların hepsini beğendiğimi söyleyemem. Ancak, hiç kısıtlanmayınca ne yapacağımı şaşırıyorum. Tutarsız davrandığınızı görünce hem bocalıyor, hem de bundan yararlanmadan edemiyorum.
    Beni dinleyin. Öğrenmeye en yatkın olduğum anlar, soru sorduğum anlardır. Açıklamalarınız kısa ve açık olsun.
    Öğütlerinizden çok davranışlarınızdan etkilendiğimi unutmayın. Beni eğitirken ara sıra yanlışlar yapabilirsiniz. Bunları çabuk unuturum. Ancak birbirinize saygı ve sevginizin azaldığını görmek beni yaralar ve sürekli tedirgin eder.
    Çok konuşup çok bağırmayın. Yüksek sesle söylenenleri pek duymam. Yumuşak ve kesin sözler bende daha iyi iz bırakır. “Ben senin yaşında iken...” diye başlayan söylevleri hep kulak ardına atarım.
    Küçük yanılgılarımı büyük suçmuş gibi başıma kakmayın. Beni, korkutup sindirerek, suçluluk duygusu aşılayarak uslandırmaya çalışmayın. Yaramazlıklarım için beni kötü çocukmuşum gibi yargılamayın. Yanlış davranışım üzerinde durup düzeltin. Ceza vermeden önce beni dileyin. Suçumu aşmadığı sürece cezama katlanabilirim.
    Beni yeteneklerimin üstünde işlere zorlamayın. Ama başarabileceğim işleri yapmamı bekleyin. Başarmam için beni destekleyin. Hiç değilse çabamı övün. Bana güvendiğinizi belli edin. Beni başkalarıyla karşılaştırmayın; umutsuzluğa kapılırım.
    Benden yaşımın üstünde olgunluk beklemeyin. Bütün kuralları birden öğretmeye kalkmayın. Bana süre tanıyın. Yüzde yüz dürüst davranmadığımı görünce ürkmeyin. Beni köşeye sıkıştırmayın, yalana sığınmak zorunda kalırım. Sizi çok bunalttığım sırada bile soğukkanlılığınızı yitirmeyin. Kızgınlığınızı haklı görebilirim, ama beni aşağılamayın. Hele başkalarının yanında onurumu kırmayın. Unutmayın ki ben de sizi yabancıların yanında güç duruma düşürebilirim.
    Bana haksızlık ettiğinizi açıklamaktan çekinmeyin. Özür dileyişiniz size olan sevgimi azaltmaz; tersine, beni size daha çok yaklaştırır.
    Aslında ben sizleri olduğunuzdan daha iyi görüyorum. Bana kendinizi yanılmaz ve erişilmez göstermeye çabalamayın. Yanıldığınızı görünce üzüntüm büyük olur.
    Biliyorum, ara sıra sizi üzüyor, belki de düş kırıklığına uğratıyorum. Bana verdikleriniz yanında benden istediklerinizin çok olmadığını da biliyorum. Yukarda sıraladığım istekler çok geldiyse bir çoğundan vazgeçebilirim; yeter ki beni ben olarak seveceğinize olan inancım sarsılmasın.
    Benden, “örnek çocuk” olmamı beklemezseniz, ben de sizden kusursuz ana baba olmanızı beklemem. Sevecen ve anlayışlı olmanız bana yeter.
    Sizin çocuğunuz olarak doğmak elimde değildi. Ama seçme hakkım olsaydı, sizden başka kimsenin çocuğu olmak istemezdim.

    Sevgiler
    Çocuğunuz.

    KAYNAK Prof. Dr. Atalay YÖRÜKOĞLU (Çocuk Ruh Sağlığı)
     
  2. 18 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  3. DERin83

    DERin83 RUZGARİN ANNESİ:-) Üye

    Katılım:
    1 Eylül 2009
    Mesajlar:
    2.809
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    bu yazıyı taa ilkokulda anadolu liseleri sınavlarına hazırlanırken bir test kitabının arkasında okumuştum. o sayfayı yırtıp anneme hediye etmiştim. hey gidi günler. ne çabuk geçiyor zaman o zamanı hatırlattı bana bu yazı
     
  4. 18 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  5. DERin83

    DERin83 RUZGARİN ANNESİ:-) Üye

    Katılım:
    1 Eylül 2009
    Mesajlar:
    2.809
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    artık ana babalar eskisi gibi değil, çok bilinçli istisnalar var tabi ama yinede beğeniyorum aileleri, ben çocukken nefret ettiğim en büyük şey başkalarının yanında azar işitmekti babamın bu huyundan nefret ederdim. ha birde annem başkalarıyla bir araya gelince millet çocuğunu överdi ,bizimki bizi yerin dibine sokardı. yinede iyi annem babam tamamen o zamanın şartları ve genç yaşta ana baba olmaktan kaynaklanıyor. anne babanın çook bilinçli olması lazım. o yüzden hazır olmadan çocuk yapmamak lazım. ben bir gün anne olduğumda çok iyi bir anne olacağım, bundan eminim.
     
  6. 19 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  7. netertua

    netertua Popüler Üye Üye

    Katılım:
    31 Temmuz 2007
    Mesajlar:
    2.111
    Beğenildi:
    6
    Ödül Puanları:
    106
    çok begendim.
    ben de yıllar önce bir yerden bulup fotokopi çektimiştim ama yine de kaybetmiştim.
    şimdi burada bizimle paylaştığın için çok sevindim.
    teşekkürler.
     
  8. 19 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  9. sahrud72

    sahrud72 Baskılar bizi yıldıramaz Üye

    Katılım:
    5 Ekim 2009
    Mesajlar:
    8.331
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    146
    Yanlış Anlama Anne
    Amacım seni üzmek değildir
    Beni sakın yanlış anlama.
    Pişman olmanı isteyemem senden
    Ya da ağlamanı
    Sadece dinlemeni istedim,
    Birazcık kabullenmen fikirlerimi.
    Ya da ne bileyim
    Kendi doğrularını değil de
    Biraz da benimkileri düşünmeni istedim anne.
    Sevmeni istedim benim sevdiklerimi
    Ama senin gibi değil benim sevdiğim gibi.
    Görmeni istedim güneşi
    Benim gördüğüm gibi
    Yani sadece sarı ve yuvarlak değil
    Arasında turuncuların da olduğu bir resim gibi.
    Senin doğrularını inkâr ettim anne,
    Karşı çıktım sana
    Ve sen tüm kızgınlığınla
    Kötü kötü suratıma bakıp kızdın.
    Oysa biliyor muydun
    Aynı zamanda sen de benim doğrularımı inkâr ettin anne.
    Sevdim anne
    Doyasıya, ölesiye.
    Ama bilmen gereken bir şey vardı,
    Asla boyun eğmedim, eğmeyeceğim.
    Senin de öyle görmeni istedim
    Ama göremedin anne.
    Bana asi deme anne
    Çünkü senin istediğin
    Kendi fikirlerini
    Barınamayacakları bir bedene sokmak.
    Oysa ben de büyüdüm anne,
    Eski küçücük çocuk değilim artık.
    Kendi fikirleri olan
    Özgürlüğüne düşkün bir insan olma yolundayım.
    Yani bir başka deyişle
    Bir yaşama savaşı veriyorum belki kendi kendime.
    Bana kızma anne
    Çünkü sen hiç ayakların kopana kadar
    Ve dilediğince bağırarak dans etmedin.
    Çünkü sen hiç ağaca çıkıp
    Ayvaları toplamadın.
    Ya da yakamozları seyretmedin akşam,
    Dalgalı bir denizde boğuşmadın dalgalarla;
    Belki de ıslak kumlara
    Üstüm kirlenir mi diye düşünmeden
    Uzanmadın,
    Ya da yıldızları toplamadın gökyüzünden.
    Belki de bunların hepsini yaptın da,
    Bana anlatmadın.
    Niye anlatmadın anne?
    Senin yaptığın hataları yapmayayım diye mi?
    Oysa söyler misin anne,
    Hataları yapmadan doğruları nasıl öğrenebilirim?
    Nasıl ben olabilirim istediğim gibi?
    Nasıl yaşayabilirim bu iğrenç dünyada?
    Ben siyaha mavi derim belki
    Körü körüne inanmadan,
    Oysa sen yemin edebilirsin siyahın siyah olduğuna.
    Peki niye düşünmüyorsun anne
    O ya maviyse diye?
    Hiç çikolatalı dondurma savaşı yaptın mı anne
    Gülmekten katılarak?
    Hiç düşündün mü her sene kızdığın
    O yumurta savaşı ne eğlenceli diye?
    Belki de o savaşları yapmasaydım anne,
    Yanlışlarla savaşmayı öğrenemeyecektim.
    Ama öğreniyorum anne.
    Sen hep şiir yazdığımı
    Ve bununla ilgili bir meslek seçmemi istedin
    Ama ben sadece hissettiğim için yazıyorum anne
    Mecburiyetten yazmak istemiyorum.
    Evet, belki hiç iyi öğrenci olmadım hayatımda,
    Olamadım.
    Ama doğrudan olmasa da hep örnekler vardı.
    Gösterdiğin, göstermek istediğin
    Ama görmek istemedim anne.
    Hep bu yüzden bana kızdın.
    Gördün mü yine benim doğrularımı inkâr ettin anne.
    Ben risklere girmeyi severim
    Yani tekdüze bir yaşam istemiyorum
    Çevremdekiler gibi olmak,
    Ben değişik olmak istiyorum anne
    Fikirlerimle tanınmak.
    Aramızda dağlar var
    Kocaman dağ gibi fikirler
    Belki bir savaş var aramızda,
    Adı
    Fikirler ayrılığı.
    Ben karanlıktan korkmam anne
    Çünkü onun gizini ve güzelliğini biliyorum
    Oysa sen hep ışık yakarsın hava karardığında;
    Oysa perdeleri açıp
    Işıkları kapatıp seyrettin mi hiç gökyüzünü,
    Bardaktan boşanırcasına yağmur yağdığında
    Hiç ıslanmak geldi mi içinden?
    Benim geldi anne
    Ama sen izin vermedin, yapamadım.
    Oysa hep korktun hasta olacağımdan
    Ben benim anne
    Hastalığım da bana, sağlığım da...
    Artık böyle olmak zorunda
    Beıki bunları beni düşündüğünden yapıyorsun
    Ama bu kadar düşünme anne
    İzin ver biraz da ben düşüneyim.
    Bana kızma anne
    Benden önemlisi fikirlerimi inkâr etme
    Çünkü bu fikirleri bir başka deyişle
    Sen yarattın,
    Çünkü beni sen yarattın,
    Ben istemeden.
    Bunu unutma!
    Herkes bir şey olabilir anne
    Çok çalışabilir, başarılı olabilir
    Ama ben hiçbir şey olabilirim anne,
    O zaman bu benim sorunum
    Senin değil.
    Bunu anlamalısın anne
    Belki gurur duymalısın.
    Diğerlerinden farklı olduğum için
    Ya da farklı olmaya çalıştığım için.
    Ne olursa olsun anne
    Dünyanın yedi harikası var,
    Niye sekizinciyi bulmayalım anne?
    Niye el ele vermeyelim
    Ama bir şartla,
    Sen kendi fikirlerinle
    Bense kendi doğrularımla.
    Seni seviyorum anne!
    Bunu kaç kere söylemem gerek
    Sen de beni sevdiğini söyle
    Ve sadece senden yardım istediğimde karış fikirlerime.
    Unutma anne
    Yanlış yapmadan doğruları bulamam.
    İzin ver senin yanlışlarını
    Ama benim doğrularımı yapayım.
    Hep demez miydin sen
    Aile en kutsal kavramdır, diye
    Bu kutsal kavramı bozmak istemiyorum
    Ama bozmamam için yardım et bana anne.
    Biraz da benim açımdan bak olaylara
    Kırların hâlâ yeşil olduğunu
    Ve güneşin parladığını gör
    Ama üzülme
    Geceleri güneşin kaybolduğunu artık öğrendim
    Bak zor olmadı anne
    Bir konuda aynı fikirdeyiz
    Belki güneşe bakış açılarımız farklı ama
    Sonunda ikimiz de inanıyoruz
    Gecenin karanlık olduğuna
    İmkânsızı başarmak istiyorum anne
    Çünkü bence
    İmkânsız diye bir şey yok
    Bunu anla lütfen anne!
    Karanlıklarda kaybolmam
    Çünkü karanlıklar tahmininden çok daha güvenli.
    Benim güvenlikte olduğuma
    İnanıyor musun anne,
    Senin fikirlerin altında,
    Yapmadığını iddia ettiğin baskıların altında?
    Eğer evet dersen yanılıyorsun anne
    Kendimi hiç güvenlikte hissetmiyorum anne.
    Beni anla lütfen, anne!
    Bir şeyi yaptığımda
    Niye yaptın sorusuyla değil
    Aferin cevabıyla karşılaşmak istiyorum,
    Biraz pohpohlanmak istiyorum belki
    Çünkü artık
    Şımarmamayı öğrendim anne.
    Senin ne olduğunu biliyorum,
    Annemsin
    Ama artık sen de benim ne olduğumu öğren
    O çocuktur deyip de geçme anne
    Biraz güven bana!
    Güveniyorum diyorsan,
    Senden daha çok güven istiyorum.
    Sen hiç tanımadığın insanlara güvendin mi anne?
    Ben güvendim
    Hiç de öyle anlattığınız gibi
    Korkunç değilmiş anne.
    Karşımda bir gülümseme görünce
    Tanımadığım bir insandan,
    Gözlerim doldu anne.
    Sen hiç kendini olduğun gibi anlattın mı o kimseye,
    Çekinmeden?
    Ben anlattım anne
    Hem de tüm gerçekleriyle
    Ve mutlu oldum anne.
    Sen hiç hırçın rüzgâra karşı yürüdün mü?
    Yanakların kızarıp da dudakların çatladı mı?
    Ben yürüdüm anne
    Ve bence yaşamak bu demek
    Tüm zorluklarıyla yaşamak.
    Eğer bana zorları öğretmezsen anne
    Nasıl yaşamın yaşam olduğunu anlarım?
    Ben senin karnındayken
    Her tekmemde düşündün mü bunları?
    Büyüyüp insan olacağım
    Fikirlerimi tartışacağım
    Aklına gelmedi değil mi anne?
    Düşündüğün sadece
    Küçük ellerim, burnum ve ayaklarımdı
    Oysa kişiliğim vardı anne,
    Ben istemediğim zaman
    Yemek yedirtemezmişsin ya bana,
    Garajcılık oynarmışız.
    İstemiyorum anne
    Başkalarının doğrularını istemiyorum.
    Ben olmak istiyorum,
    Doğrularımla beraber!
    Bilmiyorum anlatabildim mi anne
    Fikirlerimi doğrularımı
    Eğer bana asi diyorsan
    Seni kısıtlayamam anne
    Ama gün gelince
    Bu asi kızınla gurur duyacaksın.
    Sana söz veriyorum.
    Ve senden söz almak istiyorum,
    Siyaha mavi olarak
    Kırlara yeşil
    Güneşe resim olarak bakman için
    Benim gördüklerimi görmen insanlara güvenmen için.
    SENİ SEVİYORUM ANNE
    Ve beni sevmeni istiyorum
    Küçük kızın değil de
    Seninle konuşabilen
    Bir insan olduğum için.
     
  10. 19 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  11. DERin83

    DERin83 RUZGARİN ANNESİ:-) Üye

    Katılım:
    1 Eylül 2009
    Mesajlar:
    2.809
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
     
  12. 19 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  13. sahrud72

    sahrud72 Baskılar bizi yıldıramaz Üye

    Katılım:
    5 Ekim 2009
    Mesajlar:
    8.331
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    146
    Lütfen beni anla kitabından
     
  14. 30 Kasım 2012
    Konu Sahibi : pentagram
  15. esans

    esans Popüler Üye Üye

    Katılım:
    29 Ocak 2011
    Mesajlar:
    1.719
    Beğenildi:
    54
    Ödül Puanları:
    153
    çoçuk psikolojisini hakkında yazılmış kitapların özeti gibi .