Çocuklarınızı dövmeyin...

Konusu 'Aile, Evlilik ve Çocuklar' forumundadır ve yummymummy tarafından 3 Nisan 2009 başlatılmıştır.

    3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  1. yummymummy

    yummymummy Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Şubat 2009
    Mesajlar:
    16
    Beğenildi:
    39
    Ödül Puanları:
    78
    Herkese merhabalar,

    Siteyi uzun zamandir takip ediyorum ve sonunda cesaretimi toplayarak ben de yaziyorum bu bolume...

    32 yasindayim ben... Yurtdisindayim. Cok sevdigim bir esim var. Hersey yolunda gozukuyor ama degil. Ben ruhen cokmus durumdayim...

    Cocuklugum annemin dayaklariyla gecti. Erkek kardesimi delicesine sevdi ama beni hep uzak tuttu. Her firsatta "kardesin erkek olmasaydi, erkek cocuk dogurana kadar denemeye devam ederdim" dedi, biraz buyuyunce "iyi ki kardesin kiz olmamis, yoksa onun yaninda kimse sana bakmazdi, disleri benimki gibi guzel, gozleri renkli, uzun boylu, sen babanin tarafina cekmissin" dedi. Yanina yaklasmaya calisinca itti. Dislerim egri cikiyordu, guldu beni gordukce... "Babanin sulelesine cekmissin, hepinizin disleri at disi gibi" dedi. Yalvardim disciye goturmedi. Bacaklarimin carpikligi, gozlerimin kucuklugu, dislerim hep alay konusu oldu onun icin. Arkadas edinemedim, her firsatta yanima kardesimi katti. Insanlar onun yaramazligindan dolayi beni istemediler, o dustu ben dayak yedim falan filan....

    Bu arada babam hep isiyle mesguldu. Aksamdan aksama annemin gazina gelip bagirip cagirdi o da..

    Gunluk tutmaya basladim. Konusacak kimsem yoktu. Gunlugumu buldu, ne bicim seyler yaziyosun diye dovup burnumu kanatti...Yazamaz oldum, icime attim attim attim.

    Herseye ragmen okullarimi takdirle bitirdim. Tek istegim psikoloji okumakti. Benim gibi cocuklara yardim etmekti. Antisosyal olmustum. Insanlarla konusmaya korkuyordum. Annem adimi mahkeme duvari suratli takmisti. Bir gunden bir gune gozlerime bakip da "Kizim iyi misin mutlu musun" demedi.

    Bu arada gayet modern gorunuslu insanlar. O daha da kotu. Etrafindaki anne babalar cocuklarini el ustunde tutuyor, seninkiler onlarin yaninda iyi anne baba, birine soylesen inanmazlar sana.

    OSS den iki hafta once babam onlarla ve komsularla piknige gitmek yerine ders calismak istedigim icin butun kitaplarimi notlarimi yirtip atti. Cok acidi icim cokkk. Sinava girene kadar agladim.

    Sinavda ODTU Psikolojiyi 1 puanla kacirdim arkadaslar. Hayallerim bitti. Baska cok iyi bir universite kazandim ama hayal ettigim degildi..

    Neyse cok uzun yazdim.. Mucadele ede ede okulu bitirdim, isimi buldum, yuksek lisansimi yaptim. Ama hep onlardan kactim. Ne zaman yanima gelseler yaptiklarimi asagiladilar, yokettiler. Onlardan uzakta mutluydum.

    Universite okumaya baska sehre gidince annem birden degisti. Iyi olmaya calisti falan filan. Ben de herseyi unutmus gibi davrandim, yakin olmaya calistim onlara.

    Ama esimle evlendim, kendisi ve ailesi o kadar deger verdi ki bana, ilk zamanlar sok yasadim. Beni onemsediler, dogumgunlerimi kutladilar, her firsatta hediyeler aldilar, esim ruhumun coook yarali oldugunu anladi, iyilestirmeye calisiyor hala. ne kadar guzel oldugumu, ne kadar degerli oldugumu soyluyor her gun. Inanamiyorum ki..... Icime islemis asagilik duygusu...

    Fakat arkadaslar ailem bikac hafta once yine abuk bir mesele yuzunden telefonda bagirip cagirdilar ve ameliyat olmama ragmen aramadilar bir daha. Ben, anne baba ve kardesimi sevmedigimi farkettim. Cok uzuldumm. Acayip bir bosluk oldu icimde. :KK43: Cok agladim, hala agliyorum. Esimin ailesi hergun arayip haber aliyorlar benim durumumu. Simdilik iyiyim sukur.

    Ben gidip ayni sekilde onlari dove dove, asagilayarak ruhlarini kanatmak istiyorum ama annem ve babam onlar. Bu sorunlar bu eziklikten dolayi esime de sorun yasatiyorum. Sanki beni daha guzel biri icin terkedecekmis gibi bekliyorum. Kendimden igrendim ben birden, isime devam edemedim ayrildim. Cok ilginc ama yillar sonra birden herseyi tekrar hatirladim, agladim agladim. Cogunu bilincaltima itip unutmustum ben. Acilarim taptaze gibi simdi.

    Arkadaslar ruhum kaniyor benim.....

    Bu dunyaya birdaha gelinecekse tek istegim onlarin cocugu olmamak... 27 yasima kadar her firsatta vurmak icin bahane aradilar, eziyet ettiler. Biktim ben ve artik onlari istemiyorum. Artik onlari sevmiyorum. Anneler, cocuklarinizi kollayin, koruyun, sevin. Asla ve asla dovmeyin. Yillar sonra hala aciyorum ben. Bu eziyeti yapmaya kimsenin hakki yok. Ben bu eziklikle nasil mutlu olucam bilmiyorum.... Cok uzgunum cokk.
     
    gullu19, _lady_bug_, Greeneliton ve diğer 34 kişi bunu beğendi.
  2. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  3. EU1

    EU1 Guest

    artık senin geçmişin olmasın olmamalı geçmişini unut geleceğine bak sakın komplkese falanda kapılma asıl kompleks annede varmışki babana veya başkalarına yaranmak için erkek çocuk diye uğraşmış
     
    Gleenyn bunu beğendi.
  4. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  5. kibele80

    kibele80 Guest

    arkadaşım yaşadığın olaylar gerçekten insanın içini acıtacak şeyler.nitekim bunun eşinle herhangi bir alakası yok.lütfen mutlu ol ve mutlu kal.artık kendi ailen var herşeyden önemli bu başkasını seni üzecek kadar önemseme:teselli:
     
  6. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  7. mmmmavis

    mmmmavis Aktif Üye Üye

    Katılım:
    26 Nisan 2008
    Mesajlar:
    86
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    Canım yaa..Kıyamam sana.Bırak yaşadıkların ardında kalsın ve seni mutsuz edenlerin bugününü,yarınını etkilemesine izin verme.Bence o yaşadığın kötü şeyler bugün yaşadığın mutlulukları daha güzel kılsın, daha çok tadını çıkar bugününün.Allah o yaşadığın kötü günleri unutasın diye sana ne güzel bir eş ve yeni bir aile vermiş.Bırak sana yaşatanlar o yaptıklarından utansın.Mutluluğunla geçmişten intikam al prenses.
     
    IKS bunu beğendi.
  8. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  9. nina

    nina Guest

    :çok üzgünüm::çok üzgünüm: bir anne nasıl çocuğuna böyle yapabilir ki anlayamıyorum tamam her anne kız gibi arada çekişme olur ama sizin anneniz nasıl bir psikoloji içindeyse normal davranmamış bu açık ama bir gü emin olun size muhtaç olacaklar emin ol benim tavsiyem bir gün yaşlanıp bakıma muhtaç olursa bakın ona o size öyle davransada bakın o gün anlayacaktır bu dünyada ve diğer tarafta mükafatı sizin olur siz onun yaptığını yapmayın :1hug:
     
  10. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  11. irem naz

    irem naz Canım OĞLUM Üye

    Katılım:
    27 Nisan 2008
    Mesajlar:
    6.713
    Beğenildi:
    13
    Ödül Puanları:
    148
    yaşadıklarınızı içim acıyarak okudum..
    inanmak istemiyorum bir anne evladına nasıl bu şekilde davranır...
    canım geçmişini unutmaya çalış...
    bak eşinde seni sevip sayıyormuş...
    sen geleceğine bak...
    geçmişin arkada kaldı...
    çocugun olursa çok iyi bir anne olacagına inanıyorum..
     
    atlantistengelenkadin bunu beğendi.
  12. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  13. Gxuxlsxuxm Sultan

    Gxuxlsxuxm Sultan Popüler Üye Üye

    Katılım:
    22 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    6.226
    Beğenildi:
    23
    Ödül Puanları:
    146
    Cok üzüldüm arkadasim yasadiklarina....hic bir cocuk böyle sevgisiz bir ortamda büyümemeli...ama malesef oluyor görüyor ve duyuyoruz:nazar:

    Anne baba olmak sadece siftla olmayan bir kurum...bunu her zaman söylüyorum...Anne olmak günahsiz...hatasiz kusursuz olmak degildir...ben annenizden nefret edemedim sadece acidim kendisine...kendi beceriksizligni kendi egolarini kücücük bir cocugun üstünde yasayan, kizinin kiymetini bilemeyen bir zavalli...cok aciz biri benim gözümde.:nazar:..

    Yinede bir bakima sanslisin be güzelim...bak kendi ailenden görmedigin sevgiyi ilgiyi esinin ailesinden görüyorsun...esin seni seviyor...o ve ailesi yaralarini sarmaya calisiyor...

    Onlanlari unut diyemem...tabikide cocuklukta yasamis oldugmuz hersey bizi yetsikin oldugumuz vakit cok etkiliyor...lakin sunuda unutma...hem baba evinde hem koca evinde cekenlerde var...senin yüzün yine esinden dolayi gülmüs...allah bir daha soldurmasin insallah..:teselli:

    Ayrica bir piskologtan yardim almanda iyi olacak kanimca.
     
  14. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  15. TatLiGaci

    TatLiGaci Heidi ve kankileri Üye

    Katılım:
    10 Şubat 2009
    Mesajlar:
    14.516
    Beğenildi:
    70
    Ödül Puanları:
    203
    Yaşadıklarınıza üzüldüm,çok afedersiniz üvey anne davranışları gibi geldi bir an..ama lütfen buna da takılıp üzülmeyin.
    Halbuki anne kol kanat gerer,bulur buluşturur,oldurur,yapar,halleder.. anne yani,bunun ötesi yoktur.
    ''Çocukluğuna inmek gerek..'' sözünü şaka yaparken de çok kullanırız fakat bir kez daha ne kadar doğru söz olduğunu görüyoruz.:uhm:
    Allahın şanslı ve sevgili kuluymuşsunuz ki eşiniz ve eşinizin ailesi yanınızda,destekçiniz.
    Belki tam olarak anne baba yerini tutamasada eşinizin ailesi. gölgelerini hisstmeniz bile size yeterli olacaktır,en azından bu taraftan yüzünüz gülmüş.:teselli:
    Eşinizin ve bir uzman desteğiyle bunu üzerinizden atacağınızı düşünüyorum.:teselli:
    Bir de şu var ki;Siz çocuklarınıza çok çok iyi bir anne olacaksız.Annenizden aldığınız olumsuzlukları böyle çevirebilirsiniz kendi lehinize...
     
  16. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  17. dilarem

    dilarem erdim,serdim :) Pro Üye

    Katılım:
    4 Ocak 2008
    Mesajlar:
    3.038
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    148
    Offf diyorum yaaaa,offfffff,başka da bir şey demiyorumsenağlama
     
  18. 3 Nisan 2009
    Konu Sahibi : yummymummy
  19. chocolategirl

    chocolategirl oooppss! Üye

    Katılım:
    8 Nisan 2007
    Mesajlar:
    2.651
    Beğenildi:
    52
    Ödül Puanları:
    153
    yasadiklariniz hakikaten cok uzucu... kendi derdimi unuttum diyebilirim. dunyada cozulmesi zor daha ne buyuk dertler varmis meger...ne anne babalar varmis,yazik... bir evlada bunlar yapilmaz..
    bir psikologdan yardim almanizi oneririm dilerim bu duygudan tez zamanda kurtulursunuz...