Depresyon hastasi yakinlari

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve Sensible tarafından 21 Ocak 2009 başlatılmıştır.

    21 Ocak 2009
    Konu Sahibi : Sensible
  1. Sensible

    Sensible Popüler Üye Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2008
    Mesajlar:
    3.835
    Beğenildi:
    97
    Ödül Puanları:
    108
    Merhaba kizlar,
    Annem su an bir depresyon sürecinden geciyor.
    Allah'a sükür hafif atlatiyor ama buna ragmen cok zor bir dönem geciriyoruz.
    Özelliklede ben.
    Babam calisiyor aksam 7 gibi evde, kardesimde öglen cikiyor gece 1e kadar arkadaslariyla sinavlara calisiyor.
    Benimde haftaya bir sinavim kaldi ama annemle ilgilenmekten henüz hic calisamadim.

    24 saat annemle ilgileniyorum, anlatiyorum, pozitif düsünceye yönlendiriyorum, buna dair bir sürü sey okuyorum ama nafile..

    Bugün diger günlere ragmen biraz daha düzelme var gibi Allah'a sükür, ilac kullaniyor zaten ama annem öyle bir inatlastiki ne desem fayda etmiyor, kabul etmiyor.

    Ben iyilesemeyecegim herhalde diyor. Kendine yardim etmiyor, benim anlattiklarimda bosa gidiyor sanki. Bazen acaba naz mi yapiyor diyorum ama annem asla cocuklarini üzmek isteyen biri degildir, hep gülerdi gözleri, simdi bile bana sen bunlari haketmiyorsun seni üzdügüm icin özür dilerim diyor.

    Birseylerin farkinda olmasi normal mi? Yani depresyonda olan bir insan karsi tarafi üzdügünü bilir mi?

    2 hafta sonra ïstanbula gidecegim,benimle gelmesi icin ikna etmeye calisiyorum ama nuh diyor Peygamber demiyor.

    Sorun su, yeni bir eve tasindik, buraya isinamadi. Tabi tasinmadan önce asiri stres vardi üzerinde, nasil yapacaz nasil olacak gibi. Yillarin birikintiside var tabi. Cok stresli bir insan, mesela perde diktirecegiz, suan salonda perdelerin olmamasini bile kafasina takiyor.

    Bende korkuyorum depresyona girmekten, kas yaparken göz cikarmayayim diyorum, sabirli olmaya calisiyorum. Biraz benim söylediklerimi yapsa, kendini bana biraksa...

    Daha önce akrabalarimizda 2 kisi daha depresyon gecirdi, hatta daha agir bir sekilde ve ikisi suan gayet düzeldi, ve onlarda hic bir sekilde söz dinlememe yoktu, söyleneni yapiyorlardi.


    Depresyon gecirmis yakinlari olanlar varsa, bu duruma ne yapmam gerektigini anlatabilirmisiniz? Bir uzmana sormak elbetteki en dogrusu ama tecrübeli kisilerdende faydalanmak isterim.

    Bu arada haftaya psikologa gidecegiz, bakalim insAllah bu destek rahatlatir annemi.
     
  2. 21 Ocak 2009
    Konu Sahibi : Sensible
  3. cansuyu55

    cansuyu55 gökkuşağı Pro Üye

    Katılım:
    7 Kasım 2008
    Mesajlar:
    73
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    88
    Sevgili Sensible, öncelikle annene va sana geçmiş olsun diyorum.Allah daha kötüsünden korun.cinnet geçirmemesine dikkat edin.ben annem öldüğünde yaşamıştım. onun için sana kendimden örnek verecem.
    benimkisi biraz daha ileriye dönüyordu. herkese sinirlenmeye, nefret etmeye başlamıştım.Hatta öldürmeyi bile düşündüm.Tabi bizimkiler beni anlamadıkları için çok üstüme geliyorlardı.bu beni dahada deli ediyordu.herşeyi kafaya takar olmuştum.yere düşen bir iplik parçasını bile dert edip sinirleniyordum.evdekilere hep bağırıyordum.hata kabul etmiyorum(tabi bana göre hatalar).aslında hata felan yoktu ben öyle sanıyor ve kızıyordum.
    Uzatmayacam bu böyle 2 sene gitti.bu arada psikyatrise gittim.onu görünce kendime geldim.nedenmi? burası çok komik! adam kafasını sallayarak bana sorular soruyordu.bu komiğime gitmişti gülmeye başladım.adam benden deli dedim kendi kendime.
    neyse bana sinir ve sakinleştirici haplar verdi.içtim. içtim ama gün boyu uyutuyo.sersem ediyo.sonra kendime dedimki:
    kızım sen manyakmısın kendine yaptığın işkenceye bak.hayat devam ediyo.yine işleri sen yapıyon.herkes senden birşeyler bekliyo.kardeşlerini düşün. gibi telkinde bulundum kendime. ilaçları içmeyi bıraktım. zamanla düzeldim.tabi az bi eser kaldı:) bazen çabuk kızıyorum olmadık şeylere ama çabuk geçiyo.
    iyi olmamda çevremin etkiside büyük. onların sabrı ve bena verdikler güzel telkinler olmasa belkide şimdi yaşamıyordum.(hepsinden allah razı olsun).özellikle ailem.
    kısaca annenin iyi ve anlayışlı arkadaş çevresine ve kendini meşgul edecek bişeylere ihtiyacı var cnm.bu çok önemli.mutlaka birşeyler yapmalı.sevdiği bir iş, kurslar felan hiçde bişey yapmak istemiyorsa, bir partiye üye olsun orda kadın kollarında oyalansın.değişiklikleri sizde göreceksiniz.
    annen gitmek istemeyebilir.eminim.ama onu birşeyler yapmaya ikna edin.başka çare yoktur bence.
    biraz uzun anlattım özür.ama sana ve annene üzüldüm.tekrar geçmiş olsun cnm. ALLAH ŞİFA VERSİN (amin)
     
  4. 21 Ocak 2009
    Konu Sahibi : Sensible
  5. _SakURa_

    _SakURa_ Reyyan - İsmail Kerem <3 Üye

    Katılım:
    28 Eylül 2007
    Mesajlar:
    3.401
    Beğenildi:
    17
    Ödül Puanları:
    148
    babacım 45 annecim de 40 yaşındaydı babamı kaybettiğimizde.. geçen sene ocakta yani..
    tam ikinci baharlarıydı, babam polisti çünkü ve anca rahata ermişlerdi 4-5 senedir..
    babamı kaybettik, annem de depresyona girdi..
    ama 18 yaşında üniv. hazırlanan bi erkek ve 7 yaşında ilkokula başlayan bi kız kardeşim daha var, onlar için güçlü olmam lazım dedi..
    bana da sen evli olsan da küçücük kızımsın dedi, senin için de güçlü olmalıyım..
    ilaçlarını bile bıraktı, kendi kendini tedavi etti...
    bu durumdan kendi kendine kurtuldu yani...

    inşallah yakın zamanda atlatırsınız... daha yazamıcam üzgünüm...
     
  6. 21 Ocak 2009
    Konu Sahibi : Sensible
  7. HeartLess

    HeartLess HUZUR MELEĞİMSİN SEN.. Pro Üye

    Katılım:
    20 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.846
    Beğenildi:
    29
    Ödül Puanları:
    198
    annenizin depresyona girmesinin sebebi,acaba menopozdan dolayı mı???
    ilaç kullanmaya başlaması güzel,etkisini kısa süre sonra gösterir ama
    anneniz öyle kendini koyvermiyecek...
    öncelik kendisi,psikolojisi olmalı...
    önce kendi kendine iyileşmek istediğini empoze etmeli,
    inanmalı kendine,hayatı sevdiğini tekrar etmeli,sık sık...
    ilaç destek amaçlıdır,öncelik moraldir...
    anneniz şanslı bir bayan aslında,çünkü yanında
    mantıklı bir kızı var....
    uzman doktordan yardım artı her sıkıldığında
    temiz havada yürüyüş veya değişik aktiviteler inanın kafasını dağıtmasına
    neden olacaktır...
    böylelikle kendi kendini dinlemeyecek ve hastalığını daha az
    düşünecektir...
    sonuçta geçici bir durum olduğunu kabullenmeli ve
    iyileşmenin tek ilacının kendisi oduğunu bilmeli...
    Allah şifa versin...
    sevgiler...
     
  8. 21 Ocak 2009
    Konu Sahibi : Sensible
  9. cloudy

    cloudy en iyi koca ölü kocadır:) Üye

    Katılım:
    13 Aralık 2008
    Mesajlar:
    3.911
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    106
    depresyon artık çağımızın hastalığı olmaya başladı
    benimde ailemde de psikolojik yardım alan depresyon hastaları vardı
    canım şükretmelisin ki annen daha ilk aşamada daha kötüleri var
    hastanede yatanlar durmadan tekrarlanan ataklar falan...
    evet dediğin gibi depresyon hastaları herşeyi kafalarına takıyor
    bundan bi kaç yıl önce teyzemde buna benzer bir durum yaşamıştı doktora gitti
    senin annen hiç olmazsa perdelere takıyormış
    teyzemin gittiği doktor teyzeme bir hastasının evinin önünde bulunan
    elektirik direğine taktığını onu sorun edip hasta olduğunu söylemişti..
    yani neler neler var allah kimseyi bu derde düşürmesin ancak yaşayan biliyor
    seni çok iyi anlayabiliyorum bazen acaba mı diyorsun kızıyorsun elinde olmadan
    ama bu hastalığın en iyi ilacı sabır sabır sabır
    zamana bırak canım elbette düzelecektir
    acil şifalar diliyorum..