Depresyondan Çıktım, Şimdi Eve Gidiyorum

Konusu 'Alıntı Yazılar' forumundadır ve kavakyeli00 tarafından 16 Nisan 2008 başlatılmıştır.

    16 Nisan 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  1. kavakyeli00

    kavakyeli00 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    15 Şubat 2008
    Mesajlar:
    139
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    [​IMG]

    Bir arkadaşımla telefonda görüştüm biraz önce. Beyoğlu'nda balık yemiş, içmiş eve dönüyormuş. Son günlerde biraz sıkıntılı, tam olarak anlatmıyor ama galiba depresyona girmiş...

    Bu depresyon nasıl bir yerdir girince çıkılır mı? sevmezsen bir daha gitmez misin? servisi kaliteli midir? hesabı yüklü mü gelir? O konuşurken birden aklımdan tuhaf tuhaf düşünceler geçti. Arkadaşıma ''eee, ne yapacaksın şimdi, çıktın mı lokantadan?' ' diye sorunca ''Evet, lokantadan çıktım, şimdi eve gidiyorum'' dedi,''Peki' ' dedim '' Depresyondan çıktın mı?'' ''Evet evet, eve gidiyorum'' dedi. )

    Keşke dedim, keşke bu kadar sade olsaydı hayat; bu kadar yalın, basit ve net. Depresyondan çıksaydık ve eve gitseydik...

    Dönüp geçmişte yaşadıklarıma bir baktım. Allah' ım, nelerden dolayı depresyona girmişim. Sınavım kötü geçmiş depresyona girmişim. Sevgilimden ayrılmışım depresyona girmişim. Üniversiteden mezun olduktan sonra iş aramış ve bir süre bulamamışım depresyona girmişim...Hiç bir şey yokken durduk yere depresyona girmişliğim de var. Bir ara bunu hayat tarzı olarak benimseyip sözde bohem(!) yaşamaya bile başlamıştım, o halimi sevmiştim, elde rakı, ağızda sigara, şarkı da o dönem patlamış. ''Dipteyim sondayım depreeesyondayııım'' değmeyin keyfime, bir havalara girmişim, ''Kimse beni anlamıyor, bu dünya zalim, kıymet bilen yok'' falan iyice bir alışmışım, sevmişim depresyonumu. .Yani anlayacağınız; depresyondayım ama gururluyum. Sonra çıkınca anladım ki; ben acıklı şarkıları, beni ağlatan filmleri, mutsuz aşk hikayelerini sevmişim hep..Hüzne yakın bir yanım hep vardır kabul ama depresyonu da hayat biçimi haline getirmek olmaz ki..Baktım geçen günlere yazık ediyorum, bir silkelendim kendime geldim, o gün bugündür rahatım..Bir şey canımı çok yaktığında, fırsatım varsa hemen uyuyorum, uyanınca da geçiyor.Yani ben işin kolayını buldum: depresyona girmiyorum, yatağa giriyorum, yorganı kafama çekiyorum ve uyuyorum, sabah yola devam..Şartladım galiba kendimi, işe yarıyor...

    Depresyondaysanız bu elbette iş hayatınızı da etkiliyor. Bir dalgınlık, bir dikkatsizlik ki sormayın.''İki gün izin istiyorum,depresyon dan çıkıp geleceğim'' de diyemiyorsunuz. Endişe, kaygı, korku, stres, umutsuzluk vs. Bunlar çalışma verimini düşürüyor, sürekli hatalar yapmaya başlıyorsunuz. Aklınız başka yerde, siz başka yerde, gölgen dolaşıyor sanki ofiste. Depresyon ofisin ciddiyetiyle bağdaşır mı hiç? Bekleyen işler, bitirilecek raporlar, girilecek toplantılar, görüşülecek müşteriler...İşler sizin depresyondan çıkmanızı beklemez ki, üstünüze gelirler, içiniz sıkışır, depresyona girdiğinize gireceğinize pişman olursunuz, hiç girmeyin daha iyi...

    İçinize kapanmayın sakın, bu sağlığınızı da etkiler. Dışarı çıkın, dostlarınızı bulun, ailenizin desteğini alın ya da bir süre sessiz kalın, DURUN her şey olanca hızıyla koşmaya devam etsede siz DURUN. Bazen durmak gerekir. Duygularınızı fark edin, acı çekiyorsanız, acınıza sahip çıkın, o sizin acınız. Bu cümleyi yazarken Fight Club'daki bir sahneyi hatırladım. Belki de bana bu cümleyi yazdıran filmin o sahnesi. Taylor, Jack'in elini asitle yakar, ''Bu kimyasal bir yanık, şimdiye kadar hissettiğin tüm yanık acılarından daha fazla canını yakacak'' der. Jack'in canı çok yanmaktadır ve bağırır ''Söndür'' diye, Durden Taylor der ki; ''Bu hayatının en önemli anı, bu acı gerçek, bu senin acın, onu hisset ve geçmesini bekle.'' Acı büyük bir tecrübedir...

    Bir dost meclisinin neşesi, hiçbir şey yapmıyorsak da denize bakmanın keyfi, şanslıysak ve aşıksak ve seviliyorsak sevdiğimiz kadar, sevdiğimizin varlığı, geçmişte kalmış olsa da güzel anılarımız ki hepsi bizimdir, hepsini biz yaşadık, rüzgarın esintisi, bir gülümseme tanıdık ya da yabancı, birine iyilik etmiş olmanın verdiği gururlu huzur, biri olmazsa bir diğeri, bunlardan hiç biri olmazsa sadece kendi varlığımıza duyduğumuz inanç ve hayat öldürmek için her şeyi yapsa da içimizde yaşattığımız o kahraman çocuğun umudu...Ne yapıp edip sıyrılmalı bu karamsar ruh halinden, hem de hemen...

    Bildiğim şu: Durumu değiştiremiyorsak da duruma verdiğimiz tepkileri değiştirebiliriz. ..

    Bunun tek yolu var: KabuL EdiN !!! Başarısız olabilirsiniz, kaybedebilirsiniz, yenilebilirsiniz, terk edilebilirsiniz, yalnız kalabilirsiniz, anlaşılmayabilirsiniz, ''Bunu da mı yaşayacaktım'' demeyin, yaşayabilirsiniz..Kabul edin, olan olmuştur..Önce kabul edin, sonra hatalardan ders alın, sonra durumu algılayış şeklinizi değiştirin, verdiğiniz tepkileri değiştirin..Şaşırtın herkesi, bu sefer farklı davranın...

    Depresyondaysanız da çıkın, çıkın da evinize gidin hava kararmadan..

    Alıntı
     
  2. 17 Nisan 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  3. beyza3

    beyza3 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    26 Ocak 2007
    Mesajlar:
    174
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    Çok güzeldi
    Bu günlerde bu tür yazılara herkesin ihtiyacı var
    Öncelikle de benim
     
  4. 17 Nisan 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  5. musran

    musran ACISADA ÖLDÜRMEZ Üye

    Katılım:
    17 Mart 2008
    Mesajlar:
    943
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    paylaşımın güzeldi arkadaşım teşekkürler.

    bir anlamda en basit şekliyle olaylara karşı soğukkanlı olmayı öğütlüyor bu yazı..

    bazen o kadar ufak şeylere takılıp kalıyoruz kii..ondan sonra gelsin depresyon gitsin bunalım :))

    sonrada çık çıkabilirsen..

    yazıda çok bariz örnekler var keşke içimizi o kadar geniş tutabilsekte soğukkanlı davranmayı başarabilsek
     
  6. 18 Nisan 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  7. kim

    kim Guest

    Çok teşekkürler,
    çok güzel bir yazı,
    evet ilk başta şok oluyoruz bazı durumlar karşısında,
    büyük acılar yaşıyoruz ama
    kabullenebilmek,sakinleşip dersimizi çıkarabilmek ve daha da güçlenerek devam edebilmek hatta zamanla iyi ki öyle olmuş bile diyebilmek-----HAYAT
     
  8. 19 Nisan 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  9. Yaseminsel

    Yaseminsel Aktif Üye Üye

    Katılım:
    15 Şubat 2008
    Mesajlar:
    26
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    kavak yeli düşüncelerine aynen katılıyorum başınada sonuda..
    sanırım biz insanlarda şu var..20 yaşımıza kadar istekler arzular ideallerle doluyoruz..
    20 ile 30 arasında bu ideallerimizi gerçekleştirmek için adeta bir savaşçı gibi, bütün gayretlerimizi gösteriyoruz,gerçekleşemediğinde üzülüp üzülüp kendimizi harap ediyoruz..
    30 ile 40 yaş arasında savaştan geri neler yaptığımızı nerelere geldiğimizi irdeliyoruz..hayat burada artık bize şunu öğretiyor-her istediğin gerçekleşmez-...
    40 ile 50 yaşlarında artık bir profösyonel bir seyirciye dönüşüyorsuun..ideallerin ve gerçek hayatın ne kadar birbirinden farklı yürüdüğünü kabul etmişsindir..gerçekleştirebildiklerinle kıvanç duyup gerçekleştiremediklerinide ahh ahh diyerek arka belleğe atıyorsuun..artık hayatı olduğu gibi kabulediyorsun..üzüntüler azalıyor,cımbızla seçer gibvi neye üzülüp üzülmeyeceğini seçiyorsun..
    her şeye rağmen hayat gene de güzel...
     
  10. 10 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  11. 27Eylul

    27Eylul RABBİM SENDEN İSTİYORUM Üye

    Katılım:
    24 Nisan 2008
    Mesajlar:
    607
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    evet gerçekten herkesin okuması gereken bir yazı ders çıkarmak lazım.
     
  12. 10 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  13. dilara

    dilara Aktif Üye Üye

    Katılım:
    7 Kasım 2006
    Mesajlar:
    120
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    evet girdinmi cikamadigin bir yerdir dibi karanlik kuyu
     
  14. 12 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  15. Ally

    Ally Vadideki Zambak Üye

    Katılım:
    28 Kasım 2007
    Mesajlar:
    2.072
    Beğenildi:
    23
    Ödül Puanları:
    148
    Gerçekten kabullenmek çok önemli bazı şeyleri ama kabul etmek de o kadar kolay değil herşeyi yasakkelime
    Keşke depresyondan öyle kolayca çıkılıp eve gidilseydi. Ama depresyonu yenmek de kişinin kendisine bağlı bence. Herkesten önce kişi kendini motive edebilmeli. mirmirmirmir
     
  16. 12 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  17. Bonus

    Bonus ¬Deniz gören evdeki teras ~~ Üye

    Katılım:
    11 Nisan 2007
    Mesajlar:
    10.876
    Beğenildi:
    44.068
    Ödül Puanları:
    463
    çıkmaya çalıştıkça düşecek gibi oluyo insan

    çıktığı zamanda gözü arkada kalıyo ya düşersem diye

    çok güzeldi teşekürler
     
  18. 14 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kavakyeli00
  19. talin

    talin Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2007
    Mesajlar:
    4.253
    Beğenildi:
    19
    Ödül Puanları:
    148
    geçen gün tv de seyrettim
    alternatif tıpla ilgili bir profösör bir şeyler anlattı
    insanlar bazı şeyleri o kadar çabuk kabulleniyorlar ki şaşılacak şey
    kadın ''benim panik atağım var''
    ''ben kanserim''
    ''depresyondayım''
    diyor dedi.öyle sahipleniyorlar ki içinde bulundukları durumu
    kadın paltom var gibi panik atağım var diyor,öyle bir sahiplenmiş ki hastalığı,bırakmıyor
    diğeri,kanserim ben diyor.memem kanser demiyor....
    dedi

    ne kadar da doğru değil mi?

    ben şuna inanıyorum ki
    Durumu değiştiremiyorsak da duruma verdiğimiz tepkileri değiştirebiliriz diye birşey de yok bence
    duruma verdiğimiz tepkiyi değiştirirsek,işte o zaman içinde bulunduğumuz durum da kendiliğinden değişiverir.şaşırıp kalırsınız
    bi deneyin istersenizyerimseniben
    harika bir yazıydı
    sevgilera.s.