Depresyondayım.. Çıktım şimdi eve gidiyorum..

Konusu 'Hayat Bilgisi' forumundadır ve Chitlenbik tarafından 9 Haziran 2010 başlatılmıştır.

    9 Haziran 2010
    Konu Sahibi : Chitlenbik
  1. Chitlenbik

    Chitlenbik Aktif Üye Pro Üye

    Katılım:
    1 Haziran 2009
    Mesajlar:
    754
    Beğenildi:
    41
    Ödül Puanları:
    88
    Bir
    arkadaşımla telefonda görüştüm biraz önce.Beyoğlunda balık
    ...yemiş,içmiş,eve dönüyormuş.Son günlerde biraz sıkıntılı,tam olarak
    anlatmıyor ama galiba depresyona girmiş...

    Bu depresyon nasıl bir yerdir,girince çıkılır mı,sevmezsen bir daha
    gitmez misin,servisi kaliteli midir,hesabı yüklü mü gelir? O konuşurken
    birden aklımdan tuhaf tuhaf düşünceler geçti.Arkadaşıma eee,ne
    yapacaksın şimdi,çıktın mı lokantadan? diye sorunca Evet,lokantadan
    çıktım,şimdi eve gidiyorum dedi,Peki dedim Depresyondan çıktın
    mı? , Evet evet,eve gidiyorum dedi. :))

    Keşke dedim,keşke bu kadar sade olsaydı hayat,bu kadar yalın,basit ve net.Depresyondan çıksaydık ve eve gitseydik...

    Dönüp geçmişte yaşadıklarıma bir baktım.Allahım,nelerden dolayı
    depresyona girmişim.Sınavım kötü geçmiş depresyona girmişim,Sevgilimden
    ayrılmışım depresyona girmişim,üniversiteden mezun olduktan sonra iş
    aramış ve bir süre bulamamışım depresyona girmişim...Hiç bir şey yokken
    durduk yere depresyona girmişliğim de var.Bir ara bunu hayat tarzı
    olarak benimseyip,sözde bohem(!) yaşamaya bile başlamıştım,o halimi
    sevmiştim,elde rakı,ağızda sigara,şarkı da o dönem patlamış, Dipteyim
    sondayım depreeesyondayııım değmeyin keyfime,bir havalara girmişim,
    Kimse beni anlamıyor,bu dünya zalim,kıymet bilen yok falan,iyice
    bir alışmışım,sevmişim depresyonumu..Yani anlayacağınız; depresyondayım
    ama gururluyum.Sonra çıkınca anladım ki; ben acıklı şarkıları,beni
    ağlatan filmleri,mutsuz aşk hikayelerini sevmişim hep..Hüzne yakın bir
    yanım hep vardır kabul ama depresyonu da hayat biçimi haline getirmek
    olmaz ki..Baktım geçen günlere yazık ediyorum,bir silkelendim kendime
    geldim,o gün bugündür rahatım..Bir şey canımı çok yaktığında,fırsatım
    varsa hemen uyuyorum,uyanınca da geçiyor.Yani ben işin kolayını buldum:
    depresyona girmiyorum,yatağa giriyorum,yorganı kafama çekiyorum ve
    uyuyorum,sabah yola devam..Şartladım galiba kendimi,işe yarıyor...

    Depresyondaysanız bu elbette iş hayatınızı da etkiliyor.Bir
    dalgınlık,bir dikkatsizlik ki sormayın.ıki gün izin
    istiyorum,depresyondan çıkıp geleceğim de
    diyemiyorsunuz..Endişe,kaygı,korku,stres,umutsuzluk vs. Bunlar çalışma
    verimini düşürüyor,sürekli hatalar yapmaya başlıyorsunuz.Aklınız başka
    yerde,siz başka yerde,gölgeni dolaşıyor sanki ofiste.Depresyon ofisin
    ciddiyetiyle bağdaşır mı hiç? Bekleyen işler,bitirilecek
    raporlar,girilecek toplantılar,görüşülecek müşteriler...ışler sizin
    depresyondan çıkmanızı beklemez ki,üstünüze gelirler,içiniz
    sıkışır,depresyona girdiğinize gireceğinize pişman olursunuz,hiç
    girmeyin daha iyi...

    ıçinize kapanmayın sakın,bu sağlığınızı da etkiler.Dışarı
    çıkın,dostlarınızı bulun,ailenizin desteğini alın,ya da bir süre sessiz
    kalın,DURUN,her şey olanca hızıyla koşmaya devam etsede siz DURUN.Bazen
    durmak gerekir.Duygularınızı fark edin,acı çekiyorsanız,acınıza sahip
    çıkın,o sizin acınız.Bu cümleyi yazarken Fight Clubdaki bir sahneyi
    hatırladım.Belki de bana bu cümleyi yazdıran filmin o
    sahnesi.Taylor,Jackin elini asitle yakar,Bu kimyasal bir
    yanık,şimdiye kadar hissettiğin tüm yanık acılarından daha fazla canını
    yakacak der.Jackin canı çok yanmaktadır ve bağırırSöndür
    diye,Durden Taylor der ki; Bu hayatının en önemli anı,bu acı
    gerçek,bu senin acın,onu hisset ve geçmesini bekle. Acı büyük bir
    tecrübedir...

    Bir dost meclisinin neşesi,hiçbir şey yapmıyorsak da denize bakmanın
    keyfi,şanslıysak ve aşıksak ve seviliyorsak sevdiğimiz
    kadar,sevdiğimizin varlığı,geçmişte kalmış olsa da güzel anılarımız ki
    hepsi bizimdir,hepsini biz yaşadık,rüzgarın esintisi,bir gülümseme
    tanıdık ya da yabancı,birine iyilik etmiş olmanın verdiği gururlu
    huzur,biri olmazsa bir diğeri,bunlardan hiç biri olmazsa sadece kendi
    varlığımıza duyduğumuz inanç ve hayat öldürmek için her şeyi yapsa da
    içimizde yaşattığımız o kahraman çocuğun umudu...Ne yapıp edip
    sıyrılmalı bu karamsar ruh halinden,hem de hemen...

    Bildiğim şu: Durumu değiştiremiyorsak da duruma verdiğimiz tepkileri değiştirebiliriz...

    Bunun tek yolu var: KabuL EdiN !!! Başarısız
    olabilirsiniz,kaybedebilirsiniz,yenilebilirsiniz,terk
    edilebilirsiniz,yalnız kalabilirsiniz,anlaşılmayabilirsiniz, Bunu da
    mı yaşayacaktım demeyin,Yaşayabilirsiniz..Kabul edin,olan
    olmuştur..Önce kabul edin,sonra hatalardan ders alın,sonra durumu
    algılayış şeklinizi değiştirin,verdiğiniz tepkileri
    değiştirin..Şaşırtın herkesi,bu sefer farklı davranın...

    Depresyondaysanız da çıkın, çıkın da evinize gidin hava kararmadan...



    ALINTIDIR
     
    Son düzenleme: 16 Haziran 2010
  2. 16 Haziran 2010
    Konu Sahibi : Chitlenbik
  3. BenAskMelegi

    BenAskMelegi ol DE olsun ALLAHIM Üye

    Katılım:
    26 Ağustos 2006
    Mesajlar:
    1.896
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    146
    çok güzel bi yazı olmuş canım yüreğine sağlık
     
  4. 16 Haziran 2010
    Konu Sahibi : Chitlenbik
  5. Chitlenbik

    Chitlenbik Aktif Üye Pro Üye

    Katılım:
    1 Haziran 2009
    Mesajlar:
    754
    Beğenildi:
    41
    Ödül Puanları:
    88
    kusura bakma cnm alıntıdır yazmayı unutmuşum :)