derpresyondayım

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve chirkin tarafından 30 Ağustos 2009 başlatılmıştır.

    30 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : chirkin
  1. chirkin

    chirkin Aktif Üye Üye

    Katılım:
    5 Haziran 2009
    Mesajlar:
    14
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Merhaba arkadaşlar..

    bu sitede tanışma başlığı dışında ilk başlığım daha güzel bir başlıkla merhaba demek isterdim ama artık içimde tutamıyorum. aslında neye nasıl başlayacağımı da bilmiyorum. içime atmakla yaptığım hatalara bir yenisini daha eklediğimin farkındayım ama ben farkettim ki benim konuşmaya değil anlatmaya ihtiyacım vardı. etrafımdaki herkes ise sadece konuşucaklardı. belkide eleştiriceklerdi. belki de hak edicektim ama tahammülüm yoktu. beni hiç tanımadığım sadece forumlardan takip ettiğim insanlara anlatmaya iten şey ise mesajlarda gördüğüm içtenlik ve yakınlığınız oldu.

    henüz 23 yaşındaym. yakında nişanlanmak üzereyim. kısa bir süre sonrada düğün.. ama henüz üniversite eğitimimi tamamlayabilmiş değilim. bu benim üzerimde büyük bir yük çünkü bütün arkadaşlarımın hayatlarını kurduğunu görmek ve benim yerimde sayıyor olmam biraz ağrıma gidiyor. ailemde sık sık bu gerçeği yüzüme vuruyor ben ne olucam nerede olucam soruları beynimi kemiriyor. ama beni içinde bulunduğum duruma iten tek şey bu değil. sözlümü çok seviyorum. canımdan bile çok. hani deseler ki herşeyden vazgeç onun için geçerim. ama birkaç önce yaşadığımız ilişki sonucu korunmamıza rağmen hamile kaldım. okul durumum ailelerimiz ve kanser teşhisi konma ihtimalimi göz önüne alarak kürtaj oldum. bunu hiç kimse bilmiyor. günlerce ağladım kendime gelemedim. biliyorum bunu ilk kez ben yaşamadım. ama ben ilk kez yaşadım..
    sözlüm ise aynı şekilde değildi. ve ben o günden sonra ilişkiden soğudum. bikaç ay sonra evlenicez ve o yalnız kaldığımızda istiyor ve ben isteksiz olduğum için kavga ediyoruz. içimden gelmiyor onu ve kendimi affedemiyorum. sabahları kalbim hızlı hızlı atarak korku dolu bir heycanla uyanyorum hem de her sabah. evde yalnız kalmaktan korkuyorum. bazen ölmekten korkuyorum bazen yaşamaktan. ondan vazgeçemiyorum. geçmekte istemiyorum ama evlenince de böyle devam edecek mi diye de korkuyorum. beni aldatmasından da. ama nasıl olurda böyle birşey yaşanmışken hala ister diye içten içte öfke duyuyorum. yani hayat ilerliyor ve ben yerimde sayıyorum. gün be gün içten içe eriyorum. çok çaresizim. ölmek istemiyorum ama kendimi kaybetmekten korkuyorum.
    biliyorum çok daha ağır şartlarda yaşayan insanlar var çok daha büyük sorunları olan. kendi kendime derdim ki insanlar evlat acısıyla yüzleşiyorlar daha ötesi var mı? kendi evladından vazgeçmek te varmış :KK43: bazen haykırmak istiyorum ama sesim çıkmıyor. hiç arkadaşım da yok. hepsini uzaklaştırdım kendimden. dolayısıyla sözlümle görüşmediğim her an her saniye gerek ilaçla gerek kendim uyuyorum :KK43: lütfen bana yardım edin. bana neler oluyor anlamıyorum senağlama
     
    Son düzenleme: 30 Ağustos 2009
  2. 30 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : chirkin
  3. kumsaati

    kumsaati Aktif Üye Üye

    Katılım:
    22 Eylül 2008
    Mesajlar:
    30
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    arkadaşım öncelikle yaşadığın duruma yani bebeğini aldırmana çok üzüldüm.. hemen hemen yaşıt sayılırız seni anlayabiliyorum. bence en kısa zamanda terapiste gitmelisin o daha sağlıklı öneriler sunacaktır. hatta ikna edersen sözlünle gitmelisin.. bence uzun süren ilişkilerin çoğunda belli zamandan sonra soğukluk oluyor. aynı şeyi ben de yaşıyorum şu an ilişki terapistine gitmeyi düşünüyoruz. ama erkekleri ikna etmek kolay olmuyor bu duruma..

    yine de dediğim gibi ister onla ister yalnız, mutlaka bi terapiste gitmelisin diye düşünüyorum
     
  4. 30 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : chirkin
  5. chirkin

    chirkin Aktif Üye Üye

    Katılım:
    5 Haziran 2009
    Mesajlar:
    14
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    teşekkür ederim arkadaşım bende bir uzmandan yardım almayı düşünüyorum ama cedaret edemedim. seninde dediğin gibi erkekleri ikna etmekte biraz zor. önce bir kendim gideyim eğer sonuç alamazsam onu ikna etmeyi denerim. umarım sizin de en kısa zamanda olumlu bir sonuca ulaşır.
     
  6. 31 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : chirkin
  7. ozzzy

    ozzzy Aktif Üye Üye

    Katılım:
    9 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    77
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    canım bence sen kendini affedemiyorsun , bir çıkmaza girmişsin ve onu çözümlerken seçilen yol sana çok yanlış geldiği halde yapmak zorunda kaldığın için , hem nişanlına öfkelisin hem kendine ve bence kendini affedemediğin için ölüm korkusu, çok uyumak , arkadaşlarını uzaklaştırmak gibi şeyler yaşıyorsun. Bir terapiste gidersen belki kendini ve nişanlını nasıl affedeceğini gösterirse huzura kavuşabilirsin.
     
  8. 31 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : chirkin
  9. chirkin

    chirkin Aktif Üye Üye

    Katılım:
    5 Haziran 2009
    Mesajlar:
    14
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    çok haklısın kendimi de onu da affedemiyorum bir türlü :KK43: ama çok teşekkür ederim en kısa zamanda bir uzman yardımı alıcam şuraya yazmak bile bi nebze olsun hafifletti meğer içimde tutmak bile çok büyük ağırlık yapıyormuş:1no2:
     
  10. 31 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : chirkin
  11. Masumiyett

    Masumiyett PEGASUSUMLA FİRARDAYIM;) Üye

    Katılım:
    31 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    301
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    canım inan kendimi senin yerine koydum,acını,duygularını anlayamasam da hissettim bir an da olsa...
    inan bu yaşadığın zor bir dönem ,gerek hayatın, gerekse ilişkin adına...kendine kızgınsın sen ,hatta sözlüne de,ne onu ne de kendini affedemiyorsun! ve bunu yapmak zorunda kalışın,bebeğinden vazgeçmek durumunda kalışın bile seni çok üzüyor..öncelikle çok geçmiş olsun,kanser teşhisi konmuş:KK43:
    herşey bir yana ,bu bebeği bu durumdan ötürü kayıp edecektin zaten...evli olsaydınız da sonuç değişmeyecekti.. bir uzmandan yardım almalısın ,tüm bu yaşadıkların seni çok hırpalamaya başlamış,ve hayatına,ilişkilerine yansıyor,bunu en kısa zamanda çözümle ama olur mu! bu arada ben senin kocaman iyi bir yüreğin sahibi olduğunu kurduğun cümlelerden de olsa hissettim ,o yüzden sakın kendini yetersiz görme ,kimseyle kıyaslama.zaman herşeyin ilacı...başarılı bir insan olacağından eminim,eğer sen istersen :KK66:
     
  12. 31 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : chirkin
  13. chirkin

    chirkin Aktif Üye Üye

    Katılım:
    5 Haziran 2009
    Mesajlar:
    14
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    çok ama çok teşekkür ederim asıl kocaman yürek sahibi olan sizlersiniz bunu mesajlarınızda görebilyorum. ve bütün samimiyetimle söylüyorum ki uzun zamandır kendimi hiç böyle hissetmemiştim. hergün binlerce "keşke" dediğim şu dönemlerde hiç tanımadığım insanların sıcaklığı ve iyi niyetiyle "iyi ki" dedim. iyi ki bu siteyi bulmuşum =) kendimi uzun bir aradan sonra tekrar iyi hissetmemi sağlayan cümleleriniz için çok ama çok ama çok teşekkür ederima.s.