Diyet sürecinde ve öncesinde hissettiklerimiz...

Konusu 'Diyet Yöntemleri ve Deneyimlerimiz' forumundadır ve Kalliste tarafından 21 Şubat 2009 başlatılmıştır.

    21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  1. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    Arkadaşlar biz grup halinde zayıflama yarışmasında destek ile kilolardan kurtulmaya çalışıyoruz, biliyorum ki bireysel kilo verme süreci yaşayan arkadaşlarımız da var.
    Biz istedik ki diyet öncesinde yaşadıklarımız, diyete başlama kararımız ve diyet sürecinde yaşadıklarımızı paylaşalım, cesaret bulamayan arkadaşlarımız veya diyette bıkkınlık sürecine girmiş olan kişiler de yalnız olmadıklarını bilsinler, bizimle içten içe yaşadıkları korkuları, mutlulukları, cesaretleri ve çekincelerini bir gözden geçirsinler, hatta isteyen tüm arkadaşlarımız anı defteri havasında buraya düşüncelerini yazsınlar....
     
  2. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  3. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    5. Takım mehalim


    VAY ANASINA VAYY!

    Aynaya baktığımda gördüğüm şeye inanamıyordum:1shok:.”Hayır,olamaz,bu ben olamazdım.”:çok üzgünüm:Ama benden başkası da değildi bu görüntünün sahibi.Çok mutsuzdum,sizlerin bir çoğunun da yaşadığı ve anlayabileceğiniz bir mutsuzluk içindeydim.Sonunda varabileceğim en üst noktaya varmış tavan yapmış ve 84 kiloyu görmüştüm.İnanamıyordum ne yapmam gerektiğini biliyor ama bir türlü başlangıç noktasına varamıyordum.

    Her sabah dakikalarca dolabın önünde ne giyeceğim diye bakıyordum ve sonunda karar verdiğim şey hep aynıydı zaten üzerime olan kaç kıyafetim kalmıştı ki , güne böylece nefretle başlıyordum.Çok sevdiğim çizmelerim bile bacaklarımdan olmuyor fermuarı çekemiyordum.Kaç kere servise geç kalmıştım, hatta kaç kez çizmemin fermuarı bile patlamıştı.Ya servise binmek artık bunda bile zorlanıyordum. Kendimi kocaman yuvarlak bir kaya parçası gibi hissetmeye başlamıştım.Okulda ki durumum çokta farklı değildi sağımdan solumdan fırlayan yerlerimi saklamak için hep uzun uzun önlük giyordum(çuval demek daha doğruydu) .O kadar güzel şallarım vardı ki onları bile daha kaba görünüyorum diyerek üzerime alamıyordum.Ya sınıfta yaşadıklarım 1. sınıfları okutuyordum sürekli ayaktaydım oturma şansım yoktu ki ama ayaklarımın dinlenmeye çok ihtiyacı vardı artık bu yükü taşımak istemiyorlardı.Kaç akşam bileklerimin ve ayaklarımın ağrısından ağladığımı hatırlamıyorum.Ya eşimin bakışları onlar bile değişmişti.Hayır hayır ben yanılmıyorum evet değişmişti işte ama dedim ya bütün hissettiklerime rağmen bir türlü başlangıç noktasına varamıyordum.

    Ne yapmalıydım nasıl yol almalıydım bu gücü kendimde bulamıyordum o kadar şaşkındım ki.İnternette araştırmalar yapıyordum ama hiç biri bana cesaret vermiyordu.Online zayıflama koçluğunu gördüm ancak hem pahalı hem de inandırıcı gelmemişti.Sonra akapuntur geldi aklıma, bulunduğum yerde bir uzaman yoktu en yakın yere Kayseri’ye baktım ve orda bir uzman buldum.Eşimle fikrimi paylaştığımda faydasını göreceğine inanıyorsan gidelim dedi.Faydası olacak mıydı? acaba bilemiyorum ama bir yerden başlamam gerekiyordu yoksa 3 haneli rakamları da görecektim çünkü kilom yerinde durmuyor sürekli artıyordu.İnandım faydası olacağına inandım ve 1 ay boyunca her hafta Kayseri’ye gittik eşimle.Doktorum çok hoştu, güler yüzle ilgilendi benimle ilk hafta 2.5 kilo verince moralimde yerine gelmeye başladı ve bir aydan sonra artık kendi başıma yola devam edeceğime inanınca bıraktım ve haziran ayına kadar kilo verdim. 68kg kadar indim kilo vermek zorundaydım çünkü erkek kardeşimin de düğünü vardı Azerbaycan’a gidecektik.Aralık ayına kadar68-70kg arasında gittim geldim.
    Ancak bu benim için yeterli değildi.En az 55 olmalıydım.ama tekrar toparlanmaya aynı motivasyona ihtiyacım vardı. Kafayı haplara takmıştım sanki mucizemiydi ki onlar nette araştırmalar yapıyordum google beni kadınlarkulübüne yönlendirdi ee ama zaten üyeydim ben buraya ama infertilite konusu dışında hiçbir bölümüne bakma zahmetine bile girmemiştim.Böylece diyet bölümünü inceleme şansım oldu. Sonra dikkatimi çekti burda gruplar kurulmuş bişiler yapıyor insanlar başlangıçta saçma geldi “hıh dedim ne kadar samimiler ki acaba ,hem nerden bilelim herkesin doğru söylediğini dedim(internette yaşanmış acı tecrübelerden sonra)””Ama daha sonra neden olmasın ya” ,”denemek lazım” dedim.Şöyle bir göz atttım.Ben ilk geldiğim gün 5. takıma girmek istediğimi biliyordum(5 uğurlu rakamım benim, hayatımda hep 5’i tercih etmişimdir)Ama gururluyum ya ,burnum dik yaa hiççte 5. takım gidip te beni de alın diyemezdim:dilcikar: başvuru topiğine bir yazayım bakalım dedim ve iddali cümlelerle aynen şunları yazdım” inatçıyım ,hırslıyım beni takımınıza alırsanız hiç pişman olmazsınız.” süprizzzzzSonra hemen ertesi gün özelime bir teklif geldi Kalliste 5. takıma bekliyoruz canım diyordu.Aman Allah’ım inanmıyorumsositososito dedim 5. takım çağırıyor beni.Kallis duymuş sesimi sanırım dedim.O kadar yürekten istemişim ki bu takımı hemen oldu.Bütün samimiyetimle paylaşımlara başladım ve burda olmanın bir şans olduğunun farkına varmam uzun sürmedi.Kendimde aradığım gücü tekrar sizlerle buldum.Şimdi hiç inanmadığım kadar inanıyorum kendime.Ayrıca hemen arkamdan buse ve şaşkın cadısınıda sürükledim buraya :eek:(iyi etmiş miyim)Hepinize çok tşkler ederim.Şeniz
     
  4. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  5. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    6. Takım aeben

    BUDA BENIM HİKAYEM.....

    Aslında taaa 18 sene öncesinde yani 15 yaşında başladı maratonum ...:nazar:kilolu bir genç kızdım ve yeni yeni hayatla tanışıyodum ....ve kendime güvenim 0 dı . çünki 67 kilo idim dogru duydunuz 67 kilo bi genç kız için boyumda uzun deyil ha 158. evlendikden sonra az uzadı 160 ya var ya yok ...

    kendime okdar güvensizdimki hiç bir erkegin beni begenmeyecegini düşünürdüm kilolarımdan oysa güzelbi kızdım ( hala güzelim )kaydirigubbakcemile3
    sonra geldi bilinçsiz diyetler .bi örnek vereyim birgün sadece 1 kase yogurt ertesigün sedece 1 elma ertesi gün gene 1 elma ..:1shok: ciddiyim kızlar . 3 günsadece 2 elma ve 1 kase yogurtla duruyordum artık uykudan bile yorgun kalkıyodum okadar yani öyle gözüm dönmüşki .. 58 kiloya kadar inmiştim ....:1ninca: sonra 2 ay adet görmedim ondan sonra aklım başıma geldi . bu arda ailemin söylediklerini duymuyodum bile bu öyle bişiki bir gençkız için çogunuz biliyosunuzdur....:nazar:
    neyse evlendim 18 yaşında .. o dönemde 60 cıvarında gezındım ama sonra .. 70li rakamlara döndüm .. hep aralarda diyet yapardım .....
    3 çoçuktada kilomu korudum 72 idim nasıl korudum hep ara ara diyetletle ...

    en küçük bebem 9 yaşında ... 2.3 senedir hep yaz gelirken yaparım diyet kısarım yememden bol sporla ... tabi tekrar aynı yiyince aynı kiloya cup....

    74 civarında takılıyodum geçen sene sonra ucunu bi bıraktım 78 olmuşum ..:1shok: göbegim 6 aylık gibi oldu inanın ....hersene yaptıgım maraton başlıyodu gene ...

    ve başladım yürüyüşlere gidiyodum diyetimide yapiyodum ilk ay 4 kilo verdim taze kilo çabuk gitti ..
    sonra slim kıremi arştırırken k.k buldum ilgi alanım hemen diyet guruplarına başvurdum ve artık bu işi 5 kiloyla deyil hedefime kadar sürdürecektim ...delikafadulden

    ve bu gün 78 ...65 kiloya inmiş durumdayım bazan ben bile kendime inenamıyorum ...:1shok: demekki isteyince oluyomuş .... artık magzalarda ön önden arka arkadan ( benım kasa şakira birazda )kaydirigubbakcemile3 çıkmadan istedigim modeli giymek istiyodum sokakta yürürken bile kendine güven istiyo insan yere öyle basıyo inanın ....yerimseniben

    ARTIK bizin burda bir magza var bi taraf büyük benden bi taraf 42 ye kadar ... büyük bedende hiç istedigim bişiyi bulamazdım ...:çok üzgünüm: ama artık o magzaya girdigimde bana hanım eendi size bu reyon olmaz diger küçük beden reyonuna gidin diye yönlendiriyolar . bu öyle bir dugguki ....delikafadulden kıyafat denerken aynesa kendime inanamıyorum bazan . tezgahtarlara durumu anlatınca afallıyolar alla böyle çok güzel olmuşun daha verme diyolar ....

    inanın bunlar sadece bikaç örnek özel hayatınızdaki etkilerini saymıyorum bile yerimsenibenher türlü güven geliyo insana ..yerimsenibenne demek istedigimi anladınız .....

    ve inanın bu mutlulugu hiççç bir yiyecegi yediginizde elde edemessiniz ....:hooray:
     
    Son düzenleme: 21 Şubat 2009
  6. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  7. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    5.Takım cedric



    Sen dilersen;ateş bile su olur,sen dilemezsen,su bile ateş olur...
    Niyet ettim ateşi su etmeye...İmkansızı başarmaya,kendimi sevmeye,kendimle savaşmaya.Dün forumda okudum;kadın bir sabah uyanmış,ben artık diyetteyim demiş ve başlamış.8 aydırda bozmamış.Ne irade ya...Peki ondaki irade de bendeki ne.Sabah emo ya börek kızarttım.Tuttum kendimi zor olsa da.öğlen salata,yogurt aksamda yemekden yarım tabak,bide kacırmazsam süper olacak.Güclü bir kadınım ben,üstesinden gelcem sorunlarımın,yemin ettim...
    Böyle yazmışım,diyet yapmaya karar verdigim gün;yaşadıklarımı yazmak icin hazırladığım günlüğe.Tarih 10 kasım 2008i gösteriyor.Son 3 yıldır;aynalara bile doğru dürüst bakmayan ben;hala kendini eskisi gibi bir fizikde hisseden ben;büyükbeden magazalarından zayıf mankenlerin üstünden beğenip, büyüğünü kendisine alan ve aynı formda üstüne olduğunu zanneden ben;alışveris merkezlerinde farklı bakışlar yakaladığında eskisi gibi güzelliğine bakdıklarını sanan ben;eşinin ondan uzaklaşmalarını iş stresine veren ben;babasıyla asla hiç bir konuda yüzgöz olmadığı halde beraber doktora gidelim dediğinde nedenini anlamayan ben;evde bilg da zayıflama ciftliği arastırmasını görünce kime olduğunu anlamayan ben gerçekle yüzleşiyor bu tarihden 3 ay önce.sebepsiz gece uykularından uyanmasının, zor hareket etmesinin nedenini buluyor ve gerçeklerle yüzleşiyor.AYNAYA BAKIYOR. Gözlerini açıyor ve bakıyor. 125 kilolardaki gördüğü kadon o değil.Evet gözler aynı ama bu koca vücut ona ait olamaz.Vücudunda hat diye bişey kalmamış. O güzelim yüzün altında kocaman bir gıdık. 20 li yaşlarda değil de babaanne gibi görünüyor. Ve bu kocaman vücudun içindeki minik kız ağlamaya başlıyor. Kendine yaptıklarına ağlıyor.Evet bunu kendine o yaptı. Sadece etrafını gördü,insanların onu üzmesine izin verdi, sonrada birilerinin üzdüklerini birilerine tedavi ettirdi.Birgün bile evde oturmazken canı hiçbiyere gitmek istemedi.Haftalarca evden dışarı çıkmadı.Ailesinin yanına bile gitmek istemediki , eski arkadaslarıyla karsılasmasın.Eşiyle görünmek istemedi,kimse karısının nasıl olduğunu anlamasın.Cocuklar aaa bu arabaya nasıl sığıyor bu kadın diye bağırdığı icin arabaya binmek istemedi.Dolmuşda yanına oturanlar rahatsız olmasın diye dolmuşa binmedi ve bu hale geldi.En iyi arkadaşları cips ,kola, çikolata ve envai çeşit yaglı yıyeceklerle yaşadı ta ki aynadaki halini görene kadar.Gerçekle yüzleşdi ve çözüm aramaya başladı int den.Karşısına kadınlar kulübü çıkdı.Önce okudu, okudu, kilo verenleri takip etti , diyetlere bakdı.Günlerce kararsız kaldı. Diyetisyene gitmek istemiyordu.Çünkü bıkmışdı 'zayıflayamazsan , ölürsün ; ölümcül obezsin .' yaklaşımından.Ve ne kaybederimki diye başladı diyet guruplarına bakmaya, yer aramaya.Koca gövdeye göre bir yer bulabildi guruplardan birinde.Ve hayatında bir hafta kaçamaksız ilk diyetini yaptı.Kendi gibi burayı okuyan yüzlerce, binlerce insanı düşündü ve kaçamak yapmadı.İlk haftayı diğerleri kovaladı.Miğde küçüldükçe ve hafifledikçe kendine güveni gelmeye başladı.Eskiden yapamadığı şeyleri yapmak için enerji hissetti kendinde.Kilolarda yavaş yavaş terketmeye başladı.İlk 5 kilodan sonra uzakdan takip ettiği gıptayla karışık hayranlık duyduğu emel42 ve kalliste nin gurubuna katıldı.Ve şimdiye kadar 10 küsür kilo verdi,hedeflediği kilonun dörtde biri ama bişey öğrendi bu süreçde ' evet; herşey benim elimde, eğer BEN istersem yapabilirim.'
     
    Son düzenleme: 21 Şubat 2009
  8. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  9. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    5. Takım emel42


    Ben 141 kilo iken hayatım bitme noktasına gelmişti
    oğlum 2 yaşındaydı ve büyüyordu onu kucağımda taşıyamıycak durumdaydım belim ağrıyordu sürekli
    bir öyünlük bulaşığı bile dört sefer ara verip oturup dinlenip öyle yıkayabiliyordum o kadar zordu ki herşey hatta çoğu zaman ben kalkıp gidene kadar çişimi üzerime kaçırıyordum yerden kalkmak öyle zordu ki hele ev işi yapmak ölümdü resmen

    bu hal nereye kadar gider dedim oğlum büyüyordu bir gün okula başlayacaktı ya sonra ne olacaktı
    herkes anneleriyle okula gelince benle oğlumu görünce senin annen çok şişko demiyceklermiydi
    ama babası da çok şişkoydu ayrıca hiç umursamıyordu bu durumu uyku apnesi vardı geceleri soluğu kesiliyor dakikalarca onun tekrar nefes alıp almayacağını bekliyordum
    her sabah odasına gdip bu sabah da kalkıp işe gitmiş yaşıyor uyurken ölmemiş diye şükrediyordum
    çok yalvardım bunu kendine yapma ama can benim sana ne oluyor diyordu
    o zaman bize yapma bizi düşün beni yanlız bıakacaksın efem babasız mı büyüsün benim de halim ortada ne olur sonumuz bunları düşün de kendine dikkat et desem de o inatla elimde değil ben sebze falan yiyemem diye tersliyordu beni

    birgün karar verdim o babaydı ben de anne babasız kalmak zordu bende babasızdım ne olduğunu çok iyi biliyordum ama annesiz kalmak daha kötüydü bir çocuk için
    boşver onu dedim sen kendine bak o umursamıyor diye sen de bırakma bu kadar kendini
    aileme yalvardım bana bişeyler oluyor iştahımın önüne geçemiyorum ne olur bana yardım edin dedim
    amcam yengem sahip çıktı diyetisyenler profesörler ne gerekiyorsa karşıladılar masraflarımı
    tiroidit olmuştum evlendikten sonra öyle sıkıntı yaşamıştım ki içimde sonunda bedenim kendini öldürmeye başlamıştı dayanamamıştı bu strese
    tedavi ve diyetisyen yardımıyla 49.5 kilo verdim herkes 50 de düz hesap diyor ama hayır ben sadece 49.5 kilo verdim
    sonra bunladım yeniden ben bu kadar çabalarken hayatım düzelsin diye evde hiçbirşey düzelmiyordu
    eşim yine bildiği gibi yaşıyor ailesi benim diyet yapmamı istemiyordu çok kilo verirsem oğullarını beğenmememden korkuyorlardı çünkü safra kesesi ameliyatından sonra kendimi diyet açısından toparlıyamıyordum bir türlü
    içinde yaşadığım evden hayattan insandan kurtulmak istiyordum ama cesaretim yoktu yine buzdolabıyla tatlılarla dost olmuştum bana tek mutluluk veren bunlardı çünkü

    iş bulamıyordum para kazanamıyordum eğer param olursa ayakta durmak da
    ha kolay olacaktı zannımca
    internetten ordan burdan iş aradım sürekli sonunda bir gün eşim çalıştığım işyerini ayarladı
    ve işe başladım ilk günlerde öyle paraladım ki kendimi eve yetişicem işe yetişicem derken 91.4 kiloya düştüm
    oh ne güzel belim iyice ortaya çıktı kıyafetlerim çok güzel oluyordu çalışırken yorulmuyor hiç üşenmiyor koar halde her işimi başarıp çıkabiliyordum
    ama yine evde huzur yoktu o bana rahat vermiyordu bu sefer
    onu giyme bunu sürme şöyle yap böyle yap bunalttıkça bunaltıyordu
    özel hayatımız kalmamıştı ayrı odalarda ayrı hayatlar yaşıyorduk herzamanki gibi sadece pazar günü sabah kahvaltıısnda ailecek birlikte oluyorduk onda da o efe ile aynı sofrada bulunmaktan mutlu olmayan bir babaydı çünkü rahat vermiyordu efe ona sürekli ilgi istiyor döküp deviriyordu
    huzursuzluk son noktada artık bunaldım sadece işe gelince nefes aldığımı hissediyordum ve eve gitmek içimden gelmiyordu yeter artık diyordum nereye kadar ama her böyle düşünüşümde kendimi ya tatlı ya da hamurişiyle yakalıyordum ev halimi düzene sokamamak benim diyetimi düşüncelermi de etkilemeye başlamıştı
    ben diyet yapıyorum da ne oluyor herşey aynı işte diye düşünüp bulduğumu yiyor bulamadığımı giidp alıyordum ve mutlaka yiyordum
    şimdi toparlanma zamanı geldi huzursuzluktan uzaklaştım tekrar diyet yapmalıyım ama aynı düzende diyet yapacak sabrım olmadığını hissediyorum aklım yemeklerde kalıyor 26 şubatta diyetisyende randevum var yen bir yıl yeni bir hayat yeni bir beden diliyorum Rabbimden ancak onun yardımıyla başaracağımın farkındayım.
     
  10. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  11. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    5. Takım reyhanxx54



    Güzellerim!
    Herzaman dedigim gibi. Ayni dertlerde, ayni sikintilarda,ayni girdaba düsmüs ama birbirine tutunarak, akintiya kapilmamaya,cabalayip ayakta kalmaya hatta kurtulmaya calisan bir gurubuz....
    Iyi güzelde biz bu girdaba niye düstük? Hepimiz sisko, kilolumu dogduk? Hic sanmiyorum....
    Ben ilkokuldayken öyle zayiftimki annem bana bakarak endiseleniyordu.... Sabahlari zorla yumurta sarisi iciriyordu...artik ne demekse.... Ceviz ögütüp icine bal karistiriyor, sabahlari surup gibi kasik kasik yediriyordu... Yemek aklima geldiginde bile midem dönüyordu.... Sonra büyüdüm, serpildim, gözdolduran güzel bir genckiz oluyordum 14 –15 yaslarimdayken...o zamanlargüzellik idolleri düzgün ,dolgun bacakli iri gögüslü bayanlardi... iste o ara ingilterede zayifligiyla meshur bir manken meshur olmustu o zamanlar ...(twiggy).... Ve ilk mini etek modasi yayiliyordu dünyaya.... Benimcevremde kilo sorunlarini ilk böyle animsiyorum... ve hic bu zamandaki kadar kilolu insan yoktu. Balki hareketsiz birkac yasli hanim vardi.ama genckizlar ,delikanlilar, heledecocuklar nerdeyse ciliz denecek ölcülerdeydiler. ..Insanlar twiggy gibi hortlak gözlü, halinden bezgin, halsiz, ici gecmis mankenlere özenmeden..... önce hersey daha bir yolundaydi sanki.. kilo sorunu böyle had safhada degildi... Yani kilo sorun degildi benim cocuklugumda..
    Benim cocukluk anilarim sizinkilere benzemez canlarim. Nerdeyse hepiniz benim evladim olacak yastasiniz..
    Ama demek istedigimi anladiniz biliyorum... Gelelim benim nasil bu hale gelmis olmama..
    16 yasimda evlendigim zaman 163 boya 53 kilo idim tipim düzgün. Yürüyüsüm hareketlerim alimliydi.
    18 yasimda almanyaya geldim tek gram almamistim... Tek kelime almancam yada herhangi bir tanidigim yoktu almanyada.. buna ragmen geldigimden 10 ay sonra esime hem is hem kalacagi ev bulup almanyaya isci istegi yaptirdim .. 1974 yilina kadar bu isler böyle yürüyordu... 74ten sonra istanbul mecidiyeköydeki alman isbulma kurmu kapatildi...türkiyeden Isci alma durduruldu..
    75te ilk kizim dünyaya geldi ben hamileligimde 72 kiloya cikmistim bu benim fazla kiloyla ilk tanismamdi.
    Ama inanin 10 haftada 55 kiloya düsmüstüm yine... Ama diyet yapmistim spor yapmistim yani bir caba göstermistim . birdaha asla kilo almiyacagim diyordum kendime... 80de ikinci kizim oldu... Ben diyet sorunuyla bir defa hasir nesir oldumya, bu hamileligimde 82 kiloya kadar ciktim...yine 3 ay icinde 60 kiloya inmistimki sütüm kesildi ben yine hamileydim... 81de ücüncü kizim dogdu simdi bebek bekliyen bebegim... Onun hamileligindede 84 kiloya gelmistim. Bu defa 57 kiloya düsmem nerdeyse 9 ay sürdü... Ama sonucta ben 3 cocuklu 57 kilo hos bir hanimdim... Istedigimi giyiyordum.. giydigimde yakisiyordu...son kizim 4 yasinda iken birde oglum oldu... Yasim 31 idi. Ben iste bu hamilelikte 90 kiloyu gördüm en son hafta tartida... 18 ay ugrasip 61 kiloya zor düstüm.
    Fakat o ara 8 ay issiz kalip 8 kilo aldim 69 kilo ile simdiki isime girdim 1989 da ise girdim.. ilk 6 ayda 6 kilo daha aldim. Ise girdim gireli diyet yapiyorum... Eski reyhani kaybettim onu ariyorum. ..Ben hamilelik sonralari yaptigim diyet kurlari haric. Bu ise girdim gireli 20 yildir diyet yapiyorum.. ve ben diyetle bogustukca heryil daha cok kilo aldim... 1haziran 2004 yilinda hic sebepsiz ,hic hazirliksiz sigarayi biraktim... Daha öncesinde 36 yil icmistim sigarayi... 14 yasimdan beri... sigarayi birakinca inanilmaz bir süratle kilo aldim.. nerdeyse hergün kilo aldim... 8 ay icinde 98 kilo oldum. Nefesim tikaniyordu.. hareket ettikce at gibi soluyordum... Egilip ayakkabilarimi baglarken zorluk cekiyordum... En büyük sorunum giyinmemdi... Iyi giyinmeyi seven biriyim... Ama 98 kiloluk bir insanin giyecegi iyi seyler benim hosuma gitmiyordu... Yasim vardi ama ben kendimi hic o yasta görmedim... Icimde cocuk bir taraf var... Gönlüm genc... Calisan bir insanim ..hergün giyinipbakimimi yapiyorum. .. Fakat bana hicbirsey yakismiyordu... Tek düsüncem giydiklerimin orami burami kapatmasiydi tek bu amacla uzun bol cadir gibi birkac tshirt aldim. ..
    Daha baskada kiyafet almadim ... nasilsa zayifliyacagim diye... Zaten benim begendiklerim bana olmuyor.. kalcalarimda sikisip kaliyor kazaklar tshirtler.. dökülmüyor asagi kapatmiyor sirtimin göbegimin yag katmanlarini...
    Canlarim ben 2007nin mart ayinda bir protein diyeti yaptim iki haftalikve 6 kilo verdim... Öyle zor bir iki haftaydiki ben bu 6 kiloyu asla geri almiyacagim dedim kendi kendime... diyete devamettim... Ve ben yürüyordum ..hergün 10bin adim atmadan kesinlikle yatmiyordum,... Gece saat 2 bile olsa adim sayimi tamamlamadan rahat etmiyordum.... Tek selülitim yoktu... Hareketli fikir fikirdim... Yürümeyip kosuyordum ... haziran ayinda bir reha klinige gittim... 5 haftada inanilmaz bir görünümüm olmustu .. 2008 yilinda izine gittim 70 kilo ile... Bu ne harikulade bir duygu anlatamam... Beni kilolu taniyip kendileride kilolu olan hanimlarin kiskanc halleri... Ya hele cocuklarimin benimle duyduklari gurur... Herkese soruyorlardi „ annem nasil olmus?“
    Türkiyeden beyaz klos etekli bir takim aldim... Öyle yakisiyorduki. Kendimi nerdeyse o genckizligimdaki gibi hissetmistim... Heyhatttt..... Ne oldu? Izinden döndük ben acaip saldim kendimi.... Yani bir kac ayicinde bukadar cabuk kilo alinirmi ya?? 85 kilo oldum iki kizimin dügünündede istedigim kiyafetleri giyemedim ...
    Gecen yilin ekim ayinda dantel modelleri ararken bu siteye rastladim. ..Bir kac gün dolastim... Grup halinde zayifliyanlari görüp heyecanlandim.. kararlamadan bir yere girip benide alin ne olur yasim var ama cokta hirsliyim yazdim... birtanecik kallisimde yakinda bir arkadasi mezun edecegiz onun yerine girebilirsin birkac gün disardan katil dedi.... Oyy canim benim sana cok tesekkür ediyorum kallisim. ŞenizNerden bilebilirdimki tam bana uyan bir takima geldigimi.. gerci cok cabuk anladim bunu... Ben aranizda olmaktan mutluyum... Dostlugunuzu, sicakliginizi, bana actiginiz yüreginizi, arkadasliginizi cok seviyorum. Bazen sizden aldiklarimin karsiligini veremiyorum diye üzülüyorum... Keske elimden daha fazlasi gelse diyorum... Pc yi ,interneti cocuklarimdan ögrendim... Cok fazla bilgim yok... Birde calisan biri olarak fazla vaktimde yok. Ama siz güzel arkadaslarim, canlarim beni oldugum gibi kabul ettiniz.. saydiniz, sevdiniz... Allah hepinizden razi olsun ..ben sizi cok seviyorum..
    Rabbimden diliyorum... Kilolarimiz bir hastaliga sebep olmadan kisa zamanda saglikla istedigimiz kilolara inelim.. bizimde kendimizi sevmeye .kendimize saygi duymaya ihtiyacimiz var..
    Ve ben buna inaniyorum.. takimima güveniyorum.. takimim sayesinde kendimede güveniyorum..kaydirigubbakcemile5:enbuyukkk:
     
  12. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  13. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    5. Takım honeybaby

    herkesin bir hikayesi var benim olmamı benimde varsüprizzzzz
    çocukluğumda ve genç kızlığımda hep çok zayıf oldum hatta annem çok çekti benim iştahsızlığımdan herkesin kilo almışsın güzelleşmişsin dediği üniversite döneminde en fazla 50 kilo olmuşumdur sürekli spor yapan bir kızdım yürüyüş yapardım aerobik kurslarına giderdim kendi kendime müzik çalar dans ederdim ne zamanki nişanlandım düğün yaklaşmaya başladı spor yapmayı bıraktım strestten kendimi yemek yemeye verdim düğünde 55 kiloydum düğünden sonra bilmediğim tanımadığım bir şehirde yaşamaya başladım ve1 tane arkadaşım yada akrabam yoktu can sıkıntısından yemek tarifleri denemeye çeşit çeşit pasta yapmaya başladım dolayısıyla kiloda almaya başladım ama komik olan kilo almakdan çok mutluydum kendimi hiç şişko görmemiştim sonra yedikçe yemeye başladım eşimle ve ailesiyle sıkıntılar arttıkça kilomda doğru orantılı arttı sonunda kıyafetlerim olmamaya başladı çevremdeki herkes çok aldın yeter dur falan diyordu ben hala farkında değildim hiç kısmadan yiyerek mutlu oluyordum birgün annemlere gittim annem dediki sen hiç tartılmıyormusun yooo dedim kızım benden fazlasın güldüm anneme ne diyorsun yaa ben senin kadar şişkomuyum annem elimden tuttu beni tartıya çıkarttı aman allahım 69 kiloyum annem çıktı tartıya 70 o anda beynimde şimşekler çaktı annemle benim boyumuz hemen hemen aynı annem kadardım sonra spor yapmaya karar verim biraz gittim ve geri bıraktım diyet yapacam dedim ertesi güne kadar bile yapamadım forumda genellikle bebekle ilgili paylaşımda bulunuyordum sonra diyet listesi ararken cuma yaarışmasını gördüm hoşuma gitti ne olur benide alın diye yalvardım canım kallistem beni kabul etti eğer sizler olmasaydınız tek başıma asla başaramazdım 8 kilo verdim buraya başladıktan sonra daha da vereceğim inşallah desteklerinizle hepinizi çok seviyorum canım takımım
     
  14. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  15. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    5. Takım buseyrem​





    Evet gelelim bana; İlk defa yazıyorum bu konuda.Ne komik.hayatımda ki e3n büyük sorunumu hiç kağıda dökmemişim,kağıttan bile utanmışım sanırım.Ama burayı bulduğumdan beri daha rahatım.Gerçek kilomu birtek mehalim ve sizler biliyorsunuz.
    10 senedir bu bela başımda.10.000 kez karar verildi kalem kırıldıAma tamamlanmadı.Lise sonda sınavlara hazırlıkta ilk kez karşılaştım 75 ve 80 lerle.Takmadım.Önce ÖSS dedim kazandım.Sonra arkadaşlarla o cafe senin bu restaurant benim gezdim.Sonra 85 lerle tanıştım.4 sene fakültede de verecem zaten günümü gün edeyim dedim.Derken kimle tanıştım dersiniz.90'larla.......
    Atanmam olmadan önce sıktım biraz 80 lere düştüm.Atandım.Hazır yemekler,fastfoodlar Yeni yeni sayılarla tanıştım.Hele son 1.5 senedir nelerle tanıştım nelerle.Üç basamaklı sayılar hayatıma girdi.Şimdi çıkmak istemiyor.Obezim artık.Bütün dünya karşı çıktı ama ben başardım ve obez oldum."Şimdi ne hissediyorsun "diye sorarsanız BOŞLUK ......
    Herkesin gıbta ile baktığı en güzel zamanım akıp gidiyor.Tıpkı boş yere açılmış bir musluk gibi.Küresel ısınma kapıda diyorlar,ama hala benim musluk açık.Biri kapatsın diyorum,Ne olur gücüm yetmiyor. Ama kimseden ses çıkmıyor.Herkes sadece sen yapabilirsin diyor.Biliyorum ki.....
    26 yaşında ihtiyar bir kızım.Okulda bir görseniz beni,acırsınız.Bir kolum hep şalımın önünde. Öğretmenler odasına girmek istemiyorum bazen.İğrenç bir espri yaparlarsa diye.Yaparlarda zaten,sektirmiyorlar.
    Gözümün önünde hayatım kararıyor.Geleceğim...Sağlığım bozuluyor.Herkesin dalga geçtiği aptal biri oldum.İşin en kötüsü ne biliyor musunuz?Millet senin üstünden espiri yaparken sende ggülüyorsun hatta fırsat vermeden sen de esprir yapıyorsun.Çünkü kendinle barışık birsisin! herkes öyle sanıyor.
    Okadar çok olayla karşılaştımki bağırdım ağladım,aynaları kırdım,Son iki haftadırhep aklımda fikrimde daha çok yer etti bu diyet olayı.Sizlerden de feyz aldığım bir gerçek."Yapacağım bu sefer "diyor içimdeki cılız kız.Şişman kızda "Benim zamanım artık doldu, beni burda bırak" diyor.

    Galiba oluşuyor benim yolum... mutluluk yolum....
     
  16. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  17. Kalliste

    Kalliste Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2007
    Mesajlar:
    9.326
    Beğenildi:
    51
    Ödül Puanları:
    153
    5. Takım kalliste


    Hayatımda o kadar mutluydum ki bu mutluluğumu bozmaktan korkarcasına aldığım kiloların ardına saklandım, kendime bile itiraf edemedim kilo aldığımı, artık obez olduğumu ama sağlığımı kaybetmekten korkup dönüp halime baktım, kendimle yüz yüze geldiğimde çok geç mi? acaba dedim..
    Ve neyi nasıl yaptım da bu hale geldim?
    En son olarak hatırladım zayıf halim 15 yıl öncesine dayanıyordu, evlilik,doğum, ilaçlar, ameliyatlar...Sürekli kilo almıştım ve diyet ile tanışmaya o zaman başlamıştım... Diyet ve diyet uzmanıyım denilen kişilerle... İstanbulda yaşarken gitmediğim ünlü diyet uzmanı kalmadı ne Muzaffer Kuşhan ne Murat Topoğlu nede Gürkan Kubilay, hepsine gidip elime birer liste tututşturmalarına izin verdim ve haftalar boyunca öğlenleri salata sabahları bir kibrit kutusu büyüklüğündeki peynire mahkum edildim.. Ama ne bu diyetlerden bir sonuç alabiliyordum ne de normal yeme düzenime geri dönebiliyordum, diyet yptıkça kilo alıyordum her yeni diyetisyenle yeni kilolar eklendi üzerime ve ben çok kiloluyum dediğim 70 li rakamlardan 90 lara ulaştım... Uzun bir süre diyet ve doktorları çıkarttım hayatımdan bu arada doğum yapmış en son olarak 89 kilo ile sabitlenmiştim bebeğimi büyütürken spor ve form çayları ile diyetsiz 15-20 gün içerisinde 12 kilo düşmeyi başarmıştım bu büyük bir güven kazanmamı sağlamıştı ama ardından gelecek hayatımda ki değişikliklerden haberdar değildim, üst üste gelen depresyon durumları, hayatım hakkında vermem gereken kararlar bir kaç kilo almamı tetiklemişti hayatım bu sırada elimde olmadan sürekli değişiyor engel olamadığım istemediğim bir yaşantıya doğru uzanıyordu tüm bunları yaşarken doğup büyüdüğüm şehirden ayrılıp depresyonda iki çocuk iletişim kopukluğu yaşadığım bir eş ile başetmek zorunda kalmıştım.. Zaman akıp gidiyor moralimde ve hayatımda bir değişiklik olmuyordu bu arada yaşadığım sıkıntıdan her gün çıkıp yürüyüş yapıyordum kilomu 84 lere indirmeyi başarmıştım nasıl olduğunu bilmeden... Artık istemedende olsa geride bıraktığım yaşanmamışlıklarımı yüreğime gömüp yeni yaşamıma merhaba dedim, çalışmaya başladım gece, gündüz uyumadan sürekli koşturuyor sürekli çalışıyordum ama bu mutlu hallerim 1 yıl sürdü, yine yolunda giden hayatım o yoldan çıkmış pürüzlere doğru kaymıştı ve ben sadece izliyordum bu arada düzensiz yemekten kilolar geri gelmeye başlamıştı önce 89 hatırladığım aradan bir kaç ay geçip bir şeyleri tam düzelttiğim dediğim andada 95 olmuştum bile ama artık yaşamı yakalamak için çok çabalar hale gelmiştim yemek yemeye vaktim yoktu kahvaltı yapmıyor öğle yemeği yerine 1-2 poğaça tüketiyordum ama durum buysa nasıl kilo alıyordum ki... Kilomu düşünmek yerine hayatımı düzene sokma çabası kilomdada inişler çıkışlar meydana getiriyordu ben artık herşeyi gidişatına bırakmıştım... Her şeyi müdahale etmeden gidişatına bırakmak düzeltmek yerine dahada çok bozmuştu artık evdeydim, bu kadar çabalamaya bu kadar kafa patlatmaya karşılık insanlardan gördüğüm riyakarlık beni bu duruma sürüklemişti artık çabalayacak halimde kalmamıştı.. İçtiğim sigara ikiye katlamıştı farketmeden buzdolabı ile sıkı bir dostluğumuz olmuştu ve ben hiç tartılmıyordum nasıl olsa hiç bir şeyle başa çıkamıyordum ki tartılıp neden moralimi bozacaktım...Bir gün aklımda böyle bir düşünce yokken sigarayı bıraktım, bir gün içinde bırakabildiğim için kendimle gurur duydum başarmıştım hayatımdaki bir kötülüğü yok etmeyi başarmıştım... Ama... Sigarasız yaşamın beni obez yapacağının farkında değildim sigara ile boşalan yeri yemeklerle hatta tatlı ve pastalarla doldurmaya başlamıştım farketmeden her gün bir tatlı, pasta, börek, kurabiye yapıyordum bu arada sağlığımın bozulmasını hayatımda yaşadığım kötü günlere yoruyordum.. Dizlerim beni çekmemeye başladığı güne dek kilolu olduğumu kendime itiraf etmedim aylar boyunca tartılmamıştım çünkü korkuyordum tartıda göreceğim rakamla başa çıkamayacağımı düşünüp korkuyordum, ağrılar, uykusuz huzursuz geceler peş peşe gelmey başlamıştı, arada nefes alamadığım nefesimin yetmediği anlarda oluyordu sağlığım elden gidiyoru bir şey yapmalıydım, ilk önce tüm cesaretimi toparlayıp tartıya çıkmalıydım 100 kilo olmuşmuyumdur diye geçiriyordum içimden... Tartılmaya karar verip cesaretimi topladığım an ben bu işi artık başaramam benim midahale edeceğim rakamı geçmişim diye düşündüm tartı aleti 107.0 yi gösteriyordu aynı gün içinde yanlışlığı düzeltmesini bekleyerek tartıya 5 kez inip çıkmıştım ama sonuç değişmemişti... Yine mi diyet yapacaktım? Diyetler bana hiç bir sonuç getirmmişti ki neden o kadar eziyeti çekmeliydim başka bir yöntem olmalıydı... Eczane camlarında bir ilaca rastladım olabilirmi acaba beni zayıflatabilirmi diye düşündüm ve almaya karar verdim... İlacı kullanmaya başlayamıyordum çünkü beni biren bire zayıflatmasını istiyor bunu başaramayacağını düşündükçe sadece mutfaktaki çekmeceyi açıp ilacı elime alıp bakıp geri koymakla yetiniyordum... Oturup internet başında bu ilacı araştırmaya başladım henüz yeni yeni duyuluyordu bir kaç kişi vardı kullanmaya başlayan ve tecrübelerini yazan, Kadınlar kulübü diye bir yerdeydiler arada sırada bakmak üzere pencereyi bilgisayarıma kaydettim ve kullananlardan aldığım cesaret ile gidip ilk ilacımı kullandım.. İlacın etkisi görülmeye başlamıştı sürekli susuyor ve acıkmıyordum ama iki günün sonunda zehirlenme belirtileri gösterdi ilacı bırakmak zorunda kaldım bu arada hafif hafif yürüyüş yapmaya başlamıştım ilacım artık yoktu ve tartılmadan önce terazideki rakamın biraz inmesi için çabalar olmuştum, aradan bir hafta geçti tartıldım kilom 102.0 olmuştu gözlerime inanamadım tekrar tekrar tartıldım o rakamı beynime kazdım adeta ve ilaçsız başarabileceğime o gün inandım çünkü ilacı sadece iki gün kullanmıştım gerisi benim başarımdı..
    Kilo verdiğimi eşim ve çocuklarımda hemen farkedip övgü yağdırmaya başlamışlardı nasıl yapmaınlar ki anneleri ve eş geri dönüyordu galiba... Artık her akşam ve her sabah yürüyüşlere çıkan anneye, eş'e eşilik ediliyordu, çünkü vazgeçmesinden korkuyorlardı.. Bunalımlı halim gitmiş, kendim için eşim, çocuklarım için geri dönmüştüm kendimle gurur duyuyordum, etrafımdakilerinde benim için harekete geçmesi hoşuma gidiyordu yürüyüşler ardı arkası kesilmeden dahada hızlanmıştı mutlu oluyordum bu durumdan...Bu arada o ilaç aklıma takılıtydı ve her gün bu forumu takip ediyordum, bir gün ilacın olduğu bölümden çıktığımda bir mesaj gördüm... 17.05.2007 hayatımın değişime uğradığı tarihte gördüğüm mesaj şu;

    Merhaba Arkadaşlar,

    Forumumuzda yer alan bir topikte Cuma günü tartılan ve kilosunu paylaşan arkadaşlarımız var. Bu geleneği, küçük bir ekleme ile devam ettirmek istiyorum.

    Açılan hemen her topiğe, duygularımızı yazıyor, desteklerimizi veriyor, önerilerde bulunuyor ya da sorularımızı sorarak cevaplar arıyoruz. Kalabalıkta dolaşıyor görünmemize karşın aslında bireysel takılıyoruz. Bazı arkadaşlarımız sevimli gruplar kurmuşken, yalnız kalanlar ya da karmaşada kaybolanlar da olabiliyor.

    Fazla zamanınızı almadan önerime geçmek istiyorum.

    Beşer kişilik gruplar kuralım. Katılımcı sayısına bağlı olarak, bu sayıyı arttırabilir ya da azaltabiliriz. Grupta yer alan kişilerin ayrı, ayrı kilosu ve toplamı Cuma günleri buraya yazılsın. Bir hafta sonraki Cuma günü, yeni kilolar yazılarak % fark tespit edilsin. Alınan sonuçlara göre de oluşturulacak gruplar arasında ilk üçe girenler açıklansın.

    Grupları oluşturma biçimi olarak da önerim şudur; açmış olduğum bu topiğe, "katılıyorum" şeklinde olumlu mesaj yazanları 1,2...,5 şeklinde, mesaj önceliğine bağlı olarak belirleyebiliriz.

    Böylece tatlı bir rekabet havasında, daha da dayanışma sağlamış olarak keyifli bir zaman geçireceğimizi düşünüyorum. Ne dersiniz? Önerilerinizi bekliyorum.


    Biraz düşündüm ve güzel bir fikir gibi geldi ama cevap yazma cesaretimi toplayamıyordum, ertesi gün baktığımda bir sürü kişi gelmişti yarışmak için grup kurmak için ve benim kadar kilolu bir kişi vardı o da yazmaktan çekindiği için dışarıdan takip etmeyi tercih etmişti, o an öyle utandım ki benim kadar kilolu birisi yoktu ama artık bu yola girmiştim bir kez..yazdım ... Bende varım dedim sonra sustum uzunca zaman.. gruplar kuruldu ben bir takıma yerleşmiştim yeni arkadaşlarım olacaktı yeni düşüncelerle tanışacaktım ve en önemlisi benim kadar olmasada hepimizin derdi ortaktı...O kadar çabalamaya başlamıştım ki yediğim her lokma burada utanmama neden olacağı için kendimi dizginlemeyi öğrenmiştim artık yeniyor her günde düzenli spor yapıyordum ve mutluydum...Sanal ortamdan çıkıp hayatıma baktığımda etrafımdaki herkezin de mutlu olup bana destek olmak için yarıştığını görüyordum çabam katlanarak artıyordu... Çocuklarım her sabah erkenden uyanıp benimle yürüyüşe geldiler, eşim her akşam yorgun döndüğü işten kimi zaman yürüyecek hali kalmamasına rağmen bisiklete binip yine bana eşlik etti yalnız bırakmadı, kötü ruh halimden; önce kendim, sonra püsküütüm, eşim ve çocuklarım sayesinde kurtuldum kısacası hayata döndüm yaşamı kıyısındanda olsa tutup yakaladım tekrardan ve bu uzun süreçte vazgeçişlerim olsadahep geri döndüm çünkü doru yol burada...
    Kendime güvenim geldi, eşimle daha bir yakınlaştık arkadaş havası yakaladık cinsel hayatımızı düzene soktuk çünkü farketmedende olsa hayatımdaki her şeyden kaçtığım gibi cinselliktende kaçmışım, sokağa çıkmaya utanıyordum artık utanmıyorum, hiç kıyafet almak istemez hatta almazdım şimdi yaz gelmesini sabırsızlıkla bekliyorum, davetlere gitmezdik şimdi çağırsalarda verdiğim emeklerin karşılığında övgü duysam diye bekliyorum, çocuklarımla dışarı çıkmaya utanırdım her yere yalnız gönderirdim şimdi sinemaya tiyatroya gidiyorum onlarla çünkü koltuklara sığabiliyorum ve sokakta yürürken dikkati üzerimizde toplayıp kızlarımı utandırmıyorum...Verdiğim kiloları geri almamak üzere yolladığımı biliyor artık kabul edemeyeceğim bir duruma girmeyeceğim için kendimden emin adımlarla hedefime ilerliyorum, artık annemin kalp, şeker ve tansiyon hastalıklarından birine yakalanma korkusunu daha az yaşıyorum..Kendim için ve ailem için tüm hayatımı değiştirdim beslenme düzenimizi değiştirdim hiç kimse itiraz etmedi bu sağlıklı beslenmeye şimdi çocuklarım benim gibi olacakmı korkusunu daha az yaşıyorum...Sağlığımı kazanıyorum, süreç çok uzun olduğu için çok zaman durgunluk yaşıyorum bazen bıkkınlık hissine kapılıyorum ama asla ve asla vazgeçmiyorum... Bu süreci başlatan püsküütme minnettarlık duygularımı ve teşekkürlerimi ancak mezun olarak verebileceğimi biliyorum ve vazgeçişlerden geri dönerek hep çabalıyorum... Takım olmanın mutluluğunu, gururunu, desteğin bir insanda ne sonuç verebileceğini gördüm tüm takım arkadaşlarıma teşekkür ediyorum bu üçüncü takımım eski arkadaşlarımında yeri hala saklı ve verdikleri emek üzerimde duruyor herkese teşekkür ediyorum... İçim kıpır kıpır ve bir gün bile olsa bu yarışmadaki azmimden vazgeçmedim, diyetten vazgeçtim ama buradan geçemedim zaten bunu yaşasaydım geri dönüşsüz çeker giderdim...Artık rahat nefes alıyorum, artık ağrı çekmiyorum, artık evim huzurlu, çocuklarım eşim mutlu ve bunu ben başardım, son günlerde beslenmenin bilincini iyice kavramış olduğumu düşünüyorum sabırla, adım, adım.... attığım her adımın beni hedefime mutluluğa sağlığa götüreceğini biliyorum... Dün bahsetmiştim aynalara asla bakmıyordum duştan çıkarken banyoda olan ayna ile karşılaşmamak adına havlumu duşun kenarına koyuyordum çünkü işkence gibiydi o görüntümle karşı karşıya gelmek heryerden fışkıran yağlara göz atabilmek, iğrenç ötesi bir görüntüydü şimdi sadece geçen yıllarıma ve aileme yaptığım yaşattığım haksızlığa üzülüyorum...


    Başarmanın dayanılmaz hafifliği bu olsa gerek ben şişmandım, ben obezdim artık bu yeni halim yeni görüntüm yeni benliğim demek için yaz aylarının ve hedefimin gelmesini sabırsızlıkla bekliyorumdelikafadulden.... Yanımda olup desteklerini hiç vazgeçmeden sabırla sürdüren siz arkadaşlarıma çok minnettarım..a.s.a.s.a.s.a.s.a.s.a.s.
     
  18. 21 Şubat 2009
    Konu Sahibi : Kalliste
  19. TopKek

    TopKek Popüler Üye Üye

    Katılım:
    30 Nisan 2008
    Mesajlar:
    1.023
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    Şenizharika bir konu olmuş kalistcim
    ellerine sağlık şu veletlerimi bi uyutayım hemen bende öykümü gidabımı yazacam
     
    Son düzenleme: 21 Şubat 2009