Doğum sonrası depresyon

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve kumral_melek tarafından 1 Haziran 2007 başlatılmıştır.

    1 Haziran 2007
    Konu Sahibi : kumral_melek
  1. kumral_melek

    kumral_melek Aktif Üye Üye

    Katılım:
    30 Mart 2007
    Mesajlar:
    13
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Uzmanlar doğum sonrası depersyonun "annelik hüznü" ile karıştırılmaması gerektiğini belirtiyor.Çevresel faktörler ve doğum sonrası vücutta oluşan hormonal değişiklikler, kadınlarda bazı psikolojik sorunların ortaya çıkmasına neden olabiliyor. Aileye katılacak yeni bireyin getireceği ek sorumluluklar gibi çevresel faktörlerin yanında, oluşan hormonal değişiklikler, kadınlarda doğum sonrası depresyona neden olabiliyor. Depresyonun genellikle doğumdan sonraki ilk haftalarda etkili olduğunu anlatan Uludağ Üniversitesi TıpFakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Selçuk Kırlı, doğum sonrası depresyonunun aileye karşı sevgisizlik, sıkıntı, hayattan zevk alamama, çocuğu reddetme, hatta intihara kadar gidebilecek ciddi sorunlara yol açabileceğini ifade etti. Doğum sonrası depresyonunun, doğum yapan her kadında normal olarak görülen ''annelik hüznü'' ile karıştırılmaması gerektiğinin altını çizen Prof. Dr. Kırlı, şunları söyledi:

    "Depresyon kişinin ilk doğumundan sonra oluştuysa, diğer doğumlarda da oluşabilir. Bu nedenle sonraki doğumlarda hazırlıklı olmak için hekimle temasta olmak gerek. Aileler, depresyonu (annelik hüznü) ile karıştırıyor ve önemsemiyorlar. (Kendiliğinden geçer) diye doktora başvurma gereği bile duymuyorlar. Oysaki bu çok yanlış davranış. Doğum sonrası depresyonu kendiliğinden geçmez. Depresyonlar da diğer hastalıklar gibi kabul edilip, mutlaka bir uzman nezaretinde tedavi edilmelidir."

    Doğum sonrası depresyonun, ilaç tedavisiyle genellikle 6 ayda yapılabildiğini anlatan Prof. Dr. Kırlı, tedavinin kişinin durumuna bağlı olarak 2 yıla kadar da uzayabildiğini sözlerine ekledi
     
  2. 30 Ekim 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  3. xoxzlem kxoxk erol

    xoxzlem kxoxk erol Aktif Üye Üye

    Katılım:
    25 Ocak 2008
    Mesajlar:
    10
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    ben de böyle birşey yaşadım ve hemen hemen kızım5-6 aylıkken psikiyatra gittim.çünkü artık kızıma zarar verme aşamasına kadar gelmişti olay.kızımı çok sevmeme ragmen alışamadım kabullenemedim.uyumuyor yemiyor benim dediklerimi yapmayınca çıldırıyordum.ama kızım 9 ayını bitirdi ve bi şeyler değişmeye başladı.birlikte çok güzel vakit geçiriyoruz.ama unutmayalım annelik zamanla ögrenilir.bunu eşinizle de paylaşın ve yardım isteyin göreceksiniz bize çok destek olacaklar...
     
  4. 31 Ekim 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  5. hidennisko

    hidennisko çiçekli böcekli :)) Pro Üye

    Katılım:
    14 Eylül 2007
    Mesajlar:
    5.302
    Beğenildi:
    36
    Ödül Puanları:
    148
    benimki annelik hüznü ile depresyon arası birseydi herhalde..
    ben etrafımdakilere karşı saldırganlaştım..kayınvalideme kızıp sinir krizi geçirdim,bebeğim 10 günlükken
    bebeğime birşey olacak diye çok korkuyordum..
    dışarı çıktıgımda nefes alamıyor titriyordum
    ama oğluma inanılmaz bağlandım ve çok sevdim ilk günden
     
  6. 7 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  7. lazkizi_22

    lazkizi_22 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    6 Kasım 2008
    Mesajlar:
    2
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    benim doğumum da çok zor geçti doğumdan sonra idrar yollarımdan sorun yaşadım bebeğimde 47 gün küvözde kaldı çünki 6.5 aylık doğum yaptım oğlum şimdi 9 aylık ve çok iyi bana gelince ben hala yaşadıklarımı unutamıyorum en ufak bişiyde aklıma geliyor umarım zamanla geçer
     
  8. 7 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  9. talin

    talin Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2007
    Mesajlar:
    4.253
    Beğenildi:
    19
    Ödül Puanları:
    148
    40'ım çıkana kadar camdan aşağıya atlayarak kendimi öldürmeyi düşündüğüm günler bile oldukafamçokkarıştı
    saçma sapan şeyler düşünüyordum
    bu evde neden annem kayınvalidem ve diğer insanlar var
    tüm düzenim altüst oldu
    bu bebek niye hep ağlıyo ,ben bakamıyorum bu çocuğa
    ben anne olmayı haketmıyorum
    eşimle hiç ilgilenemiyorum,beni sevmeyecek
    ben hep böyle şişko mu kalıcamkaydirigubbakcemile3

    şimdi gülüyorum ama
    Allahım ne kötü bir pisikolojiydi

    allah kimseye vermesina.s.
    gerçekten çok zor
     
  10. 13 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  11. kadis

    kadis Popüler Üye Üye

    Katılım:
    4 Ocak 2008
    Mesajlar:
    5.207
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    148
    Alllah kimseye böyle bir durum yaşatmasın
    ben çok zor 6 ay geçirdim sonra düzeldim
    kocamın beni aldattığını sevmediğini neden bu adamla evlendim birde çoçuk doğurdum
    bir daha asla vs vs
    ama geçiyo çok şükür zamanla
    inşallah bir daha böyle bir durum yaşamam ilk doğum biraz acemilikten oluyo sanırım
    eşimde acemi biraz kalas olunca üffsss hatırlamak bile beni kötü yaptı
     
  12. 13 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  13. divinity

    divinity ♥ömründe boyun gibi uzun olsun uzun adam♥ Üye

    Katılım:
    28 Ekim 2008
    Mesajlar:
    11.610
    Beğenildi:
    196
    Ödül Puanları:
    213
    allahım o günlere tekrar dönmek ve hatırlamak istemiyorum.annemle kaynanamla çok zıtlaştım hiçkimseyi konuşturmadım işlerime karıştırmadım.sanki kızımı alacaklarmış gibi hissediyordum yada kızım benden çok onları sevecek.gitmeyi gelmeyi kestiğim gibi evimede gelsinler istemiyordum:1no2:
    şimdi 2.yi istiyorum herkes bi ürperdi hiç çekilmiyon diyorlar napalım o zaman cahildim bişey bilmiyodum.zaten oyüzden ne hamileliğimin nede ilk annelik günlerimin hiç güzel anısı yok.bidaha hamile kalırsam doya doya yaşamak istiyoruuuuuuuuuuuuummmmmmmmmmmmmm
    burdan kaynanalara sesleniyorum yeni annelere yardımcı olun
    beceremezsin sen deyip bunalıma sokmayın bizi yoksa torun morun sevdirmeyiz:eek:klava:
     
  14. 18 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  15. hayaletsevgili

    hayaletsevgili Aktif Üye Üye

    Katılım:
    9 Kasım 2008
    Mesajlar:
    6
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    aynı sorunları bende yaşadım ve yaşamayada devam ediyorum...
    25 günlük anneyim...
    çok büyük bir depresyon bu.
    ne yapıcam nasıl atlatıcam bilemiyorum...
    tek bildiğim iyi olmadığım...
     
  16. 18 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  17. divinity

    divinity ♥ömründe boyun gibi uzun olsun uzun adam♥ Üye

    Katılım:
    28 Ekim 2008
    Mesajlar:
    11.610
    Beğenildi:
    196
    Ödül Puanları:
    213
    ben bebişimi kıskandım kimseye sevdirmedim gitmedim gelmedim benim ve babasının sevgisi yeter sandım.aynı zamanda doğan çocuklar babanneleriyle dedeleriyle parklara alışverişlere gezmelere giderken ben göndermedim.sonra ne oldu
    bi baktım o çocuklar çok mutlu biz dedemle şunu yaptık şuraya gittik şunu aldık
    benim kız boynu bükük bakıyor dinliyor onlara imreniyor
    kızımın o hali çok zoruma gitti.zaten ondan sonra aklım başıma geldi.ben ne yapıyorum bir çocuk dedesiz babannesiz anneannesiz olurmu .saçmalamışım dedim kendi kendime
    onların torunu canlarından bi can hemde çok seviyorlar
    sevmeseler istemeseler kızsalar dahamı iyi olacak .hemen kendime çeki düzen verdim
    aniden tavırlarımın değişmesi herkesin tuhafına gitti benden baya çekinmişler artık ne yaptıysam bunalımdan
    çok şükür kızımda dedeleriyle babanne ve anneannesiyle bişeyler paylaşıyor geziyor alışveriş yapıyor
    herkes halinden memnun
    önceden eşime tayin iste gidelim şu memleketten diyordum
    şimdi asla biryere gitmem
    hayalet sevgili canım seninde en büyük destekçin eşin olmalı
    umarım senin sıkıntılarına ortak oluyodur bu depresyondan bunalımdan en kısa zamanda çıkmanı dilerim
    iyi bilirim çünkü ömürden ömür alıyor
    ANLAYIŞLI KOCALAR EŞLERE DESTEK OLUN LÜTFEN
    YENİ ANNELERİN ÇOOOK İHTİYACI VAR
     
  18. 23 Kasım 2008
    Konu Sahibi : kumral_melek
  19. zerenim01

    zerenim01 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    22 Kasım 2008
    Mesajlar:
    48
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    hayret edilecek bişey.aynılarını ben de yaşadım.doğum yaptığım ilk günlerde hep ağlıyordum kızım ağladıkça ben de ağlıyordum.annemler kızım bırak ağlasın ciğerleri açılır sen niye ağlıyosun derlerdi.ilk aylar çok çektim intihar etmeyi bile düşündüm.zerenime çok acıyordum sanki ölecekmiş gibi gelirdi.1 dk bile yalnız bırakmadım.şimdi 4 buçuk aylık oldu hala evde hapis gibiyim.açıkçası nekadar atlattım desem de hala kalıntıları var...:KK43: