doğum yapan anneler bir katre nefes ister...

Konusu 'Mayıs Anneleri' forumundadır ve rida tarafından 26 Haziran 2008 başlatılmıştır.

    26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  1. rida

    rida بسم الله Üye

    Katılım:
    26 Kasım 2007
    Mesajlar:
    2.214
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    hepimiz 9 ay boyunca küçük misafirimizi karnımızda taşıdık..onun hayata teşrifine bahane olan anneleriz...kimimiz ilk kez anne olmanın verdiği heyecanı hala taşıyoruz...
    Doğum sonrası yaşadığımız ruhsal ve hormonal değişimler göz ardı edilemez..ilgiye, sevgiye, ruhsal bir desteğe ihtiyaç duyuyoruz...bir çoğumuz hala görüntümüzle barışık değiliz.. küçük misafire gösterilen yoğun ilgi bizleri çok memnun etmesine rağmen, çoğu zaman bizlerden esirgeniyor.
    ' ben bebekle ilgileneyim, sen yemeğini ye, sütünü iç ' diyen birine ne kadar ihtiyacımız var değil mi?
    Etrafımızda gönlümüze bir katre nefes veren yakınlarımızın olması ne kadar önemli...
    gerçi günümüzde babalar daha çok katılımcı bu konuda haklarını yememek lazım ama eşlerinden şikayet eden bir sürü anne var..siz de bunlardan biri misiniz?
    gelin paylaşalım.....
    benim bugün ilgiye ihtiyacım var diyenler....bugün sizi dinleyelim ve bir katre nefes verelim gönlünüze...
     
  2. 26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  3. BenKardelen

    BenKardelen AŞKLARIM BUĞRA&BEYZA Üye

    Katılım:
    21 Mart 2008
    Mesajlar:
    1.027
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    106
    valla benim kociş bazen ilgili bazen ilgisiz oluyor bana karşı ama bebişle sorunu yok tabi. yinede hakkını yemiyeyim çarpılırım ne kocalar var suratlarına bakmıyor insanın. çok yardımcı oluyor yeri gelince evi topluyor bazen yemek yapmasam bile sorun yapmıyor. lohusalığımda pek anlamadı beni yeri geldi kavagalar ettik alınganlığımı anlamadı. çevresine nazaran çok çok iyi kadını takmayan kişilerle dolu etrafı. ben okadınların yanında kraliçeyim:)) lohusalıkta kayınvalidemin benimle hiç ilgilenmemesi zoruma gidiyordu yanımda okaldı var yok torunu. durmadan emzir onu emzir onu diyordu ama bana bi bardak su vermedi. iştahım yoktu ilk zamanlar yemiyordum hiç. yemek bile vermiyordu. yemek saatlerini beklettiriyordu eşimle kaynımın gelmesine.öglen2 akşam 10.30 ben yemezsem sütüm olmucak.hoşaf yap sütü olur diyorlardı yapıp dolaba koyuyordu sadece vermek yok zoruma çok giderdi. derdim eşime bana hiç bakmıyor su bile getirmiyor al iç sütün olsun diye. .oda diyordu iste giriyorduk birbirimize sonra. ben nasıl istiyeyim lohusanın yanına gelen bakmasınıda bilicek. benim annem yengelerim ablam gelirdi boyna yiyicek taşır yediriyoyorlardı. neyse işte geçti ogünler çok şükür kendimede oğluşumada bakıyorum çok şükür Allah dermansız dert vermesin gerisi geçiyor işte.
     
  4. 26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  5. avebru

    avebru Popüler Üye Üye

    Katılım:
    19 Nisan 2007
    Mesajlar:
    1.150
    Beğenildi:
    12
    Ödül Puanları:
    148
    Benim ameliyattan sonraki zamanım biraz zorlu geçti..Annem panik olur diye sezeryana girdiğimi haber vermedim, kayınvalideme güveniyordum güya..Gerçi kadın aylar öncesinden "annen gelir sana bakar dimi ben küçük bebeğe dokunamam" falan deyip duruyordu..Ne bilim kadın sorumluluktan kaçıyor sanıyordum..Meğer gerçekten bakamıyormuş..Bebeği tuttu tutmasına da altını falan değiştiremedi, bana bakamadı..Bir gün boyunca perişan olduk..Neyseki annem geldide kurtulduk..Eve geldiğimizde ise hem annem hemde kayınvalidem yaklaşık 11 gün baktılar bana..Ama annem gidince kayınvalidelerde ortadan kayboldu..Önce evlerindeki tadilatı bahane ettiler sonra arabamızı kızımıza verdik iş için lazımmış deyip kaytardılar fisfisfis. Gerçi ondan yardım istemekte biraz hata olur zira bebeği her kucağına aldığında o kadar çok sıkıyor ki bebek kusuyor yada burnundan süt geliyor..Sonrada bana bu bebek hasta galiba diyor laelaelaelaelae

    Onlar gittikten sonra Allah'a çok şükür kimseye muhtaç olmadan baktım bebeğime..Gerçekten Allah çok büyük insana kaldırabileceğinden fazlasını yüklemiyor..Eşim bebeğe karşı çok ilgili hatta benden almak için küçük bahaneler bile buluyor..Bebekte yavaş yavaş alışıyor babasına..Benim eşim evlendiğimizden beri benden hiç yemek yada kahvaltı beklemedi..Yaparsam yedi yapmazsam niye yok diye sorgulamadı. Çünkü onun annesi hep çalışmış ve onlara yemek hazırlamazmış, ne yiyeceklerse dolaptan çıkarıp yerlermiş..O yüzden bir kadına "yemek yapmamışsın, acıktım" demeyi bilmiyor ( Allahtan bilmiyor :roflol:) Ev işlerine gelince ben yavaş yavaş genelde eşim evdeyken evleri toparlamaya çalışıyorum..Eşim temizliğede karışmıyor çünkü temizlikten şikayet ederse kendisinden yardım isteyeceğimi biliyor ve bu da hiç işine gelmiyor jeyyar..Bende zaten evi mümkün olduğu kadar toplu tutmaya çalışıyorum..

    Bu arada bana en çok dokunan şey kayınvalidemin bana hep "sende benim evladımsın kızımsın" deyip durmasına rağmen bir sohbet esnasında kendi kızı için "benim kızım doğum yaparsa onu asla mağdur etmem gerekirse bakıcı bile tutarım" deyip beni hiç sallamamasıydı..Yani hayat böyle işte kayınvalideler ve kayınpederler için sadece kendi çocuklarının mutluluğu önemli..Dışardan gelen gelin ve damatlar "sözde evlat" ve kendi çocuklarını mutlu ettikleri sürece iyiler..Halbuki hiç sormuyorlar "sen benim çocuğumla mutlumusun" diye..Ama bende intikamımı kötü aldım..Kayınvalidem benim yanımdayken sürekli eşimden şikayetçi oldum.."nasıl yetişmiş anlamıyorum" diye onlara laf sokup durdum..Çünkü her fırsatta üniversite mezunu olduğunu söyleyip duran kayınvalidem çocuklarını ilkokul mezunu kadınlardan bile daha kötü yetiştirmiş..Hepsi ayrı şımarık hepsi ayrı sorumsuz ve bencil..:eek:klava: Ama Allah annemden razı olsun ve ona uzun ömürler versin bana çok yardımcı oldu..Abimin kızının sınavları olmasa daha çok kalırdı ama kalamadı. Yalnız bebeğin uykusunu düzene soktu gitmeden önce ve bu benim işime çok yaradı..

    Hayat böyle işte suya kendini atmadan yüzme öğrenemiyor insan bizde tüm sorumluluğunu almadan bebeklerimize anne olmayı öğrenemeyiz..Varsın kimse yardımcı olmasın sağlıklılar ya çok şükür..Önemli olan o..Nasıl olsa büyürler Allah ömür verdiyse..
     
    Son düzenleme: 26 Haziran 2008
  6. 26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  7. Gkcn

    Gkcn Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Haziran 2007
    Mesajlar:
    1.721
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    106
    kayınvalidem gerçekten bana çok yardımcı oldu.annemle ikisi evin her işini yaptılar.bebekle de ilgilendiler.annem gittikten sonra kayınvalidem aynen devam etti.suyumu bile elime verdi.Allah razı olsun her ikisindende.kayınvalidem gittikten sonra da eşim ilgilendi herşeyle.misafirlerle bile ilgilendi.zaten oğluyla da çok ilgili.altını temizliyor,banyo yaptırıyor,kıyafetlerini değiştiriyor.sabah erkenden işe gitmesine rağmen gece kucağında uyutuyor bebeği.ben de biraz nefes alıyorum.bu kadar çok yardım etmesinde benim hastalanmamın payı var.lohusa humması oldum da. 3-4 gün 40 derece ateşle yattım.kocam tam bir anne gibi ilgilendi.yemek yaptı,temizlik yaptı vs.saymakla bitmez.inanki bukadarını beklemiyordum.çok minnettarım kocama.
     
  8. 26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  9. avebru

    avebru Popüler Üye Üye

    Katılım:
    19 Nisan 2007
    Mesajlar:
    1.150
    Beğenildi:
    12
    Ödül Puanları:
    148
    Onu bunu bilmem bazıları şanslı doğuyor..Şansının kıymetini bil Gökçencim..yerimseniben İnşallah hep böyle devam eder..:nazar::nazar::nazar:
     
  10. 26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  11. ayperin

    ayperin Aktif Üye Üye

    Katılım:
    13 Kasım 2007
    Mesajlar:
    727
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    Lohusalığımı hiç yaşayamadım,doğru düzgün yatamadım bile,ayakta kalmaktan dikişlerim şişti,doğum sonrası eşimdende hiç destek almadım..Doğumdan sonra 1 ay annem yanımdaydı,bu süredede yaklaşık hergün kayınpederim ve kayınva.geldi bize..ama yardım etmeye değil,oturmaya torunlarını görmeye,onlar geldiğinde yatsan yatamazsın..öyle dikişli dikişli ayakta..annemle koşuşturduk evde....annem o günlerde yemem için hazırlardı zorla beni sofraya oturturdu,bu dönemde mutfağa nerdeyse hiç girmedim..hiç iş yapmadım...bebeğimle bile emziremenin harici çok ilgilenemedim..annem gitti herşey bana kaldı..annem olmazsa ne yapardım bilmiyorum...şimdi herşeye ben koşuyorum,akşam eşim geliyor biraz ilgileniyor seviyor sonra yorgunum diye kenara çekiliyor..çalışıyor diyede birşey diyemiyorum..bu dönemde eşim dahil kimse sen nasılsın ,ne durumdasın,için nasıl demiyor..tek annem kızım sağlığına dikkat et ,kendinide düşün sağlıklı olki bebeğinde sağlıklı olsun diyor:çok üzgünüm:sadece o benimle ilgileniyor,sadece o beni düşünüyor..Değerini şimdi daha çook anlıyorum..Allah onları başımızdan eksik etmesin..:sm_confused:
     
  12. 26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  13. TATOSH

    TATOSH Ask dolu Üye

    Katılım:
    12 Haziran 2007
    Mesajlar:
    3.701
    Beğenildi:
    27
    Ödül Puanları:
    148
    saolsun benim kayınvalidem çok ilğilendi..sanki ben öz kızıydım onun...allah razı olsun..bazen diyorumda bu konuda nasıl hakkını öderim..neyse eşimse sadece uzakdan sevmekle yetindi..birkere altını değişti diye günlerce onun lafını etti..çocuk ağladığı zaman kaçacak delik aradı..
    yok benimki rahatına düşkün canım...
    neyse şuan bir aylık hamileyim umarım bunda daha farklı olur:)))pek sanmıyorum ama...sadece ümit ediyorum..genede rabbim eşimi başımdan eksikliğini vermesin...
     
  14. 26 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  15. TATOSH

    TATOSH Ask dolu Üye

    Katılım:
    12 Haziran 2007
    Mesajlar:
    3.701
    Beğenildi:
    27
    Ödül Puanları:
    148
    ağlarsa anam ağlar gerisi yalan ağlar......:teselli::teselli:
     
  16. 27 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  17. rida

    rida بسم الله Üye

    Katılım:
    26 Kasım 2007
    Mesajlar:
    2.214
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    sanırım ben de şanslılar zümresindenim..kayınvalidem ve annem doğum sonrasında birlikte refakat ettiler bana. k.valide bebişle ilgilendi annem benimle..iki kişiyle ancak kalkabiliyordum yerimden..ilk zamanlar lavaboya iki kişinin kolunda gidip gelebiliyordum. bu nedenle bebişi emzirmek için verdiklerinde bile çok acı çekiyordum..süt de gelmiyordu..şekilden şekile giriyordum bebişin ağzına denk getirinceye ve tutturuncaya kadar..eşim, annem, yakın çevrem lohusalığım boyunca benimle de bebişle de ilgilendiler...hastayım deyip yatmadım zaten. hemen ayaklandım.bebiş rahatsızlandı.
    yaşadığım annelik adına ilk iç yangınıydı o..4-5 gün hastanede kaldık.
    annem memlekete döndüğünde biz hala hastanedeydik..annemle hastanede ayrılmak çok üzmüştü beni.. [/B][/I]
    eşim doğumdan 4 gün önce gelmişti askerden...tüm mayıs annelerin duasıyla yetişti eşim bebişine ve ben kavuştum ikisine..
    doğum öncesinde ve sonrasında çeşitli duyguları üst üste yaşadım..büyük bir özlem, heyecan, kaygılı bir bekleyiş, yersiz endişeler, garip bir hüzün..ve tabi devasa bir korku..bu duyguları kendi özümde yenmeye çalıştım bir süre..kimi zaman agresifleşiyordum içten içe ama bastırmaya çalışıyordum..doğum yapan bir anne ilk önce ilgi bekler..öyle karmaşık duygular yaşıyordum ki..ilgiden bile sıkılır hale gelmiştim..eşimle yalnız kalamamaktan şikayet ediyordum ve insanları anlayışsız olmakla suçluyordum..
    bazen egoistleştiğimi düşünüyordum..ama haklı buluyordum kendimi o zamanlar
    şu anda o zamanki duygularımın ruhsal hezeyanlar olduğunu anlıyorum..
     
  18. 27 Haziran 2008
    Konu Sahibi : rida
  19. rida

    rida بسم الله Üye

    Katılım:
    26 Kasım 2007
    Mesajlar:
    2.214
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    tatoşcum rabbim eşimi başımdan eksikliğini vermesin
    öncelikle duana amin diyorum..
    6 aylık evliydik eşim askere gittiğinde. dolayısıyla hamileliğim boyunca yalnızdım..tevafuk üzre eşimin tezkeresiyle bebişimin dünyaya teşrifi aynı günlere rastlıyordu. tabi bebiş daha önce gelebilirdi bu nedenle dua ediyordum eşim doğumuma yetişsin diye ve tüm mayıs anneleri amin dediler..
    sonunda yetişti eşim bebişime..42 günlük oldu bile küçük muhammed..
    sen şimdi ikinci bebeğine hamilesin anladığım kadarıyla..Allah tamamına erdirsin... analı babalı büyütsün ve sevdiklerin üzüntünde ve sevincinde hep yanında olsun inşallah...:nazar:a.s.
     
    Son düzenleme: 27 Haziran 2008