doğumumu unutamıyorum,saplantım oldu

Konusu 'Doğum Yapanlar' forumundadır ve balpetegim tarafından 3 Eylül 2008 başlatılmıştır.

    3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  1. balpetegim

    balpetegim küçük prensin annesi Üye

    Katılım:
    15 Eylül 2007
    Mesajlar:
    6.251
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    kızlar ben 57 gün önce doğum yaptım,sağlıklı,güzel bir oğlum oldu Allahıma bin şükür:nazar:...
    sorun şu ki benim doğumum çok zor geçti,normal doğum olması için saatlerce beklememe rağmen,yaklaşık 24 saat sonra sezeryan oldum:1no2:...o zaman çok mutluydum,kendimi kurtulmuş,rahatlamış hissediyordum,bebeğimle ilgilenmekten pek aklıma da takılmıyordu ama artık tek düşündüğüm şey bu doğum...ne zaman boş kalsam bu konu aklıma geliyor,nerdeyse sürekli bunu düşünüyorum,rüyalarımda bile görüyorum,acayip takıntı yaptım resmen saplantım oldu,kafamdan atamıyorum:uhm:...
    sizlerden yardım istiyorum,kafama takılan konularda belki sizler bana yardımcı olursunuz :bbo:
    doğumumu anlatıyorum...saat 14:10 da suyum geldi,şırıl şırıl ama sürekli akıyordu,dr hastaneye gelmemi söyledi,gittim muayene etti ve bana hastanede yatacağımı,doğumun başladığını söyledi,açıklığımın 1 cm kadar olduğunu söyledi...
    ve ben yattım ama ne ağrı ne sancı hiç bi şey yoktu ama su sürekli yavaş yavaş akıyordu...gece 1-2 gibi benim sancılarım başladı,çok acı çekiyordum ama açılmam bi türlü olmuyordu.doğum sancılarını çekenler bilirler...ben saatlerce sancı çektim,yerlere yattım,duvarları tırmaladım ama açılmam çok azdı...orda benden sonra gelen kişiler bağırıp çağırıp 2 -3 saatte doğurup gidiyorlardı ama ben bi türlü açılamıyordum...neyse ben epidural istiyordum çünkü dr um bana epidurali çok methetmişti,hiç ağrı sızı duymadan çok konforlu doğum yapacağımı v.b söylemişti,burda da öyle şeyler okuduğum için çok ümitliydim ve epidurali alınca çok rahat doğuracağımı sanıyordum...:1no2:
    neyse sabah 10,30 da açılmam 4,5 cm olmuştu(o saate kadar çektiklrimi siz düşünün) epidurali yaptılar,bi yarım saat falan rahatladım,uyudum hatta...sonra doğum masasına aldılar ve kabus başladı...epiduralin etkisi geçmişti ve ben yalvarmam rağmen 2.dozu yapmıyorlardı,ıkınamazsın diye..sancılar deli gibi geliyordu ve ben tüm gecenin yorgunluğuyla bitmiş durumdaydım :1no2:bu arada açıklık 9 cm olmuş...
    ebeler üstüme çıkıyor,elleriyle bilek güreşi yapar gibi yapıp dirseklerini göğsümden bastırıyorlardı,ölecek gibi oluyordum,ağrı geldikçe ıkın diyorlardı,ben ıkınıyordum ama bebeğin başının bi yere takıldığını söylüyorlardı...hatta bu arada ebeler beni bırakıp yemeğe gittiler,başımda birini nöb. bıraktılar...geri geldiklerinde ben hala aynı durumdaydım,saatler geçmiş,defalarca alttan muayene olmuş(sonlara doğru içim çıkacak gibi oluyordum),lavman yapılmış,idrarı boşaltılmış,nst ye defalarca bağlanmış,susuzluktan kavrulan,herkese beni kurtrın nooolur diye yalvaran bi kadın...
    neyse saat 2 civarı dr um teşrif etti...dr bebeğin kafası çıkana kadar gelmiyormuş saçmalığa bakar mısınız?bu arada ebe son nst de bebeğin kalp atışlarının yavaşladığını söylemişti,ben ölüp bitmiştim,takaatim kalmamıştı,dr a canımın acısıyla benim epiduralim var beni sezeyana götür dedim,hiç bi şey demeden tamam dedi ve beni ameliyata aldılar fisfisfis
    ameliyata giderken yakınlarımdan bazıları tepki göstermiş ve dr um benim ıkınmak istemediğimi,biraz ıkınsam bebeğn geleceğini söylemiş :kızgın: oysa dikişlerimi aldırmaya gittiğimde bana daha 2-3 saatim olduğunu,bağıra bağıra,üstten bastırarak doğuracağımı söyledi...Çok üzgünüm çoook
    burda epiduralli doğuranlardan 'hiç bi şey hissetmedim,2 ıkındım sıkındım doğurdum v.b yazanları okudukça,normal doğum hikayeleri okudukça kahroluyorum...ben neden her şeyi hissediyordum?(bu arada sezeryanımı genel anesteziyle yaptılar çünkü her şeyi hissediyordumÇok üzgünüm çoook)
    bana bi akl verin kızlar,ben dr un uğraşmak istemediği için mi,gerçekten bebeğin kalbi yavaşladığı için mi,ıkınamadığım için mi,suyum erken bititği ve çok zorlanacağım için mi...neden neden doğuramadım? o kadar yaklaşmışken neden sonu gelmedi?hep o anı hayal ediyorum,iyice psikolojim bozuldu,çok yaklaşmıştım..ve bu şansı artık ömür boyu kaybettim
    dr umun bana orda destek olması,moral vermesi v.b gerkmez miydi,beni rahatlatacak bi şeyler yapamazlar mıydı?o kadar saat sancı çekmiş,normal doğumun bütün rezil evrelerini yaşamış bi kadın 9 cm açıklıkla sezryana alınır mı?lütfen bi akıl verin,ben içinden çıkamıyorum
     
    Son düzenleme: 3 Eylül 2008
  2. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  3. kronick

    kronick bize her yer TRABZON:) Pro Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    1.814
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    106
    bende 15 saat normal doğum için sancı çektikten sonra bebeğin kafasının yamulmaya başlamasıyla beraber mecburen sezeryan oldum.
    o yüzden seni çok iyi anlıyorum.
    anladığım kadarıyla doktor ve hemşirelerde biraz özensiz davranmışlar.
    ama ne olmuşsa olmuş.bitmiş gitmiş.sen şimdi kollarındaki meleğin tadını çıkar ve bunları artık kafana takma.
    herkes normal doğuracak diye bi kural yokki.sen elinden geleni yaptın sonuçta...
    öyle yada böyle kurtulduğun için şükret ve geride kalan olayları düşünme.
    bebeğini sağlıkla büyütmeni dilerim:nazar:
     
  4. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  5. balpetegim

    balpetegim küçük prensin annesi Üye

    Katılım:
    15 Eylül 2007
    Mesajlar:
    6.251
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    teşekkür ederim orası öyle,yazdıların doğru ama çok çektim...sen de çekmişsin beni anlarsın,bi türlü içimden atmıyorum..bütün her şeyi yaşadım ama sonuna ulaşamadım,manyak gibi hep o anı hayal ediyorum,şöyle yapsaydım,yapsaydılar...şöyle doğuracaktim falan...aaah aaah...üzerinden epey zaman geçmeden unutamayacağım galiba,içime dert oldu resmen
     
  6. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  7. burbuk

    burbuk Popüler Üye Üye

    Katılım:
    25 Nisan 2007
    Mesajlar:
    3.843
    Beğenildi:
    1.682
    Ödül Puanları:
    163
    Canım olan olmuş, bebişini sağlıklı bir şekilde kucağına almışsın. Doğum anını hatırlaman ve kafana takman boşuna. Benim bir arkadaşımda aynen senin gibi bir doğum yaşadı, yattığı servisin şefi benim jinekoloğumdu ve gidip rica etmiştim, kızcağız yaklaşık 1 güne yakın doğumhanedeydi. 10 dk. sonra sezaryanla doğumunu yaptırmışlardı. Arkadaşımda unutamaz o anları ama yapılacak bir şey yok. Oluyor işte böyle durumlar. Geçmiye kafayı takmaktansa, bebişinle mutlu ve sağlıklı günler geçirmeye bak güzelim.
     
  8. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  9. kronick

    kronick bize her yer TRABZON:) Pro Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    1.814
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    106
    düşünmemeye çalış.Allah'ın gücüne gider valla:1hug:
    topikleri bi oku bak burdaki.ölü bebeğini normal doğumla doğurmaya çalışanlar,neredeyse yaşına gelmiş bebeklerini kaybeden anneler,bebeklerini normal doğurup şu anda ciddi hastalıklarla uğraşanlar.oku ve düşün.
    herkesin çekeceği bi sıkıntı olacak.seninkide bu olsun.bebeğini sağlıkla kucağına almışsın,çektiğin sıkıntıda diyetin olsun,sadakan olsun...
    şükret sadece.
    boşver öyle olması gerekiyormuş olmuş.
    Allah izin veriyorda oluyor her şey.O'ndan daha iyisini bilemeyiz.
    vardır bir hikmeti:)
     
    RyhnMlk bunu beğendi.
  10. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  11. balpetegim

    balpetegim küçük prensin annesi Üye

    Katılım:
    15 Eylül 2007
    Mesajlar:
    6.251
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    çok doğru,çok güzel yazmışsın...teşekkür ederim,Allah senden razı olsun,düşünemediğim bi şeyi bana hatırlattın...a.s.
    aslında farkındayım,halime bin şükrediyorum,oğlum sağ salim kucağımda...çok şükür...ama nedense kafamdan atamıyorum işte...galiba bana zaman gerek
     
  12. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  13. burbuk

    burbuk Popüler Üye Üye

    Katılım:
    25 Nisan 2007
    Mesajlar:
    3.843
    Beğenildi:
    1.682
    Ödül Puanları:
    163
    Bak ben bu yazının altına imzamı atarım. Ne güzel anlatmış kronick'im olayı.
    Ben şimdi gene kendimden örnek vereyim sana. 6 yıllık uğraşlarım sonuç vermemiş ve ben bir türlü hamile kalamamıştım. Sonunda kendi kendine hamile kaldım. 8 aylık hamileydim her şey yolundaydı. Bir sabah kalktığımda lekelenmem olduğunu gördüm. Hemen hastaneye gittik. Doktor (bebeğim makat geliyordu) normal doğumun başladığını rahmin açıldığını ve tekrar kapandığını, bebeğimin makat gelişi olduğu için doğumun gerçekleşmediğini, kordonun sarktığını ve bebişimin ölmüş olduğunu, beni zehirlemeye başladığını söyledi. Koridordo soyarak ve kan alarak beni ameliyathaneye götürdüler. Doktor avazı çıktığı kadar bağırıyordu, hasta ölüyor çabuk ameliyathaneyi hazırlayın diye. Neyse beni hemen ameliyata aldılar, hocaları geldi ve hocalarına "bebek ölmüş anneyi zehirlemeye başlamış" dediler. Aynı filmlerdeki gibi bir koşuşturma yaşanıyordu ameliyathanede. O anda "Allahım eğer bebeğim öldüyse bu ameliyat masasından kalkmayı nasip etme bana" demiştim.
    Sonuçta bebişim doğdu ve şimdi 12 yaşında koca bir dana oldu. Ama ben 1,5 gün narkozdan çıkamamışım. Bir türlü uyanmıyormuşum. Çok uğraşmışlar. En sonunda hocanın aklına gelmiş ve bebeğimi yanıma koyup göğsümü tutmasını sağlamışlar. Biri bana "bebeğin yaşıyor" diyordu devamlı. Meğer psikolojik olarak uyanamıyormuşum.
    Ben şimdi o günleri bir anı olarak hatırlıyorum. Önemli olan bulunduğumuz andır güzelim.
     
    RyhnMlk bunu beğendi.
  14. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  15. balpetegim

    balpetegim küçük prensin annesi Üye

    Katılım:
    15 Eylül 2007
    Mesajlar:
    6.251
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    bittiğim andır....:asigim: o göğsüne koyma olayı mahvetti beni...ayyy ne kötü,ne zor bi şey yaşamışsın...bak bunu hiç duymamıştım...Allah evladınla mutlu,uzun bir ömür nasip etsin inşallah..sağol paylaştığın için...a.s.
     
  16. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  17. celestiall

    celestiall Lady of Raven Üye

    Katılım:
    11 Mart 2008
    Mesajlar:
    62
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    76
    Canım çok geçmiş olsun, artık bitmiş herkezin dediği gibi ama çok kafana takılıyorsa mutlaka bi psikoloğa yada psikiyatriste görün.. Bana biraz anksiyete bozukluğu yaşıyorsun gibi geldi. Ağır şeyler yaşamısın ve psikolojinin etkilenmesi çok normal.
     
  18. 3 Eylül 2008
    Konu Sahibi : balpetegim
  19. Nil

    Nil KK Kro Pro Üye

    Katılım:
    22 Temmuz 2008
    Mesajlar:
    9.669
    Beğenildi:
    91
    Ödül Puanları:
    153
    bende sezeryanla doğum yapmıştım doğumda bir sorun yoktu ama doğumdan sonra yaşadığım o acı inanılmazdı...yanlış anestezi sonucu tam 7 gün can çekiştim,resmen felç inmiş gibiydim kafamı oynatamıyordum,hareketsizliğini bırakın acısını çekmemek için yattıgım yatagın önündeki pencereden kendimi atmak istemiştim o acıyı çekmemek için,oysa en mutlu anlarımdı kızım sağlıklı idi ama gözüm bir şeyi göremez olmuştu,o acının beni öldüreceğini düşünmüştüm.dr a sordugumuzda geçistiriyorlardı,tabi derler mi bizim anestezi uzmanımızın hatası diye biz bunu sonradan araştırıp ögrendik..omuriliğime sıvı''narkoz''ulaşmış nasıl oluyorsa, zaten damarı da 7-8 denemeden sonra anca bulmuşlardı ve ben yarı baygındım,araştırıp ulaştıgım bilgi bu sağlık çalışanlarından ve binde bir kişiye denk gelen bir durum imiş bu...anestezi uzmanı çok önemli arkadaşlar aman dikkat edin ne olur...(ki ben özel yaptım doğumumu )... bu arada sezeryanla alakalı diil sorunum,okuyan arkadaşlarımı korkutmayım... üstüne basa basa söylüyorum;anestezi uzmanınızı iyi seçin,bu çok önemli... sizede geçmiş olsun diliyorum..bebeğiniz sağlıklı buna şükür edin ... ben bahsettiğim bu acıyı yaşarken bile bebeğim için şükrettim ve iyiki benim acım vardı, ya kızıma verse idi bu acıyı,ona gelen bana gelsin razıyım..kızım için yine çeker,ölür ölür dirilirim..yeter ki ;onun canı hiç yanmasın..şimdi kızım 2.5 yasında ve ben bu acıyı bir anı olarak kabul ediyorumhem de herşeye rağmen güzel bir anı.. ve 2. bebek düşünüyorum ve asla korkmuyorum...lütfen sizde düşünüp kendinizi hırpalamayın...buda sizin bir anınız acı yada tatlı,bebeğinize bakın,gülümseyin ve unutun bu acınızla barışın... sevgiler...
     
    Son düzenleme: 3 Eylül 2008