Dostluk, Bedeli Yaşam Olan Sevdalardir

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve HeartLess tarafından 8 Nisan 2008 başlatılmıştır.

    8 Nisan 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  1. HeartLess

    HeartLess HUZUR MELEĞİMSİN SEN.. Pro Üye

    Katılım:
    20 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.846
    Beğenildi:
    29
    Ödül Puanları:
    198
    Dostluk, Bedeli Yaşam Olan Sevdalardir.....


    Sigarasını yakıp yatağına uzanmak istedi. Sigarasından bir nefes çekti, içi acıdı.
    Odada ki bu sessizlik canını sıktı. Sandalyesine oturdu. İçini yine ajandasına
    dökecekti.

    Yorgunum...

    Ölmek için yaşamaktan yediğim vurgunlar çokca yordu beni. Adlarına büyük anlamlar
    yüklediğim insanlar bir bir gidiyor. Hiç kimsenin "her şeyi" olamamış, herkesin
    hayatının cümlelere dökümleş halinde "hiç" olarak bile dip not düşülmemiş bir adam.
    Kimseyi suçlamıyorum. Ağlayacak bir omuz bulamamamın en büyük sorumlusu benim
    elbette. Hayatıma giren herkesi "seve seve" kaybettim.
    Evet bu gece tek başınalığımı yargılıyorum. Herkesi çok sevdiğim halde tek tek
    kaybettim. Ben dost dediğim insana her şeyimi adıyordum. Oysa bu eski çağların
    geleneğiydi. Artık zaman değişmiş, insanlar dosta "her şey" olarak bakmıyor.
    Çağın değiştiğini anlayabilmem için gönül topraklarıma çok isim gömdüm. Her isimde
    bir parçamı toprağa verdim...
    Aylarca beni aramamalarını anlayamadım, uzun bir süre susmak istiyorum deyip çekip
    gidenleri de anlayamadım, bana anlatmadığı sıkıntısı için yanımda göz yaşı dökenleri
    de anlayamadım.
    Oysa binlerce yıllık tarihimde bana dostluk böyle öğretilmemişti. Mutlulukları için
    ölecek bir dostları vardı; ben ölmüşmüydüm ki onlar hıçkırıklara ve sessiz vedalara
    gömüyorlardı dostlukları?
    İnsanlar dostluğa bu çağa mahsus anlamlar yüklemişler ama ben ona uyamadım. Nokta...

    Aslında daha dillendirecekleri bitmemişti ama gücü tükenmişti; ağlamak istemiyordu.
    Yaşamak zorunda olduğu için yaşamak dayanılmaz ızdıraplar veriyordu. Nasıl olsa hiç
    mutlu olmayacaktı. Sildi gelecek günleri güncesinden. Odasına bir idam sehpası
    kurdu. Nefes aldıkça kendine kini büyüyordu. Telefonu eline aldı, polisi aradı,
    adresini verip cinayet işlediğini, teslim olacağını söyledi.
    Odasına geldi. Az önce yazdığı kağıda son bir cümle yazdı ve içine tereddüt
    düşmesine fırsat vermeden sandalyeye çıkıp ilmeği boynuna geçirdi. Utancından
    kelime-i şahadet bile getiremedi. Gözlerini yumup ayaklarının altındaki sandalyeyi
    itti...

    Polis odasına geldiğinde cansız bedeniyle karşılaşmıştı. Savcının gelmesi
    beklenirken bir polis diğerine gencin yazdığı yazının en dikkat çeken yerini okurken
    göz yaşlarını tutamadı;

    "DOSTLUK, BEDELİ YAŞAM OLAN SEVDALARDIR..."