En kk hatada, sinirden lenler var m aramzda?

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve aysesat tarafından 29 Temmuz 2009 başlatılmıştır.

    29 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  1. aysesat

    aysesat YiĞit 31/07/2008 Üye

    Katılım:
    31 Mart 2009
    Mesajlar:
    542
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    arkadaşlar ben biraz sinirli bir yapıya sahibim ama
    bu sefer çok ileri gidiyorum
    oğlum 1 yaşında ve ben ona katlanamaz hale geldim
    aşırı hareketli ve mızmız bir çocuk oldu
    banada aşırı bağımlı
    bırakabileceğim ve yalnız yada eşimle vakit geçirebileceğim hiç vaktim olmuyor
    hayırdan anlamıyor oğlum
    VE BEN ONA HER HATASINDA AVAZIM ÇIKTIĞI KADAR BEĞIRIYORUM
    ÇILDIRMIŞ GİBİ TEPİNİYORUM
    VEEE OĞLUM ÇOK KORKUYOR VE ÇOK AĞLIYOR
    ne olur yardım edin
    sinirimi kontrol altına alamıyorum
    sizlerde böyle şeyler oluyormu???????:bbo::bbo:
     
  2. 29 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  3. er_ca

    er_ca 6-11-2012 Üye

    Katılım:
    28 Kasım 2008
    Mesajlar:
    6.225
    Beğenildi:
    21
    Ödül Puanları:
    148
    bence uzmandan yardım alın.
    bu en çok hasarı size veriyor. siz çevrenize verseniz de tepki.. bu sefer bir aniii öfkeyle sinirleniz tavan yapıyor. arkasından üzüntü pişmanlık...

    çocuğunuzu daha fazla yorabiliceğiniz oyunlar işler keşfedin. ve kendinize zaman ayırmaya çalışın. değişiklikler yapın.
    anne değilim henüz o yüzden pek fazla da birşey diyemiyorum.
     
  4. 30 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  5. gxuxzelresim

    gxuxzelresim mutluyum çünkü anneyim:) Üye

    Katılım:
    5 Ekim 2007
    Mesajlar:
    1.579
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    106
    benim oğlum şu anda 15 aylık.aynen oda çok hareketli.anneme ara sıra bırakabiliyorum avantajlıyım o konuda ama tabikide normalde benimleyken yeter diye bağırasım geliyor bazen.ama bağırmıyorum bağıramıyorum.şimdiye kadar hiç olmadı diyemem.kendine zarar vereceği bazı durumlarda sesimi yükselttim ama o çok küçük ve gerçekten sesimi yükselttiğim an ne olduğunu anlamıyor şaşkınlık ve korkuyla ne yapacağını bilemiyor.çünkü kendine zarar vereceğinin farkında bile değil.hiçbirşeyden haberleri yok.durup düşününce bizim iki katımız boyda bir insan gelip tepemizde bize bağırıyor olsa neler hissederdik?
    çocuk bakmak gerçekten çok zor.tamamen sabır istiyor.annem hep derdi sabrı olmayan çocuk doğurmasın diye şimdi çok iyi anlıyorum.sabır sabır...
    canım sende yapabilirsin.yada imkanın varsa yardım almayı dene.ve eşin çocuğunuzla ilgileniyorsa kendine biraz zaman ayır.çok iyi gelecektir. umarım yardımcı olmuşumdur :teselli:
     
  6. 1 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  7. aysesat

    aysesat YiĞit 31/07/2008 Üye

    Katılım:
    31 Mart 2009
    Mesajlar:
    542
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    canım çok teşekürler inan bu sözleri hepimiz biliyoruz ama başka birinden duymak insanı daha çok motive ediyor,
    dün doktora gittim birazda onunla konuştum,sakinleştirici bir hap verdi
    kullanmadım ama psikolojik olarak daha rahatlamış ve katlanabilir hissediyorum kendimi
    bırakabileceğm hiç kimsem yok,en zoru da bu
    bebeğini güle güle büyüt
    ne yapalım anne olduk bikere
    bakacağiz bebeklerimize ve en iyi şekilde büyütmek isitiyorsak sabır sabır sabır
    biliyorum bunu ama çok zorlanıyorum a.s.
     
  8. 1 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  9. gxuxzelresim

    gxuxzelresim mutluyum çünkü anneyim:) Üye

    Katılım:
    5 Ekim 2007
    Mesajlar:
    1.579
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    106
    seni çok iyianlıyorum.aslında bende çok sakin yapıda biri değilim yani değildim.eşim psikolog onun yardımı oldu tabii.vede çevreden sürekli duyduğum şeyler beni üzdü işte sen nasıl büyüteceksin filan gibi daha bir çok şey..destek yerine çok köstek gördüm.sonuçta ilk bebeğim yardıim yerine zararları oldu başta.sonra dedim ben ne yapmalıyım.herşey kafada bitiyor.inan bana.sende zaten öyle yapmışsın. gerçekten kolay sakin ol ve onun en çok ihtiyacı olan kişi sen olduğunu hiç unutma..yalnız bakmak zordur eminim ama bizim çocuk doktorumuz bana hep söylerdi çocuk bakma işini aile kendisi eziyete dönüştürür yada zevkli hale getirir diye.bunların hepsini uyguladım ve sonuçta birbirimizin dilinden çok iyi anlamaya başladık bebişimle..sanada kolay gelsin canım.. :teselli:
     
  10. 2 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  11. edasu

    edasu Popüler Üye Üye

    Katılım:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    301
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    108
    Bu yaşadığınız şeyler çok normal.Doğum sonrası depresyona girmişsiniz.Aynı şey doğumdan sonra banada olmuştu.Emzirme olayı bittikten sonra doktora gittim ve tam 2,5 sene ilaç kullandım.ılaç beni bayağı rahatlattı.Herşeyden önce doktorun verdiği ilacı mutlaka düzenli olarak kullanmalısın.Eve kapanıp kalma.Yaz günü nasıl olsa havalarda güzel.Koy çocuğunu pusete beraber dolaşın.Bu ikinizi de biraz rahatlatacaktır.Bir eğitimci olarak şunu söyleyebilirimki,çocuklar 2 yaşına kadar tamamen anneye bağımlı hatta yapışktırlar.Yani 2 yaşına kadar senin eteklerinin altında dolaşan bir ufaklık sürekli olacaktır.Çocuk 3 yaşına geldiğinde artık oyun çocuğu olup arkadaş isteyecek ve anneden biraz kopacaktır.Senin burda yapman gereken bu dönemde biraz sabır göstermek.Kendinden daha zor durumda olan insanları,anneleri düşün.Özürlü çocucuğu olanlar ne yapsın?Onlar bir ömür boyu sabretmek zorundalar.ışleri çok daha zor.Senin sabretmen gereken ise çok daha kısa bir dönem.Bütün bunları düşünerek bence Allah'ın sana verdiklerine(sağlıklı evlat en büyük nimet) şükret.Sevgiyle kal.
     
    Son düzenleme: 2 Ağustos 2009
  12. 12 Eylül 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  13. ktyucel

    ktyucel Aktif Üye Üye

    Katılım:
    1 Eylül 2009
    Mesajlar:
    8
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    :gitme:merhaba valla aynı durum bende de vardı ilk çocuğıumu büyütürken özellikle daha çok yaşadım hele bir tuvalet eğitimi verme seanslarım vardı ki sormayın gitsin.insan herşey eskisi gibi olsun istiyor çocukta biraz zorsa işte ozaman içinden çıkılmaz oluryor.ikinci çocuğum olduğunda ise depresyona artık girmiştim ve kaldıramadım doktora gittim ilaç kullandım ve biraz olsun atlattım ama hala ara ara dişlerimi sıkıp çocuklara bağırmamak için kendimi sıkıyorum annelik her yönüyle zor allah tüm annelere sabır ve sevgi versin.......:Saruboceq:
     
  14. 14 Eylül 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  15. emelime

    emelime yarim yarim..... Üye

    Katılım:
    9 Eylül 2009
    Mesajlar:
    196
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    AYNI ŞELERı HEPıMıZ YAŞIYORUZ HELEKı ERKEK ANNELERı BENıM OĞLUMDA 5 YAŞINDA SOKAKTA EVDE HEP AĞZIM AÇIK KAPANMIYO HEP BERKKK BERKKK BERKKKKKK DŞYOM SONRA AĞLIYO DURDAN ANLAMIYOO :eek:lmaz::çok üzgünüm:
     
  16. 15 Eylül 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  17. EU2

    EU2 Guest

    canım butun cocuklar oyle cogumuzun basında bu olay benimki 10 yasına girdi hala aynıyız :KK70:
     
  18. 15 Eylül 2009
    Konu Sahibi : aysesat
  19. eslemebrar

    eslemebrar Aktif Üye Üye

    Katılım:
    15 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    61
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    benimkilerde öyle sen yine tek çocuklasın ben ikizlerle neler çektim şimdi 4 yaşındalar ama sana tavsiyem hem kendini hem çocuğunu bağırmaya alıştırma ipin ucunu bırakırsan sen de kendini dizginleyemezsin çocuk ta biyerden sonra arsızlaşır normal gelmeye başlar bağırmak.kolaylıklar dilerim herkeseopuyorumnanaktan