Evim'e.......

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve HeartLess tarafından 19 Eylül 2008 başlatılmıştır.

    19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  1. HeartLess

    HeartLess HUZUR MELEĞİMSİN SEN.. Pro Üye

    Katılım:
    20 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.846
    Beğenildi:
    29
    Ödül Puanları:
    198
    Anılar….
    Herkesin vardır,unutamadığı anıları…çocukluğuyla ilgili,
    yetişkinliğiyle ilgili,ailesiyle,sevdikleriyle ilgili,gezip gördüğü yerlerle ilgili,
    büyüdüğü evle ilgili…..
    evet benim anılarım o kadar çok ki….tabi ki burada hepsini size anlatmayacağım ama
    bugünlerde beni çok etkileyen bir olayı sizlerle paylaşmak istedim….
    benim doğduğum ev müstakil ve bahçeli bir ev…
    bahçesi cennet gibi,meyve ağaçlarımız,güllerimiz,üzüm asmalarımız….
    bahçesinde oynadığımız,hafta sonları mangalımızı yaktığımız o kocaman balkonumuz,
    sevinçlerimizi,üzüntülerimizi yaşadığımız o güzel evimiz….
    küçükken,bozuk paraları bahçeye gömdüğümüz,meyve ağaçlarının yola sarkan taraflarındaki meyveleri
    gelen geçenin toplaması ve babamın..””onlar da onların hakkı”” diyerek daha çok toplayıp dağıtması,bayramlarda eline poşet alıp ev ev dolaşan çocukların mahalledeki yankıları,
    gençliğimizde mahallenin kızlı,erkekli gruplarının oynadığı saklambaçlar,dalyalar,kar topları
    ki hiçbirin de bir art niyetin olmadığı o arkadaşlıklar..
    mahalleye biri girdiğinde bilirdik,kime misafir geldiğini…çünkü herkes 30-40 yıllık ahbaptı artık…
    babamın bütün çocuklarını,alnının akıyla evlendirdiği evimiz,ne hüzünler yaşadık,ne sevinçler yaşadık…hepsi anılar da kaldı işte…
    Ne mi oldu…???
    İnsanların her boş bulduğu araziye ev yapmaları,her müstakil ev sahibinin müteahhite kat karşılığı evini vermesi sonucu birkaç gündür aşırı duygusalım bu konuda…
    Evet bizim mahalle de artık eskisi gibi değil,her taraf bina oldu ama biz vermemekte ısrar ettik..
    Çünkü evimizde çok rahattık.ama sağımız,solumuz,önümüz,arkamız hep bina olunca mecbur kaldık vermeye…ve dün evimizi boşalttık,bugün yarın müteahhit yıkmaya başlayacak..inanın şimdi bile gözlerim doluyor…ne tuhaf bir duyguymuş bu…
    Nereye kadar gidecek bu düzen bilemiyorum…
    Belki zaten alışmış olmam gerekiyordu bu düzene ama
    İşte.. yüreğimden geçenleri size aktardım….
    Artık resimlerde özlem gideririz küçük yeşil evimizle…
    Sevgiyle kalın….
     
  2. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  3. HanimKelesimiGetir

    HanimKelesimiGetir TEK DİL TEK VATAN Pro Üye

    Katılım:
    20 Mart 2008
    Mesajlar:
    82.790
    Beğenildi:
    32.797
    Ödül Puanları:
    563

    gençliğimizde mahallenin kızlı,erkekli gruplarının oynadığı saklambaçlar,dalyalar,kar topları
    ki hiçbirin de bir art niyetin olmadığı o arkadaşlıklar..
    mahalleye biri girdiğinde bilirdik,kime misafir geldiğini…çünkü herkes 30-40 yıllık ahbaptı artık…


    Nerde artık o eski günler
    Şimdiki nesil bunların hiçbirini tam bilmiyor bile
    Güzelim 2 katlı evler oldu şimdi 5 kat
    Bahçedeki meyve ağaçları bile kesilir oldu
    Bunun adına modern yaşam deniyor şimdi
    Ama üzülme arkadaşım elden birşey gelmiyor
    Sadece anılarda kalıyor bazı güzellikler
    Umarım bundan sonra yaşamında
    Çok sevdiğin eski evindeki gibi
    Huzuru ve mutluluğu yaşarsın
    Sevgiler.....
     
  4. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  5. HeartLess

    HeartLess HUZUR MELEĞİMSİN SEN.. Pro Üye

    Katılım:
    20 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.846
    Beğenildi:
    29
    Ödül Puanları:
    198
    bizler kendi yuvalarımızı kurduk zaten...
    ama annem ile babam nasıl alışacak bu duruma
    işte o düşündürüyor beni....
    bizlerde çok arayacağız evimizi ama
    dediğim gibi yapacak bir şey yok,yok....
     
  6. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  7. HanimKelesimiGetir

    HanimKelesimiGetir TEK DİL TEK VATAN Pro Üye

    Katılım:
    20 Mart 2008
    Mesajlar:
    82.790
    Beğenildi:
    32.797
    Ödül Puanları:
    563
    Anne ve babalar için daha zor o zaman
    Anıların bırakıldığı yerler
    Üzülmesinler ama belki yeni yerlerinde de çok huzurlu olurlar
    İnşallah rahat ederler zamanla alışırlar yeni evlerine
     
  8. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  9. Lady34

    Lady34 ♥Kocasının Bebek'i♥ Pro Üye

    Katılım:
    6 Haziran 2008
    Mesajlar:
    13.566
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    196
    geçenlerde de yazlığımızı düşünüyordum ..ama nasıl bir yazlık çiftlik gibi yani..
    meyvede ne ararsan var salatalıklar domatesler lahanalar..
    çocukluğumuzda koştuğumuz bisiklete bindiğimiz koca koca alanlar artık daracık oldu
    manzarayı kapattı bi sürü yüksek yüksek binalar oldu..
     
  10. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  11. Japon KIZ

    Japon KIZ IŞIL' IM Pro Üye

    Katılım:
    22 Ekim 2007
    Mesajlar:
    1.756
    Beğenildi:
    18
    Ödül Puanları:
    148
    Ne kadarda güzel anlatmışsın ablacım.
    Bu anlattıklarının aynılarını yaşamıştım bende çocukluğumda.
    Sadece tek fark ile ben köy hayatı olarak yaşamıştım. Dediğin gibi komşuluklar bile çok başka idi. Birisine misafir geldiğinde koca köyde kime geldiği bilinirdi. Ama şimdi köyler bile modernleşmiş. İnsanlar birbirine selam bile vermeye çekiniyor kasılmaktan. Birazda bizim insanımız kültürüne sahip çıkmalı diye düşünüyorum.
     
  12. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  13. destinaber

    destinaber Guest

    cocukken...bahcelı bır evmız vardı..tutu agacı vardı kırmızı annemden ne azarlar ısıtırdık
    uzerınızı boyuyor dıye...okulumuz cok yakındı...eskı arkadaslar kocaman balkonu vardı...komşular gelırdı... muhabetler...caylar kahveler
    ne guzeldı cocuklugum...

    ıcım huzunle doldu hay allah yok sımdı cocuklugumun gectıgı
    gecelere kadar oyunlar oynadıgımız...o gunler yok
    o mahalle oyle duruyormu haberımde yok
    kocaman demır bır kapısı vardı...parmaklarım arada kalmıştı ne aglamıştım
    o kapı duruyormu..bılmıyorum...

    cunku ankaraya tasındık...okul telesı ıs telesı ANKARANIN KOŞTURMA HAYATI
    ve o gunler...ne gıdıp gorebıldım nede gorme sansım var...eskı evımızı
    hayat ınsanı yaprak mısalı bır yerden bır yere surukluyor...ama hatıralar hep bır yerlerde kalıyor..
    hatırlanmak ıcın ....aynı sımdı oldugu gıbı

    tesekkurler eskıye goturup guzel gunlerı yad ettırdıgın ıcın canım emegıne saglık
     
  14. 19 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  15. denevst

    denevst Aktif Üye Üye

    Katılım:
    15 Şubat 2008
    Mesajlar:
    701
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    COLOR="Blue"][alıntı Songül]Anılar….
    Herkesin vardır,unutamadığı anıları…çocukluğuyla ilgili,
    yetişkinliğiyle ilgili,ailesiyle,sevdikleriyle ilgili,gezip gördüğü yerlerle ilgili,
    büyüdüğü evle ilgili…..
    evet benim anılarım o kadar çok ki….tabi ki burada hepsini size anlatmayacağım ama
    bugünlerde beni çok etkileyen bir olayı sizlerle paylaşmak istedim….
    benim doğduğum ev müstakil ve bahçeli bir ev…
    bahçesi cennet gibi,meyve ağaçlarımız,güllerimiz,üzüm asmalarımız….
    bahçesinde oynadığımız,hafta sonları mangalımızı yaktığımız o kocaman balkonumuz,
    sevinçlerimizi,üzüntülerimizi yaşadığımız o güzel evimiz….
    küçükken,bozuk paraları bahçeye gömdüğümüz,meyve ağaçlarının yola sarkan taraflarındaki meyveleri
    gelen geçenin toplaması ve babamın..””onlar da onların hakkı”” diyerek daha çok toplayıp dağıtması,bayramlarda eline poşet alıp ev ev dolaşan çocukların mahalledeki yankıları,
    gençliğimizde mahallenin kızlı,erkekli gruplarının oynadığı saklambaçlar,dalyalar,kar topları
    ki hiçbirin de bir art niyetin olmadığı o arkadaşlıklar..
    mahalleye biri girdiğinde bilirdik,kime misafir geldiğini…çünkü herkes 30-40 yıllık ahbaptı artık…
    babamın bütün çocuklarını,alnının akıyla evlendirdiği evimiz,ne hüzünler yaşadık,ne sevinçler yaşadık…hepsi anılar da kaldı işte…
    Ne mi oldu…???
    İnsanların her boş bulduğu araziye ev yapmaları,her müstakil ev sahibinin müteahhite kat karşılığı evini vermesi sonucu birkaç gündür aşırı duygusalım bu konuda…
    Evet bizim mahalle de artık eskisi gibi değil,her taraf bina oldu ama biz vermemekte ısrar ettik..
    Çünkü evimizde çok rahattık.ama sağımız,solumuz,önümüz,arkamız hep bina olunca mecbur kaldık vermeye…ve dün evimizi boşalttık,bugün yarın müteahhit yıkmaya başlayacak..inanın şimdi bile gözlerim doluyor…ne tuhaf bir duyguymuş bu…
    Nereye kadar gidecek bu düzen bilemiyorum…
    Belki zaten alışmış olmam gerekiyordu bu düzene ama
    İşte.. yüreğimden geçenleri size aktardım….
    Artık resimlerde özlem gideririz küçük yeşil evimizle…
    Sevgiyle kalın….[/COLOR]
    ne güzel anlatmışsınız kendimi buldum hikayenizde aynı şeyleri bende yaşadım sadece bir eksik var benim yaşamımda o güzel gecekondumuz bizimde yok artık ve canım kardeşimle geçirdiğim o güzel günlerde yok artık evet yok çünkü ben kardeşimi kaybettim anılarıyla birlikte
     
    Son düzenleme: 19 Eylül 2008
  16. 20 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  17. HeartLess

    HeartLess HUZUR MELEĞİMSİN SEN.. Pro Üye

    Katılım:
    20 Ekim 2007
    Mesajlar:
    12.846
    Beğenildi:
    29
    Ödül Puanları:
    198
    çok üzüldüm arkadşım...başınız sağolsun...
    Rabbim sizlere sabırlar versin...
    işte hayat....
    ve herşey bizler için...
    sevgiyle kalın....
     
  18. 20 Eylül 2008
    Konu Sahibi : HeartLess
  19. XOXzgxuxrCe

    XOXzgxuxrCe Popüler Üye Üye

    Katılım:
    20 Temmuz 2007
    Mesajlar:
    2.875
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    106
    Duygularını o kadar güzel anlatmışsın ki canım.
    Hayatımın 4 yılını bahçeli bir evde kediciklerin rasında geçirdim. Canım çok sıkkın olduğunda, bahçede çam ağaçlarının ortasında yalnız kalmış palmiye ağacının yanına gider, onunla konuşurdum :) Yada kediciklere flüt çalardım, şarkılar söylerdim . Ya da bahçedeki taşları kaldırıp böcekleri incelerdim :)
    Şimdi de öyle ihtiyacım varki kediciklerimle birlikte huzur içinde yaşayabileceğim bahçeli bir eve.
    Zor ama biliyorum. Koca koca beton yığınlarının arasında yaşamaya mecburuz artık.