Evliyim ama çok yalnızım.

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve edasu tarafından 19 Mayıs 2010 başlatılmıştır.

    19 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  1. edasu

    edasu Popüler Üye Üye

    Katılım:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    301
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    108
    Evet,12 yıllık evliyim 2 tane çocuğum var.Ancak kendimi çok yalnız hissediyorum.Yıllardır eşimle pek anlaşamıyoruz.Çok mutlu bir evliliğim olmadı.Eşim sessiz ve içe dönük bir insan.Ben de tam tersi konuşkan ve dışa dönük.Fıtratlarımız çok zıt.Yapmaktan zevk aldığımız ortak hemen hemen hiçbirşey yok.Eşim hiçbirşeyini paylaşmaz,hiç sohbet etmeyiz.Beraber pek birşey yapmayız.Genelde ayrı ayrı takılıyoruz.Çok paylaşımsız bir evliliğimiz var.Fakat yıllardır süren bu durum beni çok yalnızlığa düşürdü.Şimdi orta şiddette bir depresyon geçiriyorum ve ilaç tedavisi görüyorum.ıçime aşırı bir sıkıntı geliyor.Bazen çatlayacak gibi oluyorum.Sanki yalnızlığımda boğuluyorum.Atak şeklinde zaman zaman birden vücudumun her yeri sinir boşalması gibi kuvvetli bir şekilde titriyor.Baş dönmelerim,başımda bir sersemlik oluyor.Aşırı şekilde içime bir hüzün geliyor.Sonra ağlama krizine giriyorum.Herşey dokunuyor.Benden çok daha kötü durumda olanları,daha kötü evlilikleri yüreten kadınların olduğunu bilmeme rağmen bir türlü gönlüme söz geçiremiyorum.Sanki şu koca dünyada bir ben kalmışım,bir ben mutsuzmuşum gibi geliyor bana.Acaba içinizde evliliği benimki gibi olan varmı?Paylaşmak ve dertleşmek istiyorum.
     
    aysicee bunu beğendi.
  2. 19 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  3. zerrecik

    zerrecik Popüler Üye Üye

    Katılım:
    19 Şubat 2007
    Mesajlar:
    299
    Beğenildi:
    6
    Ödül Puanları:
    108
    yalnızlık duygusunu çok iyi bilirim edasu arkadaşım birkaç sene öncesine kadar ben de kendimi hep böyle hissederdim çok zor günler geçirdim ama anladım ki herşey bende başlayıp bende bitiyormuş keşke eşin sana daha yakın olsaydı eğer öyle değilse sen de kendine farklı bir çevre edin imkanın varsa arkadaşlarınla daha fazla zaman geçirmeye çalış canım ve bol bol Allah'a dua et
     
    aysicee bunu beğendi.
  4. 19 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  5. babyleon

    babyleon Aktif Üye Üye

    Katılım:
    9 Mart 2009
    Mesajlar:
    108
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    annem :)

    bir de üstüne 20 seneden sonra boşanmaya kalktı ve yaptı da bunu :) ama 1 sene içinde vazgeçip geri döndü olan bizim kurulu düzene oldu.. bir de tabii ailemize olan inancımıza oldu olan.. tabii biz çocuklar için biri ses çıkarana kadar güllük gülistanlık...

    burada bağlamak istediğim yer şu. annemin neden geri döndüğü. çünkü annem boşanırsa yalnızlığını çözeceğini düşünmüştü. ama mümkün değildi tabi, istese evliyken de bir şekilde yalnızlığını giderirdi.

    babam kötü bir adam değil. birbirlerini severler de ama sanırım artık sadece dost olarak çünkü taban tabana zıt karakterdeler. babam çok sakin sessiz annem deli dolu...

    şimdi annem artık yeni bir şeyleri evliliğini sürdürerek de bulabileceğini keşfetti, değişik bir şeylerle uğraşıyor kendince. takmıyor artık. çünkü onca yıldan sonra yalnız yaşamayı hiç ama hiç beceremedi, aile hayatı bağımlılık olmuş

    sizin de 12 yıl olmuş, çocuklar var. hemen hemen aynı durumdasınız. o zaman bir gün siz de isyan edin ve kendiniz için bişeyler yapın (boşanın demiyorum :KK70: yani hobi, sosyal çevre edinme vs vs şeyler :KK70: )

    ayrıca o ilaçlar sizi aptallaştıracaktır (o ilaçlar tedavi etmez, yanlış inanç, sadece sizi yavaşlatır gerçek anlamda, o yüzden geç tepki verir ya da vermezsiniz ve kendinizi sakin sanarsınız). bence ilaç almadan kendi kontrolünüzü kendiniz yapmaya çalışın.. aradıktan sonra çözüm var tabii
     
  6. 19 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  7. edasu

    edasu Popüler Üye Üye

    Katılım:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    301
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    108
    Çok teşekkür ederim paylaşımlarınız için.Bence de boşanmak hiçbir zaman çözüm değil,bunu biliyorum.Boşanınca daha fazla yalnız kalacaksın.Sonra bizim toplumumuzda malesef dul kadın olmak zor.Üstelik çocukların bütün düzeni alt üst olacak.Zaten evliliklerde bence çocuk iki insanı birbirine mecbur bırakıyor.Babasız çocuk büyütmek zor.Ben öğretmenim,çalışıyorum.Allah'tan işe gidiyorumda arkadaşlarla en azından biraz sohbet edip açılıyorum.Beni bunalıma iten sadece paylaşımsızlık ve yalnızlık değil.Aynı zamanda sevgisizlik ve değersizlik duyguları.Eşimden hiç sevgi ve değer görmedim.Ben terazi burcuyum ve terazi aşksız,sevgisiz yapamayanbir burçtur.Depresyona ilk girdiğimde okulda ders anlatırken birden fenalaştım.Eve geldim eşime olanları anlattığımda hiç ilgilenmedi,hastalığıma inanmadı bile.Ne yapayım hastaysangit doktoruna,al ilacını dedi.O sırada ağlama krizine girmiştim,sürekli ağlıyordum.Ağlıyorum diye gelip halimi derdimi soracağı yerde bana bağırdı,çağırdı,hakaret etti,çirkin sözler söyledi.Ondan sonra çok daha kötü hasta oldum.Halbuki bana biraz yakınlık gösterseydi belki daha kötü olmayacaktım.
     
  8. 19 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  9. babyleon

    babyleon Aktif Üye Üye

    Katılım:
    9 Mart 2009
    Mesajlar:
    108
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    sizinki biraz daha farklıymış ne diyeyim allah kolaylık versin... benim babamın böyle sorunları yok... sorunu aşırı sessiz olması ve zevklerin renklerin hep farklı olması vs vs.

    o zaman siz bu saatten sonra eşinizi değiştiremeyeceğine göre ya beklenti içerisine girmeyeceksiniz (yani o zaman hayal kırıklığına uğruyorsunuz küçücük de olsa yakınlık beklerken :KK43: ) en iyisi beklemeyin hayal kırıklığına da uğramayın.. biraz kendi kabuğunda yaşamak gibi olacak ama belki kendi dünyanızda kendinizi mutlu edebilirsiniz, denediniz mi bilmiyorum.

    ya da eşinizle beraber terapiye gideceksiniz ama bu kısım sanki zor gibi...

    ne diyeyim işiniz zor.. elinizin altında internet var en kötü ihtimalle. kendinizi o kadar da yalnız hissetmeyin, dünyada tek bir insan kalmadı ki o da sizinle ilgilenmiyor diye yalnız kalmış olasınız (tabii benim burdan "bekara karı boşamak kolay gelir" oluyor ama üzgünüm :))) )

    ha bi de şu var "tencere dibin kara, seninki benden kara" diyelim ve aslında gerçekte herkes yalnız, siz kendinizi tek mi zannediyorsunuz? bakın ben de bekarım ve yalnızım zamanımın çoğunu odamda geçirmekten hoşlanıyorum

    ev hanımlarının durumu daha da vahim. bütün gün evden çıkamadıkları oluyor onlar ne yapsın??

    tekrar söyleyeyim sıkmak istemem de sizi tedavi edecek olan ilaçlar değildir (bunu da nacizane özel ilgi alanım sayın çünkü o ilaçların nasıl çalıştıklarını çok iyi biliyorum (meslekten) ) onlar sadece size yardımcı olacak, o depresyondan çıkacak olan sizsiniz. kimse/hiç bir ilaç sizi çekip çıkarmayacak. doktorlara da en ufak depresyonda bile ilaç verdikleri için çok kızıyorum. insanlar bunlara güvenir oldu (psikolojik bağımlılık). bu arada size ufak depresyonlu da demek istemedim bunu yanlış anlamayın ama psikolojide daha ne vakalar var düşünsenize! şizofreni, psikopatı, intihar eğilimlisi, ilaç bağımlısı vs vs... sizinki (herhalde intihar falan etmeyi düşünmediğinize göre :)) ) hafif ruhsal çöküntü oluyor. bunun üstesinden tabiki gelebilirsiniz! yeterki isteyin!

    kendinize gülecek, iyi vakit geçirecek bir şeyler bulun :) en son ne zaman kendi keyfinizi düşündünüz? yapmayı en çok sevdiğiniz yemeği hatırlıyor musunuz? (yemek pişirmeyi seviyorsanız tabii :) biraz şımartın kendinizi..

    not: psikolog veya psikiyatr vs vs değilim sadece kendi kişisel görüşlerim böyle :) ilaçlar konusunda kararlıyım ama onların moleküler yapısını biliyorum :)
     
  10. 19 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  11. poldi

    poldi Bir umut var mı? Üye

    Katılım:
    5 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    1.104
    Beğenildi:
    683
    Ödül Puanları:
    148
    Ben bekar birisiyim tamam belki bana sana konuşmak kolay dersin ama, böyle bir adamı ne zamana kadar idare edeceksin canım. Hastayım demişsin umursamamış bile, baksana. Zamanında çokmu üstüne düştün acaba, sevgini çokmu belli ettin..Sana ne saygısı kalmış, zaten sevgiside hiç yokmuştu diyorsun.Bilmiyorum ama bir ömürde bu çekilmez ya, sen sağlığından olmuşsun adamın umurunda değil..
     
    aysicee bunu beğendi.
  12. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  13. fiyonk_

    fiyonk_ Yeni Üye Üye

    Katılım:
    31 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    2.955
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    0
    kendimi tamamen sizin yerinize koyup ne yapardım diye düşündüm. evde ilgisiz bir kocayla gece gündüz yaşamaya çalışmak gerçekten anlamsız ve zor. çocukların boşanmaya engel olduğu doğrudur. ve dul olmak da toplumda maalesef hala sorun yaratan bir şey. bekar olmak bile suç sayılırken...

    bu durumda tek yol kalıyor: göze almak. ya eşinizi değiştirmeyi (farklılaştırmayı yani), ya da hayatınızı değiştirmeyi (boşanmayı) göze almak... yoksa bu sorunlar ileride tekrar karşınıza çıkabilir gibi geldi bana...

    bazen kendimiz için harekete geçmeyi başaramıyoruz. harekete geçmemiz sürekli engellendiğinde de ne istediğimizi bilemez hale geliyoruz. fazla fedakarlık oluyor bunun adı... ne istediğinize karar vermeniz gerek.

    en başa dönersem, kendimi sizin yerinizde düşündüğümde, ayrılırdım gibi geliyoor...
     
    aysicee bunu beğendi.
  14. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  15. chess

    chess Guru Editor

    Katılım:
    13 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    48.519
    Beğenildi:
    32.222
    Ödül Puanları:
    463
    eğer sorunun çözümü yoksa ki, görüyorum yok, boşanmak bal gibide çözümdür. Ne yani önce depresyon, sonra panik atak sonrada kanser olmayımı bekliyosun
    çocukların yüzü gülmeyen bitmiş tükenmiş bir anneyle çok mu mutlu
    yani koskoca öğretmensin, ev hanımı olsan yada ne bileyim düzgün bi işin olmasa tamam diyecem
    ya yavrucum, canım benim, sen neden kendine bu eziyeti yapıyorsun, yazık değil mi hayatına, çocuklarına


    yada bilmiyorum umarım yaşadığın bu duygusal çöküntüyle bunları yazıyorsun, hayatına gerçek ve yansız bakabiliyormusun bilemiyorum tabii
    keşke eşinle iletişim kurabilseniz
    ama hiçbir iletişiminiz yoksa, sevgi, saygı, şevkat yoksa, o evlilik neye yarar kime yarar, helede çocuklara hiç yaramaz
     
    Son düzenleme: 21 Mayıs 2010
    aysicee bunu beğendi.
  16. 22 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  17. antika

    antika ilk meleğim benim. Üye

    Katılım:
    3 Eylül 2008
    Mesajlar:
    644
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    108
    böyle erkekler,kafaya bir şey takmazlar.saçlarında beyaz bile yoktur.karşısındakini kahırdan öldürürler,aynen benim eşimde böyleydi tek fark üzüldüğüm zaman duyarsız kalmazdı hatanın kendin de olduğunu kabul eder.başka şekillerde değer verdiğini göstermeye çalışırdı.ev işlerine yardım gibi.
    ben de derdim,zaten ben kendimi iyi hissetsem bu ev işlerini kendim yapardım derdim.bunların gözümde hiç bir önemi yok derdim,o yine sessiz bir şekilde devam ederdi hayatına.
    şimdi,daha iyi defalarca üzüldüğümü,bu sorunun beni bitirdiğini anlattım ağladım,sızladım,hiç tepki yok.sizi çok iyi anlıyorum,çok zor.bir de üstüne hayatın zorlukları.insanı yıkar.
    ama,şu anda eşimden başka sorunlarımı açıkça paylaşabileceğim kimse yok benim için.eve üzgün geldiğim de beni teselli etmeye çalışır.bazen ben de boşanmayı düşünmüştüm.boşansam daha mutlu olamayacağımı,onu özleyeceğimi biliyordum.belki de alışkanlıktı.
    bir gün bir patlarsınız,eşinize işte o zaman dank eder kafasına.inşallah,onun içi geç olmazama,bu durum kadını hayattan soğutur,zevk aldırmaz,olumlu özelliklerini bile kaybettirir..Allah yardımcınız olsun.
     
    aysicee bunu beğendi.
  18. 22 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : edasu
  19. tubicik

    tubicik Popüler Üye Üye

    Katılım:
    12 Şubat 2009
    Mesajlar:
    2.361
    Beğenildi:
    310
    Ödül Puanları:
    153
    neden bile bile kendine acı cektiriyorsun..hayatını kendi ellerinle mahvediyorsun..gecen zaman geri geliyor muı..bir saniye bile öncesine dönebiliyormusun...hayır...ozamn kalk kendi hayatın için birseyler yap
     
    aysicee bunu beğendi.