Gül soldu,papatyalar acmiyor..

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve Gulpare tarafından 30 Ekim 2007 başlatılmıştır.

    30 Ekim 2007
    Konu Sahibi : Gulpare
  1. Gulpare

    Gulpare Aktif Üye Üye

    Katılım:
    17 Ekim 2007
    Mesajlar:
    805
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    86
    Ağır adımlarla yaklaştı biraz önce ayrıldığı eşine. Başını kaldırıp
    gözlerine bakamadı. Kadının gözleri de yerdeydi. Her şey daha güzel
    olabilirdi belki, hoşçakal diyebildi; ve salonu terk edip dışarıya fırladı.
    Gözleri dolmuştu. Nasıl da bitivermişti bir anda her şey. Aşk biter miydi?
    Bitmeli miydi? Masaya vurulan bir tokmağın sesiyle bitivermişti işte. On
    yedi yıllık birliktelik bitmişti…

    Oysa birbirlerini severek evlenmişlerdi. Okul yıllarına dayanıyordu
    sevgileri. Çılgınca bir sevgiydi bu. Her an birlikteydiler. Ders
    aralarında, yemek saatlerinde, hafta sonlarında her an birlikteydiler. Ah
    bir de aynı sınıfta olabilselerdi ve geceler olmasaydı…

    Tek korkuları ayrılıktı. Bunu hiç konuşmak istememişlerdi. Ama o da
    olmamıştı. Bu yüce sevgiyi aileleri de olumlu karşılamış, birbirlerini
    delicesine seven bu iki yüreği birleştirivermişlerdi. Gönüllerinden ne
    geçerse kolayca sahip oluyorlardı. Sanki sihirli bir değnek onlara yardım
    ediyor, işlerini kolaylaştırıveriyordu. Evliliklerinin ikinci yılında bir
    oğulları olmuştu. Sonra kendi işini kurdu. Bu ilk ayrılıklarıydı aslında.
    Eşini vergi dairesinde bırakmıştı ama olsun, bunlar tatlı ayrılıklardı.
    Böylece daha iyi para kazanacakları. Çok fazla olmasa da iyi para
    kazanıyordu. Bir ev ve bir arabaları olmuştu bu on yedi yıl içinde.
    Evlerinde hiç bir eksikleri yoktu. Yaz tatillerinde kaldıkları otellerin
    yıldızları da oldukça boldu.

    Geçen yıllarla birlikte oğlan büyümüş, sorunlar da artmaya başlamıştı. İşini
    eve taşımıyordu ama dosyalar artık onu boğmaya başlamıştı. Oğlanın okulu,
    arkadaşları… O bambaşka bir sorundu. Nasıl çıkacaktı bu işin içinden
    bilemiyordu. Oğlu iyi bir insan, hayırlı bir evlat olsun istiyordu ama
    çevrede onu yoldan çıkaracak her şey mevcuttu. Yıllar ilerledikçe çatışmalar
    da başlamıştı. Bir şeylerin gerisinde mi kalmıştı? Çağ yavaş yavaş değişiyor
    muydu yoksa içindeki sevgi mi onu bu duruma getirmişti? Bilemiyordu. Kuşak
    çatışması dedikleri bu olmalıydı her halde.

    Artık geceleri uykusu da kaçmaya başlamıştı. Oğluna yaklaşımları konusunda
    eşiyle anlaşamıyorlardı. Oğlan bir yandan, eşi diğer yandan onu suçluyordu…
    Ne yapmalıydı? Aldığı psikoloji kitaplarını da okuyamamıştı. Okumak
    geçmişti. Okuyamıyordu. Uykusu iyice kaçmıştı artık. Psikolog olacak o zat
    ta rahat bırak demişti. Nasıl rahat bırakabilirdi ki… Biricik oğlunu…

    Gül kokulu kelimeler unutulmuş, yüzlerdeki gülümseme, gözlerdeki parıltı
    yavaş yavaş yok olup gitmişti. Ev daraldıkça daralmış, on altı yılın
    sonunda, geceleri dışarıya çıkmaya başlamıştı. Bir akşam arkadaşları ile
    şehrin ana caddelerinde geziniyorlardı. Karşılarına son yıllarda mantar gibi
    biten internet kafelerden biri çıkmıştı. Haydi gelin chat yapalım dedi bir
    arkadaşı. Yabancı değildi buna ama ilgisini çekmemişti hiç. Bilgisayarı ilk
    aldıklarında birkaç defa denemiş, katılanların yersiz ve densiz
    konuşmalarından sıkılıp bir daha hiç ilgilenmemişti. İstemeyerek de olsa
    girdiler kafeye. Bir yandan çaylarını yudumlarken diğer yandan arkadaşını
    izlemeye başladı. Arkadaşı bu işten büyük zevk alıyordu. Ne vardı bunda bu
    kadar zevk alacak bir türlü anlam veremedi. Yirmi yaşında bir genç kız
    olarak tanıtmıştı kendini. Karşısındaki her kes de ona aşkı ilan ediyordu
    işte. Neler yoktu ki içlerinde… Delikanlılar, genç kızlar, eşcinseller… Ama
    kültürlü kişilere de rastlanıyordu hani. Özellikle de şiirler yazılıyordu.
    Hem de iyi şiirler.

    Evliliği şiiri de alıp götürmüştü ondan. Oysa güzel şiirleri vardı. Şiirden
    anlardı. Gece boyu ezberinde kalan şiirleri anımsadı, sessizce okudu
    karanlığa. Önce aşk şiirlerini okudu, sonra ayrılık. Bilinçaltından sökülüp
    gelen şiirler anılarını depreştirdi. Yatak odasına girdi sessizce, uyuyan
    eşini izledi. İçi ısınıverdi birden. Yanına sokulup sarılmak istedi.
    Kulağına en sevdiği aşk şiirlerini fısıldayıp sabaha kadar sevişmek… "Ne
    işin var burada?" diye kulaklarını tırmalayan bir sesle kendine geldi. Ne
    şiir kaldı, ne sevda. Hepsi bir anda uçup gitti. Bir paket sigara alıp çıktı
    odadan. Şiiri, aşkı, sevgiyi ve eşini geceye bıraktı, kendisine bir duman
    kaldı. Ertesi akşam yalnız başına gitti internet kafeye. Kendisine bir nick
    buldu. Yedi yaş gençleştirdi kendini. Cinsiyetini değiştirmedi. Şiirler
    yazdı, konuşmalar yaptı. Sevenleri de oldu, adam sen de diyenler de.
    Bazılarını da o gönderdi.

    Artık yeni bir pencere açılmıştı hayatında. Evden daha erken çıkıyor, hemen
    bilgisayarın karşında yerini alıyordu. Yeni dostlar bulmuştu. Her akşam
    doyumsuz sohbetler yapıyordu. Oğlan uzaktaydı. Evdeki her şeyini eşine
    bırakmıştı. Oda oyalanacak bir şeyler bulurdu herhalde. Umurunda da değildi.
    Gelenler, gidenler. onlarca kişiyle konuşuyordu geceleri.

    Bir gece yeni bir kişi daha katıldı. "Merhaba yalnız insan. Şiirlerini
    benimle paylaşmak ister misin?" sorusunu "elbette" diyerek yanıtladı. Bir de
    şiir ekledi:

    Gül soldu,

    papatyalar açmıyor,

    toprak kurudu.

    Gelen yanıt ilginçti:

    Toprağı sularım,

    Papatyalar açar,

    Gül tomurcuk verir.

    Yeniden başlamak,

    Hiç de korkulacak şey değil

    Bir tek şiir nasıl da etkilemişti onu. Romantizmi severdi. Eşinin alıp
    götüremediği tek şey bu olmalı diye düşündü. Nerden gelmişti şimdi aklına?
    Yeni şiirler yazdı, yeni şiirler aldı. Yeni bir odaya geçtiler, burada
    sadece ikisi vardı. İlerleyen geceyle birlikte ertesi gün tekrar buluşmak
    üzere ayrıldılar.

    Gece boyunca yeni arkadaşını düşündü. Nick: Özlem Yaş: 29 şiiri seviyordu.
    Sevecendi. Dosttu. Aynı şehirde yaşıyorlardı. Hakkındaki tüm bilgiler
    bunlardı. Akşamlara bir yenisi eklendi, şiirlere yeni şiirler. Artık her
    akşam birliktelerdi. Gecenin geç saatlerine kadar doyumsuz sohbetler
    yapılıyordu. Eve dönmek ölüm olsa da yarının heyecanı yetiyordu. Bir gece
    şarkı söylemeye karar verdiler. Ve bu sanal ortamdan, gerçek boyuta geçmeye.
    İkisi de evliydi ama mutlu olmamışlardı. Yanlış evlilikler yapmışlardı. İlk
    ayrılan onlar olmayacaktı ki. Belki de birbirleri için yaratılmışlardı.
    Mutluluk neden onların olmasındı? Onlarca kişi internet aracılığıyla tanışıp
    evlenmişti. Zincire bir halka daha eklemenin kime, ne zararı vardı?

    Neler giyeceklerini tasarladılar, nerede, nasıl, ne zaman buluşacaklarını.
    Birbirlerini nasıl tanıyacaklarını konuştular gece boyu. İkisi de heyecanlı,
    ikisi de sabırsızdı. Yarım saat önce geldi buluşma yerine. Girişe yakın bir
    masaya oturdu. Sigarasını yaktı, bir nefes çekip söndürdü. Kül tablasına
    koydu. Sigara paketini masaya koydu, yanında tomurcuk bir gül vardı.
    Garsonun getirdiği çayın şekerlerinden bir tanesini kullandı. Çay kaşığı
    bardağın içinde duruyordu. Artık her şey tamamdı. Saatine baktı, saat tam
    üçü gösteriyordu. Bir an kalbi duracak zannetti. İşte günlerdir konuştuğu,
    şiirler yazdığı, hatta sevdiği sanal arkadaşı on, on beş metre ilerde
    geliyordu. Evet evet oydu. Tüm işeretler tamamdı. Yavaşça ayağa kalktı.
    Gülümsedi.

    Kadın olduğu yerde kalakaldı. Gözlüklerini çıkarıp baktı. Gelen eşinden
    başkası değildi. Saç şeklini değiştirmiş, üstelik boyatmıştı. Hiçbir şey
    konuşamadılar. Kadının gözleri doldu. Ağlayarak ayrıldı. On yedi yıllık
    evlilik birkaç saat içinde bitivermişti. Hakimin masaya vurduğu tokmak bu
    evliliğe son noktayı koymuştu… Geride kalanlar ise sadece aşk sayfalarında
    kalan hüzünlerdi…
     
  2. 22 Aralık 2007
    Konu Sahibi : Gulpare
  3. safiyee

    safiyee Aktif Üye Üye

    Katılım:
    25 Kasım 2007
    Mesajlar:
    1
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    insanlar güllerin peşinden koşarken ayakları altında ezilen paptyaları görmezler
     
  4. 22 Aralık 2007
    Konu Sahibi : Gulpare
  5. Filo

    Filo Popüler Üye Üye

    Katılım:
    7 Nisan 2007
    Mesajlar:
    1.159
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    148
    ya olamaz ya ilginç...........................
     
  6. 22 Aralık 2007
    Konu Sahibi : Gulpare
  7. Azeri kizi

    Azeri kizi Türkiye'mmm Üye

    Katılım:
    21 Haziran 2007
    Mesajlar:
    5.722
    Beğenildi:
    5
    Ödül Puanları:
    148
    Tühhh görüyormusun.Dünya kücük iste.Yalancinin mumu yatsiya kadar.......