Hamilelik Psikolojimiz

Konusu 'Hamilelerden Haberler: Soru ve Sorunlar' forumundadır ve Gxuxlter tarafından 23 Haziran 2008 başlatılmıştır.

    23 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  1. Gxuxlter

    Gxuxlter Aktif Üye Üye

    Katılım:
    2 Nisan 2008
    Mesajlar:
    96
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Anne Adayları,
    Bebeklerimiz, doğum, hastane, giysiler...ve daha bi çok şey hakkında çok yazışma var. Peki ya hamilelik psikolojisi. Nasıl hissediyoruz. Anneliğe hazırmıyız? Eşimizin tutumu. Kendimiz, sağlığımız hamileliğim ve daha sonrası için neler yapmalıyız. Bunlardan da bahsetmek, mutluysak mutluluğumuzu, mutsuzsak da mutsuzluluğumuzu birbirimizle paylaşmak güzel olmazmı? Gerçekten hamileyken kadınların psikolojisi değişiyormu? Doğal olarak erkeklerinki de?
    :uhm:
     
    Son düzenleme: 23 Haziran 2008
  2. 23 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  3. seha

    seha Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Mart 2008
    Mesajlar:
    340
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    an an değişiyor ama genelde mutlu ve huzurluyum.yalnız olduğum zaman biraz sıkııyorum evim çarşıya çok uzak,eşime bağlıyım genelde.oda çalışıyor.bunalıyorum evde.yinede kendimi oyalıyorum.yalnız değilim aslında bebeğimleyim bunu düşünüyorum.eşimde çok mutlu.psikolojisi olumlu yönde değişti.kızımız hayatımıza çok şey kattı,360 derece değiştirdi ikimizide.:1hug:
    daha duygusalım oldum ama :1rolleyes::1rolleyes:
     
  4. 23 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  5. ebuka

    ebuka Aktif Üye Üye

    Katılım:
    18 Mart 2008
    Mesajlar:
    316
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    86
    Ben de, eşim de tuhaf duygular içindeyiz. Hala tam olarak olayı idrak edemedik açıkçası. Tabi ben eşime göre çok daha ilerideyim. Geçenlerde tuttuğum günlüğe birşeyler yazmasını istedim. "Ben bişey hissedemiyorum ki canım, ne yazayım" dedi. Sanırım kucağına almadan anlayamayacak benimki, Ya da tekmelerini falan hissetmeden. Ben daha bugün tekmelerini hissettim. Her attığında ağlıyorum :). İnanılmaz şeyler yaşıyoruz sonuçta. Bir mucizeye tanıklık ediyoruz. Ama benim eşim hala beni bebekten üstün tuttuğunu, bana bişey olur diye çok endişelendiğini söylüyor. Ona göre ben oğlumuzdan daha önemliymişim. Tamam çok seviyor tabi ki de ama daha tam olarak babalığı idrak edemediğini söylüyor. Ben de ona hak veriyorum. Ben daha anneliği idark edemeden o nasıl bir anda baba olsun ki.
    Tuhaf işler bunlar gerçekten. Canım meleğim içimde kıpırdıyor. İnanılmaz bir şey. Ama bi yandan da benim herşeyim değişmeye başladı. Vücudum tuhaflaştı, kafamda binlerce soru var, bebek yapmayı çok istememe rağmen, acayip bir fedakarlık olduğunu anlayamamıştım. Daha şimdiden tüm hayatım değişti. Tekrar eski halime nasıl dönerim, eşimle bebekten sonra nasıl bir durumda olacağız, bebeğime iyi bir anne olabilecek miyim, bunu yaparken eşimi ihmal edecek miyim, ona iyi bir gelecek kurabilecek miyiz ve daha bir sürü muallakta kalan şey beynimin içinde dönüyor. Tüm bunları düşünürken birden bebeğimin yüzünü hayal ediyorum, herşey siliniyor beynimden :). Ama sonra doğum aklıma geliyor, gene korkular başlıyor.
    Yani ben henüz ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilemiyorum kızlar. Bazen kızıyorum kendime. Anneme korkularımı anlatınca gülmeye başlıyor, bi yandan da kızıyor bana. "Biz hiç böyle şeyler düşünmedik, hamile kaldık, doğurduk, büyüttük" diyor :). Belki ben biraz manyaklık ediyorum bilemiyorum ama bebeğim benim herşeyim, onu öyle çok istedim ki, her şeyi düşünüyorum. Tabi o arada kendimi de. Bu kısmı anlayamıyorum işte. Bende bir eksiklik mi var diye kızıyorum kendime. Yani vücudum çok mu bozulacak, eşimle eskisi gibi olabilecek miyiz diye düşünürken bencillik mi ediyorum diye düşünüyorum.
    Amma yazdım ben de değil mi? Ne çok biriktirmişim. Sizler de yazdıkça ya daha beter bunalım olacam ya da benim gibi olan birileri de var deyip biraz da olsa rahatlıycam sanırım.
     
  6. 23 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  7. ecemim2001

    ecemim2001 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    19 Mart 2008
    Mesajlar:
    2.019
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    canım annelik öyle bir duygu ki... içinde bir canlının doğuşu, büyümesi, tekmeler savurması....her an her saniye aklın bebişinde acaba bir şey olur mu sağlıklı mı eli ayağı düzgün aklı fikri yerinde mi....gibi bir çok düşünce beynimizin hep bir yerlerinde .
    benim ikinci bebişim allahım nasip ederse dünya tatlısı kızımdan sonra bir de yakışıklı oğlum olacak. içimde her kıpırdanışını hissettiğimde hala çok duygulanıyor ve ağlıyorum ilk gebeliğimde canımı her hissettiğimde gözümden yaşlar boşalıyordu şimdide öyle..
    eşim hakkını yemeyeyim benim hep yanımda bana en büyük destek ...ilk hamileliğimde çok daha düşkündün dediğimde gülüyor artık tecrübeli bir babayız diyor ama bir yerim ağırıyor yada kendimi kötü hissediyorum dediğimde etrafımda pervane sağolsun ...
    ama kasım anneleri şunu söyleyeyim bebişleriniz ilk doğduğu zamanlarda eşinizden kıskançlık duyguları hissederseniz şaşırmayın bebişinize olan ilginizi birazcık kıskanıyorlar ama zamanla aralarında öyle bir bağ oluyorki bunu anlatabilmek hiç mümkün değil özellikle kız bebişleri olan anneler bir kaç yıl sonra canınız kızınız sizi en büyük rakibi görecek benim kızım 3 yaşlarındayken anneciğim ben büyüyünce babamla evleneceğim sen ne yapacaksın o zaman derdi ... hala bile 8 yaşında eşimle biraz samimi oturayım kucağına uzanayım hemen koşup bir bahaneyle beni kaldırır ve kendi uzanır... bakalım oğluşumla neler yaşayacağız..
    annelik çok zor ..çok yorucu ama inanın kızım çok gazlı bir bebekti 24 saat ağladığını uyumadığını bilirim bütün gün kucağımızda gezdirmekten elimizde sallamaktan doktor yollarından yorgun düşüp oturduğunuzda bile yine onu düşünüyor ne kadar canı yanmıştır diye üzülüyorsunuz allah hepimizi bebişlerimize sağlıkla kavuştursun
    her zaman çok duygusalım ama bu hamilelik beni tam bir sulu göz yaptı
    tabiki ilk zamanlar kendimizide eşimizide ihmal ettiğimiz olacak kendimizi çok sorgulayacağız ama bir zaman sonra her şey yoluna girecek çoğunuzun ilk bebeği onun için en iyisini istediğinizi biliyorum korkularınızda normal endişelerinizde ... ama her zaman olumlu düşünün hepiniz dünya tatlısı anneler olacaksınız .........güzel kasım anneleri kendinize ve bebişlerinize iyi bakın yeğenlerime kocaman öpücükler...
     
  8. 23 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  9. AnlamadanDinlemeden

    AnlamadanDinlemeden HayaT BeNimLe GüSeL :)) Üye

    Katılım:
    1 Ekim 2007
    Mesajlar:
    11.705
    Beğenildi:
    16
    Ödül Puanları:
    196
    ben kendimi bazen anne gibi sabırlı hissetmeye başladım bile.
    Duygusallık var.bi ara hormonlardan dolayı asabilik vardı neyse ki çabuk geçti.

    Şimdilerde kızımı düşünüyorum.Onunla geçireceğim zamanı düşünüyorum.Babası şimdi karnımı öpüp duruyo,kızım annen bizi kıskanıyo o seni öpemiyo,ben öpüyorum diyor. :KK43:(
    Bende buldum ama kozumu. Babasını şimdiden kıskandırıyorum ,sen onu yiyeceksin ama o beni yiyecek diyorum :)))))

    Walla benim eşim her fırsatta kızıyla aşk yaşıyor ve beni kıskandırmak için çok uğraşıyor:)) Benimde hoşuma gidiyor. Çok güzel birşey olsa gerek annelik.
    Zaman geçsede bebeklerimizi koklasak hayırlısıyla.
     
  10. 24 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  11. selam kızlar..bu sıralar gercekten üzerinde durdugum bi konu acmışsınız..şu ana kadar kendimi gayet iii mutlu ve huzurlu hissediyordum ama son 3 4 gündür kendimi cok gergin cok mutsuz hissediyorum aslında bi sebepte yok mutsuz olmam için ama dedim ya cok kötüyüm işte.aptal aptal şeyler düşünmeye başladım.mesela cok mu erken anne olmaya karar verdim die düşünüyorum agustos gelirse ewleneli bi yıl olacak daha...yada bu sorumlulugu almak beni ürkütüyo sanırım acıkcası herşeyden korkuyorum bebegime bakamamaktan ii bi anne olamamaktan hep bunları düşünüyorum.ha bi de daha önce söylemiştim dogum yapmaktan bunları düşündükçe acayip yıprandıgımı hisssediyorum.her şeye aglıyorum.sanki günler hiç gecmeyecek gibi geliyo ve karnım şiştikce daha da zor olacak herşey diye düşünüyorum.hele bu sıcak günlere denk geldi ya hamişlik atlatabilecek miyim diye düşünüyorum.cok fazla içime kapandım bu yüzden..eşimle bile konuşamıyorum düşündüklerimi.. ve stresli olunca herşeye kızıp sinirleniyorum ki eşimle bile bu sıralar cok kavga eder oldum..anlayacagınız bu sıralar gercekten psikolojik acıdan yardıma ihtiyacım oldugunu düşünüyorum..hiç iyi degilim.......
     
  12. 24 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  13. julianne

    julianne Popüler Üye Üye

    Katılım:
    1 Nisan 2008
    Mesajlar:
    3.062
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    106
    Geçen gün, yolda giderken eşim 'Ne güzel artık üç kişiyiz biz' deyince gözlerimden yaşların boşalmasına engel olamadım. Zaman zaman böyle oluyorum, kızım tekme attığında, varlığını her hissettirdiğinde içimdeki duygu seline hakim olamıyorum. Ama çoğu zaman onun bana muhtaç olduğu o küçük günleri değil, büyük bir yetişkin olduğu günlerini hayal edip, onunla sanki büyükmüş gibicesine konuşuyorum, günlüğünü bile öyle yazıyorum. Onun yolunu bulacağına eminim. Ben küçücük kızımın kocaman günlerini hayal ederken o bana bağımlı hayata tutunmaya çalışırken, günler ikimiz için de geçmek bilmiyor sanırım. Durmadan kendimi telkin etmeye başladım. Onun hata yapmasına izin vererek, geçeceği yolları seçme hakkını ona verip, onu bu şekilde büyüteceğimi söylüyorum kendime. Umarım bunu başarabiliriz eşimle... Kızım olduğunu öğrenince onunla kurduğum bağ daha bir büyüdü gibi. Eşim daha çok sorumluluklarının bilincinde olan bir baba gibi, geçim, eğitim gibi reel şeyleri düşünürken ben kızımın duygu dünyasını hayal ediyorum, evet kimi zaman bana da çok saçma gelse de :)) Yani benim düşüncelerim de pek sağlıklı değil kızlar :))

    Haa bir de doğum korkusu tabii ki. Nasıl yapacağım diye kıvranıp duruyorum sonra kendimi yatıştırıyorum, sanki bebeğini doğuramamış anne mi var. Hangi bebek içeride kaldı ki diye :) Alt tarafı 3-5 gün acı çekeceksin diyorum. Umarım hayırlısıyla kucağımıza alırız bebeklerimizi...
     
  14. 24 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  15. polipe

    polipe Popüler Üye Üye

    Katılım:
    18 Mayıs 2007
    Mesajlar:
    2.340
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    146
    sekreter hepimizde var gel gitler belki kimimizinki daha yoğun.Herşeyden önce şükredelim bu hediye için Allaha çünkü herkeze nasip olmuyor.birde asla bu çocuğu yalnız yapmadık yanımızda duran o aslan gibi baba adaylarına sımsıkı tutunalım.Artık sadece kağıtlarda kalmayacak evliliğimiz gözümüzün önünde nurtopu gibi bir meyvesi olacak.Daha hayat bize neler getirecek kim bilir ömrümüz olursa.bence hamilelik en kolayı çoçuklar büyüdükçe asıl zorlu yolculuğumuz başlayacak o yüzden şimdi bütün gücümüzü toplayıp silkinmeliyiz
     
  16. 24 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  17. Gxuxlter

    Gxuxlter Aktif Üye Üye

    Katılım:
    2 Nisan 2008
    Mesajlar:
    96
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Ne güzel iyi kötü bütün duygular bir arada, işin enteresanı da herkes aynı şeyleri birebir olmasada benzer bi şekilde mutlaka yaşıyor. Endişe korku sevinç heyecan... Demek ki herşey yolunda :) Bu arada eşlerimize sahip çıkalım arkadaşlar, evet onlar şu günlerde bizim onlara olduğumuzdan daha fazla ilgi ve alaka göstermeliler bizlere ama biz kadınlar güçlü olmalıyız gereksiz yere onlarında üzerine fazla gitmeyelim.Sıkıntılarımızı mümkün olduğunca kendimize mutluluğumuzu eşimize aktaralım elimizden geldiğince... :) Biliyosunuz ki kritik dönemler evlilik için de. Ama yinede paylaşmak çok güzel. bir canlıya hayat vermek onun gelişimini izlemek... Bana da en zor gelen aylarca bu ağırlığı taşımak, kendine sürekli dikkat etmek, bir sürü şeyi düşünmek, duyguların, hormonların ve ağrıların şikayetlerinle mücadele etmek... Allahtan hepimize sabır diliyorum...
     
  18. 24 Haziran 2008
    Konu Sahibi : Gxuxlter
  19. cilekk

    cilekk Kücük adamIna asIk.. Üye

    Katılım:
    11 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    6.905
    Beğenildi:
    16
    Ödül Puanları:
    146
    degisiyor ruh hali mzaman zman ama,daha cok mutluyum..bir iki kez co kabuk bisiy icin agladigimi hatirliyorum o kadar..

    esim cok olgun birisiydi zaten ama daha bi baba olgunlugu geldi galiba...

    her konuda cok yardimci ve bana karsi dahada hassas.

    bu arada habire ogluyla temas icinde,sürekli eli göbegimde..

    yada öpüyor hic durmadan:) simdilik iyi gidiyor yani,umarim hep

    böyle gider