Hani Olur Ya Belki Özlersen...

Konusu 'Aşk Acısı Çekenler' forumundadır ve meltosh tarafından 15 Nisan 2008 başlatılmıştır.

    15 Nisan 2008
    Konu Sahibi : meltosh
  1. meltosh

    meltosh Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    27 Kasım 2007
    Mesajlar:
    1.045
    Beğenildi:
    78
    Ödül Puanları:
    153
    Yokluğunda uzun uzun yazmaya başladım.
    Pencerenin önünde saatlerce oturup, gelip gidenlere daldığım zamanlar oluyor.
    Gidişini unutamıyorum. İçimdeki boşluğun iliklerime geçişine seyirci olup, izliyorum.
    Her şeyden, herkesten uzaklaşan kopuk bir ruha yataklık ediyorum.
    Eskiden de severdim yalnız olmayı, ama şimdi, daha bir hoşuma gidiyor bir başına kalmak,
    yaşamak. En iyi kendime ifade ediyorum kendimi. ..

    Kendi filmimi yazıp, yönetiyorum. Tek kişilik bu oyunda sensizliği ve yalnızlığımı anlatıyorum.
    Bir rüyanın içinde uyanır gibiyim. Gerçek hangisi, ben nerdeyim çözemiyorum.
    Sen de yoksun...

    İçimdeki boşluğun derinleştiği gündü gidişin. Gitme diyebilmeyi her şeyden çok istedim.
    Ama, söyleyemedim. Küçük hayallerim vardı büyük umutlara gebe kalan.
    Düzgün, koca adamdın sen, bense hiç büyümek istemeyen bir çocuk.

    Aslında senin gidişinle değişti her şey… Yokluğunu kaldıramayacak kadar büyüdüğümü fark ettim.
    Oysa büyük olmak can yakıcı duygulardı benim için.

    Bundan iyice emin oldum. Kuşkusuz artık gelmeyeceksin biliyorum.
    Kalabalık, en tenha köşelerde yakalıyor şimdilerde beni.
    Sensizlik darbe üstüne darbe indirirken, gelişigüzel duygulara demir atıyorum.
    Düşüncelerimi karıştırıyorum. Karışıyorum. Hep aynı duygular etrafımda dönüyor.
    Alışkın bir eda içinde yere çivileniyor ayaklarım. Kaçmak istiyorum.
    Kaçamıyorum...

    Yalnızlık benden kalabalığa bulaşıyor. Kendimi bırakıp, duygularımı salıveriyorum sokağa.
    Her yer gözlerim değdikçe grileşiyor. Sensizliğe tahammül gücüm gün ve gün zorluyor düşüncelerimi.
    Çıkıp gittiğin anı düşlüyorum tam orta yerinde evimin.
    Kapıya dokunamıyorum. Sadece sen varsın orada, bakamıyorum.
    Gidişine ortaklık eden kapım yalnızca yokluğuna açılıyor...

    Aramıza kapıdan başka her şey giriyor. Zaman giriyor, ayrılık, özlem bir de sensizlik.
    Kalan son gücümü çıktığın kapıyı kapatmak için kullanıyorum.
    Sessizliğin içinde buluyorum artık seni. Ruhumdaki tüm duyguları boşaltıyorum kapının arka yerine. Bıraktığın yerdeyim hala. Her gün gidişini yeniden izliyorum.
    Üzerimde ince yorgunluğun, yüreğimde külçe ağırlığınla duruyorum....

    Yokluğuna alışamadım. Ancak, bu şekilde yaşamaya çalışıyorum...
     
  2. 18 Nisan 2008
    Konu Sahibi : meltosh
  3. çok hoş duygular yüklenmiş paylaşım için teşk canım...a.s.
    bu dünya öyle bi hal almışki herşey kara borsada resmen onun için herşey çok kolay kaybediliyor.....:kahve:
     
  4. 18 Nisan 2008
    Konu Sahibi : meltosh
  5. ayers

    ayers Yeni Üye Üye

    Katılım:
    13 Haziran 2007
    Mesajlar:
    7.611
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    0

    Düşünüyorumda çoğu zaman elimizdekinin değerini kaybedince anlıyoruz.Bizim kalbimiz başkası için çarparken bir başkasının kalbide bizim için çarpıyor.Aşk iki iken bir olmaktır karşılıklı ve gerçek sevgi çok zor bulunuyor bunun değerini çok iyi bilmeliyiz diye düşüyorum.Her şey gönlünüzce olsuna.s.
     
  6. 18 Nisan 2008
    Konu Sahibi : meltosh
  7. shiftcan

    shiftcan Popüler Üye Üye

    Katılım:
    4 Nisan 2008
    Mesajlar:
    2.157
    Beğenildi:
    549
    Ödül Puanları:
    113
    allah kimseyi ayırmasın, kimseyi sevdiğinden farklı yollara göndermesin