hayat üzerine

Konusu 'Hayat Bilgisi' forumundadır ve pentagram tarafından 8 Kasım 2009 başlatılmıştır.

    8 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  1. pentagram

    pentagram Aktif Üye Üye

    Katılım:
    24 Ekim 2009
    Mesajlar:
    62
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    HAYAT DİYE BİR ŞEY VAR

    Nedir, ne oluyor, unuttunuz mu yoksa yaşadığınızı, günler, kızgın güller gibi bütün duygularınızı kavurup öldürerek mi geçiyor üzerinizden, arzuyla dudağınızı ısırdığınız oluyor mu hiç, bir müzik sesiyle şöyle bir koltuğunuzda doğrulduğunuz, aniden bir yaz yağmuru gibi boşanıveren sebepsiz sevinçlere inanmıyor musunuz,
    bir ağaç gölgesinde bir an durmak, bir akşam üstü denize baktığınızda bu sonsuz suların kıpırtısına şaşmak yok mu artık, el ele tutuşmak,
    bir avucun bir başka avuca dokunmasının yarattığı ürperti de hayal hanesinde kendine
    bir yer bulmuyor mu, bitti mi bu macera, çekildiniz mi hayattan,
    hayatın sizin bulunmadığınız yerlerde yaşandığına mı inanıyorsunuz,
    daha bitmeden bitirdiniz mi herşeyi, yorgun ruhunuz yeni coşkular için hazır hissetmiyor mu kendini.

    Delirdiniz mi siz? Şu köşe başında karşınıza ne çıkacağını ne biliyorsunuz,
    kimbilir belki eski bir dosta, belki güzel bir kadına, belki okunmuş kitaplar satan bir sahafa da rastlayabilirsiniz, bir piyano sesi duyabilirsiniz ya da bir rumeli türküsü açık bir pencereden, bir söğüt ağacı görebilirsiniz çocukken kabuğundan düdük yaptığınız,
    dans adımlarıyla yürüyen bir çift bacak geçiverir önünüzden, bir oğlan bir ıslık çalabilir,
    hatta siz bile çalabilirsiniz.

    Ne sevinci, ne hayatı, ne eğlencesi, para yok ki diyorsanız eğer ve eğlenmek için paranın gerekliliğine bu kadar inanıyorsanız, emin olun paranız olduğunda da eğlenemezsiniz, para eğlendirmeyi çeşitlendirir sadece ama eğlenceyi yaratmaz,
    öpüşmek parayla değil, şarkı mırıldanmak parayla değil, acaba o şimdi ne yapıyor diye düşünmek parayla değil, TV'deki iyi bir filmi seyretmek parayla değil,
    sizin için demlenmiş bir bardak çayı, bu benim için yapıldı diye neredeyse
    gururla alıp, bardağı ince belinden sıkıca kavrayıp içmek parayla değil.


    Hayat diye birşey var. Sadece Sizin olan, sadece size ait, içinde sadece sizin gördüğünüz çiçekler açan, yalnızca sizin müziklerinizin çaldığı bir bahçe var,
    sokmayın oraya öyle herkesi, çiçeklerinizi başkalarının çapalamasını beklemeyin,
    şarkılarınızı başkalarına söyletmeyin, anladık ahmaklıklar oluyor, hepinizin hayatından birşeyler çalınıyor, hayallerinizi teker teker buduyorlar, ümitlerinizi öldürüyorlar,
    çaresiz bırakıyorlar sizi, yenildiniz belki de,
    yenilginin ağır yaralarını taşıyorsunuz ruhunuzda ama gene de bir hayatınız var sizin,
    sadece size ait bir bahçeniz, durup soluklanacağınız, yaralarınızı yıkayacağınız,
    çiçeklerini seyredebileceğiniz bir bahçe, soğukta bir bira içebilirsiniz,
    bir ağacın gölgesinde durabilirsiniz bir an, sabaha karşı uyanıp her ay yeniden doğan hilale bakabilirsiniz, çok sevdiğiniz bir kitabı bir daha karıştırabilirsiniz,
    aşık olabilir ya da aşık olmayı düşünebilirsiniz.

    Sevdiklerinizi özleyebilir ve bir gün yeniden kavuşabileceğinizi hayal edebilirsiniz,
    geceleri ağaçların daha değişik koktuğunu fark edebilirsiniz, yeni bir salata icat edebilirsiniz, sevgilinizi çırılçıplak soyup evde öyle dolaştırabilirsiniz,
    saçlarınızı her zamankinden daha değişik kestirebilir, evinize başka bir günde başka bir yoldan gidebilirsiniz, alışkanlıkları değiştirmek için kendinize karşı müthiş bir savaş açabilirsiniz.

    Hayat diye birşey var, her zaman size keşfedilecek geniş alanlar bırakan,
    ne kadar yaşarsanız yaşayın daima bilmediğiniz, kuytularına sokulamadığınız bir hayat,
    sadece size ait bir hayat.

    Biliyorum dertler çok, ahmaklıklar yapılıyor, sıkıntılar bitmiyor, günler birbiri ardına buruşup eskiyor, yorgunsunuz, belki yeniksiniz. Teslim mi olacaksınız peki?
    Hayal kurmayacak mısınız, çılgınca sevişmeyecek misiniz, bir daha öpüşmeyecek misiniz, ağaçlara bakmayacak mısınız, denizlere şaşmayacak mısınız,
    ani ve sebepsiz sevinçlere inanmayacak mısınız,
    bir tabak semizotunun tahmin edemediğiniz kadar lezzetli olabileceğini hiç
    düşünmeyecek misiniz, sizin için demlenmiş bir bardak çayı, bardağı ince belinden kavrayıp içmeyecek misiniz?

    Delirdiniz mi siz?
    Hayat diye birşey var, evet orada, elinizin hemen yanında duruyor.

    Ahmet Altan
     
  2. 8 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  3. pentagram

    pentagram Aktif Üye Üye

    Katılım:
    24 Ekim 2009
    Mesajlar:
    62
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı... Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde.. Deniyordu ki;
    "arada bir çok bunaldığınızda hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...
    Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım... Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...
    Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye
    ediliyordu... Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an... Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...
    Diyordu ki; " bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız... Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın... O andan geriye dönme şansınız olmadığını hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün... Tekrar sarılma bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin... Dünyadaki küslüklerin ayrılıkların kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın... Bırakın canınız yansın bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz... Orada o musalla taşında düşünün kendinizi... Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini... Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...
    Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım... Eşimi oğlumu annemi babamı kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... Birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini... Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı...
    Görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu...
    Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu per perişan...
    Koca çınar babacığım belli belirsiz dualar okuyordu
    o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla...
    Annem ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi
    hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...
    Kardeşlerim akrabalarım "çok erken gitti doyamadı oğluna.." diyordu acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha dün birlikteydik önasıl olur.." diyordu...
    Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim öburdayım.."
    demek istedim hayal olduğunu unutup...
    Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını
    okumadan kitabın... Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide... Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar... Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı ne de isteğim... Almam gereken dersi ve mesajı almıştım... Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum...
    Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum... Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik... Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline...
    Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı.. Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında... Onlarda bıraktığım izleri yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek
    ben konuşturacaktım hayalimde... İçlerini okuyacaktım senaryo bana ait olarak... Yaşarken neler yazmıştım ölümümle neler okuyacaktım... Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi deşifre etmem gereken metin... Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu...
    Özleyecekti yokluğumu hissedecekti.. Ağlayacaktı aklına geldikçe... Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları...
    Ama hayal bu ya 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu...
    hayal - meyal hatırlıyorum be baba seni... Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle... Bak mezuniyet törenimde de babasızdım... Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine...
    Diyecek canı yanarak bir köşede...
    Sevgili eşim... Benim muhteşem hatunum... Nasıl dayanır bensizliğe?... ki benim için her şeyini feda edip koşmuştu bana... Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı... Bir daha " Seni seviyorum " diyemeyecekti... Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı... Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne... Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün... Tek cümlesi takıldı o an içime;
    " Oyunbozanlık yaptın be böceğim hani beraber ölecektik ?..."
    Babam-annem o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar... Helaldi şüphesiz hakları... Bilerek hiç kırmamıştım onları... Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım.... Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak... Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek... Diğerlerine geçmiyorum...
    Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre "diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz...
    Düşünün bir gün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş“ diye...
    Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız... Eşim şu an yanımda ağlıyor sanki gerçekmiş gibi... Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini" göstermekti...
    Benim de öyle... Lafı çok uzattım farkındayım... Ama dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı... Ben o gün kurduğum o hayalle canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM... Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"... Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim...

    Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş oyun perde demişti... Peki ya hayal değil de gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı... İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı... Belki gerildiniz kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence... Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim... Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki... Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...
    LÜTFEN ARADA BİR BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN...
    Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah' tan başka bilen yok... İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın ertelemeyin... Bilerek - bilmeyerek
    kırdığınız kalpleri tamir edin... Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...Ve en önemlisi;
    VERDİĞİ-VERMEDİĞİ ALDIĞI-ALMADIĞI HERŞEY İÇİN
    TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN'A


    CAN DÜNDAR…
     
  4. 10 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  5. umram

    umram doğmak ölmekle başlar Üye

    Katılım:
    16 Ocak 2009
    Mesajlar:
    402
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    mazi gelecek hayat muhasebesi güzel insana birşeyler hatırlatan bir yarasına bir anısına dokunmuş güzeldi
     
  6. 11 Kasım 2009
    Konu Sahibi : pentagram
  7. pentagram

    pentagram Aktif Üye Üye

    Katılım:
    24 Ekim 2009
    Mesajlar:
    62
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Anne, lösemiyle savaşan altı yaşındaki oğluna bakarken dalıp gitmişti. Kalbi, acı içinde olmasına rağmen, kararlılık duygusunun da etkisini hissediyordu. Her ebeveyn gibi o da oğlunun büyümesini ve umutlarını gerçekleştirmesini istemişti. Ama bu, artık mümkün değildi. Löseminin buna fırsat tanıması olası değildi. Oysa o oğlunun hayallerini gerçekleştirmesini istiyordu.
    - “Bob! Büyüyünce ne olmak istediğini hiç düşündün mü? Hayatında neler olmasını dilediğin ve hayal ettiğin oldu mu?” diye sordu..
    - “Anneciğim, ben büyüyünce hep itfaiyeci olmak istedim”. Anne gülümsedi ve...
    “Dileğini gerçekleştirebilecek miyiz bir bakalım” dedi.
    Daha sonra, Arizona’daki itfaiye müdürlüğüne gitti ve orada yüreği en az Arizona kadar büyük itfaiyeciler ile tanıştı. Ona oğlunun son isteğinden söz etti ve oğlunun itfaiye arabasına bınip şehirde küçük bir tur atmasının mümkün olup olmadığını sordu.
    - “Bundan daha iyisini de yapabiliriz. Eğer oğlunuzu Çarşamba sabahı saat yedide hazır ederseniz, onu o gün şeref konuğu yapar, itfaiyeci kimliğine büründürürüz. Bizimle itfaiye müdürlüğüne gelir, bizimle yemek yer, yangın söndürmeye gelir. Hatta bize ölçülerini verirsen, ona üzerinde Arizona itfaiyecilerinin sarı renk üzerine işlenmiş ambleminin olduğu gerçek bir itfaiyeci kostümü diktirir, lastik botları ısmarlarız. Hepsi Arizona’da üretiliyor.”
    Üç gün sonra, itfaiyeci Bob’u aldı, ona elbisesini giydirdi ve hasta yatağından itfaiye arabasına kadar eşlik etti. Bob, itfaiye arabasına kuruldu ve müdürlüğe doğru yol almaya başladı. Kendini çok mutlu hissediyordu.
    O gün Arizona’da tam üç yangın ihbarı olmuştu. Değişik itfaiye arabalarına, hatta itfaiye Müdürlüğünün özel arabasına da binmişti.Yerel televizyonlar da onu izleyip, çekmişlerdi.
    Hayallerinin gerçek olması, gösterilen sevgi ve ilgi, Bob’u o kadar etkilemişti ki, doktorların söylediğinden tam üç ay daha fazla yaşamıştı.
    Bir gece bütün yaşam belirtileri dramatik bir şekilde yok olmaya başlayınca, hiç kimsenin yalnız ölmemesi gerektiğine inanan başhemşire, aile bireylerini hastaneye çağırdı. Daha sonra Bob’un itfaiyede geçirdiği günü hatırladı ve itfaiye müdürlüğüne telefon açıp Bob’un bu dünyaya veda ederken yanında, özel kıyafetleri içinde bir itfaiyecinin bulundurulmasının mümkün olup olamayacağını sordu.
    İtfaiye Müdürü;
    - “Bundan daha iyisini de yapabiliriz. Beş dakika içinde oradayız. Bana bir iyilik yapar mısınız? Sirenlerin çaldığını duyduğunuzda, yangın olmadığı anonsunu yaptırabilir misiniz? Sadece itfaiyecilerin önemli bir meslektaşlarını ziyarete geldiklerini söyleyiniz ve lütfen onun odasının penceresini açınız” diye yanıtladı.
    Yaklaşık beş dakika sonra hastaneye çengel ve merdiven taşıyan kamyonet ulaştı. Merdiveni açtı ve Bob’un 3.kattaki odasına doğru yaklaştı. Tam ondört itfaiyeci Bob’un odasına tırmandılar. Annesinin izniyle onu kucakladılar ve ona onu ne kadar sevdiklerini söylediler.
    Ölümle pençeleşen Bob itfaiye müdürüne baktı ve;
    - “Efendim ben şimdi gerçekten itfaiyeci miyim?” diye sordu.
    - “Bundan şüphen mi var Bob?” diye yanıtladı müdür. Bu kelimelerden sonra Bob gülümsedi ve gözlerini sonsuza dek kapattı.
    Belki unuttunuz, belki hatırlamıyorsunuz, belki de çok duygusuz, çok katı oldunuz; ama bilin ki
    “HAYAT, SEVGİ VE UMUT SAÇMAKTIR.”
    Eğer bunu okuyunca gözleriniz dolmuyorsa sizin için yapılacak bir şey kalmamış demektir.. Yok eğer doluyorsa o zaman sevdiklerinizin kıymetini bilin ve gerçek sevginizi ortaya koyun.



    alıntı