Hayatım zindana dönmüş

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve simge8200 tarafından 26 Ağustos 2010 başlatılmıştır.

    26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  1. simge8200

    simge8200 Yeni Üye Üye

    Katılım:
    23 Ağustos 2010
    Mesajlar:
    45
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    arkadaşlar derdimi nasıl anlatıcam konuya nasıl giricem içinden nasıl çıkıcam bilemiyorum.benim için zor olucak.tek msjda anlatamiycam galiba derdimi.ama birşekilde anlatmaya çalışıcam.

    ben sosyal fobiliyim arkadaşlar.ve 28 yaşındayım.çocukluğumdan beri hayatımda var olan ve hemen hemen hiç eksilmeyen bişey bu.sosyal fobi;insanlarla rahatça iletişim kuramamak,kendini rahatça ifade edememek,insanlarla bir arada olmaktan kaçınmak,yitik bir özgüven,hep bir tedirginlik hali vs..

    dediğim gibi tipik bir sosyal fobiliyim.öğretmenim yani eğitim fakültesi mezunuyum fakat şuanda çalışmıyorum.mezun olduktan sonra kpssye hazırlanma bahanesiyle hep erteledim çalışma hayatına atılmayı.kpssyi kazanıp bir yere öğretmen olarak atanmak konusunda da çok hevesli değildim zaten.ve birkaç senedir isteksiz girdiğim bu sınavda korkularım yüzünden başarılı olamadım.özeli hiç düşünmedim zaten ki,herhangi bir devlet okulunda çalışmak bile bana o kadar zor geliyorken hak verirsiniz ki dershane yada özel bir okulda çalışmayı hiç kaldıramazdım.hatta ben sırf bu korkuları bi nebze olsun aşabilirim umuduyla okulumu bile uzattım.ama bana sene kaybından başka bir getirisi olmadı.mezun olduktan sonra bu yıl 5. yılım olacak 4 ay bir okulda vekil öğretmenlik yaptım sadece ve 2. dönem devam etmeyi göze alamadım.okuldan eve geliyordum tek kelime edecek tek bir arkadaşım yoktu.msnyi açıyordum orda da konuşacak kimse olmuyordu.öğrencilere dinletememeye başlamıştım kendimi.ya sınıfta çok gülüyor ya çok bağırıyordum.öğrencilerim eski hocalarını çok sevmişler,onu çok özlüyorlardı.beni kabullenmeleri epey bi zaman aldı.bunları paylaşamadıkça anlatamadıkça bunalıyordum.ilk dönem sonu bıraktım okulu.
    geçen sene kpss için kursa gittim fakat bu sefer de derslere veremedim kendimi.evde çalışırken kitabın başında hep başka birşeyleri hayal ederken buluyordum kendimi.nihayetinde sınav yine istediğim gibi olmadı ve bu sene yine evdeyim..

    sorun bu kadar değil..buraya kadar okuduysanız lütfen devamını da okumanızı istiyorum.benim için önemli olan kısımlar bunlar.

    oldukça içine kapanık ve sessiz sakin geçti ergenliğim de çocukluğum gibi.sonra üniversite.ailemin yanında kendi memleketimde okumayı tercih etmek sanırım yanlışların en büyüğüydü.kendi ayaklarım üzerinde durmayı öğrenmeliydim.ama o tercihi yaparken o kadar da bilinçli değildim.ve hala söylediğim gibi içine kapanık herşeye ilgisiz hayattan zerre kadar zevk almayan aslında hayata tutunmaya çalışan,hala kendini ifade edemeyen ve yarası gün geçtikçe büyüyen biriyim.

    muhafazakar bir ailem var.maddi açıdan bir sorunumuz yok,fakat kendi kanatlarımızla uçmamız onlar için çok da mühim değildir,nasıl olsa zamanı gelince uçacağızdır..!..o yüzden üniversite yıllarında bir arkadaşımla gezmek,bir yerlerde oturup birşeyler içmek hiç de öyle hoş karşılanacak birşey değildi(!!!).dolayısıyla bir zaman sonra tümden arkadaşsız kaldım.kimseyle görüşmemeyi önce onlar,sonra ben tercih ettim.dört duvar arasına kapattım kendimi.hoş,öncesinde dört duvar arasında değilmiydim?değişen birşey yoktu nasılsa.üniversite bittikten bu yana da arkadaşlığın nasıl birşey olduğunu unuttum,ne anlama geldiğini bilmiyorum.artk arkadaş edinmeyi de beceremiyorum zaten.

    e bunca yılı kendi halinde hayattan kopuk herşeye karşı ilgisiz yaşayan birinin muhakkak eksikleri olacak?kendimi geliştiremedim arkadaşlar.sanki hiçbirşey bilmiyorum.insanların günlük sıradan konuştuklarını ben ilk kez duyuyor ve öğreniyor gibiyim.düşünemez oldum.düşünemiyorum,üretemiyorum.kafamın içi bomboş sanki.algılayamıyorum.sinemaya gidemiyorum,ilk filmimi bile lise son sınıfa geçtiğim sene izlemiştim.dağ başında yıllarca tek başıma herşeyden izole bir hayat yaşamış gibiyim.hani çok gezenmi bilir çok okuyan mı derlerya,işte ben gördüm ki,çok gezen bilirmiş.gezmedim,hayatımda tek bir sanatçının konserine gitmedim.oturduğum şehirde yaşıtlarımın bildiği kafelerden uzağım.biliyormuş,defalarca gitmiş görmüş gibi oynuyorum sadece.çok mutsuzum arkadaşlar.eksiklerimi nasıl kapatırım bilmiyorum.ayrıyeten bunca yıl yaşayamadıklarımı nasıl yaşarım.esas bunları anlatmak istemiştim kaç gündür konuyu açmak istiyordum.sanırım dağınık oldu biraz ama umarım anlatabilmişimdir derdimi.bunları neden anlattıgımı da bilmiyorum.çaresiz hissediyorum kendimi.
     
  2. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  3. senason

    senason Limonata Üye

    Katılım:
    4 Eylül 2009
    Mesajlar:
    102
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    ben de ailemin yanında okudum,kendim de senin gibi çekingendim ama benim en büyük şansım ailemin muhafazakar olmamasıydı.benim sosyalleşmem için bana destek olurlardı.yine de asosyal bir insandım ben mizacım böyleydi...
    bunları geçiyorum asıl konu şu ki,ben de öğretmenim ve tayinim çıktı.ben farklı bir şehre yalnız gittim ve orda yaşadım.ilk zamanlar o kadar zorluk çektim.ama bu deneyim bana o kadar çok şey kattıki anlatamam.ailemin yanında arkadaşlarım,akrabalarım bile farketti,açılmışsın sen dediler,,çooook sevindim
    sana tavsiyem çoook çalış ve kpss yi kazan,hem geleceğin için maddi ve manevi, hem de kendi kişiliğin için bu çok önemli.hem kendine güvenin artıyor hem de işlerin kendin yapacağın için sosyal olman gerekiyor,bilmediklerini arkadaşlarına sordukça arkadaşların artıyor,bunun yanında stresin azalıyor...
    umarım anlatabilmişimdir,ama şunu bilki SENİ ÇOK İYİ ANLIYORUM....
     
  4. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  5. Tiryandafila

    Tiryandafila Çok ŞÜKÜR. Pro Üye

    Katılım:
    6 Aralık 2009
    Mesajlar:
    5.323
    Beğenildi:
    581
    Ödül Puanları:
    188
    Ailevi sıkıntılarınız var mı,
    iletişiminiz nasıl onlarla?
    Anne babanınızın kendi aralarında ki iletişimleri nasıl?
     
  6. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  7. ozcen

    ozcen 12 dev adama tam destek.. Üye

    Katılım:
    27 Temmuz 2010
    Mesajlar:
    277
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    41
    Açıkcası bende öyle pat pat konuşan bir insan değilimdir. Girdiğim ortamlarda hemen öyle arkadaş bulamam . Bakmam lazım ölçmem lazım. Tanımam lazım . oysa bazı insanlar hemen konuşlur hemde her konuda. İnan banzen bana "ne kadar gereksiz konulara giriyorlar böyle " diye düşünürdüm. Bu yıl 6. yılım öğretmenlikte hiçte zorluk çekmedim çocuklarla iletişim kurarken. Bu şekilde düşünmeyi bırakıp kabuğunu kırmalısın. Bİde şu histen kurtul insanlarla diğerleri gibi hemen iletişim kurmak zorunda değilsin. merabalaşırsın zaten hep öğrenc,iler konuşulur . Sıkma kendsini.

    kabuğunu kır meslektaşım seni aramızda görmek isteriz. BAşarırsın. korkmaa. Yanındayım.
     
  8. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  9. simge8200

    simge8200 Yeni Üye Üye

    Katılım:
    23 Ağustos 2010
    Mesajlar:
    45
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    işte beni en iyi anlayacaklardan biri sensin.evt bu sylediğine gerçekten inanıyorumçünkü ben o çalıştığım 4 ay boyunca kadrolu değildim ama ona rağmen bile eskisine nazaran daha dik durabilmeyi başarıyordum.kendi başına da birşeyler yapabileceğini görmek insana mutluluk veriyor.ama zamanla başa döndüm tabi..bi kısır döngü halindeyim..
     
  10. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  11. simge8200

    simge8200 Yeni Üye Üye

    Katılım:
    23 Ağustos 2010
    Mesajlar:
    45
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    ailede yaşanan bir sorun yok.
    tek sorun çok fazla monotonuz.
     
  12. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  13. simge8200

    simge8200 Yeni Üye Üye

    Katılım:
    23 Ağustos 2010
    Mesajlar:
    45
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    4 ay çalıştım ama iş için başvurumu yaparken bile isteksizdim,sırf bu üzerimdeki işe yaramaz,hayattan kopuk içine kapanık yakıştırmalarından kurtulmak için istedim çalışmayı.
    şuanda da çalışmak çok zor geliyor.yeni baştan insan içine karışmak,nasıl bir ortam olacağını bile bilmiyorum..bunalıyorum.
     
  14. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  15. Tiryandafila

    Tiryandafila Çok ŞÜKÜR. Pro Üye

    Katılım:
    6 Aralık 2009
    Mesajlar:
    5.323
    Beğenildi:
    581
    Ödül Puanları:
    188
    Çok kenarda köşede saklı kalmışsınız.
    Bazı şeyler yapısal olabilir.
    Onun dışında bazı şeyleri göze alıp, ortamlara ve iş hayatına girmeniz lazım.
    Bunlar çok şey katıyor insana, güven anlamında.
    Zamanla değişeceksinizdir.
    Korkmayın, içine girmeden aşamazsınız birşeyleri.
    İş hayatı bana çok şey katmıştır mesela. insan ilişkiler anlamında.
    Bir yardım almanızda faydalı olabilir.
    Ama mutlaka ortamlara girip, üstüne gidin.
    Köşede bekleyip aşamazsınız bu durumu.
    Rezil olmaktan korkuyorsanız, önce herkes kendine baksın,
    rezil olacaksanız da birkere olursunuz, ama aşarsanız herşeyi.
    Allah yardımcınız olsun.
     
  16. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  17. senason

    senason Limonata Üye

    Katılım:
    4 Eylül 2009
    Mesajlar:
    102
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    insan yalnız olduğu zaman tüm işlerini kendi yapmak zorunda kalıyor.bunun için de etrafındaki diğer öğretmenlerle diyalog kurması gerekiyor.inanırmısın sen bir adım attığında herkes yardım etmek istiyor,biraz da güler yüzlü olursan insanların sana yakınlaşması daha kolay oluyor.ben ilk başlarda yaşlı hocalardan çekiniyordum ama o kadar babacan oluyorlarkii,benim işlerim için neler neler yapmadılar.onlar böyle olunca da ben de onların halini hatrını soruyordum,onlara yardımcı olmaya çalışıyordum fotokopide,bilgisayar işlerinde,o bile insanları birbirine çok yaklaştırıyor.
    ben ailemin yanında kalmaya devam etseydim inanki ASOSYAL olmaya devam edecektim.bunu ailem de söylüyor,iyiki gitmişsin diyolar yoksa hep böyle içine kapanık kalacaktın diyorlar.hakikaten kendi ayakları üzerinde durmak insana güç veriyor.
    bizim gibi ailesi yanında okuyanlar, diğer arkadaşlarımızdan bir adım gerideyiz bence...ama hiç birşey için geç değilmiş bunu anladım...
    sen de başarıcaksın inşallah arkadaşım,ücretli yaparken de insanlarla diyalog kur,bizim okulda da ücretliler vardı,çoğu okulu benimsemişti ama bi kızı hatırlıyorum,o hep geri dururdu,mesela biz masada otururken o bi köşede oturur kimseyle konuşmazdı,öyle derse girip çıkar,evine giderdi.ama ben konuşmasam da insanlar nerede oturuyolarsa onların yanına gittim,hiç bişey olmasa da konuşmalara gülmen,dinlmen bile faydalı oluyor...
     
  18. 26 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : simge8200
  19. inci.tanesi

    inci.tanesi Popüler Üye Üye

    Katılım:
    22 Ocak 2010
    Mesajlar:
    209
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    bende ailemin yanında okudum ama bu benim için bir sorun değil. evet dışarıda okusaydım bazı şeyleri daha çabuk halledebilirdim ama kendime güvenim olduğu için başka yere gittiğimde pek fazla bocalayacağımı düşünmüyorum.
    ben de bu sene eğitim fakültesinden mezun oldum 21yaşındayım. okulda hocalarımızı bize o kadar çok sunum, proje vs. yaptıdılar ki artık o kürsüye çıkıp birşeyler anlatmak benm için hiç zor şeyler değil :) ilk başlarda bende utanıp sıkılıyordum ya yanlış birşey söyleyip rezil olursam diye düşünüyordum ama böyle düşünmenin bir faydası olmadığını anladım. bu şekilde kendime güvenim gelmeye başladı. arkadaşlarım içinde de çok konuşan neşeli biriyimdir bu yüzden arkadaş edinmek de kolay oldu. bunları neden anlattım çünkü herşey sende bitiyor. sen sessiz durduğun sürece kimse senin yanına gelip seninle konuşmayacaktır. öncelikle kendine güven ve sonra çekingenliğini üzerinden atmaya çalış. boşver çekinme çekinince ne olacak ki? hayatı kendine zindan etmekten başka bir işe yaramıyor ki.. tabi ki bu bir anda olmaz ama yavaş yavaş insanlara yaklaşarak, dışarıya çıkıp birşeyler yaparak, birşeyleri başardığını gördükçe kendine güvenin gelecek.
    hem ne güzel çok güzel bir mesleğin var. okulda öğrencilerinle birlikte bu çekingenliği atmayı başarabilirsin bence :)