hepimiz yalniziz....

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve seyran tarafından 2 Mayıs 2007 başlatılmıştır.

    2 Mayıs 2007
    Konu Sahibi : seyran
  1. seyran

    seyran Popüler Üye Üye

    Katılım:
    28 Şubat 2007
    Mesajlar:
    852
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    108
    Hepimiz aslında yalnızız... Bırakın birbirimize itiraf etmeyi kendimize bile itiraf
    etmiyoruz...İnternetin hayatımıza tam anlamıyla girmesiyle aslında bütün yalnızlığımız
    kabak gibi ortaya çıktı...Eskiden ben 12 yaşındayken apartmanda herkesi tanırdık.
    Birbirine gelip giden komşular vardı.Birinin bi derdi oldu mu hemen koşturan
    insanlarla doluydu.Çok iyi hatırlıyorum alt komşuya misafirliğe gitmeden önce gider
    sorardım -müsaitseniz akşam oturmaya gelicez diye.Artık yolda birbirini gören tanıdık
    insanlar bile selam vermeden geçip gidiyor.İlk ne yalnızlaştırdı bizi? Televizyon.
    O dönemlere yetişemedim ancak inanıyorum ki bu dönemlerden kat ve kat daha iyi ve
    mutlu bir dönemdi.Akşam oturmalarının çok olduğu çayların böreklerin yapılıp
    sohbetin geceye kadar sürdüğü, insanların birbirlerine yalan söylemediği, herkesin
    arkadaş olduğu dönemler...Aşkların yalın yaşandığı katıksız olduğu dönemler...
    Gelen televizyon ile bölündü sohbetler yeni yeni duygular geldi birden hayatımıza.
    Kin nefret kıskançlık bunlar elbette vardı hayatımızda herzaman ama artık iyiden
    iyiye büründü benliğimize ve sonucunda yalnızlık geldi kuruldu en güzel yerine.
    Televizyonun ardından Bilgisayarlar geldi çok hızlı gelişen dönemlerdi bunlar
    değişimin kaçınılmaz olduğu kuşak çatışmalarının arttığı dönemler.Yeni neslin
    oyuncağı olan bilgisayar kısa bi sürede yalnızlığımıza yalnızlık kattı.

    İnternet ile birlikte insanlar üşengeç ve kolaycı oldukları için dostluklarınıda
    internetten yürütmeye başladılar.Yani yine biz yeniliği benliğe tercih etmiştik.
    Yine biz yalnız kalmaya razı olmuştuk.Şu anda burda olanların arasında internette
    dostluk kuran hatta sevgili olan bi çok arkadaşımız vardır mutlaka.Kendilerine bile
    itiraf edemezler yalan olduğunu internet in...Çünkü işte o zaman gerçekler çıkar
    karşılarına gerçeklerde herzaman acıdır.

    Bu yazıyı yazmak istedim çünkü ben kapı komşularımı özledim, kapı komşusunu
    tanımayanlara inat, çünkü ben sıcak sohbetleri özledim klavyenin soğukluğuna inat,
    çünkü ben aşkları özledim yalansız katıksız ve karşılıksız sevgileri gömlek
    değiştirir gibi sevgili değiştirenlere inat...

    Gerçekler yerine yalanı tercih edenlere inat.
    Marifet msn de binlerce kişinin var olması değil önemli olan derdinde sevincinde
    birilerinin yanında olması paylaşmak... Şu internetin soğuk yüzünden kurtulup
    gerçeklere dönmeniz dileğiyle...

    uğur çelik
     
  2. 2 Mayıs 2007
    Konu Sahibi : seyran
  3. gulsehri

    gulsehri Popüler Üye Üye

    Katılım:
    20 Nisan 2007
    Mesajlar:
    759
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    Cok guzel bir yazi,ama nerede o dostlar?Hepimiz aslinda dost ariyoruz kendimize,istedigimiz,sevincimizde,uzuntumuzde yanimizda olacak bir dost,bulamayincada sariliyoruz internete,televizyona,baskalarinin hayatlarini, baskalarinin asklarini seyrediyoruz,yani hayata seyirci kaliyoruz hep, yasamiyoruz,ve aslinda cogumuz istemiyoruz bunu bir anlamda mecbur kaliyoruz,toplumda boyle birsey iste,yasamak istemesekde bir sure sonra olayin icinde buluyoruz kendimizi.Keske sihirli bir degnek olsada cogu sey tersine donebilse,sokaklarda ip atlayan ev hanimlarini,aksam oldugunda yemeklerin alinip koskocaman sofralara tasindigi butun bir mahalle sofrasini hatirlarim,herkes herkesin ne oldugunu bilir, kimse kimseden ustun davranmaz,yemekler getirilir,yemekler goturulur,dertler paylasilir,sevincler cogalirdi,geriye donebilmek mumkun olsa hic tereddut bile etmez,bunlari secerdim inan.
     
  4. 2 Mayıs 2007
    Konu Sahibi : seyran
  5. Acil Servis

    Acil Servis Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Mart 2007
    Mesajlar:
    401
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    bahçeli evlerde yaz akşamları baygın hanımeli kokuları arasında dost sohbetleri, erkeklerin tavlası, kadınların sohbeti, çocukların saklambaç oynadığı dostluklar,pişen yemeğin koktu diye komşuya yollanması... hepsini apartmanların plazaların altına temeline gömdük...ardımızdan gelen nesil bunları hiç yaşamayacak. belki ufak yerlerde hala vardır böyle şeyler ama ben istanbulda maalesef göremiyorum