Hüzünlü gönül bahçem !...

Konusu 'İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden' forumundadır ve _Mustang_ tarafından 14 Ağustos 2009 başlatılmıştır.

    14 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  1. _Mustang_

    _Mustang_ BiLMeM Pro Üye

    Katılım:
    30 Aralık 2007
    Mesajlar:
    4.536
    Beğenildi:
    54
    Ödül Puanları:
    153
    Selam yüreği güzel olan arkadaşlar. Selam birbirini anlayan ya da anlamayanlar. Selam hayatın bir ucundan yakalamış olanlar.

    Sizlerle , burda gönlümü paylaşmak istiyorum. Hüzünlerimi, mutluluklarımı, yaşanmışlıklarımı ve yaşanmamışlıklarımı....

    Ve bütün bunları sizlerle ,kendime ait olan yazılarımla paylaşacağım. Sizler de kendi paylaşımlarınızla buna katkıda bulunursanız çok mutlu olurum ...





    *Bu fikri yüreğime veren Yeşilim ' e çok teşekkür ederim .
    * Ve her daim Kalliste 'ye...
     
  2. 14 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  3. _Mustang_

    _Mustang_ BiLMeM Pro Üye

    Katılım:
    30 Aralık 2007
    Mesajlar:
    4.536
    Beğenildi:
    54
    Ödül Puanları:
    153
    Çocukken

    Hani çocukken oyun oynadığın alanın sınırları bellidir. Seni sevenler çizmiştir , bu sınırı, sana.

    Mahallenin dışına çıkamazsın, bilinmedik yerlere gitmemelisin, meraklanmamalısın. Sadece hakkın olan yetinmelisin.

    Ama artık çocuk değil bütün bunlar olurken canım yanıyor. Artık çocuk değilim.

    Büyük olmayı isterken çocuktum büyük olmayı bilmezdim.

    Çocuk olmayı özlerken büyüğüm ve çocuk olmayı biliyorum. Ve şimdi bütün dönüşler için çok geç.
     
  4. 14 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  5. _Mustang_

    _Mustang_ BiLMeM Pro Üye

    Katılım:
    30 Aralık 2007
    Mesajlar:
    4.536
    Beğenildi:
    54
    Ödül Puanları:
    153
    Sınırlarımız gerçekten hep belli midir?
    ÖZlediklerimize dönmek gerçekten bu kadar imkansız mıdır?


    Peki ya içimizde kendimize koyduğumuz sınırlar kalkınca , Ya o zaman .....ıstediğimize ulaşırmıyız.

    BU gece bunları konuşmak istiyorum. Yarın başka bir yazıyla beraber olmak üzere....
     
  6. 15 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  7. yesilim

    yesilim Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    25 Kasım 2006
    Mesajlar:
    9.033
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    148

    Mehalim duygularını, hüzünlerini bizlerle paylaşağın için teşekkür ediyorum.

    Beğeni ve ilgiyle takip edeceğimden emin ol canım...

    Özledim böyle anlamlı paylaşımları. Ellerine, Yüreğine, Kalemine sağlık

     
  8. 15 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  9. elif_ba

    elif_ba kocam &oğlum&kızım=aileyiz Pro Üye

    Katılım:
    26 Ocak 2009
    Mesajlar:
    2.206
    Beğenildi:
    5
    Ödül Puanları:
    148
    mehallim canım bu sözlerin beni biyerlerden tanıdığım yerlere götürdü
    çocuk olmak masumluk tamamen
    hiç birşeye kin beslemeyen hayatın dalaverelerinden habersiz bir masumluk
    hayatımda bir bebeğim vede dikmekle uğraştığım elbiseleri vardı
    kimsenin kimseye zararının dokunmayacağını bildiğim beklentilerim vardı
    bütün ablaların melek bütün abilerin efendi oldukları ortamım vardı
    herkesi çok seviyordum
    ama yıl denen o şey birer birer çocukluğumu benden almaya başladığında
    her sene fikirlerimin değiştiğini
    insanların acımasız olduğunu
    yediğim darbeler sonucunda anlamak ne acıymış...
     
  10. 15 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  11. yesilim

    yesilim Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    25 Kasım 2006
    Mesajlar:
    9.033
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    148


    ışte bizler bu acı değişimlerle Elif, olgunlaşıp kimlere daha yakın olacağımızı seçebiliyoruz ...

    Ne yazık ki çocukluğumuzu özleyerek ve yitirilen duygulara güle güle diye el sallarken, bir daha geri gelmeyecek olması hüzün ve acılara terk ediyor gönlümüzü

    Ama benim bir gözlemim ve tecrübem ....Bu bize verilen ayrıcalıklı duygular, her kula da nasip olmuyor.

    Şu çok beğendiğim sözü burada paylaşayım

    Kötümser, yalnız tüneli görür.

    ıyimser, tünelin sonundaki ışığı görür.

    Gerçekçi, tünelle birlikte ışığı ve de gelecek treni görür.

    J.Harris

     
  12. 16 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  13. _Mustang_

    _Mustang_ BiLMeM Pro Üye

    Katılım:
    30 Aralık 2007
    Mesajlar:
    4.536
    Beğenildi:
    54
    Ödül Puanları:
    153
    Kendime alışıyorum. Ama her alışkanlık gibi sadece kendimle başbaşa kalmak istiyorum. Kalabalıklar bile ne kadar büyük yalnızlık aslında. Kendimle konuşmayı ve kendi içimde yaşamayı seviyorum. Oysa ki daha evvel böyle değildi. Çok az şeyi kendime saklardım. Ve çok az yalnız kalırdım.

    Ama şimdi ise çok az şeyi paylaşıyorum.
    Mutsuz muyum ? Hayır değilim. Bu benim seçimim. Ve seçimlerimle , seçimlerimin sonuçlarıyla mutlu olmayı öğrendim .
    Şimdi belki diyeceksiniz !
    "ıNSAN MUTLU OLMAYI ÖĞRENEBıLıR Mı? " evet mutluluk ya da mutlu olmak öğrenilir mi? bunu yıllar önce biri bana deseydi , heralde gülerdim . Ama şimdi "mutlu olmanın" öğrenildiğini biliyorum. Nasıl mı? Hayatı herşeyiyle biriktirdiğiniz zaman ve elinizde dugularınızdan -öfke,kin,nefret,sevinç,mutluluk- başka bişey kalmadığını gördüğünüzde "mutlu olmayı" öğreniyorsunuz. Çünkü koca bir hayatın ardında elinizde kalan sadece bu oluyor.
     
  14. 17 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  15. yesilim

    yesilim Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    25 Kasım 2006
    Mesajlar:
    9.033
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    148
    Anlatılması zor ama hüzünlerimi seviyor, ayrı bir haz alıyorum..

    Olgunlaşmamı, bir çok olada "Herkesin başına gelir" diye bakmamı sağlayan hüzünlerimi seviyorum.

    Hüzünlenince güzel notlar yazıyorum defterime ve gerektiği kadarını paylaşıyorum sevdiceklerimle...Sevgili Mehalim
     
  16. 20 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  17. _Mustang_

    _Mustang_ BiLMeM Pro Üye

    Katılım:
    30 Aralık 2007
    Mesajlar:
    4.536
    Beğenildi:
    54
    Ödül Puanları:
    153
    Bugün bir annenin gözyaşlarını gördüm. Evladı için kurduğu hayallerinin gözpınarlarından nasıl da süzüldüğünü gördüm. Ve bir anne olarak son yaşadıklarım artık evladımla ilgili hayaller kurmama engel oluyor.
    Öyle ya da böyle karar vererek çocuk sahibi oluyorsunuz . Onu kendi malınız gibi benimseyip ,en çokta kendimiz için büyütüyoruz. Ama farkına ya çok geç varıyoruz ya da çocuklarımız bize isyan edince variyoruz "onların bizden bir parça olduğunu ancak malımız olmadığının."
    çocuklarımız için hayyaller kuruyoruz. "Şöyle okusun, şunları yapsın, şöyle biriyle evlensin, ona şunları alayım, düğünün şöyle yapayım vs...." Ama gün geliyor ve birde bakıyorsunuz ki çocuğunuzun seçimleri sizinkilerden çok farklı bazen arada nerdeyse uçurumlar oluyor. Peki anne baba olarak ne yapıyoruz. Yalnıştaysa doğruyu göstermeye çalışıyoruz ama bir şekilde herkes kaderini yaşıyor.
    ışte bugun bütün hayalleri gözlerinden akan annede bu duyguyu yaşıyordu. Elinden geleni yaptı ama çocuğunun kaderini yaşamasına engel olamadı. Ve evladıyla ilgili kurduğu her hayal öylece elinde kalakaldı.
     
  18. 20 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : _Mustang_
  19. yesilim

    yesilim Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    25 Kasım 2006
    Mesajlar:
    9.033
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    148


    Hüzünlerimin en derin konusu

    Çocuklarımız bizlere verilmiş en anlamlı hediye..
    Yıllar içinde emaneten verilmiş olduklarını anlayıp, içimizin sızlaması geçinceye kadar, tokat yemişçesine şaşırıp baka kaldığımız.....Sonraları istemesek de gerçekleri anladığımız...

    Ne planlar, ne düşler, ne bizim arzularımız....Her şey boş.