içimizdeki çocuk

Konusu 'Kişisel Gelişim' forumundadır ve talin tarafından 2 Nisan 2009 başlatılmıştır.

    2 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  1. talin

    talin Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2007
    Mesajlar:
    4.253
    Beğenildi:
    19
    Ödül Puanları:
    148
    Tanrı, güneşi her gün yeniden doğurarak, bizi mutsuz kılan her şeyi değiştirmemiz için zaman tanıyor bize. Oysa biz her gün, böyle bir zamanın bize bağışlandığını görmezden geliyoruz, bugünün düne benzediği gibi, yarına da benzeyeceğini düşünüyormuş gibi davranıyoruz.
    Ama dikkatini yaşamakta olduğu güne veren kişi, o büyülü anın varlığını keşfediyor. O büyülü an belki de sabah anahtarı kilide soktuğumuz dakikada, akşam yemeğini izleyen suskunluk sırasında, bize birbirinin benzeri gibi gelen bin bir şeyde gizli. Ama öyle bir an var ve işte o anda yıldızlar tüm güçleriyle içimize doluyor ve bizi mucizeler gerçekleştirmeye hazır hale getiriyor.
    Kimi zaman, üstesinden gelemediğimiz bir hüzne gömüldüğümüz izlenimine kaptırırız kendimizi. Yaşadığımız günün büyülü anının geçip gittiğinin, buna karşın hiçbir şey yaşamadığımızın farkına varırız. Oysa yaşam, büyüsünü ve güzelliğini kendi içinde gizlemektedir.
    İçimizde yaşamayı sürdüren çocuğa kulak vermeliyiz. O çocuk, büyülü anın hangi an olduğunu bilir. Onun gözyaşlarını kolayca bastırabiliriz, ama sesini boğamayız.
    O çocuk, varlığını hep sürdürür. O küçücük çocuklara ne mutlu ki gökyüzü krallığı onlarındır.
    Yeniden doğmayı bilmezsek, yaşama, çocuk gözlerimizin saflığıyla ve heyecanıyla yeniden bakmayı başaramazsak, yaşamımızın bir anlamı kalmaz.
    Canımıza türlü biçimlerde kıyabiliriz. Bedenlerini öldürmek isteyenler, Tanrının yasasını çiğnerler. Ruhlarını öldürmek isteyenler de aynı şeyi yaparlar, onların işledikleri günahı, insanlar açık seçik görmese de.
    Yüreğimizde hala yaşayan çocuğun söylediklerine kulak verelim. Onun varlığından utanç duymayalım. Yapayalnız bıraktığımız ve onu neredeyse hiç dinlemediğimiz için korkuya kapılmasına izin vermeyelim.
    Varlığımızın dizginlerini biraz olsun onun eline verelim. O çocuk, her günün bir sonraki günden farklı olduğunu bilir.
    Yeniden sevildiğini hissettirecek biçimde davranalım ona. Onu hoşnut edelim - bu, alışık olmadığımız biçimde davranmak anlamına gelse de, başkasının gözüne saçmalık gibi görünse de.
    İnsanların bilgelik taslamasının Tanrı katında delilik olduğunu anımsayalım.Ruhumuzda barınan çocuğa kulak verirsek, gözlerimiz yeniden parlayacaktır.
    O çocukla temasımızı yitirmezsek, yaşamla yakınlığımızı da yitirmeyiz.


    Paulo Coelho
     
  2. 2 Nisan 2009
    Konu Sahibi : talin
  3. dilarem

    dilarem erdim,serdim :) Pro Üye

    Katılım:
    4 Ocak 2008
    Mesajlar:
    3.038
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    148
    Paulo Coelho müthiş bir yazar gerçekten.Arkadaşlar okumayan varsa Portobello Cadısını şiddetle tavsiye ederim,talin emeğine sağlıkkaydirigubbakcemile5,sayende bi kez daha içimdeki çocuğu dinleyebildiğimi düşündüğüm için şanslı olduğumun farkına vardımgamyoncuiremsu