İçindeki çocuğu öldürmek...

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve mart09 tarafından 16 Nisan 2010 başlatılmıştır.

    16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  1. mart09

    mart09 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Şubat 2009
    Mesajlar:
    1.359
    Beğenildi:
    228
    Ödül Puanları:
    113
    Arkadaşlar 6 aylık bir kızım var Allah bağışlasın. Allah kötü gününü göstermesin. Onu elbetteki çok ama çok seviyorum onunla geçirdiğim 6 ay sonunda kendime bakıyorum ve görüyorum ki 6 ayda içimde ki çocuk, neşe, heyecan ölmüş gitmiş. Aranızda içindeki çocuğu öldürmeden çocuk büyütebilen oldu mu ve bunu nasıl başardınız???
     
  2. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  3. ysmn37

    ysmn37 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2010
    Mesajlar:
    230
    Beğenildi:
    52
    Ödül Puanları:
    68
    arkadaşım keşke benimde çocuğum olsada onunlla çocukluğumu yaşayabilsem.onunla birlikte sende çocukluklar yap eşine :))
     
  4. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  5. mavera04

    mavera04 Güneşin doğduğu yerdeyim:) Üye

    Katılım:
    26 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    3.773
    Beğenildi:
    310
    Ödül Puanları:
    153
    benimde 5 buçuk aylık bi oğluşum var ama içimdeki çocuk sapa sağlam duruyor hatta neşeme neşe kattı diyebilirim tamam bazen boğuluyorum ama değiyor..
    bunu nasıl yaptığıma gelince özel olarak bişey yapmadım iç güdüsel galiba sende hep pozitif düşünmeye bak canım herşey kendiliğinden oluyor zaten......
     
  6. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  7. Catharsis

    Catharsis Geçici Olarak Hesap Pasiftir ! ÜZGÜN Üye

    Katılım:
    12 Mart 2009
    Mesajlar:
    6.012
    Beğenildi:
    4.947
    Ödül Puanları:
    163
    cesurca bir itiraf olmuş.. 3 boyutlu düşünebilmek ve gerçekçi olmak diye buna derim ben..

    çouğum yok. çok ileride istiyorum ama bu tarz sorular kafamı kurcalıyor. benim de ihtiyacım var bu sorunun cevabına..
    başarmadan başardım sananlar çok.. ama ben gerçekten başaranların hikayelerini dinlemek isterim. yardımcı olur bizlere..

    insan değişmeden, kendinden ödün vermeden,bambaşka biri olmadan anne olabılır mı?
    yoksa bu imkansız mı?
     
    Son düzenleme: 16 Nisan 2010
  8. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  9. dove

    dove Geçici Olarak Hesap Pasiftir ! ÜZGÜN Üye

    Katılım:
    27 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    3.314
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    0
    ben bir gün [olursa tabi], anne olunca kendi hayatımdan, isteklerimin çoğundan vazgeçmek ve önceliklerimi değiştirmek, kısacası artık hayatımı onun için yaşamaktan korkuyorum.
    benim annem babam da böyle. kendileri için yaptıkları hiç birşey yok ve sadece çocukları mutlu olunca mutlu oluyorlar, çocukları için çalışıyorlar. kendilerinden vazgeçmişler.......
    ben böyle olmak istemiyorum. bilemiyorum yaşım daha bunu anlamak için küçük belki de. ama bence bu durum bana göre değil.....
     
  10. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  11. MonaPisa

    MonaPisa Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    20 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    5.906
    Beğenildi:
    46
    Ödül Puanları:
    148
    Arkadaşlar bebek büyütmek kolay mı?
    Elbette zorlanacaksınız, kendinizi bıraktığınız, tahammülünüzün üzerine taştığınız anlar olacak.
    ınanın bana annelik öyle filmlerde gördüğümüz gibi bir şey değil.
    Siz bebeğinize, bebeğiniz size alışacak, tanıyacak.
    ınsan evine aldığı kediye bile alışmak için bir süreye ihtiyaç duyuyor, değil ki bir insandan bahsediyoruz.
    Moralinizi bozmayın, bunlar çok gelip geçici zamanlar.
    Bebeğiniz daha 6 aylık, çok küçük... yoruluyorsunuz, uykusuz kalıyorsunuz... değiştiğinizi ve hep böyle kalacağınızı sanıyorsunuz doğal olarak.
    Ama hep böyle gitmeyecek elbette, düzelecek.
    Boşa endişelenmeyin, içinizdeki çocuk bebeğinizle birlikte çok daha çocuk olarak eskisinden de yaramaz şahlanır çok yakında...
    Güle güle büyütün bebeğinizi... bi de güzel öpüp koklayın bizim için.

    Dibin notu: Bekar yazdığına aldanmayın, hani tecrübe etmeden konuşmuyorum, 40ıma merdiven dayadım, boyumca kızım var. Ben ondan daha çocuğum.
     
  12. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  13. Mev*Can

    Mev*Can Yeni Üye Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2007
    Mesajlar:
    7.380
    Beğenildi:
    72
    Ödül Puanları:
    0
    kızım 2,5 yaşına giricek ve ben eski canan yeni olmaya başlıyorum.küçüken uykusuzluk,eve tıkanıp kalmak,sadece onun büyütmek için çabalamak,ağlamaların verdii stres,gezip tozma özlemi vs vs vs.yeri geldi insanı canından bezdiriyor elbet.ben günlerce saçımı taramadığımı bilirdim.hayattan bezmiş vaziyette çook gezdim ortalarda ama zamanla kızım büyüdü onun büyüdüğünü görmek ve benim bi şeyleri doru yapıyor olmam bana haz vermeye,tekrar pozitif olmamı sağladı.şimdi elinden tutup eskisi gibi gezebiliyorum.parka gidiyoruz o beni sallıyor ben onu:)).tabii yine sıkıntılar oluyor ara ara ama inan bebeğin büyüdükçe eskisine dönüyorsun.
     
  14. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  15. meldam

    meldam Kaderimin Efendisiyim Üye

    Katılım:
    3 Mayıs 2007
    Mesajlar:
    14.927
    Beğenildi:
    21
    Ödül Puanları:
    198
    allah bağışlasın bebeğini
    yorulyorsun doğal olarak çoğumuz geçtik o dönemlerden bebişi annene birisine bıraksan kendine bir gün bile olsa zaman ayırsan motive olursunsengözlerimebaksanab çocuğun biraz daha büyüsün beraber oyunlar oynarsınız kıyafetleri beraber seçersinz arkadaş olur sana bugünler geçer .içindeki çocuğu yaşatmaya bak moralini yüksek tut
     
  16. 16 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  17. Queen.

    Queen. Rüzgâr.. Üye

    Katılım:
    20 Aralık 2009
    Mesajlar:
    680
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    beni anlattın sandım bi an .. Bende yaşdan kaynalanır diye düşünüyodum
     
  18. 18 Nisan 2010
    Konu Sahibi : mart09
  19. lilyum2

    lilyum2 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    2 Aralık 2008
    Mesajlar:
    52
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Annelik...çok özel bir olay. Bu asla tartışılmaz. ılk dönem herkeste farklı şeyler hissettirir. Alıştığımız düzen çok değişmiştir bebekten sonra, herşey altüst olmuştur artık. Yeni yaşama adapte olmak kişiden kişiye değişiyor. 2 çocuk annesiyim ve bende bu alışma dönemi çok uzun sürmüştü. ıçimdeki çocuğu değil, tamemen kendimi kaybetmiştim ben... Toparlanmam ise çok zaman aldı. Ama inanın herşey tamamen düzeliyor zamanla. Hem de eskisinden çok çok daha hoş bir şekilde...içimizde 1 çocuk var iken, 2 çocuk oluyor... 3-4 çocuk oluyor kimilerinde. ışin en espirili tarafı bu işte; o sıkıntılı zamanları atlata bilmekte yatıyor herşey. Sizin yaşadıklarınızı yaşayan bir çok kadının varlığı size güç versin, yalnız olmadığınız bilmelisiniz. Allah hepimizin yavrularını korusun, esirgesin. Onların sıkıntısını, acısını bize göstermesin. Bebeğinizle siz uzun ömürler dilerim.