İşe başlıyorum ama sevinemedim bile.

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve Verite tarafından 8 Temmuz 2009 başlatılmıştır.

    8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  1. Verite

    Verite Popüler Üye Üye

    Katılım:
    27 Kasım 2006
    Mesajlar:
    1.142
    Beğenildi:
    35
    Ödül Puanları:
    148
    Kendimi çok çaresiz hissediyorum ve ağlayarak yazıyorum :KK43: 21 yaşındayım. Bu genel bir sorun o yüzden aile kısmına moderatörler taşımazsa sevinirim.

    Kızlar ben liseyi yurtdışında bitirdiğim için benim denkliğim verilmiyor kısacası burada tekrar lise okumak zorundayım. Şimdi açık lisedeyim. 2012de mezun olup üniversite sınavlarına girip üniversite okumam gerek.

    Annem kronik paranoid şizofreni hastası ve babam da ben 8-9 yaşlarındayken yurtdışına gitti. Yıllarca göremedim. Daha sonra annem hastalığı neticesinde intihara teşebbüs edip kendini felç bıraktı (yaş 12). Evin işlerini, annemin bakımını her şeyini üstlendim, yeri geldi altından aldım. Bu sırada aklı beş karış havada olan ablamın umrunda olmadı. Gençlik hevesi diyip geçiyorum.

    Daha sonra annem ayağa kalktı ve kullanamadığı tek elini kullanmaya başladı.

    Yıllarımız hep açlıkla, mücadele vs ile geçti, ablam babamın gönderdiği parayı bizden gizli harcadı. Günlerce aç yattığımız oldu.

    Bu sırada doğal olarak okulum aksadı. Yaşıtlarım üniversite sınavlarına bir bir girerken ben çaresiz bakakaldım. Yurtdışından mezun olduğum yer de açıktan gibi bişey. Bizzat gitmedim, babamın yardımıyla oldu.


    Babam da artık ilgilenmemeye başladı hiç para göndermiyor artık eve. Zaten boşandılar, annem karşılığında ev istedi ve bu evlilik 2003te resmen bitti.
    Annemi isteğe bağlı bi şekilde emekli ettik ve yıllarca dayım maddi destek verdi bize. O da emekliye ayrıldığı için iş bana düştü ve çalışacağım.


    Evet ne güzel çalışmak. Ama sinir hastası bir insanla evde ne kadar yaşanabilir? Akıl sağlığımı yitirmek üzereyim. Daha önceleri psikiyatriste gittim ve annemden uzak bir yaşam sürmem salık verildi doktor tarafından.

    Annem aşırı anlayışsız ve bencil bir kadın. Sürekli kendini düşünür, tek istediği kendi rahatı . Yemeğini, sigarasını koy önüne, banyosunu yaptır. Sürekli itaat et. Çocukluğum korku, endişe ve dışlanmayla geçti. Sürekli kavga ediyoruz. Ablam yurtdışında kendi yağında kavruluyor. Babam desen umrunda değiliz.
    Annem her gün her dakika başımda bas bas bağırıp beni çileden çıkarıyor. İstekleri bitmiyor. Ona kesinlikle kimse dayanamıyor. Kimse ona 1 gün tahammül edemiyor ve sürekli suçlanıyorum, sanki yediğim önümde yemediğim arkamdaymış gibi. Şu an alt katta kalıyorum ve evim rutubet içinde, sürekli ilaçlama yapıldığı halde böcek ve sinekten geçilmiyor, evim güneş görmüyor, psikolojim mahvolmuş durumda. Kimse eve gelip 10 dakika duramıyor. Maddi olarak çok sıkıntıdayız.

    Bir yandan derslere çalışıp bir yandan annemin dırdırını isteklerini çekecek olmam, eve katkıda bulunacak olmam bütün sevincimi elimden alıyor. Bugün iş görüşmem vardı ve dün annemle çok fena kavga ettik. Stres yaratma üstümde diyorum hala üstüme geliyor. Bütün çocukluğum ve genç kızlığım ona bakmakla geçti. Onun yanındaydım. Beni hala nankörlükle suçluyor. Doktor da annemin durumunun hastanelik olduğunu söylüyor. Ama gel gör ki ne buna maddi gücümüz ne de annemin böyle bir isteği var. Hastane lafını duyduğu anda başlıyoruz kavgaya.

    Takma kafana, anneni dinleme deseniz de boş. Çünkü sürekli konuşup bağırıyor. Normal şeyler söylese bile dayanamıyorum artık.

    Napsam bilmiyorum.
     
  2. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  3. masumum

    masumum Popüler Üye Üye

    Katılım:
    2 Nisan 2009
    Mesajlar:
    2.553
    Beğenildi:
    15
    Ödül Puanları:
    148
    Canım çok üzüldüm senin ve annenin durumuna ama emin ol oda isteyerek yapmıyordur.Ablan size hiç destek olabilecek durumda değilmi ne bileyim anneni yanına götürse senin imkanın yok, tedavisini orda yaptırsa. bu şekilde bir süre sonra sende annene yardımcı olamazsın bu psikolojiyleyle. annenin yeşil kartı falan yokmu. Psikolojik sorunları olan birina bakmak fiziken hasta olan birine bakmaktan çok daha zor. Allah yardımcın olsun.
     
  4. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  5. Verite

    Verite Popüler Üye Üye

    Katılım:
    27 Kasım 2006
    Mesajlar:
    1.142
    Beğenildi:
    35
    Ödül Puanları:
    148
    :KK43:( Nerdee.. Annem ne yazık ki kimse tarafından istenmiyor. Annem hem fiziki hem de psikolojikman hasta. Çok zor çok.
     
  6. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  7. nesrin111

    nesrin111 hayat boş boş boş Üye

    Katılım:
    28 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    3.886
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    148
    ne hem annene bakabilirsin..ne de hem okuyup çalışabilirsin..yanlış anlamazsan bişi diyeceğim.senin annen hasta imiş.kronik paranoid şizofreni teşhisi konmuş.tam olarak bu hastalığı bilmiyorum ama mutlaka bakılabileceği güzel yerler vardır.burada hem iyi bakılır hem doktor kontrolünde olur hemde yaşıtları ile beraber olmuş olur.bir insanın bütün gün evde ,hiçbir şey yapmadan durması,yaşıtlarının olmaması çok kötü
    Allah sabır versin
     
  8. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  9. Verite

    Verite Popüler Üye Üye

    Katılım:
    27 Kasım 2006
    Mesajlar:
    1.142
    Beğenildi:
    35
    Ödül Puanları:
    148
    İlerde para biriktirip annemi hastaneye yatırmayı düşünüyorum her ne kadar kendi istemese de. Çünkü pek çok şeye engel benim için. Doktor da bunun olması gerektiğini söylüyor ama annem bir türlü yediremiyor istemiyor. Kıyameti koparıyor.
     
  10. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  11. masumum

    masumum Popüler Üye Üye

    Katılım:
    2 Nisan 2009
    Mesajlar:
    2.553
    Beğenildi:
    15
    Ödül Puanları:
    148
    Canım benim çok yakınım olan birinede psikoz teşhisi konmuştu o zaman araştırmıştık Şizofreni yakınları derneği var o Ankaradaydı ama ıstanbulda da eminim vardır. Bir araştırsan belki yardımcı olurlar. maddi boyutunu bilemiyorum ama istersen netten bir araştır. Belki faydası olur.
     
  12. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  13. iremsu

    iremsu MaBel Üye

    Katılım:
    23 Mayıs 2007
    Mesajlar:
    1.836
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    106
    Annenizdir çekin desem de görüyorum ki artık bıkmışsınız.. :nazar:
    Kaldı ki bi kaç sene sonrada evlirsiniz sanırım..
    Bu durumda ne yapılır bilmiyorum ama huzurevi filan düşündün mü acaba :uhm:
    Şimdi anneyi siz sağlıklıyken huzur evine vermek ne kadar doğru bilemiyorum ama en azından
    daha iyi bakarlar sanırım yani :1ninca:
    Aslında ne diyeceğimi ve neler yaşadığınızı kestiremiyorum ama eminim çok zor
    Allah yardımcınız olsun a.s.
     
  14. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  15. firstday

    firstday Canlarım ve ben Üye

    Katılım:
    12 Mart 2008
    Mesajlar:
    2.159
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    148
    çok üzüldüm canım..çok geçmiş olsun...
    ne denilebilir ki...
    bir yandan sen de haklısın, bir yandan o da anne...
    Allah sabır versin canım, inşallah bir çare bulursun.
     
  16. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  17. elif_ba

    elif_ba kocam &oğlum&kızım=aileyiz Pro Üye

    Katılım:
    26 Ocak 2009
    Mesajlar:
    2.206
    Beğenildi:
    5
    Ödül Puanları:
    148
    canım ya allah yar ve yardımcın olsun
     
  18. 8 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : Verite
  19. pembeyalan

    pembeyalan şansım dönecek bir gün.. Üye

    Katılım:
    5 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    48
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    canım, bence çaresiz değilsin öncelikle işe dernekleri ve hastaneleri araştırmakla başla.Annen istemese de sen girişimlere başla ve ne yap ne et onu hastaneye yatır seni daha fazla tüketmesine izin verme.Hatta ablana ve babana da söyle çekip gidiyorum de dayanamıyorum de ablan da azcık elini uzatsın annen onun da annesi.Yazık sana da ya