Kendimi Kapana Kısılmış Hissediyorum :(

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve joey tarafından 10 Mart 2010 başlatılmıştır.

    10 Mart 2010
    Konu Sahibi : joey
  1. joey

    joey just breathe Üye

    Katılım:
    30 Eylül 2009
    Mesajlar:
    2.560
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    Merhaba Meltem Hanım,

    Bana da bir cevap verebilirseniz gerçekten çok sevinirim.

    Dertlerim o kadar çok ki, neyi ne yapacağıma karar veremiyorum.

    İsmi güzel bir pozisyonda çalışıyorum ama benden çok paraya çalışan, vasıfsız eleman dolu etraf. Maaşım o derece düşük yani. Geçen yıl temmuzdaki zam konuşmamızda, 6 ayda bir performansıma dayalı olarak prim vereceklerini söylediler

    Aralık ayında anneme meme kanseri teşhisi kondu. Ameliyat oldu, şu an kemoterapisi sürüyor. Bu durumda haliyle her şeyden koptum, çok sarsıldım. Biraz işlerimde aksama oldu. Ama sadece 1 ay. Ocak sonu primle ilgili konuşmaya gittiğimde, “ben senden pek memnun kaladım, 3 aydır performansın çok düşük dedi. Ben de “son 1 ayı kabul ederim ama öncesini asla kabul etmiyorum. Son 1 aydaki sebebi de biliyorsunuz. Mazeret olarak görür ya da görmezsiniz bir şey diyemem, ama sadece son ayı kabul ediyorum . Peki 3 ay diyorsunuz bana bir örnek gösterin” dedim “şimdi aklıma gelmiyor ama öyle” diyerek laf geveledi. Mart sonunda performansıma göre değerlendirecekmiş.

    Aile firması olduğu için profesyonellikten eser yok, ve nefret ediyorum buradan. Hergün ayaklarım geri geri gidiyor.
    .
    Bu arada firma ilkokul arkadaşımın babasının. Ayrıca babamında çocukluk arkadaşı, ailece görüştüğümüz insanlar. İnsan olarak gerçekten çok iyiler ama iş konusunda …

    1 yıl öncesine kadar babamda orda çalışıyordu, kriz sebebiyle 6 ay sonra çıkarttılar. Babam 58 yaşında emekli, bir iş buldu ama resmen gece gündüz çalıştırıyorlar. Parasını zamanında vermiyorlar. Zaten maaşıda düşük. 1 buçuk aydır da maaşını alamıyor.

    Nişanlımla aram bu aralar bozuk. Sinirlerim gergin belki onca sıkıntı üzerine, ona da yansıttım ya da bana öyle geliyor.

    Artık delirmek üzereyim. Evde mutsuzluğumu yaşayamıyorum, annemi üzmek istemiyorum. hep bir rol yapma hali.

    Doktora gitmeye karar verdim. Şans o ki pazartesi günü sağlık ocağından aramışlar. Perşembe günü sağlık bakanlığı tarama yapacakmış, gelsin demişler. Ben de sabahtan doktora gider, öğlen taramaya giderim diye düşündüm.

    Gittim söyledim. Bana “ fabrikada sürekli izin kullanan sensin, senden başka kimse yok bu kadar "dedi. oysa annemin ameliyatında izin almıştım 1 hafta ve kemoterapi ve kontrol günlerinde. Ne yapmalıydım yalnız mı bıraksaydım. Başka kimse yoktu o an onun yanında olabilecek. Ayrıca kızıyım ben, tabii ki ben olacağım. Neyse, ben de senelik iznimden kullanırım sorun olmaz dedim. Mesele o değilmiş, sağlık ocağını arayıp konuşacakmışım başka bir çözüm yolu olur mu diye. "Haftasonu devlet çalışmıyor, haftaiçi harici olamaz ki" dedim. "Sen ara hallet bul yolunu, bak benim karımda doktora gidecek bir türlü gidemiyor" dedi. Bana ne senin karından! Gerekirse basarsın parayı cumartesi muayenehanesine götürürsün doktorun bir güzel muayene olur. Benim öyle bir lüksüm yok.

    Nefret geldi artık. Bazen işten çıktığımı hayal ediyorum. Çok mutlu hissediyorum kendimi. Ama seneye kardeşim dershaneye gidecek ve annemlere aylık taksitlerin yarısını benim ödeyebileceğimi söyledim. Çünkü onların durumu da malum.

    Dün ben işten çıkmak istiyorum diye konuştuğumda annem üzüldü ama sen bilirsin dedi. Babam " çıkma işten, bak bize destek oluyorsun" dedi. Sanki evi ben geçindiriyorum gibi. "Ben mi geçindiriyorum bu evi, mutlu değilim ayrılmak istiyorum" dedim. "bir sürü borç var kızım çıkma" dedi.

    Babama da kızgınım. Onun gençlik zamanında yaptığı mantıksız ve sadece kendi rahatını düşünen hareketi yüzünden ( taksi plakamız vardı, kirası çok gelir getiriyor. 3 kuruş paraya sattı onu) bugün bu haldeyiz. Ve ben eve bakabilmek için nefret ettiğim bu yerde çalışmaya mahkum olmuş durumdayım.

    İşten çıkmak istiyorum. Kendi kendime bir şeyler yapabilirim. Ticaret brokerlığı mesela. Ya da annem süper pasta yapar, onları pazarlayabiliriz.

    Kafam çok karışık. Bu işte dakika durmak istemiyorum. Sadece bu anlattığım olaylar değil daha nice saçma salak iş var. Yazsam roman olur.

    Evin bütün yükünü kendi sırtımda hissediyorum. Para yok çalış kazan, annen hasta, rol yap mutsuz olmasın, .....

    ilaç mı kullanmalıyım bu durumu biraz olsun katlanabilir kılmak için, yoksa ne yapmalıyım?

    uzun oldu biraz kusura bakmayın ama daha iyi anlatabilmek için...

    şimdiden çok teşekkür ederim.
     
  2. 12 Mart 2010
    Konu Sahibi : joey
  3. Dr.Phil.R. Meltem Kavcar Sirmali

    Dr.Phil.R. Meltem Kavcar Sirmali Guru Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    1.584
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    306
    Evet Joey, haklısınız, sıkıntılı bir durumdasınız. Şimdi öncelikle bir antidepresan kullanmaya başlamanız lazım. Bunun için bir psikiyatra başvurmalı ve ilacınıza başlamalısınız ve tabii sonrasında da bir süre psikoterapi görmelisiniz.
    Kafanız çok karışık. NEtleşme ihtiyacınız var.
    Her şey sizin ve aileniz için iyi ve güzel olsun
     
  4. 16 Mart 2010
    Konu Sahibi : joey
  5. joey

    joey just breathe Üye

    Katılım:
    30 Eylül 2009
    Mesajlar:
    2.560
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    çok teşekkür ederim Meltem Hanım. Çok sağolun.
     
  6. 16 Mart 2010
    Konu Sahibi : joey
  7. Dr.Phil.R. Meltem Kavcar Sirmali

    Dr.Phil.R. Meltem Kavcar Sirmali Guru Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    1.584
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    306
    Rica ederim.