Kendine güvenmeme sorunu

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve masum_kxixz tarafından 23 Temmuz 2010 başlatılmıştır.

    23 Temmuz 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  1. masum_kxixz

    masum_kxixz Popüler Üye Üye

    Katılım:
    7 Ekim 2007
    Mesajlar:
    124
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    108
    Hayatımda başaramadığım herşeyi kendime güvenememe bağlıyorum.Mesela liseye başladığım yıl hiç adam gibi ders çalışmıyordum.Sonraki yıl çalışmaya başladım ama istediğim gibi olmadı,yani birşeyler oturmadı.İpin ucu bir kaçtı bir daha tutamadım o yıl ve nasılsa çalışsamda yapamayacağim korkusu sardı beni.Bu korku hala devam ediyor geçmek bilmiyor,nasıl kurtulacağımı bilemiyorum.Kendim moralimi yüksek tutmak için hep çabalıyorum,annem ve babamda öyle.Ama neden kendime hiç güvenemiyorum.Artık kendimden nefret eder hale geldim.Huy olarak çoğu insandan iyiyim ama onlar kadar kendime güvenim yok.Seneye sınava gireceğim ve kendime güvenim sıfır.Kendimden hiç umutlu değilim.
    Kendimi vasat öğrencilerden bile daha kötü hissediyorum.Aşağıların bile en aşağısı olarak çünkü bu düşünceler beynime kilitlenmiş artık.Ben son seneme girmişim çalışsam bu saatten sonra ne olacak diyorum.O kadar konu eksiği olan,çalışmayan ama üniversiteyi kazanmak isteyen aptal bir öğrenciyim.Kendimi zorlamama rağmen genede 4 saaten fazla çalışamıyorum günde ve bu gerçektende benim durumumda olan bir öğrenci için çok az.
    Dışarıya çıkmak istemiyorum.Alışveriş yapmak istemiyorum.Zaten zor beğeniyorum beğendiğim hiçbir şey de üstüme olmuyor zaten.Yaşıtlarım çok güzeller ve ben onların yanında kendimi tarzan gibi hissediyorum.Hayatları o kadar renkli ki sadece ben mi böyle anormalim diye düşünüyorum.Kafası bomboş olan insanlar o kadar kaale alınırken ben kaale bile alınmıyorum.Zaten artık arkadaşlık falanda kurmak istemiyorum.Çünkü şu ana kadar yaptığım bütün arkadaşlıklardan hep ben zarar gördüm.Arkadaşlık demek fedakarlık demekti benim için,ama karşımdaki için öyle değildi.Hep alttan alan,sorun çıkmaması için uğraşan taraf ben oldum.Ve beni bu kadar keriz gören arkadaşımda hep beni kullandı.Ben 3 yıllık emek dedim,hemen kesip atamam dedim ama ben sabrettikçe o dahada azdı.Evet bende sabretmeyi bırakım ve arkadaşlığımı kestim.Bundan sonra bende sadece işim düştüğü zaman (çok bunaldığım sıkıldığım zamanlarda) çok samimi olmadan birkaç arkadaşla takılmaya karar verdim.
    Ve artık insanların arasında boğuluyorum.İnsanların arasına çıkmak istemiyorum.Ben eskiden böyle bir insan değildim.Tamam o zamanda kendime güvenmezdim ama bu kadar sapıtmamıştım hiçbir zaman.Tanımadığım insanların arasına girince utanıyorum,çekiniyorum.Dershaneye yazıldım ama oraya bile ablamla gittim.Tek başıma ne kuaföre,ne alışverişe,ne de yolculuğa çıkabiliyorum.Hiçbir işimi kendim göremiyorum.İşte bu kadar aciz bir insanım.Basit işleri bile becerememekten korkuyorum.
    Dershaneye yazıldım ama içimi kötü bir his kapladı çünkü yeni insanların arasına gireceğim ve girmek istemiyorum.İnsanların arasına girmek istemiyoruuuum.Dershaneye gitmek istiyorum çünkü denemelere gireceğim,eksiklerimi anlayacağım,hocalara soru soracağım,daha fazla öğrenme imkanım olacak.Ama o dershaneye gitmek istemiyorum çünkü geçen sene beni seven oğlanda o dershanede,onunla karşılaşmaktan çok korkuyorum ve inanın hiçbir sebep yok.Onu görmek bile istemiyorum çünkü ne zaman görsem heyecanlanıyorum.Aşık olduğumdan falanda değil huyum böyle en ufak şeyde ortalığı velveleye veriyorum.Bugün dershaneye gittiğimde herhalde bundan korktuğumdan mı nedir gene o oğlanla karşılaştım ve gene elim ayağıma dolaşacaktı ama kendimi sıktım ve pot kırmadım.Öteki odaya geçerken ,onun hocayla birlikte olduğu masanın yanından geçmek zorunda kaldım ve yanında bir arkadaşının sırıtışını gördüm ve bu bile moralimin bozulmasına,içimi kötü bir hissin kaplamasına neden oldu.Bir olay yüzünden o dershaneden soğudum.Evet bu çoooook saçma bir neden ama bu salak kafam bunu bile önemsiyor.
    Ama en önemli şey şu:”Nasılsa yapamayacaksın bu saatten sonra, boşuna uğraşma” sesinin sona ermesi.Bu ses benim bütün gücümü tüketiyor.Daha 18 yaşında hayatımın nasılsa kararacağına kendimi öyle bir inandırmışım ki.Bu düşünceden kurtulup kendimi sadece derslere vermek istiyorum.Keşke bunu 3 yıl önce yapabilseydim o zaman bu sorunların hiçbirini yaşamamış olacaktım.Ama hala bir şeyler için geç değil.Şu anda bunları yazarken galiba rahatladım çünkü”hala geç kalmış sayılmam” gibi bir cümle kurabildim.
    Lütfen sizde bana elinizden geldiği kadar yardımcı olmaya çalışın.Sorunum belki size basit gelebilir ama benim hayatımdaki en büyük sorunum.

    Yardım eden arkadaşlara şimdiden teşekkür ederim.
     
  2. 23 Temmuz 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  3. MucaHide

    MucaHide Aktif Üye Üye

    Katılım:
    17 Haziran 2010
    Mesajlar:
    75
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    Bu sınavlara 6-7 kez giren tanıdıklarım var..Biraz dikkatli bakarsan kendi çevrende de bunları görebilirsin..
    Şu sınavlara giren kişilerin 10 tanesinden en az 5'i girdiği sene kazanamıyor ki..
    Ayrıca bir sınavın,senin kişiliğini belirlemesine asla müsade etmemelisin..Ne yani derslerin kötü diye neden en aşağılarda görüyorsun ki kendini..
    Benimde okuldaki arkadaşlarımn bazılarının dersleri çok kötüydü..Ama sosyal çevresi çok iyidi..Ya da resim yeteneği vardı..Bazıları şiir yazardı..
    Yani bir insanın her alanda başarısız olmasının mümkünatı yok...
    Sen Kpss'ye mi hazırlanıyorsun merak ettim..?

    Dışarıya çıkamama hastalığı bende de var:)
    İnsanın evde oturdukça oturası gelir..Bu durum herkes için böyle olur..İnsan kendi evinin ruhunu yakalayabildiği zaman dışarı çıkmak işkence gibi gelir..
    Lise dönemlerinde çok iyi arkadaşlık kuranlarda var,kuramayanlarda..Ama çevrende hiç arkadaşın olmadığını düşünüyorsan üniversteyi hayal et.Ordaki ortamı,arkadaş çevreni hayal et..Bu seni hem hırslandırır,hemde bulunduğun kötü durumdan soyutlandırır..
     
  4. 23 Temmuz 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  5. masum_kxixz

    masum_kxixz Popüler Üye Üye

    Katılım:
    7 Ekim 2007
    Mesajlar:
    124
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    108
    Yok KPSSye hazırlanmıyorum.LGS ve LYS ye hazırlanıyorum.Ama diyorum ya kendime güvenim sıfır.Tamam hiç çalışmamış olsam son yıl paniklemiş olsam olabilir diyeceğim ama 2 yıldır böyleyim.Yapamayacağım korkusunu atamıyorum bir türlü.Evet diğer insanlardan gerçektende üstün olduğum özelliklerim var.Mesela taklit yeteneğim çok iyidir,her türlü dilde yabancı şarkı söyleyebilirim.Ama bunların şu anda bana yararı olabileceğini düşünmüyorum.Bu birazda babamdan ve ablamdan kaynaklanıyor olabilir."Bu devirde üniversite okumakta yetmiyor yüksek lisans yapmak lazım.Üniversite mezunları bile iş bulamıyor" gibi laflar işitiyorum.Ve okumazsam tüm hayatımın kötü olacağını sanıyorum.Mesela evlilik konusunda,ekonomik özgürlüğüm olmazsa eğer koca eline bakarız o istediği gibi at sürer.Hiçbir zaman işe yaradığımı hissetmem.Evet bütün kadınlar böyle muamele görmüyorlar ama ben en kötüsüne kendimi şartlandırmışım işte.
     
  6. 5 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  7. PamSecreT

    PamSecreT Aktif Üye Üye

    Katılım:
    5 Ağustos 2010
    Mesajlar:
    24
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    31
    Malesef bende de var kendine güven eksikliği :1no2: bunu birazda utangac olmama baglıyorum :KK43:
     
  8. 8 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  9. irenaefnur

    irenaefnur Aktif Üye Üye

    Katılım:
    25 Temmuz 2010
    Mesajlar:
    127
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    41
    bende kendime elhamdüllah çok güveniyorum ama biraz utangaç biriyim bide hemen herşeye sinirleniyorum kendimi kavgada buluyorum..birde ilk girdiğim biortamda utanıyorum kendimi pek ifade edemiyorum sanki herkes beni izliyormuş gibi hissediyorum:KK43:yorumlarınızı bekliyorum
     
  10. 8 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  11. hemsirehanim

    hemsirehanim Geçici Olarak Hesap Pasiftir ! ÜZGÜN Üye

    Katılım:
    23 Temmuz 2010
    Mesajlar:
    83
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Arkadaşım senin yazını okuduğumda kendimi gördüm:)
    Anaokulumda benim sosyalleşmeme yardımcı olan bir hocam olmadı..
    İlkokul hocam kocasını kaybetmiş bir kadındı.Hayata olan tüm hırsını öfkesini bizden çıkartırdı.Maddi ve manevi şiddet uygulardı.Ailem kalkıp hesap bile sormadı..
    Ortaokulda ilkokulda kazanılmış olan eziklik kompleksi,kendine güvensizlik,çökkünlük devam etti.Derslerime tabikide yansıdı.3 yıl boyunca kurul kararı ile ailemin imzası sayesinde geçtim derslerimi.Bitane arkadaşım vardı onla kendimi iyi hissediyodum ama o benim iyi niyetimi öle bi sömürdüki onun yüüznden kaç kişi ile kavga ettim.O kızın iğrenç pis ter kokusuna katlandım sıra arkadaşım olmaya devam etsin die.İğrenç bir kızdı.
    Bu güvensizlikle liseye gitmek istemedim.İlkokuldan beri tek dediğim (oda annem okulu bırakırsan polisler gelir götürür okula 8 yıllık eğitim zorunlu dediği için devam etmiştim) orta okul bitince okula gitmicem lafı idi.Anadolu lisesi sınavlarında başarılı olamadım.Girebileceğim biyerler vardı ama o kadar güvensiz ve kötü durumdaydımki.Annem beni açıkliseye yazdırdı.ve dersaneyede yazdırdı.Açıklisenin derslerini dersanede verdim.Hemde öss ye hazırlandım.
    Lisede dersanede ezme ezilme ortamı olmadı.Vardı bikaç arkadaşım yıllar sora öğrendim onların beni o dönem sömürdüğünü (maddi manevi).Ama olsun eğlenceliydi o yıllar.
    Onca yıl dersaneye gitmeme rağmen öss de düşük puan yaptım.Dersanede bir konuyu anlamamış olmak bile benim için çok büyük bi faciaydı.İyi hatırlıyorum matematik dersinde obeb okek konusunu anlamadığım için matematik dersine bidaha girmedim.Yapamıcam nasılsa diye..
    Sonra 18 yaşımda aof kazanmış biri olarak evde otururken buldum kendimi..
    Sonra dedimki ben bu evde oturup ev kızı oldum artık hayatım bitti.Aileme masraftan başka bişe olmam bu saatten sonra.Arkadaşımın abisi teklifte bulunmuştu ciddi idi niyeti.İlk sevgilim o oldu.Evleniyim gideyim die düşündüm.Tanıma dönemi içerisindeyken okumakta olduğum veteriner teknikerliği(aof bölümünde var) belki işe yarar die bir veteriner kliniğine gönüllü işe girdim.para almadan 2 yıl orda çalıştım.İş öğrendim.Patronum iyi yetiştin dedi dükkanı emanet bile etti düşün.sora kendime güven geldi dedim bi veteriner hekimliğe dikey geçiş yaparım belki diye dgs ye girdim.ölesine öss yede girdim.dgs den puanım tutmadı ama öss de hemşirelik kazandım.
    4 yıllık mezunu olayım 2 yıllıkken millet eziyor diye başladım 2. üniversiteyi okumaya.Okulda verdikleri sorumluluk yüksekti.7 yıldır okul yüzü görmemişim o kadar zorduki.kendimden küçük kızlarla anlaşmaya çalışmak.7 yıldır yazılı olmamışım sözlü olmamışım hocaya bişe sormamışım o kadar kötü idiki.
    okul paralı olduğu için ders bırakırsam babamlar üzülür diye ilk yıl çok çalıştım hiç alttan dersim kalmadı.2. sınıfta bişeler öğrenip üzerine eklemeye başladıkça ve hastanede hastalarından olumlu geribildirim aldıkça güvenim gelmeye başladı kendime.zaten veteriner kliniğinden alışıktım kan görmeye damar yolu açmaya.kendime güvenim geldi.2. sınıfta sevgilimle 3 yıllık birlikteliği bitirdik.çok koydu.ilk defa alttan 1 tane dersim kaldı.ama nefret ettim o çocuktan
    4 ay sora şimdiki aşkım ile tanıştık.o kadar anlamlı o kadar iyi bir çocuktuki..tüm yaralarımı tek tek sardı beni toparladı resmen.bu motivasyon derslerime yansıdı ortalamam yükseldi.hocaların gözüne girdim...
    şimdi 4. sınıftayım.halen kendime güvenemediğim noktalar var.ama aşama kaydettim.sevdiğimi anneme açıkladım.inşallah yakında babama açıklayıp işleri ciddiye bindircez..

    Okul bitince artvine bir köye gelin gideceğim.Evet zor.Ama ben kendime güveniyorum.Hayatta hiçkimse benden üstün değil.Mesleğimde akademik olarak yükselmekte istiyorum.

    Sana tavsiyem güzelim kendini küçük görme.Unutmaki kimse senin içindeki fırtınaları bilmiyor.Dışarıdan birçok insan seni sen onlara içindeki anlatmadığın takdirde ailesi ile mutlu başarılı dimdik ayakta görüyor.Kendini gözünde küçülten başarısız kılan sensin.Ben mümin sekmanın herşey seninle başlar diye bir kitabını okudum.çok faydalı oldu.şimdi veteriner sektöründe patronumun işe aldığı veteriner hekimden daha çok güvendiği biriyim.hastanede hastalarımla aram iyi.hocalarım bana güveniyor.sınıfta birçok arkadaşımın yapmadığı girişimlerde bulunduğum için seviyorlar adımı biliyorlar.düzgün bir ilişkim var.Allahıma çok şükür.
    Hayatta herşey ders değil.Birde şöyle bişe var artık ders yeteneğine göre öss de bölüm seçiosun.Sana uygun bir bölüm illaki vardır.

    Belkide hastanede çok kötü durumda olan insanları gördükce kendime acımaktan vazgeçtim.ELimdekilerin kıymetini anladım.bilmiyorum..

    Biraz karışık ve uzun oldu ama umarım faydası olmuştur..

    Bu arada bende konyalıyım:lepi:

    msnde ekleşirsek daha rahat konuşuruz gibi hissediyorum.kendine dikkat et güzelim.. kaydirigubbakcemile2
     
  12. 8 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  13. peninsula

    peninsula böğürtlen Üye

    Katılım:
    3 Ağustos 2010
    Mesajlar:
    129
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    41
    canm depresyonda olablrsin neden psikiyatriste gidip yardm almıosun onlar sana ne yapman gerektiğni söler
     
  14. 8 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  15. masum_kxixz

    masum_kxixz Popüler Üye Üye

    Katılım:
    7 Ekim 2007
    Mesajlar:
    124
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    108
    Yardım eden arkadaşlar çok teşekkür ederim sizlere sağolun varolun.
    senatekin sana ayrıca teşekkür ederim.Galiba ben biraz gelişme kaydettim.Çünkü artık haftanın 4 günü dershaneye gidiyorum.Evet insanların arasına girmek cidden iyi geldi bana.Ben liseye başladığım zamandan beri en fazla 2 kere arkadaşlarımla dışarıya çıkmışımdır.Dershaneye falanda hiç gitmeyince ve gezip tozmayınca iyice eve tıkılıp kalıp anormalleşmeye başlıyor insan.Ama şükür ki şimdi iyiyim.

    Evet haklısın ben kendimi hissettiğim kadar berbat bir insan değilim.Mesela sınıfta şöyle bir olay olmuştu:Biz Fizik dersinde iken sınıfa bir arkadaş geç girmişti ve üstü ıslaktı.Hocada neden derse geç kaldın diye kızdı.O da arkadaşlarının onu ıslattığını ve oda ıslatınca olayın büyüdüğünü söyledi.Hocada "senden yüz bulamasalardı böyle birşeye kalkışamazlardı,siz insanlar arasında nasıl davranacağını bilmiyorsunuz dedi.Sonra sürekli birilerini örnek olarak gösterirdi bize.Mesela bir gazeteci,yazar yada şair vs."Durun size bir örnek vereyim" dedi.Adam yanıma geldi kalk kız diyeohaoldumsmilehanginiz buna şaka yapabilirsiniz,aşırıya kaçabilirsiniz dedi.O an öyle mutlu oldum ki.Tarih hocamda babama benim için çok efendi bir kız çok zeki demiş.Aslında öyle çok sesi çıkan biri değilimdir.Yani kişiliğimin iyi olduğunu,yaşıma göre gerçekten oturmuş olduğuna inanıyorum.Derslerde de başarısız bir insan da olduğum söylenemez.Ama çok başarılıda olduğum söylenemez.Ama olsun elimden geleni yapmadığım için böyleyim.Dha çok çalışsam kimbilir neler olacak.

    peninsula,en yakın zamanda gitmeyi düşünüyorum aslında ama çekiniyorum.Neyse bir gün korkumu yenip gideceğimsüprizzzzz

    senatekim mesaj sayım 50yi aşmadığından özel mesaj atamıyorum istersen sen bana msn adresini özelden at.Bunu bana teklif etmen bile yeterliydi gerçekten çok mutlu oldum.
     
  16. 8 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  17. KucukBocuk

    KucukBocuk mucizeler benimle olacak! Pro Üye

    Katılım:
    11 Nisan 2008
    Mesajlar:
    9.630
    Beğenildi:
    15
    Ödül Puanları:
    146
    daha iyi hissetmen güzel... bence dersane ortamına alıştıkça daha da güzel olacak... hatta ilk sınav sonrası bile farkedeceksin aslında başarılı olduğunu... daha iyisi için elbet daha çok çalışmak ; ya da daha dikkatli olmak gerek... evet sınav şu anda hayatının odak noktası... ama seni esir almasına izin verme...

    sınava dair korkularının kişiliğinin önünde geçmesine izin verme... daha çok gençsin... elbette yeni ortamlarda çekingen olabilirsin ; kendini çok iyi ifade edemiyor olabilirsin ama sonuçta zamanla hepimiz gelişmiyormuyuz... hatta zamanla kendini çok daha iyi tanıyacaksın ve bu düşüncelerine gülüp geçeceksin...
     
  18. 8 Ağustos 2010
    Konu Sahibi : masum_kxixz
  19. hemsirehanim

    hemsirehanim Geçici Olarak Hesap Pasiftir ! ÜZGÜN Üye

    Katılım:
    23 Temmuz 2010
    Mesajlar:
    83
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    canım benim ilerleme kaydetmene sevindim:) bak bende dışarı çıkmazdım ama bence bi kuaföre git saçına çok değişik hoşuna gidecek ve sana yakışcak bi model yaptır eve gel güzel bi makyaj yap süslü olmasanda günlük hayatında düzenli ve bakımlı olmaya çalış bu insana acayip moral veriyor.benim ne zaman canım sıkkın olsa saçlarımı fönlerim makyaj yaparım evde böle cici elbise giyerim.öle pek kıyafetim yoktur ama o an o güzel gelir benim gözüme..ilerleme kaydetmen güzel bide benden sana tavsiye günü gününe tekrar yap (ezber değil) ben okuldaki başarımı buna borçluyum.

    güzel gelişmeleri buradan takip edeceğim yazarsan sevinirim:)